Sep 142016
 

India's Deepa Malik gestures as she competes in the women's final shot put F53 athletics event during the Paralympic Games at the Olympic Stadium in Rio de Janeiro, Brazil, Monday, Sept. 12, 2016. Malik won the silver. (AP Photo/Mauro Pimentel)

சென்ற வாரம் பாலிவுட்டின் சூப்பர் ஸ்டார் திரு.அமிதாப்பச்சன் அவர்கள் தனது பேத்திகளுக்கு, பெண் சுதந்திரம் குறித்து எழுதிய கடிதம் சமூக தளத்தில் வைரலாக பரவியது.

அவர் கடிதத்தின் சுருக்கம் இவ்வாறு இருந்தது.

“எனது பேத்திகள் நவ்யா மற்றும் ஆராத்யாவிற்கு,

நீங்கள் இருவரும் பெண்கள் என்பதற்காகவே, மக்கள் உங்கள் மீது அவர்களது கருத்துக்களை திணிப்பார்கள், உங்களுக்கு தேவையற்ற எல்லைக் கோடுகளையும் வரைமுறைகளையும் நிர்ணயிப்பார்கள்.

நீங்கள் எவ்வாறு உடை அணிய வேண்டும், எவ்வாறு பழக வேண்டும், யாரைப் பார்க்க வேண்டும், எங்கு செல்ல வேண்டும் என்பதை எல்லாம் கூறுவார்கள்.

உங்கள் ஒழுக்கத்தை, உங்களது ஸ்கர்ட்டின் உயரம் தான் தீர்மானிக்கிறது என்ற அவர்களது அர்த்தமற்ற பேச்சினை நம்பி விடாதீர்கள். அவர்களது முடிவுகளின் நிழல்களில் நீங்கள் வாழ்ந்திடாதீர்கள். உங்கள் அறிவிற்கு எட்டியவாறு உங்கள் முடிவைத் தேர்ந்தெடுங்கள்.

நீங்கள் யாரிடம் நட்பு பாராட்ட வேண்டுமென யாரும் உங்களை வற்புறுத்தாமல்  இருக்குமாறு பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். உங்களுக்காக தோன்றினாலன்றி எந்த காரணத்திற்கும் திருமணம் செய்துக் கொள்ளாதீர்கள்.

மக்கள் பேசுவார்கள். மிக மோசமான வார்த்தைகளால் திட்டுவார்கள். நீங்கள் அவ்வாறு பேசும் அனைவரின் கருத்துக்களையும் கேட்க வேண்டும் என அவசியம் இல்லை. அதைப் பற்றி ஒருபோதும் கவலைப் படாதீர்கள்.

உங்களது செயல்களின் முடிவுகளை நீங்கள் தான் எதிர் நோக்குவீர்கள். அதனால் மற்றவர்களை உங்களது முடிவுகளை உங்களுக்காக எடுக்க விடாதீர்கள்.

இந்த உலகம் பெண்களுக்கு மிகவும் கடினமானது தான். ஆனால் உங்களைப் போன்ற பெண்கள் தான் இதை மாற்ற முடியுமென நான் நம்புகிறேன்.

உங்களது எல்லைகளை நீங்களே தீர்மானித்து, உங்களது முடிவுகளை நீங்களே எடுத்து, மக்களின் அனுமானத்தை தாண்டி வெற்றிப் பெறுவது அத்தனை எளிதாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் இதை செய்து, அனைத்து பெண்களுக்கும் நீங்கள் முன் உதாரணமாக இருந்துக் காட்ட வேண்டும்.

இதை மட்டும் நீங்கள் செய்து சாதித்து விட்டீர்கள் எனில், நான் செய்த சாதனைகளை விட நீங்கள் அதிகம் சாதித்தாக இருக்கும். அப்போது நான்  அமிதாப்பச்சன் என்று சொல்லிக் கொள்வதை விட உங்களின் தாத்தா என்று சொல்லிக்கொள்வதை தான் பெருமையாக எடுத்துக்கொள்வேன்.”

இவ்வாறாக அந்த கடிதத்தில் குறிப்பிட்டு இருந்தது. அவரது படம் “Pink” விரைவில் வெளி வர இருப்பதாகவும், அதற்கு விளம்பரம் தேடவே இப்போது இந்த கடிதத்தை எழுதியுள்ளார் என கடும் விமர்சனம் ஒரு பக்கம் எழுந்தாலும், அவர் கடிதத்தில் சில நல்ல விஷயங்களும் இருக்கவே செய்தன.

இந்த கடிதம் பற்றி என் துணைவியாரிடம் கூறி, அவரின் கருத்து என்ன என்று கேட்டேன்.

பெண்கள் நம் சமுதாயத்தில் சந்தித்து வரும் மற்ற சில பிரச்சினைகள் குறித்து அவர் தெரிவித்த கருத்துக்கள், மேலும் என்னை சிந்தனையில் ஆழ்த்தியது. குறிப்பாக திருமணம் என்ற முக்கிய நிகழ்வில் ஒரு பெண் சந்திக்கும் சில பிரச்சனைகளை அவர் கூறியதை உங்களுடன் பகிர்ந்துக்கொள்கிறேன்.

“ஒரு பெண், திருமணத்தன்று எந்த மாதிரியான மனநிலையில் இருக்கிறாள் என யோசித்துப் பார்க்கவேண்டும். இருபது வருடங்களுக்கும் மேலாக அன்புடன் பாசத்துடன் அரவணைத்து வளர்த்த குடும்பம், மிகவும் நேசித்த தனது ஊர், பழகிய நண்பர்கள் உறவினர்கள், இவையெல்லாம் விட தனது அடையாளம் மற்றும் சுதந்திரம், இவைகள் அனைத்தையும் இழக்கப்போகும் சோகம் ஒரு புறம்.

புதிய இடத்தில் பழக்கம் இல்லா மனிதர்கள் பற்றிய சிந்தனைகள், எதிர்பார்ப்புகள், அவர்களுக்கு பிடித்த மாதிரி நடந்துக்கொள்ள வேண்டுமே, தன்னை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா என்ற தயக்கம் மறு புறம்.

அது மட்டுமன்றி, காலையிலிருந்து இரவு வரை திருமணத்தில் பல சம்பிரதாய சடங்கு நிகழ்வுகளில் கலந்துக்கொண்டு பின் மாப்பிள்ளையின் வீடு இருக்கும் இடம் வரை பயணம் இவைகளின் மூலம் வரும் களைப்பு.

திருமணம் என்ற வாழ்வின் புது அத்தியாயத்தின் பக்கங்களை புரட்ட போகும் மகிழ்ச்சியையும் மீறி, சோகம், தயக்கம், களைப்பு என்ற உணர்ச்சிகளால் பாதிப்புடன் வரும் பெண்கள் மீது, விருப்பம் இருக்கிறதோ இல்லையோ, சாந்தி முகுர்த்தம் என்ற சடங்கையும் அன்றே திணிக்கிறது நம் சமூகம்.

இவையெல்லாம் மாறுவது என்பதெல்லாம் இருக்கட்டும், முதலில் மணப்பெண்ணிற்கு மனரீதியாகவும், உடல் ரீதியாகவும் எத்தனை களைப்பும் துயரமும் இருக்கும் என்பதையாவது நம் சமூகம் உணர்ந்து எண்ணிப் பார்க்க  வேண்டும்” என முடித்தார்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் பல நல்ல சமூக மாற்றங்களை நாம் சந்தித்து வருகிறோம். பலரது மாற்றங்களை மகிழ்வுடன் ஏற்றுக்கொண்டும் இருக்கிறோம். அதே சமயத்தில் பெண்கள் மீதான வன்முறைகளும் பெருகிக்கொண்டு தான் இருக்கிறது.

பெண்கள் குறித்த நம் ஒட்டுமொத்த சமுதாயப் பார்வைவையும் மாற்ற வேண்டிய மிக முக்கிய காலகட்டத்தில் உள்ளோம்.

பெண்களுக்கும் உணர்வுகள் உண்டு. அவர்களையும் அவர்கள் உணர்வுகளையும்  மதிக்காமல் துன்பப்படுத்தும் எந்த நாடும் முன்னேற முடியாது என்பதை  பெற்றோர்கள் தங்கள் மகன்களுக்கு சிறு வயது முதலே சொல்லித் தரவேண்டும். இது காலத்தின் கட்டாயம்.

சாக்ஷியும், சிந்துவும், தீபா மாலிக்கும் படைத்த மகத்தான சாதனைகளை பார்த்து எத்தனை மகிழ்ச்சி அடைகிறோம்?!

பட்டங்கள் ஆள்வதும் சட்டங்கள் செய்வதும் பாரனில் பெண்கள் நடத்தவந்தோம் என பாரதி கூறியதைப் போல், இன்றைய  பெண்கள் அனைத்து துறைகளிலும் தடயம் பதித்து சாதித்து வருகின்றனர். அவர்களுக்கு முட்டுக்கட்டையாக இல்லாமல் அவர்களின் வலிகளை புரிந்து, அவர்களை ஊக்குவிக்கும் தருணத்தில் உள்ளோம்.

பெண்களை ஒடுக்கும் பழைய சட்ட திட்டங்களையும், குறுகிய மனப்பான்மைகளையும் தகர்த்து எறிவோம்.

பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்களாய், நம் சமூகம் முழுவதும் பரவி சாதிப்பதைக் கண்டு, மகிழ்ச்சி அடைந்து அவர்களை உயர்த்தும் மனநிலை நம்மில் ஒவ்வொருவருக்கும் வரவேண்டும்.

நம்பிக்கையுடன்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(5)Dislikes(0)
Share
Dec 142015
 

Intro (800x498)

சுனாமிக்கு நிகரான  பேரிடராய் தமிழகத்தை வதம் செய்து சென்றுள்ளது கடந்த இரண்டு வார கனமழை. தமிழகமே, குறிப்பாக சென்னையும் கடலூரும் வெள்ளக்காடாய் சிக்கித் தவிக்க, இயற்கையின் கோரப்பிடியிலிருந்து மக்களை மீட்டெடுக்க மக்களே களம் இறங்கினர். எத்தனை கோடி பொருட்செலவில் நிவாரண பணிகள், எத்தனை கருணை இதயங்கள், பல மனிதர்கள் இறந்த சோகத்திலும் மனிதத்தன்மை இறக்கவில்லை என நிருபித்தனர். கலி முத்திவிட்டது, நல்லவர்கள் குறைந்துவிட்டனர் என்ற கூற்றெல்லாம் பொய்யானது.

வாட்ஸப்பில் சென்ற வாரம் வந்த ஒரு தகவல். வெள்ள நிவாரண பணிகளை செய்ய சென்ற ஒரு குழுவிடம், நிவாரணத்தை பெற்ற ஒருவர், “நீங்கள் யார், எந்த கட்சியை சேர்ந்தவர்கள், எந்த பின்னணியில் இந்த பணியை செய்கிறீர்கள்?” என கேட்கிறார்.

நிவாரண பணியில் ஈடுபட்ட ஒருவர் மிக அமைதியாக, “சார் பேருந்துகளில், ரயில்களில், பயணம் செய்கையில் ஒரு இளைஞர் குழு எப்போதும் கைபேசியை இயக்கிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்திருப்பீர்கள். சமூக அக்கறை இல்லாமல் எப்போதும் சமூக தளங்களிலும், வாட்ஸப்பிலும் அப்படி என்ன தான் செய்கிறீர்கள் என பெரியவர்கள் பலரும் வசைபாடும் அந்த இளைஞர் கூட்டத்தை சேர்ந்த சாதாரண மனிதர்கள் தான் நாங்கள். எந்த சமூக தளத்தை வைத்து எங்களை திட்டினார்களோ, அதன் மூலம் இன்று பல குழுக்களாக இணைந்து அவர்களுக்கே  வேலை செய்கிறோம்” என்றார்.

நமது B+ வாட்ஸப் குழுவும் இரண்டு முறை நிவாரணப்பணிகளை சமீபத்தில் மேற்கொண்டது. நாம் களப்பணி செய்ய ஈடுபட்டதே ஒரு ஆச்சரியமான செயல். சென்ற சனிக்கிழமை இரவு, வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நம் குழுவும் ஏதாவது செய்யாலாமா என எதேச்சையாகத் தான் விவாதித்தோம், அடுத்த நாளே சென்னை கோடம்பாக்கம் ரங்கராஜபுரத்தை தேர்வு செய்து, அங்குள்ள குடிசைப் பகுதிகளுக்கு நமது குழு பணியாற்றியது மறக்க முடியா அனுபவம்.

அதன் தொடர்ச்சியாக இந்த வாரமும் சென்னை ஷெனாய் நகரை அடுத்துள்ள பாரதிபுரத்திற்கும், அதிகளவில் பெரியளவில் தொண்டு செய்தோம்.

நமது B+ குழுவில் உள்ள வெளிநாட்டு இந்தியர்களும், களப்பணி செய்ய வர இயலாதவர்களும் பெருமளவில் பண உதவி செய்தனர் என்றால், நகரத்தில் இருந்தவர்களோ, பொருள்களை மக்களுக்கு விநியோகம் செய்யும் பணியை ஆற்றினர். குடும்பத்தை மறந்து, கொட்டும் மழையிலும், முழங்கால் வரையிலான சாக்கடை நீரில் நடந்தே, பல வீடுகளுக்கு சென்று கொண்டுவந்த பொருள்களை கொடுத்தோம்.

பொருள்களை வாங்கிய மக்கள் யாரென்று எங்களுக்கு தெரியாது, நாம் யாரென்று வாங்கியவர்களுக்கும் தெரியாது. அங்கு மனிதம் மட்டுமே மேலோங்கி நின்றது.

வாங்கியவர்கள் நம் குழுவிற்கு, நட்பும் இல்லை உறவும் இல்லை, ஆனாலும் முகம் தெரியாத அந்த மனிதர்களுக்கு செய்த சேவையில் எங்கள் அனைவருக்கும் மன நிம்மதி. எங்களைப் போன்றே லட்சக்கணக்கான குழுக்கள், கோடிக்கணக்கான  செலவில் பல நாட்டில் வாழும் தமிழர்களும், இந்தியர்களும் உதவி செய்தது கண்கூடானது. மக்களிடம் ஒரு பெரும் எழுச்சி ஏற்பட்டுள்ள சூழ்நிலை மழைக்குப் பின் அப்பட்டமாக தெரிகிறது.

Intro2 (800x473)

ஒரு புறம் இத்தகைய எழுச்சியைக் கண்டு மகிழ்ச்சி தோன்றினாலும், வேறு கண்ணோட்டத்திலும் இந்த சூழ்நிலையை சற்று பார்க்க தோன்றுகிறது. சென்னையும், கடலோரப் பகுதிகளை சார்ந்த பல தமிழக ஊர்களும், கிட்டத்தட்ட கடல் தளத்தின் நிலையிலேயே அமைந்துள்ளது, அந்த ஊர்களுக்கு இயற்கையின் மூலம் ஏற்பட இருக்கும் பேராபத்தை மீண்டும் உணர்த்தியுள்ளது. இத்தகைய சூழ்நிலையில் இரண்டு விஷயங்கள் என்னுள் சற்று ஆழமாக தோன்றி யோசிக்க வைக்கிறது.

முதலாவதாக, நாம் செய்ய வேண்டிய முக்கிய சமூகப் பணி. மழையெல்லாம் முடிந்தபின் நமது பணி முடிவடைந்துவிட்டது என்று களைந்து விடாது, இந்த இளைய, இணைய சக்தி மீண்டும் களத்தில் இறங்கி தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் செயல்பட நிறைய பணிகள் காத்துக்கிடக்கிறது.

இன்னொரு பேரிடரை தமிழகம் சந்திக்க நேர்ந்தாலும், தேவைப்படும் அனைத்து தற்காப்பு நடவடிக்கைகளையும் செய்து கொள்வது முக்கியம். உதாரணமாக இந்த வாட்ஸப் குழுக்கள் அனைத்தும் இணைந்து, தமிழகத்தில் மூடி மறைந்துள்ள ஏரிகள், கால்வாய்கள், கண்மாய்கள், குளம், குட்டை ஆகியவற்றை தூர்வாரி சீரமைக்கலாம்.

இப்போது ஏற்பட்டுள்ள எழுச்சியின் மூலம் இது போன்ற பல சமூகப் பணிகளை செய்துக்கொள்வது, அடுத்த தலைமுறையினருக்கு நாம் செய்யும் மிகப்பெரிய கடமையாகும். பல நீர்தேக்கங்களை தொலைத்து, மக்கள், அரசாங்கம் என ஒட்டு மொத்த சமுதாயமாக இன்று தோல்வியடைந்துள்ள நாம், இத்தகைய பணிகளை செய்வதன் மூலம் கடந்த காலங்களின் நமது சுயநல தவறுகளை திருத்திக்கொள்ள வாய்ப்பை பெறலாம்.

இரண்டாவதாக,  தமிழகத்தை ஆட்கொண்டுள்ள இலவசம் கலாசாரம். வெள்ளம் இப்போது பல வீடுகளில் பெரும் சேதாரத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது உண்மை. இத்தகைய சூழ்நிலையில் வெள்ள நிவாரண பொருள்களை பாதிப்படைந்த மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளலாம். தவறில்லை. ஆனால் தேர்தல் நேரங்களிலோ மற்ற நேரங்களிலோ கிடைக்கும் இலவசங்களைப் பற்றி நாம் யோசிக்க வேண்டியுள்ளது.

ஃபேன், மிக்ஸி, தொலைக்காட்சி, கணினி என பொருள்களை ஆட்சியாளர்களிடம் எதிர்பாராமல், தாங்கள் நிரந்தரமாக பிழைக்கவும் உழைக்கவும் மக்கள் ஆட்சியாளர்களிடம் கோரவேண்டும். உழைப்பின் உன்னதத்தையும் பலன்களையும் சிறு வயது முதலே அனைவருக்கும் நம் சமூகம் சொல்லித்தரவேண்டும்.

உழைப்பும், தொழில் திறமையும், தொழில் புரியும் வாய்ப்பும் இருந்துவிட்டால், எந்த மனிதனும் அரசிடமோ, மற்ற மனிதர்களிடமோ பிச்சை எடுக்கும் நிலையில் இருக்க மாட்டான். இலவசமாக பெற்று சேமித்த செல்வம் நம்மை ஒருநாள் விட்டுச்செல்லலாம். அனால் நாம் கற்ற தொழில் எத்தகைய பேரிடரிலும் நம்மை காக்கும்.

திருடராய் பார்த்து திருந்தாவிட்டால் திருட்டை ஒழிக்க முடியாது என்ற வரியைப் போல், மக்களாய் பார்த்து திருந்தாவிட்டால் இலவசத்தை ஒழிக்க முடியாது. மன்னன் எவ்வழியோ மக்களும் அவ்வழி என்பதெல்லாம் பழைய காலம். மக்கள் எதை எதிர் பார்க்கிறார்களோ, அதை அரசாங்கம் செய்ய நினைப்பது தான் இந்த காலம். அதனால் மக்களே உழைப்பதற்கு வாய்ப்பையும், சூழ்நிலையையும் அரசிடம் கேட்கத் தொடங்கினால், அரசும் அவற்றை செய்ய முன் வரும்.

அதை தவிர்த்து மக்கள், இனியும், அரசிடம் இலவசங்களை எதிர்பார்த்தால், எந்த முன்னேற்ற கழகம் வந்தாலும் தமிழகத்தை முன்னேற்ற முடியாது.

ஹிரோஷிமா மற்றும் நாகசாகி அணு குண்டு வெடிப்பிற்குப் பின் புல் பூண்டு கூட முளைக்காது என தீர்ப்பு எழுதி முடித்துவிட்ட தங்கள் நாட்டை, உலகே திரும்பி பார்க்குமளவு பொருளாதார முன்னேற்றம் அடைய வைத்த ஜப்பானியர்களின் வெற்றி ரகசியம் கடின உழைப்பு மட்டுமே.

புத்தாண்டு பிறக்க இருக்கும் இந்த வேலையில், இலவசங்களை உதறி தள்ள புது சபதம் எடுப்போம். நம் கைகள் தாழ்ந்து வாங்கும் நிலையிலிருந்து, கைகள் மேலே ஏழுந்து கொடுக்கும் நிலைக்கு உயர்வோம். அதற்கு தேவையான திறமையையும், உழைப்பையும், வாய்ப்புகளையும் பெருக்குவோம்.

இலவசமில்லா புதியதொரு தமிழகத்தை உலகிற்கு காண்பித்து, தன்னிகரில்லா தமிழகம் என்ற பெயரை மீட்டெடுப்போம்.

வரும் புத்தாண்டு புது உத்வேகத்தையும், நல்ல எண்ணத்தையும் தந்து உழைப்பின் பாதையில் நம்மை அழைத்துச்செல்லும் என்ற நம்பிக்கையுடன்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(7)Dislikes(0)
Share
Sep 142015
 

Arvind4_jpg_2528474g

முற்றிலும் பொழுதுபோக்கு சாதனமாக இருந்துவிடாமல், தங்களுக்கும் சமுதாய அக்கறை உள்ளது என்று நம் சினிமாத் துறையினர் அவ்வப்போது தெரிவிப்பதுண்டு. சென்ற வருடம், மக்கள் எப்படியெல்லாம் ஏமாற்றப்படுகிறார்கள் என்பதை பகிரங்கமாக தெரிவித்து, விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்திய படம் “சதுரங்க வேட்டை” என்றால், கண்டிப்பாக “தனி ஒருவன்” படம் இந்த வருடத்திற்கான சமூக விழிப்புணர்வை தந்துள்ளது என்றுதான் கூற வேண்டும்.

தனி ஒருவனில், சித்தார்த் அபிமன்யுமாகவே மாறி வாழ்ந்திருந்த நடிகர் அரவிந்த ஸ்வாமியின் பாத்திரத்தை செதுக்கிய விதம் உலகத் தரம். அவரது உடல் மொழி, முக பாவனைகள், சிரித்துக்கொண்டே செய்யும் வில்லத்தனம், வசன உச்சரிப்பு அனைத்தும் ஆஸ்காரையும் தாண்டி பயணம் செய்யக்கூடியவை.

சினிமாப் பதிவுகளை பொதுவாக தொடாத நமது B+ இதழில், இந்த சினிமாவைப் பற்றிக் குறிப்பிட 2 முக்கியக் காரணங்கள் உள்ளன.

முதல் காரணம் – அந்த படத்தில் வரும் பல தீப்பொறி வசனங்களுக்கு இடையே, விஞ்சி நிற்கும் 2 சிறந்த வசன வரிகள்..

“வாழ்க்கையில் ஒரே ஒரு ஐடியாவ எடுத்துக்கோங்க, அந்த ஐடியாவையே உங்க வாழ்க்கையா ஆக்கிகோங்க” என்ற வசனமும்,

“சுத்தி சாக்கடை நடுவில் வாழ்ந்துட்டு, மூக்கை மூடிக்கிட்டு, நாத்தமே அடிக்கலனு, என்ன நானே ஏமாத்திக்க போறனா, இல்ல, தைரியமா, மூக்கிலேந்து கைய எடுத்துட்டு, நாத்தம் அடிக்கத்தான் செய்யுது, என் சுத்தத்த நானே செய்ய எறங்க போறனானு, அன்னைக்கி நான் கேட்ட கேள்விக்கு, இன்னைக்கி என் வாழ்க்கை தான் பதில்” என்று ஹீரோ முடிக்கும் மற்றொரு வசனமும் மிகச் சிறப்பாய் அமைந்தன.

இரண்டாவது காரணம், தொழிலதிபர்கள் நினைத்தால், என்னென்னவெல்லாம் நம்நாட்டில் செய்ய முடியுமென்றும், மருத்துவ உலகில் நடக்கும் வியாபார அவலங்களையும் போட்டு உடைத்து, விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி உள்ளது.

அதற்கேற்ப, மருத்துவ உலகில் நடக்கும் வியாபார விளையாட்டுகளை, நேரடியாக அறியும் வகையில், சில சம்பவங்களை சமீபத்தில் நான் காண நேர்ந்தது. இரண்டு வாரங்களிற்கு முன், சென்னையின் ஒரு பெரிய கார்ப்பொரேட் மருத்துவமனையில் என் தாயாரை அனுமதிக்க வேண்டிய சூழ்நிலை வந்தது.

அங்கு அனுமதிக்கப் பட்டிருந்த 10நாட்களில், எனக்கு மட்டுமன்றி, நான் சந்தித்த பல நோயாளிகளும், அவர்கள் கூட வந்த அட்டெண்டர்களின் மன உளைச்சலும், கண்ட அந்நியாயங்களையும், ஒரு புத்தகமாகவே வெளியிடலாம்.

கார்ப்பொரேட் மருத்துவமனைகளில், பல்ஸ் ரேட்டை (PULSE) கவனிப்பதைவிட, பர்ஸ் ரேட்டை (PURSE) பற்றி மட்டுமே அதிக குறி வைப்பதும், மனித உயிரையெல்லாம் துச்சமாக கருதப்பட்டு, பணம் மட்டுமே கண்ணிற்கு தெரியும், பேசும் கருவியாக மாறி வருவதும், பெருந்துயரம், அவலம், கேவலம்.

மற்றொரு சோகமான விஷயம், அங்கு வேலை செய்யும் மருத்துவர்கள், தாங்கள் படித்த படிப்பையும், உன்னத மருத்துவ தொழிலின் புனிதத்தையும் அடமானம் வைத்துவிட்டு, நிர்வாகத்தின் முதலை முதலாளிகளுக்கு கைக் கட்டி வாய்பொத்தி அடிமைகளாக நிற்பதுதான்.

“படிப்பு, மார்க்கு என்று பள்ளிகளில் இருந்தே அரும்பாடுபட்டு MBBS, MD என படிக்கும் எல்லா மருத்துவ துறை மாணவர்களும் தனியாக கிளினிக் அமைத்து, பெரும் பேரையும் பணத்தையும் சம்பாதிக்கும் மருத்துவர்களாகி விட முடிவதில்லை. அதெல்லாம், வெகு சிலருக்கு மட்டும் தான் சாத்தியப் படுகிறது. நிறைய மருத்துவர்கள், இதுபோன்ற கார்ப்பொரேட் மருத்துவமனைகளை நம்பி தான் பணி செய்து கொண்டு இருக்கின்றனர். பல லட்சங்களை நோயாளிகளிடம் கறக்கும் கார்ப்பொரேட் மருத்துவமனைகள், அங்கு வேலை செய்யும் மருத்துவர்களுக்கு சில ஆயிரங்களை மட்டுமே தருகின்றனர்” என்று அவர்கள் தரப்பு கவலைகளை தெரிவித்தார் என் மருத்துவ நண்பர் ஒருவர்.

மனசாட்சி உள்ளவர்கள், மூக்கின் மீது வைத்தக் கையை எடுத்துவிட்டு, ஆமாம் சாக்கடையில் தான் இத்தனை நாட்களாக வாழ்ந்துள்ளோம், என்று உணரவாவது செய்யட்டும், இல்லாதவர்கள், மூக்கை மூடிக் கொண்டு, எல்லாம் சரியாக உள்ளது என்று நினைத்துக் கொள்ளட்டும்.

மருத்துவமும் கல்வித்துறையும் எந்த நாட்டில் 100% வியாபாரம் ஆக்கப்படுகிறதோ, அந்த சமுதாயத்தின் எதிர்காலம் எவ்வாறு இருக்கும்?

மிக்ஸி, டீவி, மின்விசிறி என இலவசங்களை அள்ளி வீசும் அரசாங்கம், அம்மாதிரியான இலவசங்களை தவிர்த்து, “தனியார் மருத்துவமனைகளை அனுமதிக்காமல், 100% அரசு மருத்துவமனையில் தான் மக்களுக்கு சிகிச்சை” என்று அறிவித்து அதன் செலவுகளை நாட்டு மக்களுக்காக ஏற்று நடத்தினால் எப்படி இருக்கும்?

துயர சிந்தனையுடன் இருந்த எனக்கு, அந்த ஒரு நிகழ்வு பெரும் நம்பிக்கை விதையாய் தெரிந்தது.

கூடிய விரைவில் அதைப் பற்றி பேசுவோம்..

தொடரும்….

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

 

Likes(11)Dislikes(0)
Share
Jul 142015
 

 

Intro

 

ஆங்கஸ் மாடிஸன் – இங்கிலாந்தை சேர்ந்த பொருளாதார மேதையான இவர்,  “உலக பொருளாதாரம்: வரலாற்றுப் புள்ளிவிவரங்கள்” என்ற தனது புத்தகத்தின் மூலம் கடந்த 2000 வருடங்களாக உலக பொருளாதாரம் எவ்வாறு இருந்துள்ளது என்பதை ஒரு தொகுப்பாக வழங்கியுள்ளார். மேலுள்ள வரைப்படமும் (நன்றி: விக்கிபீடியா) புள்ளிவிவரங்களும் உலகிற்கு இவர் விட்டுச்சென்ற தொகுப்புகளில் ஒன்று.

கிட்டத்தட்ட 1600 வருடங்களுக்கு மேலாக உலக பொருளாதாரத்தில் பாதிக்கு மேல் தங்கள் கைவசம் வைத்திருந்து, பிரம்மாண்ட வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளாய் வீரநடை போட்டது இரண்டு நாடுகள் மட்டுமே – ஒன்று நம் இந்தியா, மற்றொன்று சீனா. அதுவும் சரியாக 1500 ஆண்டுகள் உலக பொருளாதாரத்தில் முதலிடத்தில் இருந்தது இந்தியா தான் என்பதில், நம் நாட்டின் ஒவ்வொரு குடிமகனும் சட்டைக் காலரை தூக்கிக்கொண்டு பேசி பெருமைப்பட வேண்டிய சரித்திரம்.

இன்று அயல்நாட்டு மோகத்தில், சில நாடுகளுக்கு சென்று வாழவிரும்பும் நம்மில் பலர், அந்த நாடுகளின் சில நூறு ஆண்டுளின் முந்தைய நிலையை நம்நாட்டின் புகழ்பெற்ற நிலையினோடு ஒப்பிட்டு பார்க்கலாம்.

2000 வருட சரித்திரத்தின் பக்கங்களை இன்று நாம் புரட்டிப் பார்பதற்கு காரணம் என்ன? இருக்கிறது.. அத்தனை சரித்திர புகழ்பெற்ற நம்நாட்டின் இப்போதைய நிலை என்ன என்று ஒப்பிட்டு பார்ப்போம்? கடந்த மூன்றாம் தேதி, சமூக-பொருளாதார கணக்கெடுப்பின் மூலம் நம்நாட்டின் கிராமப்புற மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் பற்றி வெளிவந்துள்ள பல தகவல்கள் நம்மை அதிர்ச்சி அடைய வைக்கிறது.

குறிப்பாக, 75% கிராமப்புற மக்களின் வீடுகளில், முக்கிய சம்பாதிக்கும் உறுப்பினரின் சம்பளம் ரூ.5000/- மட்டுமே இருப்பது, 50% க்கும் அதிகமான மக்கள் தினக்கூலியாளர்களாக இருப்பது, சுமார் 6.68 லட்சம் குடும்பத்தினர் பிச்சைக்காரர்களாக இருப்பது போன்ற புள்ளி விவரங்கள், நாட்டு நளனில் அக்கறை உள்ளவர்களை சற்று யோசிக்க தான் வைக்கிறது.

சுமார் 2.5 லட்சம் கோடி ரூபாயை பாதுகாப்பிற்காக நமது பட்ஜெட்டில் ஒதுக்கியுள்ளது மத்திய அரசு. அந்த தொகையில் சிறிதளவேனும் ஏழ்மையை விரட்ட பயன்படுத்தினால் எப்படி இருக்கும்? ஆனால் அது சாத்தியம்தானா என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஏனெனில் நமது அண்டை நாடுகளும், மேற்கத்திய நாடுகளும் பாதுகாப்பிற்காக மிக அதிகமான பட்ஜெட்டை ஒதுக்குகின்றன. உதாரணத்திற்கு அமெரிக்கா, நம்மை விட பதினைந்து மடங்கிற்கும் அதிகமாக ஒதுக்கியுள்ளது.

உலக நாடுகள் ஒவ்வொன்றும் போருக்கென்றும், பாதுகாப்பிற்கென்றும் ஒதுக்கும் மொத்த தொகையையும், சரியான நோக்கத்திற்கு, சரியான வழியில் செலவழித்தால், ஏழ்மை, பசி, பிணி போன்றவை இல்லாத அழகிய இடமாக நம் உலகம் இருக்கும். ஆனால் இவை சாத்தியமும் இல்லை, சாதாரண மக்காளாகிய நமக்கு இதெல்லாம் அணுகக்கூடியதாகவும் இல்லை.

நாட்டையும் தன் குடிமக்களையும் எண்ணாத ஆட்சியால் என்ன பயன்? முடி யாட்சியில், மக்களிடம் இருந்தே ஆட்சியாளர்கள் வருகிறார்கள். சுயநலமிக்க மக்களிடம் இருந்து சுயநல அரசியல்வாதிகளே வருவார்கள்? தன்னலமற்ற மக்கள் கூட்டத்திலிருந்து தான் தன்னலமற்ற அரசியல் தலைவர்களை வர முடியும்.

அரசன் எவ்வழி, மக்கள் அவ்வழி என்பது மன்னர் ஆட்சியில்.

மக்கள் எவ்வழி, ஆட்சியாளர்கள் அவ்வழி என்பதே மக்கள் ஆட்சியில்.

சரி, ஏழ்மையை குறைக்க சாமானிய மனிதனாக, நம்மால் ஏதேனும் செய்ய முடியுமா என்று யோசித்தால், நிறைய சாத்தியங்கள் உள்ளது. அலசி பார்ப்போம்.

இன்று பல சாஃப்ட்வேர் நிறுவனங்களிலும், கார்ப்பொரேட் நிறுவனங்களிலும் உள்ள முக்கியமான பிரச்சினை செலவு குறைப்பு (COST CUTTING) மற்றும் ஆட்கள் குறைப்பு தான். பல நிறுவனங்கள், லட்சங்களில் சம்பாதிக்கும் 40வயதை தாண்டிய ஊழியர்களை, செலவாகத்தான் (COST) காண்கின்றனரே தவிர, மதிப்பாக (VALUE) காண்பதில்லை.

பத்து முதல் பதினைந்து வருடங்கள் தங்களுக்காக கடினமாக உழைத்தனர் என்றெல்லாம் யோசிக்காமல், 40வயதிற்கு மேல்பட்டவர்களை பணி நீக்கம் செய்ய நினைக்கின்றன பல நிறுவனங்கள். இதற்கு அந்நிறுவனங்களின் தரப்பிலிருந்து நியாயமான பல காரணங்களை தெரிவித்தாலும் பாதிக்கபடுபவர்கள் நாம்தானே?

அவ்வாறு பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட ஊழியர்களின் பெரும் மாதச்செலவாக காண்பது, அவர்கள் வீட்டிற்காக வாங்கிய கடன் தொகைக்கு கட்டும் ஈ.எம்.ஐ (EMI) மட்டுமே. பல லட்சங்களை சம்பாதித்த 40வயதை தாண்டியவர்களில் பெரும்பான்மையினர், தங்களது இரண்டாம் வீட்டின் 15வருட EMI தொகையை கட்டிக்கொண்டிருப்பர்.

முதல் சொந்த வீடு என்பது அவசியம். ஆனால் இரண்டாவது சொத்தாக 40வயதிற்கு மேல், 15வருட கடனாக திட்டமிடுவது சரிதானா என்று எண்ண வேண்டும். இதே வருமானம் 15வருடமும் தொடர்ந்து தமக்கு வருமா, கடனை அடைக்கும் திறன் இருக்குமா என்றெல்லாம் யோசிக்க வேண்டுமல்லவா?

வாட்ஸப்பில் சமீபத்தில் வந்த ஒரு பதிவு. எந்த சொத்திற்கும் நாம் நிரந்திர உரிமையாளர்கள் அல்ல, சொத்துப் பத்திரங்களில் தற்காலிக உரிமையாளராக நமது பெயர் இருக்கும் அவ்வளவே. அப்படி இருக்கையில் ஏன் இந்த சொத்து சேர்க்கும் ஆசையில் சென்று நாமாகவே மாட்டிக் கொள்கிறோம்?

இன்று நிறைய சிறுதொழில்கள் செய்வதற்கான சூழ்நிலை அதிகரித்துள்ளன. பல வாய்ப்புகள் பெருகியுள்ள சிறுதொழில்களில், நமக்கு பிடித்த ஏதேனும் ஒன்றை தொடங்கி சில தொழிலாளர்களுக்கு வேலை கொடுக்கலாம். பெருநகரங்களில் வேலை பார்க்கும் பலரும், தங்கள் சொந்த ஊரில் கஷ்டப்படும் சில மனிதர்களுக்கு தங்களால் இயன்றளவிற்கு இவ்வாறு வாய்ப்பு தருகையில், அந்த மனிதர்களின் மொத்த குடும்பத்தினரின் வாழ்வாதாரத்திற்குமே உதவுகிறோம்.

சில ஆண்டுகளில் அத்தொழில்களின் மூலம், மாதாமாதம் சிறிதளவேனும் வரும் வருவாய், அலுவலக சம்பளம் திடிரென்று நின்று போனால் கூட ஓரளவிற்கேனும் நமக்கு பாதுகாப்பு அரணாக இருக்கும். நாம் ஆரம்பித்த சிறுதொழில், வேலை இல்லை என்ற சூழ்நிலையில், கண்டிப்பாக நமக்கு கைகொடுத்து உதவும்.

அதிக சம்பளங்களில் உள்ளவர்கள் என்று இல்லை. பொதுவாக நாம் அனைவருமே நலிந்த சமூகத்தினரிடம் உதவி செய்யும் மனப்பாண்மையை வளர்த்துக் கொள்ளவேண்டும்.

சமீபத்தில் நண்பர் ஒருவருடன், ஹோட்டலுக்கு சாப்பிட செல்ல நேர்ந்தது. சாப்பாடு பில் தொகையில் சேவை வரியை போடும் ஹோட்டலில் உள்ள சப்ளையர்களுக்கு தான் பொதுவாக டிப்ஸ் தருவதில்லை எனவும் அதற்கு பதிலாக, ஹோட்டலுக்கு வெளியே வெயிலில் நின்றுக் கொண்டு கார்களையும், பைக்குகளையும் பார்த்துக் கொள்ளும் வயதான செக்யூரிட்டி நபர்களுக்கு கொடுத்துவிடுவதாகவும் கூறினார். நல்ல யோசனையாக எனக்கும் தோன்றியது.

மேலும் சூப்பர்மார்க்கெட்டுகளில், மற்ற கடைகளில் பன்னாட்டு குளிர்பானங்களை வாங்கி குடிக்கும் நாம், ரோட்டில் இளநீர் விற்பவர்களிடமும், தள்ளுவண்டியில் காய்கறி வியாபாரம் செய்பவர்களிடமும் பேரம் பேசிக்கொண்டிருப்போம். இந்த இடங்களிலெல்லாம் நம் பார்வையை கொஞ்சம் மாற்றி கஷ்டப்படும் தொழிலாளர்களுக்கு உதவும் மனப்பாண்மையை வளர்த்துக்கொள்ளலாம்.

இவையெல்லாம் போக, சாதாரண மக்கள் பலர், தங்கள் வருமானத்தில் சிறு சதவிகிதத்தை ஏழை எளிய மக்களுக்கு உதவ, ஏழை மாணவர்களுக்கு கல்வி உதவி தர என்று பல தொண்டுகளை செய்கின்றனர். இவ்வாறு பண உதவி செய்ய இயலாத சிலர், தங்களால் முடிந்த வேறு விதத்தில் நலிந்த சமூகத்தினருக்கு உதவிப்புரிகின்றனர்.

இவ்வுலகில் நமக்கு நிறைய கிடைத்துவிட்டது, பெற்றது போதும், இனி சிறிதானும் சமுதாயத்திற்கு திரும்பி செய்வோம் என நம்மில் ஒரு 10% மக்கள் எண்ணினால் கூட பல ஏழை மக்களின் வாழ்க்கை நிலை உயர்ந்து விடும்.

குறுகிய வட்டத்தை விட்டு வெளியில் வந்து, பார்வையையும் மனதையும் விஸ்தரிப்போம். நம்மால் முடிந்தளவிற்கு சிலரையாவது வாழவைப்போம்.

தம்மால் ஒரு பத்து ஏழை மக்ககளின் குடும்ப நிலை முன்னேறி உள்ளது என ஒரு நிலை வந்தால், எத்தனை திருப்தியும், மனநிறைவும் ஒரு மனிதனுக்கு கிடைக்கும்?! இறந்த பின்னும் இறைவனாக அந்த மக்கள் மனதில் அவர் வாழ்ந்துக் கொண்டு தான் இருப்பார் அல்லவா?

பல நாடுகளின் சரித்திரங்களை மாற்றி எழுதி மகத்தான சாதனைப் படைத்தது, நம்மை போன்ற சாமானிய மனிதர்களே. மக்கள் சக்தி மகத்தானது, இதை உணர்ந்து செயல்படுவோம், சிறு சிறு துளிகள் தான் பெரும் வெள்ளமாக மாறும்.

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(10)Dislikes(0)
Share
May 142015
 

1-ReachingyourGoals

ஒரு கதை. அது ஒரு அடர்ந்த காடு, அதில் தனியாக வசித்து வரும் அந்த வயதான துறவியை காண ஒருநாள் இளம் சீடன் ஒருவன் வந்தான். “குருவே, எனக்கு அமைதியும், பக்தியும் வேண்டும், அதற்காக தான் உங்களைத் தேடி வந்தேன்” என்றான். துறவியும், “சரி தம்பி, என்னை காண இத்தனை தூரம் எவ்வாறு வந்தாய்?” என்று கேட்டார். சீடனோ, “ஒரு குதிரையில் தான் இங்கு வந்தேன் குருவே” என்றான்.

துறவி சற்று யோசித்துவிட்டு, “சரி தம்பி, நாளை முதல் உனக்கு பயிற்சி ஆரம்பம். நாளை முதல், இங்கு வருவதற்கு, ஒரு ஆற்றுவழி பாதை உண்டு. அதில் படகுகள் ஓடும். அதில் சவாரி செய்து வா. இன்று நீ போகலாம்” என்றார்.

சீடனும், குரு சொன்ன நேரத்தில், அடுத்த நாள் அந்த படகில் ஏறுவதற்கு கரையில் தயாராக நின்றான். அப்போது அவனுடன் சேர்ந்து படகில் இன்னொரு முதியவரும், இருமிக்கொண்டே ஒரு பெரிய மீன் கூடையுடன் ஏறவே, படகோட்டி படகை ஓட்ட ஆரம்பித்தார்.

இளம் சீடனுக்கோ அந்த சவாரியே பெரும் சவாலாக ஆயிற்று. அந்த பெரியவரை பார்த்தாலே அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை. முதியவரின் துணிகள், பழையதாகவும், கிழிந்தும் இருந்தன. அவரின் மீன் கூடையிலிருந்து வந்த மணமும், சைவமாகிய அந்த சீடனால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவ்வப்போது, பெரியவரின் இருமல் சத்தம் வெறுப்பின் உச்சத்திற்கே அவனை கொண்டு சென்றது.

குருவின் எல்லை வந்தவுடன், ஓடி சென்று, அந்த சம்பவத்தை அவரிடம் அப்படியே விவரித்தான். “எனக்கு அந்த பெரியவரை பார்த்தாலே பிடிக்கவில்லை. தினமும் நான் வருகின்ற நேரத்தில் தான், அவரும் சவாரி செய்கிறார் என்றும் கேள்விப்பட்டேன், அதனால் நாளை முதல் குதிரையிலேயே வந்துவிடுகிறேனே” என்று கெஞ்சினான்.

துறவியோ, சிரித்துக்கொண்டே, “உனக்கு பக்தியை சொல்லித்தர இதை விட ஒரு சரியான அனுபவம் கிடைக்காது. நீ கண்டிப்பாக படகில் தான் வர வேண்டும். பக்தியை அடைய நீ மூன்று நிலைகளை கடக்க வேண்டும். முதல் நிலையை உனக்கு நாளை தெரியும். அதனால் நாளை அந்த மீனவரை கரிசனத்துடன் பார்த்து, ‘என்ன வேலை செய்கிறீர்கள்?’ என்று மட்டும் கேள், அவர் கூறும் பதிலை என்னிடம் தெரிவி” என்றார்.

சீடனுக்கோ, மிகுந்த கோபம். அந்த நாளோடு, போதுமென்று ஓடி விடலாமா என்று தீவிரமாக யோசித்தான். ஆனாலும் இந்த செயலில் இறங்கியாயிற்று, என்ன தான் நடக்கிறது என்று நாளை ஒருநாள் மட்டும் பார்த்துவிட்டு முடிவெடுப்போம் என்று தீர்மானித்தான்.

அடுத்த நாள் படகு வந்தவுடன், சிறிது நேர சவாரிக்கு பின் கோபத்தை தள்ளி வைத்துவிட்டு, அந்த பெரியவரிடம் கரிசனத்துடன் “ஐயா, நீங்கள் என்ன வேலை செய்கிறீர்கள்” எனக் கேட்டான். அந்த பெரியவரும் இருமிக்கொண்டே தன் நிலை குறித்து விளக்க தொடங்கினார்.

“தம்பி, நான் யாருமே இல்லாத ஒரு அனாதை. மீன்களை தினமும் கடலிலிருந்து பிடித்து, சந்தையில் விற்பது என் தொழில். அந்த தொழின் வருமானம் மூலம் என்னைப் போன்றே கைவிடப்பட்ட மூன்று அனாதை சிறுவர்களை வளர்த்து,  படிக்க வைத்து வருகிறேன். கடந்த ஆறு மாதமாக, தீவிர இருமல் நோயிற்கு  ஆளானது சற்று வேதனையாக உள்ளது. எனக்கு பின், யார் அந்த சிறுவர்களை காப்பாற்றுவார்கள் என தெரியவில்லை” என்றார் வருத்தத்துடன்.

இந்த பதிலை சற்றும் எதிர்பாராத சீடனோ, மிகவும் வெட்கி, “சரி ஐயா, நீங்கள் தான் சம்பாதிக்கிறீர்களே, நல்ல உடைகளை உடுத்தலாமே?” என்று கேட்டான். பெரியவரோ, “என் காலம் முடிய போகிறது தம்பி, எனக்கு எதற்கு அதெல்லாம்? அந்த பணத்தில் மூன்று சிறுவர்களுக்கும் பள்ளிக்கு கட்டணம் செலுத்திவிடுவேன்” என்றார் பரிதாபமாக.

இந்த உரையாடலை யோசித்துகொண்டே குருவின் இடத்தை அடைந்த சீடனின் கண்கள் கசிந்திருந்தன. குருவை சந்தித்தவுடன் அன்று நடந்தவற்றை அப்படியே தெரிவித்தான். சலனமற்ற அவன் முகத்தை பார்த்த குரு, “இன்று உன்னிடம் ஒரு மாற்றம் தெரிகிறது. பக்தியின் முதல் நிலையான ‘ஏற்றுக் கொள்ளும்’ நிலையை நீ எட்டிவிட்டாய், தொடர்ந்து அதே படகில் பயணம் செய்துவா” என்றார்.

நாட்கள் சில அவ்வாறே ஓடி இருந்தது. சில நாட்கள் சீடன், மீனவரின் மூன்று சிறுவர்களையும், அவர் மீன் விற்று கஷ்டப்படுவதையும் பார்த்துவந்தான். ஒரு கட்டத்தில் தன் குருவின் மீதிருந்த மரியாதை, அந்த மீனவர் மீதும் அவனுக்கு வந்தது. அதை குருவிடமே தெரிவிக்க, குரு சிரித்துகொண்டே “மீண்டும் சில நாட்கள் வா” என்று கூறி அனுப்பினார்.

ஒருநாள் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் குருவை பார்க்க வந்த சீடன் அன்று நடந்தவற்றை தெரிவித்தான். “குருவே, இன்று அந்த பெரியவரின் இருமலுக்கு புது மருந்தை கொண்டு கொடுத்தேன். அந்த சிறுவர்களுக்கு என்னால் முடிந்த உதவிகளை செய்வேன் என்றும் உத்திரவாதமும் அளித்துள்ளேன். என் அன்பை பார்த்த அந்த பெரியவரிடம் நன்றி கலந்த ஆனந்த கண்ணீர் பெருகியது. அந்த உணர்வு என்னை புது சக்தியுடன், உற்சாகத்துடன் திளைக்க வைக்கிறது” என்றான்.

குருவோ அப்போது பொருமையாக, “சீடனே, இதை தான் உன்னிடம் எதிர்பார்த்தேன். ஆரம்பத்தில் நீ இங்கு வந்தபோது, அந்த பெரியவரின் மீது அத்தனை வெறுப்புகளை தேவையே இன்றி வைத்திருந்தாய். பின்னர் அவரை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஏற்றுக்கொண்டாய். பின்னர் அவருக்கு மரியாதை கொடுக்க ஆரம்பித்தாய். பின்னர் அவரிடம் தன்னலமற்ற அன்பை தர ஆரம்பித்துள்ளாய். இந்த மூன்று நிலைகளை கடந்த உனக்கு பக்தியை அடையும் அனைத்து தகுதியும் வந்துவிட்டது.

அதனால் இவை அனைத்திற்கும் அடிப்படையான “ஏற்றுக்கொள்ளுதலை” மனிதர்களிடமும் தொடங்கு. அனைவரையும் ஏற்றுக்கொள், யாரையும் வெறுத்து  அவதூறை பேசாமல், அன்பை பரப்பு” என்றார்.

சீடனோ, “குருவே மிக்க மகிழ்ச்சி, ஆனால் சமூகத்தில் ஏதேனும் பிரச்சினை இருந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா?” என்றான். குரு மிகவும் நிதானத்துடன், “சீடனே, சக மனிதர்களுக்கும், தனக்கும் ஏதேனும் ஒரு சமூக பிரச்சினை யாராவது மூலம் வந்தால், எவரும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. அவரவருக்கு முடிந்த வகையில் அந்த பிரச்சினைகளை எதிர் கொள்ளலாம். ஆனால் காரணமேயின்றி ஒருவரை பார்த்தவுடனே, அவரை வெறுப்பதும், அவரை பற்றி மற்றவர்களிடம் குறை கூறுவதும் தவறு. சுயநலமற்ற அன்பு தான் இந்த உலகத்தை காக்கும்” என்று விளக்கி அனுப்பினார்.

கிட்டத்தட்ட அந்த கதையில் வரும் சீடனின் மனநிலையில் தான், இன்று நாம் பலரும் உள்ளோம். வீட்டிலும், அலுவலகத்திலும், சமூகத்திலும் நாமும், நமக்கு தெரிந்தவர்களும், எவரை பற்றியேனும் தெரிந்தோ தெரியாமலோ, எத்தனை குறைகளை அன்றாடம் கூறுகிறோம்?

ஒருவர் நடந்துக்கொள்ளும் விதம் பிடிக்கவில்லை என்றால், நேரடியாக அவரிடமே சென்று அந்த பிரச்சினையை விவாதிப்பது தான் சிறந்த தீர்வாக இருக்கும். அவ்வாறு செய்வதினால், அந்த நபரிடம் உண்மையிலேயே தவறு இருந்தால், அவர் திருத்திக்கொள்ள நாம் ஒரு சந்தர்பம் தருகிறோம். ஒருவேளை  அவர் அப்படியில்லை என தெரியவந்தால், நம் மனநிலையை மாற்றிக்கொள்ள ஒரு சந்தர்பத்தை பெறுகிறோம்.

இதை விடுத்து சம்பந்தமே இல்லாமல், மற்றவர்களிடம் சென்று அவர் பற்றி தவறான கருத்துக்களை கூறுவது, எந்த வகையிலும் பலன் அளிக்காது. நாம் ஒருவரைப் பற்றி அவதூறு கூறியது, அவருக்கு யார் மூலமாக தெரிய வருகையில், நம் மனநிலை எத்தனை தர்மசங்கடத்திற்கு உள்ளாகும்?

அதனால், அனைத்து மனிதர்களையும் புரிந்துக்கொண்டு, ஏற்றுக்கொள்ள  முயற்ச்சிப்போம். சக மனிதர்களை பற்றி நல்ல விஷயங்களை கூறவில்லை என்றாலும், தவறான வதந்திகளையும், பொய்யான தகவல்களையும் கூறாமலிருப்பதே ஒரு உயர்ந்த உள்ளத்தின் அடையாளம் தான்.

கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள், எந்த ஒரு மனிதரும் அடுத்த மனிதரைப் பற்றி குறை கூறுவதில்லை என்று ஒரு சமுதாயம் இருந்தால் இந்த உலகம் எத்தனை அருமையாக இருக்கும்!!

எது எப்படி சாத்தியமாகும் என நினைப்பவர்கள், “நான் அடுத்தவர்களை பற்றி குறை கூறுவதை இன்றிலிருந்து தவிர்ப்பேன்” என கடைபிடிக்க தொடங்கினால் கூட, நம்மை சுற்றி ஒரு சிறந்த சமுதாயம் அமையும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. மாற்றம் நம்மில் இருந்து தொடங்கட்டுமே?

அமெரிக்காவில் நீண்ட நாட்கள், “FIRST LADY” ஆக பெயர் பெற்ற திருமதி.எலியனார் ரூஸ்வெல்ட் அவர்கள் மக்களுக்காக கூறிய மிக பிரபலமான வரிகள்..

SMALL MINDS DISCUSS ABOUT PEOPLE,

AVERAGE MINDS DISCUSS ABOUT EVENTS, BUT

GREAT MINDS DISCUSS ABOUT IDEAS….!!!

இந்த மூன்று வகைகளில், நாம் தினமும் விரும்பி பேசுகின்ற, விவாதிக்கும் விஷயங்களை வைத்தே, நம்மை யார் என்று நாமே சுய பரிசோதனை செய்து தெரிந்துக்கொள்ளலாம். மேலும், தனது உயர்ந்த லட்சியத்தை மட்டுமே சிந்தித்து வாழும் மனிதர்களுக்கு, சக மனிதர்களை பற்றி குறை கூறும் நேரமும் எண்ணமும் இருப்பதில்லை என்பதும் நிதர்சனம்.

நம்மை சுற்றியுள்ள மனிதர்களை ஏற்றுக்கொண்டு, தன்னலமற்ற அன்பை வழங்குவதும், மாபெரும் சிந்தனைகளை வளர்த்துக்கொள்தலும் எத்தனை உன்னதமான செயல்?! இவற்றை கடைபிடிக்கையில், வாழும்போதே நம்மை சுற்றி அழகான அமைதியான சொர்க்கம் அமையும் என்பது உறுதி. நம் பாதையும், வாழ்க்கையும் நம் கையில் தானே இருக்கிறது?

உங்கள் பயணம் அழகானதாகவும், அர்த்தமுள்ளதாகவும் அமைய வாழ்த்துக்கள்…

பயணம் தொடரும்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(27)Dislikes(0)
Share
Apr 142015
 

1

பலவிதமான சிந்தனைகளுக்கும் சீரிய திட்டமிடலுக்கும் பின், ஓர் மாபெரும் இலக்கை உங்களுக்கு தீர்மானித்து விடுகிறீர்கள். தேவையான கடின உழைப்பையும் போடுகிறீர்கள். ஆனாலும் எதிர்பார்த்த வெற்றியை உங்களால் அடையமுடியவில்லை என எப்போதாவது நினைத்திருக்கிறீர்களா? அப்படியெனில் இந்த பதிவு உங்களுக்கு தான். மேலே படியுங்கள்..

முதல் சம்பவம். ஓர் மேடைப் பேச்சாளரின் தீவிர ரசிகரான நண்பர், பேச்சாளர் என்ன விதமான அறிவுரையோ, கருத்தோ சொன்னாலும் அதை அப்படியே ஏற்று தன் வாழ்வில் நடைமுறைப் படுத்த முயற்ச்சிக்கும் பழக்கம் உடையவர். அன்று ஒரு கூட்டத்தில் அப்பேச்சாளர், உடல் ஆரோக்கியத்தை பேணிக்காப்பதின் முக்கியத்துவத்தை விளக்கிக்கொண்டிருந்தார். “உங்கள் உடலுக்கு என்று தினமும் ஒருமணி நேரமாவது ஒதுக்கி உடற்பயிற்சி செய்யுங்கள். அதற்கு தூக்கத்தை ஒரு மணி நேரம் தியாகம் செய்யுங்கள். உங்களை நம்பி இந்த திட்டத்தை துவக்குங்கள், உங்களால் சீக்கிரம் எழ முடியும்” என அனைவரையும் ஊக்கப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்.

இந்த பேச்சைக் கேட்ட நண்பருக்குள் ஒரு பெரிய மாற்றம் வந்து, என்னால் சீக்கிரம் எழுந்து உடலுக்காக நேரம் ஒதுக்க முடியும் என உறுதியாக நம்பி அன்றிரவு படுக்கச் சென்றார். அவர் நம்பியது போலவே, அடுத்த நாள் ஒரு மணி நேரம் முன்கூட்டியே எழுந்து, உடற்பயிற்சியும் செய்யத் தொடங்கினார். ஒரு பத்து நாட்கள் இவ்வாறாக ஒடி இருந்தது.

பத்து நாட்களுக்கு பின் அந்த நண்பர், அதே பேச்சாளரின் வேறொரு கூட்டத்தில் கலந்து அவரது பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். இந்த கூட்டத்தில் பேச்சாளரின் தலைப்பு “இந்த கால வாழ்க்கை முறை” என்பதை பற்றி இருந்தது. “இன்று நிறைய பேர், இரவு தாமதமாக உறங்கி, பின்னர் அடுத்த நாள் காலையிலும் தாமதமாகவே எழுந்திருக்கும் போக்கை கடைபிடிக்கின்றனர். சில இளைஞர்களிடம் தினமும் உங்களால் ஐந்து மணிக்கு எழுந்திருக்க முடியுமா என்று சவால் விட்டுப்பாருங்கள், அவர்களுள் பலர் முடியாது என்றே பதில் தருவர்” என முடித்தார்.

இதைக் கேட்ட நண்பருக்கு அன்று இரவு தூங்க செல்கையில், நம்மால் தொடர்ந்து அதிகாலை சீக்கிரம் எழ முடியாதோ என்ற ஒரு சிறு சந்தேகம் எட்டிப்பார்த்தது. தொடர்ந்து பத்து நாட்களாய் ஐந்து மணிக்கெல்லாம் சட்டென்று விழித்த நண்பருக்கு அடுத்த நாள் தாமதமாக தான் எழ முடிந்தது.

காரணம் என்ன என்று யோசித்துப்பார்த்தால், முதல் பேச்சைக் கேட்ட நண்பரின் மனதில் “என்னால் முடியும்” என்று ஆழமாக இருந்த எண்ணம், இரண்டாம் பேச்சைக் கேட்டபின் “என்னால் முடியாதோ” என்ற கேள்வியாக மாறுகிறது.

இந்த மனப்பாண்மை தான் தோல்வியின் பக்கம் நம்மை அழைத்து செல்கிறது என்கின்றனர் லட்சியத்தை நம்பிக்கையுடன் கடந்து சென்ற வெற்றியாளர்கள். “ஒரு வேலை ஆரம்பிக்குமுன் எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும், இது என்னால் முடியுமா, முடியாதா என்று யோசிக்கலாம்; ஆனால் முடியும் என்று தீர்மானித்த பின், இது என்னால் முடியுமா என்ற சந்தேகம் என்றுமே தங்களுக்கு வந்ததில்லை” என்றே வெற்றியாளர்கள் அழுத்தமாக குறிப்பிடுகின்றனர்.

இரண்டாவதாக ஒரு உதாரணம். நம்மில் பலருக்கு தெரிந்தவர் ஒருவர். படித்தவுடன் வேலைத் தேடி அலைந்துக் கொண்டிருந்தார் அவர். கிட்டத்தட்ட 30 விதமான வேலைக்கு விண்ணப்பித்தும், தகுதியில்லை என்று நிராகரிக்கப்படுகிறார். பின்னர் ஒரு புகழ்பெற்ற நிறுவனத்தில் சில வேலைகள் காலியாக இருக்கிறது என தகவல் வர, அங்கும் விண்ணப்பிக்கிறார். சோதனையாக, விண்ணப்பித்த 24 பேர்களில் 23 பேருக்கு வேலை கிடைக்க, இவர் மட்டும் வழக்கம் போல் நிராகரிக்கப்படுகிறார். இதுபோன்று அடுக்கடுக்காய் தோல்விகள், துரத்தும் சோதனைகள்.

ஆனாலும் தன் மீது உள்ள நம்பிக்கையினால் அந்த மனிதர், தன் நண்பர்களிடம் சிலரின் பண முதலீட்டுடன் தனியே தொழில் தொடங்குகிறார். தன்மீது அவர் வைத்த அபரிமிதமான நம்பிக்கை வீணாகவில்லை. தன் நாட்டின் பொருளாதாரத்திற்கே முக்கிய பங்களிப்பாய் இருக்குமளவிற்கு தன் நிறுவனத்தை வளர்த்து, விண்ணைத் தொடும் வெற்றி அடைகிறார்.

2005ஆம் ஆண்டு ஃபார்ட்யுன் நிறுவனம், இவரை ஆசியாவின் 25 மிக சக்திவாய்ந்த தொழில் புரிவோரில் ஒருவராக கவுரவித்துள்ளது. இது போல் பல விருதுகளையும், பெயர்களையும் சம்பாதித்த இவரது சமீபத்திய மதிப்பு,  கிட்டத்தட்ட 21பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்கள்!! 25000க்கும் அதிகமானோர் இவரிடம் இன்று வேலை பார்க்கிறார்கள். அமெரிக்காவில் புகழின் உச்சியில் உள்ள அமேசான் நிறுவனத்திற்கே சவாலாக, தன் நிறுவனத்தை உயர்த்தி காட்டியுள்ளார். அவரது நிறுவனம் “அலிபாபா”, அந்த மனிதர் சீனாவை சேர்ந்த  “ஜாக் மா”.

ஜாக் மாவைப் பற்றி இணையத்தில் பல சுவாரசியமான தகவல்கள் குவிந்துள்ளன. அத்தனை நிராகரிப்புகளை, தோல்விகளை சந்தித்தபின்னும், “தன்னால் முடியாதோ?” என்ற எண்ணமும் “தன்னால் முடியுமா?” என்ற சந்தேகமும் என்றுமே தனக்குள் வர வாய்ப்பே அளிக்காமல், கண்டிப்பாக “தன்னால் முடியும்” என்று மட்டும் உறுதியாக நம்பிக்கையுடன் உழைத்ததால் தான் இன்று இந்தளவிற்கு உயரத்தை அடையமுடிந்துள்ளது.

மூன்றாவது சம்பவம், 2007 ஆம் ஆண்டு. கேரளத்தை சேர்ந்த நான்கு சகோதரர்கள், சூப்பர் மார்க்கெட் வியாபாரத்தை தொடங்கி, மிக சிறப்பாக வணிகம் செய்து, தொடர்ந்து தங்களது கிளைகளை வெவ்வேறு இடங்களில் தொடங்கி விரிவாக்கம் செய்தவாறு இருந்தனர். நான் அப்போது துபாயில் ஒரு லிஃப்ட் (LIFT) நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்த சமயம். அந்த சூப்பர் மார்க்கெட் நிறுவனத்திற்கும் நாங்கள் லிஃப்ட் (LIFT) விற்றிருந்த உறவில், என்னையும் புதுக்கிளை துவக்க விழாவிற்கு அழைத்திருந்தனர்.

படு பிஸியாக இருந்த அந்த நால்வரில், ஒரு சகோதரரிடம் மட்டும் சிறிது நேரம் பேச வாய்ப்பு கிடைத்தது. “சார், இப்படி தொடர்ந்து கிளைகளை பெருக்கிக் கொண்டே செல்கிறீர்களே, உங்கள் வெற்றியின் ரகசியம் என்ன?” என்றேன்.

அவரோ சற்றும் யோசிக்காமல், “ஒரே ஒரு விஷயம் தான் தம்பி, முதலில் ஒரு இலக்கை செய்யலாமா என்று விவாதிப்போம், பின்னர் அது சரி வருமா என்று நன்றாக ஆராய்வோம், சரியாக வரும் என முடிவெடுத்து இறங்கிவிட்டால், எங்கள் நால்வர் மனதிலும் ஒரே ஒரு எண்ணம் மட்டும் தான் இருக்கும். அது எங்களால் முடியும் என்பது மட்டும் தான். இதுதான் பணி, இதை செய்து தான் ஆக வேண்டுமென முடிவெடுத்துவிட்டால், ‘WILL I DO IT?’ என்று நாங்கள் கேட்டதே இல்லை, எங்கள் வெற்றியின் தாரக மந்திரமே, ‘I WILL DO IT’ என்ற எண்ணம் மட்டும் தான்” என்று விளக்கினார்.

இந்த மூன்று சம்பவங்களும் நமக்கு உணர்த்துவது ஒன்றை மட்டும் தான். என்னால் முடியுமா என்ற ஐயம் வந்து விட்டால், வெற்றி கடினம் தான்.

என்னால் முடியும் என்று உழைக்கும் போது தான் வெற்றி பிறக்கிறது. அவ்வாறு எண்ணி உழைக்கையில், நேரமோ, அதிர்ஷ்டமோ, விதியோ குறுக்கிட்டு வெற்றியை தற்காலிகமாக தள்ளி வைக்கலாமே தவிர, நிரந்தரமாக தடுக்க இயலாது.

எனவே என்னால் முடியும் என்று நம்பிக்கையுடன் உழைக்க தொடங்குவோம், இலக்கை அடைந்து சரித்திரம் படைப்போம்.

இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துக்களுடன்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM.

Likes(25)Dislikes(1)
Share
Mar 142015
 

 

1

தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் வேலை பார்க்கும் இளம்பெண் அவர். மிகவும் முற்போக்கான சிந்தனையும், படைப்பாற்றல் திறமையும் உடையவர். அவருக்கு  மாப்பிள்ளை தேடும் நோக்கத்தில் அவரின் பெற்றோர்கள், வழக்கமாக அனைத்து பெற்றோர்களும் செய்வது போல் MATRIMONIAL SITE இல் அவரைப் பற்றிய விவரங்களை தந்து, தகுந்த மாப்பிள்ளை வேண்டும் எனவும் குறிப்பிட்டிருந்தனர்.

பெற்றோர்களின் இந்த விளம்பரம், மிகவும் வழக்கமான ஒன்றாக உள்ளது என்று, அந்த பெண்ணே ஒரு இணையதளம் தொடங்கி அதில் அவர் பற்றியும் தனக்கு வரவிருக்கும் கணவர் எவ்வாறு இருக்க வேண்டுமென்றும் தெரிவித்தார்.

வித்தியாசாமான முறையில் தன்னைப் பற்றியும் தனது எதிர்பார்ப்புகளையும் பற்றியும் அவர் கொடுத்த விவரங்கள், இணையத்தில் வேகமாக பரவி, ஏகப்பட்ட விருப்பங்களும், ஆதரவுகளும் கிடைத்தது.

கூடவே வருங்கால கணவரை பற்றிய இவர் தெரிவித்திருந்த இரு நிபந்தனைகள் சர்ச்சையைக் கிளப்பி அதிர்ச்சியும் அளித்தது. அந்த நிபந்தனைகள்..

– முதலாவது, குழந்தைகளை வெறுப்பவராக இருக்க வேண்டும்.

– இரண்டாவது, அவரது பெற்றோர்களிடமோ, குடும்பத்திலோ பெரிதாக ஆர்வம் உள்ளவராக இருக்க கூடாது.

இவரின் இந்த நிபந்தனைகளை ஆதரித்தும், எதிர் கருத்தை கொண்டவர்களுக்கு  பதில் அளிக்கும் வகையில், வேறு ஒரு பெண்ணின் பகிர்வு இவ்வாறாக இருந்தது.. “பெருநகரங்களில் நடுத்தர வர்கத்தின் வேலைக்கு செல்லும் பெண்களின் வாழ்க்கை எவ்வாறு உள்ளது? காலை 5மணிக்கு எழவேண்டும், குழந்தைகளுக்கும், கணவருக்கும் உணவு தயாரித்து, குழந்தைகளை பள்ளிக்கு தயார் செய்ய வேண்டும். காலையில் உண்ணாமலே அவசரம் அவசரமாக கிளம்பி, 2மணி நேரம் கூட்டநெரிசலில் பேருந்தையோ, ரயிலையோ பிடித்து அலுவலகம் செல்ல வேண்டும். அலுவலகத்திலும் பல பிரச்சினைகளை சந்தித்து, பின் மீண்டும் அதே 2மணி நேரம் வீட்டிற்கு பயணம்.

களைப்புடன் வீட்டிற்கு வந்தவுடன், வீட்டு வேலைகளை முடித்து, குழந்தைகளுக்கு பாடங்கள் சொல்லிக்கொடுத்து, வீட்டில் உள்ள பெரியோர்களையும் அனுசரித்து நடக்க வேண்டும். இதே போராட்டத்தில் கிட்டத்தட்ட 20வருடங்கள் வாழ்ந்தபின், குழந்தைகளும் ஒரு சமயத்தில் எதிர்காலத்திற்காக வீட்டை விட்டு வேறிடம்  சென்று விடுகையில், இவர்களுக்கு கடைசியில் எஞ்சி இருப்பது, தனிமையும், வியாதியும், முதியோர் இல்லங்களும் தான்.

இதில் எங்கே பெண்கள் வாழ்கின்றனர்? அதனால் இணையத்தில் அந்த இளம்பெண் கூறியுள்ள எதிர்பார்ப்புகளும் கருத்துக்களும் தவறில்லை” என  தெரிவித்திருந்தார்.

பல வேலைகளில், பெண்கள் திருமணத்திற்கு மனரீதியில் தயாராகாத நேரத்தில், சமுதாயம் கட்டாயப்படுத்தி திருமணம் செய்து வைப்பதால், திருமணம்  சுமையாகவும் மன அழுத்தம் தரும் வைகையிலும் அவர்களுக்கு வாழ்க்கையை அமைத்து விடுகிறது. எனவே இணையத்தில் அந்த பெண் குறிப்பிட்டுள்ள கருத்துக்கள்  இன்றைய புதுயுக இந்தியப் பெண்கள் பலரின் மனநிலை” என்று மேலும் சிலர் தெரிவித்திருந்தனர்.

வேறு சிலரோ, “கணவன் மட்டும் தான் வேண்டும், அவரது குடும்பம் தேவையில்லை, அந்தளவிற்கு கணவனை சேர்ந்தவர்கள் எங்களுக்கு துன்பத்தை தருகின்றனர். மேலும் நாங்கள் மனக்க விரும்பியது கணவரைத் தான் தவிர, அவர் குடும்பத்தை அல்ல” எனவும் குறிப்பிட்டிருந்ததை காண முடிந்தது.

பெரியோர்களால் நிச்சயிக்கப்படும் திருமணம் தான் என்று இல்லை, காதல் திருமனங்களிலும் பிரச்சினைகள் அதிகம் தான். நிறைய பெண்களின் வாழ்க்கை இன்று போராட்டம் தான்” என்றும் சிலர் கூறியிருந்தனர்.

இந்த நிகழ்வையும், கருத்துக்களையும் சமீபத்தில் காண நேர்ந்தது. மேலே சிலர் தெரிவித்துள்ள பிரச்சினைகள் நம் சமுதாயத்தில் பெண்களுக்கு மிகுந்த மன அழுத்தத்தை தருகின்றன என்றும், அது எல்லை மீறுகின்ற போதுதான், இது போன்ற எண்ணச் சிதறல்கள் வெளிவருகின்றன என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை.

நாம் உண்மையில் சமூகம் மீது அக்கறை உள்ளவர்கள் எனில், பெண்கள் வாழ்வின் தினசரி பிரச்சினைகளைப் புரிந்துக்கொள்தல் வேண்டும். அவர்களுக்கு சிறந்த வேலை சூழ்நிலைகளையும், சமூக சூழ்நிலைகளையும் ஏற்படுத்தி கொடுத்து, அவர்களை மகிழ்வுடன் இருக்க செய்ய வேண்டும். குறைந்தது, அவர்கள் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாய் இல்லாமல், அவர்கள் நல்ல செயல்களுக்கு இடையூராய் இல்லாமலும் இருக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு முழு மரியாதையும், அங்கீகாரமும், ஆதரவும் கண்டிப்பாக கொடுத்தே ஆக வேண்டும்.

இது ஒருபுறம் என்றால், இரண்டாவது பக்கமாக, விட்டுக்கொடுத்தலும்  சகிப்புத்தண்மையும் இப்போதுள்ள தலைமுறையினரிடம் குறைந்து வருகிறதோ என்ற எண்ணம் எழாமல் இல்லை. பொருளாதார சுதந்திரம், யாரையும் சார்ந்திருக்க வேண்டாம் என்ற எண்ணத்தை தந்திருந்தாலும், அதை தவறாக உபயோகப் படுத்தும் சிலரையும் இன்று காண்கிறோம்.

இப்போது இரண்டு பக்கங்கள். ஒன்று பெண்களுக்கு பிரச்சினைகளும், மன அழுத்தமும் தராத ஒரு சமுதாயமாக இருத்தல், மற்றொன்று விட்டுக்கொடுத்தல் மற்றும் சுயநலமற்ற வாழ்க்கை முறைகளை இந்த தலைமுறையினருக்கு  உணர்த்துதல்.

இந்த இரு விஷயங்களையும் குறித்து, என்னுள் எழுந்த சில கேள்விகளை உங்களுடன் பகிர்ந்துக்கொள்ள விரும்பிகிறேன்.

  • பெண்களுக்கு நல்லாதரவும் சமத்துவமும் இருந்து, அவர்கள் மகிழ்வுடன் உள்ள சமுதாயமாக இருக்க நாம் அனைவரும் என்ன செய்யலாம்?
  • கூட்டு குடும்பம் என்ற கலாச்சாரம் காலப்போக்கில் முற்றிலுமாக அழிந்துவிடுமா? இன்று கணவன் அல்லது மனைவி என்ற ஒரே ஒரு உறவு மட்டும் போதும் என நினைக்கும் சில இளைஞர்களின் இந்த மாற்றம், அடுத்த தலைமுறையில் ஒரு உறவும் வேண்டாமென நினைக்க வைக்கும் பாதையாகிவிடுமா? அதை நம்மால் முடிந்தளவிற்கு தடுக்கும் விதத்தில், அடுத்த தலைமுறைக்கு நல்லது எது, தீயது எது என்றும், உண்மையான, சுயநலமில்லாத வாழ்வு எது எனவும் புரியவைப்பது எப்படி?

ஒரு மகளையும், மகனையும் கொண்ட தந்தையாகிய என்னை சமீபத்தில் செய்தித்தாள்களிலும் இனையத்திலும் வந்த இது போன்ற பல பகிர்வுகள் உலுக்கியதால், இந்த எண்ணங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்து, உங்கள் பதில்களை எதிர்பார்க்கிறேன்.

நம் குழந்தைகளை எவ்வாறு நல்வழியில் நடத்துவது? அவர்களுக்கு உண்மையான மகிழ்ச்சியான வாழ்வை எவ்வாறு கற்றுத் தரப்போகிறோம்? உங்களுக்கு தெரிந்தால், B+ வாசகர்கள் அனைவருடனும் பகிர்ந்துக்கொள்ளுங்கள்..

PARENTING (குழந்தை வளர்த்தல்) பற்றி பல கருத்து பறிமாற்றங்களும், ஆராய்ச்சிகளும் நடந்து வரும் இந்த வேலையில், உங்களது சிறந்த பொருத்தமான கருத்து, இந்த பகிர்வைப் படிக்கும் இன்றைய மற்றும் நாளைய பெற்றோர்களுக்கு உதவலாம். சிறந்த சமுதாயம் அமையவும் வழிவகுக்கலாம்.

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM.

Likes(11)Dislikes(0)
Share
Jan 152015
 

1

“நீண்ட இரவு முடிவுறுகிறது, கடும் துன்பம் விலகுகிறது, பிணம் போல் கிடந்த உடல் விழிக்கிறது. வரலாறும் மரபுகளும் கூட எட்டிப்பார்க்க முடியாத காலத்திலிருந்து புறப்பட்ட, நம் தாய்நாட்டின் குரல் கம்பீரமாக, இந்நேரத்தில் நம்மை நோக்கி வருகிறது. நாளுக்கு நாள் அதன் ஒலி அதிகரித்துக் கொண்டே வந்து தூங்கிக் கொண்டிருப்பவர்களை தட்டி எழுப்புகிறது.

தூங்கியவன் விழிக்கிறான்! அந்த குரல் உயிரிழந்த நிலையில் இருக்கும் எலும்புகளுக்கும் தசைகளுக்கும் உயிர்துடிப்பை தருகிறது. சோம்பல் நீங்க தொடங்குகிறது. நம் பாரதத்தாய் நீண்ட ஆழ்ந்த தூக்கத்திலிருந்து விழிக்கிறாள். அவளை யாரும் இனி தடுக்க முடியாது. இனி அவள் தூங்க போவதுமில்லை. புறசக்திகள் எதுவும் இனி அவளை அடிமைப்படுத்த முடியாது, ஏனெனில் அவளது காலடியில் எல்லையற்ற பேராற்றல் எழுந்துக் கொண்டிருக்கிறது.

என் சகோதரர்களே, நாம் அனைவரும் கடுமையாக உழைப்போம். தூங்குவதற்கு இது நேரமில்லை. மகத்தான வேலைகள் செய்யப்பட வேண்டியுள்ளது. எதிர்கால இந்தியா நம் உழைப்பை பொருத்தே அமைய இருக்கிறது. எழுந்திருங்கள், விழித்திருங்கள்…!!”

– சுவாமி விவேகானந்தர், 29 ஜனவரி 1897 ஆம் ஆண்டு ராமநாதபுரத்தில் பேசியது (சிகாகோ பாராளுமன்றத்தில் தனது உலக பிரசித்தி பெற்ற உரையை முடித்து இந்தியா திரும்புகையில் அவர் முதலில் தமிழகம் வந்தது குறிப்பிடத்தக்கது)

சுவாமிஜியின் இந்த பொன்னான வரிகளை படித்தவுடன் எனக்குள் ஒரு வியப்பு, ஒரு ஈர்ப்பு! வெள்ளையர்கள் நம்மை ஆட்சி செய்யும்போது, அதாவது நூறாண்டுகளுக்கு முன்பே அவர் கூறிய இந்த வரிகள் இன்றும் பொருந்துமா, செயல்படுத்தக் கூடிய விஷயம்தானா?

சமீபத்தில் சென்னையிலிருந்து புதுச்சேரிக்கு பேருந்தில் சென்றேன். அப்போது பேருந்தில் என் சீட்டருகில் ஒரு இளைஞர் வந்து அமர்ந்தார். இருவரும் பரஸ்பர அறிமுகம் செய்துக் கொண்டோம். அவர் பெயர் நாராயணன் என்றும், பெங்களூரில் ஒரு பெரிய சாஃப்ட்வேர் நிறுவனத்தில் தற்போது பணிபுரிகிறார் என்றும் தெரிவித்தார். அவருடன் நடந்த உரையாடல் சுவாமிஜியின் வரிகளைக் குறித்த எனது கேள்விக்கு பதிலாக அமைந்தது.

நாராயணன், புதுச்சேரிக்கு அருகில் உள்ள கிராமத்தில் பிறந்து, படித்திருக்கிறார். அவரைப் பற்றி மேலும் அவர் கூறியது…
“நான் சிறு வயதிலிருந்தே அரசு பள்ளிகளில் தமிழ் மீடியத்தில் தான் படித்தேன். அதனால் ஆங்கிலம் என்றாலே சிறு வயதிலிருந்தே ஒரு பயம். கல்லூரியிலும், வேலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்ததும் ஆங்கிலம் தெரியாமல் தாழ்வு மனப்பாண்மையில் நொந்துபோவேன். அப்போதெல்லாம் யாரிடமும் பேசவும் மாட்டேன். ஆரம்ப நாட்கள் மிகக் கடினமாகத் தான் ஓடியது.

ஆனாலும் மனம் தளராமல், கடின உழைப்பினால், சிறிது சிறிதாக ஆங்கிலத்தை கற்றேன். அன்றாட பேச்சிற்கு தேவைப்படும் ஒவ்வொரு வார்த்தையாக குறித்துக் கொண்டு, அதன் அர்த்தங்களையும் சேகரித்து பயிற்சி செய்தேன்.

இவ்வாறாக சுமார் 3000 ஆங்கில வார்த்தைகளும், அதன் அர்த்தங்களும், எங்கே எவ்வாறு அந்த வார்த்தைகள் பயன்படுகிறது என ஒவ்வொரு வார்த்தைகளை வைத்தும் ஐந்து வரிகள் கொண்ட ஒரு தொகுப்பை தயார் செய்து வைத்துள்ளேன். பிறந்த ஊர் வரும்போது இந்த தொகுப்பை பயன்படுத்தி, சுற்றியுள்ள பல அரசு பள்ளிகளில் சென்று இலவசமாக ஆங்கிலத்தைக் கற்றுக்கொடுக்கிறேன்.

நான் பட்ட கஷ்டங்களும், என்னுள் ஆரம்பத்திலிருந்த தாழ்வு மனப்பாண்மையும் இந்த மாணவர்களுக்கு எதிர்காலத்தில் இருக்க கூடாது என்பதில் மிக அக்கறையாக உள்ளேன்.

ஆங்கிலம் என்பது ஒரு மொழிதான், அது தெரியாததனால் ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை, உங்கள் தாழ்வு மனப்பாண்மையை தூக்கி எறியுங்கள் என நம்பிக்கையும் அளிப்பேன். மாணவர்களை தயார் செய்யும் இந்த வேலைகளினால், பெரிய திருப்தியும், மனநிறைவும் ஏற்படுகிறது.

இப்போது எங்கள் நிறுவனத்தில் வெளிமாநிலங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் இருக்கும் ஒரு பெரிய டீமை கையாளும் நிலைமையில் வளர்ந்துள்ளேன். ஆனாலும் என்னைத் தவிர அவர்கள் அனைவரும் ஹிந்தியில் சிலசமயம் பேசும்போது சிறிய வருத்தம் இருக்கும், என் அடுத்த இலக்கு ஹிந்திதான் என்று முடிவு செய்துள்ளேன்” எனறு முடித்தார்.

எனக்கு அவர் பேச்சை கேட்டவுடன் மிகப்பெரிய ஆச்சரியம். “ஒரு பெரிய சாஃப்ட்வேர் நிறுவனத்தில் வேலை செய்தும், இத்தனை பெரிய சாதனைகளை செய்கிறீர்களே?” எனக் கேட்டேன்.

நாராயணனோ மிக அமைதியாக “நான் செய்வதெல்லாம் ஒன்றுமே இல்லை, எனக்கு தெரிந்த நிறைய நண்பர்கள், பல சமுதாய முன்னேற்ற செயல்களில் ஈடுபட்டுள்ளனர். மரங்கள் நடுவது, இயற்கை விவசாயங்களில் ஈடுபடுவது, சில பகுதிகளுக்கு சென்று சுத்தம் செய்வது, மக்களிடம் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது, அரசு பள்ளிகளில், கல்லூரிகளில் சென்று கணக்கு, ஆங்கிலம் போன்ற பாடங்களை சொல்லித்தருவது, ஆதரவற்ற குழந்தைகள் இருப்பிடம் மற்றும் முதியோர்கள் இல்லம் சென்று அவர்களுக்கு உதவுவது, என பல சேவைகளை அவரவர்களுக்கு முடிந்தளவு தனியாகவோ, குழுவாகவோ செய்கின்றனர்” என்றார்.

2

சமூக வலைதளங்களில் இதுபோல் சில சாதனைகளைப் நாம் படித்திருப்போம். ஆனால் அத்தகைய சாதனையாளர்களில் ஒருவரான நாராயணனை சந்தித்தும் அவருடன் நடந்த உரையாடலும், எனக்கு மிகுந்த உற்சாகத்தை அளித்தது. அவர் மாதிரியான இளைஞர்கள் தான் இன்று நாட்டிற்கு தேவை, அவ்வாறு இருந்தால் என்ன வேண்டுமானாலும் சாதிக்கலாம், வலிமையான பாரதத்தை வரும்காலத்தில் உருவாக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையையும் தந்தது.

விவேகானந்தரின் மேலேக் கூறியுள்ள வரிகளின் கூடவே, “தன்னலமற்ற நூறு இளைஞர்களை தாருங்கள், நம் நாட்டை வல்லரசாக மாற்றித் தருகிறேன்” எனக் கூறிய அவரது வரியும் நியாபகத்திற்கு வந்தது.

மஹாபுருஷர்களின் தீர்க்கதரிசனமும், வாக்கும் என்றுமே பொய்த்ததில்லை. அதனால், சிங்கமென எழுவோம், மகத்தான காரியங்களின் மூலம் இந்தியர்கள் யாரென உலகிற்கு பறை சாற்றிக் கொண்டே இருப்போம். நம்மால் எதுவும் முடியும் என்று நம்பிக்கையுடன் செயல்பட தொடங்குவோம்…!

நண்பர்களே, இந்த தமிழர் திருநாளில் இரண்டாம் ஆண்டில் அடியெடுத்து வைக்கும் நம் B+ டீமிற்கு உங்கள் ஆதரவும், ஊக்குவிப்பும் தொடரும் என மிகுந்த ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கிறோம்.

இரு பார்வையுமற்ற சென்னை மாணவி IAS தேர்வெழுதி வெற்றிப்பெற்று சாதித்ததால், இந்த மாத சாதனையாளர்கள் பகுதியில் அவரைப் பற்றி விரிவாக காணலாம். புதிய எழுத்தாளர்களை தொடர்ச்சியாக அறிமுகப் படுத்தும் நம் நோக்கத்தில் இந்த மாதம் மூன்று புதிய எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளை காணலாம்.

நெஞ்சை நெகிழ வைக்கும் கதையான “மாற்றம் எங்கே” வையும், மற்ற அருமையான பதிவுகளையும், B+இன் இரண்டாம் ஆண்டு சிறப்பு இதழாக உங்களுடன் பகிர்ந்துக்கொள்வதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறோம்.

வாசகர்கள் அனைவருக்கும் இனிய பொங்கள் மற்றும் குடியரசு தின வாழ்த்துக்கள்.

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(16)Dislikes(0)
Share
Dec 132014
 

1

சென்ற மாதத்தின் முக்கியமான ஒரு நாள் – 26/11. இந்திய வரலாற்றுச் சுவற்றில் மறக்க முடியாமல் தடம் புதைத்த நாள். 26/11/2008 அன்று பாகிஸ்தானிலிருந்து 10 தீவிரவாதிகள், நம் நாட்டுக்குள் நுழைந்து, மும்பையில் 164 அப்பாவி மக்களை கொன்று குவித்தனர், 308 பேர் படுகாயம் அடைந்தனர். நமது தேசிய பாதுகாப்பு படையும், மும்பை போலிஸும் சேர்ந்து (OPERATION BLACK TORNADO மூலம்) தீவிரவாதிகளுடன் சண்டையிட்டு, அவர்கள் அனைவரையும் வீழ்த்தி, அஜ்மல் கசாப் என்ற தீவிரவாதியை மட்டும் உயிருடன் சிறைப்படுத்தியது அனைவரும் அறிந்ததே.

ஆனால், அந்த சோக சம்பவத்தில் நம்மில் சிலர் அறியாத விஷயமும், அறிந்தும் நம்மில் சிலரால் மறக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு விஷயம்- நாட்டுக்காக தன் இன்னுயிரை மாய்த்துக் கொண்ட நமது பாதுகாவலர்களின் தியாகம், மாவீரம், அவர்களது குடும்பத்தினரின் சோகமம்.

26/11/2008 ஐ, சற்று திரும்பி பார்ப்போம். துணை கமீஷனர் ஹேமந்த் கர்க்கரே, மேஜர்.சந்தீப் உண்ணிகிருஷ்ணன், துணை கமீஷனர் அசோக் காம்தே உட்பட 18  பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் அன்று தீவிரவாதிகளுடன் நடந்த சண்டையில் உயிர் துறந்தனர். அந்த 18 பேரில் முக்கியமான ஒருவர் போலிஸ் துணைசப்-இன்ஸ்பெக்டர் துக்காராம் ஓம்பளே.

திரு.துக்காராமைப் பற்றி கேள்வி படாதவர்களுக்கு ஒரு சிறிய அறிமுகம். கசாப் அனைவரையும் சுட்டு வீழ்த்தி, துப்பாக்கியுடன் தப்பி ஓடுகையில், தனியாக துரத்திச் சென்று, அவனை எந்த ஒரு ஆயுதமும் இன்றி, பாய்ந்து பிடித்துக் கொண்டார் அவர். அவ்வாறு கசாபை பிடித்துக் கொண்டே நின்றவுடன், சிறிது நிமிடங்களில் மற்ற பாதுகாப்பு வீரர்கள் அவனை சுற்றி வளைத்து உயிருடன் பிடித்து விட்டனர். ஆனால் அவர்கள் வருவதற்கு முன்பே, கசாபின் குண்டுகள், துக்காராமின் உடலை சல்லடையாக்கிருந்தது. தனியாக ஆயுதமின்றி அவனை பிடிக்கையில், கண்டிப்பாக தன் உயிர் பிரியும் அபாயம் இருக்கும் என்று தெரிந்தும்,  நாட்டு மக்களுக்காக சுயநலமின்றி தன் உயிரை தியாகம் செய்த மாவீரர்  தான் திரு.துக்காராம்.

உயிர் பிரியப்போகிறது எனத் தெரிந்த பின்,  அவர் வாழ்வின் அந்த கடைசி நொடிகள் அவரின் மனநிலை எவ்வாறு இருந்திருக்ககூடும்? அன்று வீட்டை விட்டு கிளம்பும்முன் அன்றுதான், தனது கடைசி நாள் என நினைத்தா இருந்திருப்பார்? தீவிரவாதியை பாய்ந்து பிடிக்கையில் தன் பிரியமான உறவுகளை விட்டுச் செல்கிறோமே என்ற உணர்வு அவருள் வந்திருக்காதா? மண்ணில் சாய்ந்து உயிர் பிரியுமுன் அவர் மகள்களின் முகங்கள் அவரது நினைவுகளில் வந்திருக்குமல்லவா? நாட்டிற்கு தானே செய்கிறோம், வீடும், உறவும் முக்கியமல்ல என்று தானே அந்த மாபெரும் சாதனையை அவர் செய்திருக்ககூடும்?

2

சரி, நிகழ்காலத்திற்கு வருவோம். 26/11/2014 அன்று ஒரு கல்லூரி அருகே நான் நின்று கொண்டிருக்கநேரிட்டது. அப்போது அங்கு வந்த ஏழெட்டு மாணவர்களின் உரையாடலை சில நிமிடங்கள் கேட்கவும் நேரிட்டது.

மாணவர்களின் பெரும்பாலான உரையாடல் பகுதி அடுத்து ரிலிஸாக இருக்கிற  தமிழகத்தின் மூன்று பெரிய நடிகர்களின் திரைப்படங்களை குறித்தே இருந்தது. பிடித்த நடிகர்களின் (தலைவர்கள் என்றே நடிகர்களை அழைத்தனர்) பட ரிலிஸன்று என்னென்ன காரியங்கள் செய்ய வேண்டும் என்று தீவிரமாக திட்டம் தீட்டிக் கொண்டிருந்தனர். கட்அவுட், பாலாபிஷேகம், முதல் காட்சிக்காக முன்கூட்டியே டிக்கட்புக்கிங்,  தியேட்டருக்குள் தீபாராதம் மற்றும் சில சடங்குகள் என்ற விஷயங்களை சீரியஸாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். செலவுக்கு ATM மெஷினிடம் (அவர்களது அப்பாக்களுக்கு வைத்துள்ள அடைமொழி பெயர்) பொய் சொல்லி பணம் பெருவது என்றும் முடிவெடுத்தனர். நடுநடுவே தங்கள் தலைவர் தான் உயர்ந்தவர் என்ற விவாதம் வேறு அவர்களுள் எட்டிப்பார்த்தது.

சில நிமிடங்களுக்குப்பின், தன் கைப்பேசியில் சமூக வலைதளத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே ஒரு மாணவன், அந்த செய்தியைக் கூறினான். “இன்று ஹேமந்த் கர்கரே இறந்த தினம், அஞ்சலி செலுத்துவோம் என்று வந்துள்ளது. யாருடா இந்த ஹேமந்த்?” என கேட்கவும், மாணவர்களிடம் சிறு மௌனம் நிலவியது. ஒரு மாணவன், “ஏதோ தீவிரவாதிகளுடன் சண்டையில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவர்டா” என்றான். நல்ல வேலையாக, கடைசி மாணவன் மட்டும், “ஏதோ ஒரு சண்டையில்லடா” என்றும், 26/11/2008இல் மும்பையில் நடந்த சம்பவத்தைப் பற்றி அழகாகவும் சுருக்கமாகவும் கூறினான்”.

அதுவரை உற்சாகம் கரைபுரண்டோடிய அந்த மாணவர்களின் மத்தியில் ஒரு நிசப்தம். “ஆமாம்டா, எனக்கு நியாபகம் வந்துவிட்டது” என ஒரு மாணவன் கூற, “ச்சே பாவம்டா, அன்று செத்தவர்கள்” என மற்றொருவன் கூறவும், அனைத்து மாணவர்களும் ஆமோதிக்கும் வகையில் தலையாட்டினர்.

பின்னர், டாபிக் கிரிக்கெட் பக்கம் திரும்பவே, மீண்டும் பழைய உற்சாகம் அவர்களுள் உயிர்ப்பித்து, உரையாடலை துவக்கினர்.

சில கேள்விகள் என்னுள் அப்போது உதித்தது.

கிட்டத்தட்ட அந்த மாணவர்களின் மனநிலையில் தான், நம்மில் பலரும் உள்ளோமா?

ஏன், சினிமா ஹீரோக்களையும், கிரிக்கெட் ஹீரோக்களையும் வழிப்படும் நாம், அன்றாடம் நாட்டின் எல்லையில் சுயநலமின்றி, உயிரை துச்சமென நினைத்துப் போராடும் வீரர்களையும்,  நாட்டிற்காக போர்களில் செத்து மடியும் தியாகிகளையும் அத்தனை பெரிதாக கொண்டாடுவதில்லை, நியாபகமும் வைத்துக்கொள்வதில்லை?

பொழுதுபோக்கு அவசியம்தான், ஆனால் அவைகளுக்கு தரும் முக்கியத்துவத்தில் சிறு பங்கேனும் நமக்காக போராடுபவர்களுக்கும் தரலாமே?

ரீல் ஹீரோக்களுக்கு உடல்நிலை சற்று சரியில்லை என்றாலும் கூட, உண்ணாவிரதம் இருந்தோ, கடவுளிடம் தீவிர பிரார்த்தனையோ செய்யும் நாம், ஏன் உயிர் தியாகம் செய்து அசோக சக்ரா விருதுப் பெற்ற திரு.துக்காராம் போன்ற ரியல் ஹீரோக்களுக்காக பெரிய அக்கறை காட்டுவதில்லை?

3

உதாரணத்திற்கு, நமது அன்றாட உரையாடல்களின் நேரத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். பொழுதுபோக்கிற்காக செலவிடும், அல்லது அவைகளைப் பற்றி பேசும் நேரம் எவ்வளவு, நம்மை காக்கும் ராணுவ வீரர்களைப் பற்றி பேசும் நேரம் எவ்வளவு? நடிகர்கள் மற்றும் கிரிக்கெட் வீரர்கள் பற்றி நமக்குத் தெரியும் தகவல்கள் எத்தனை, நம் BSF வீரர்கள் பற்றி நமக்குத் தெரியும் தகவல்கள் எத்தனை?

சமூக வலைதளங்களில் கூட, லைக்குகளூம், விவாதங்களும், ஷேர்செய்வதும், ஃபார்வார்ட் (FORWARD) செய்வதும், எந்த விஷயங்களுக்கு அதிகமாக இருக்கிறது?

சினிமாத் துறையில் தனது எதிர்காலத்தை பயணிக்கலாம் என்று நினைப்பவர்களோ,  தன் சொந்த கால்களில் நிற்பவர்களோ, இத்தனை ஆர்வத்துடன் இருந்து நடிகர்களுக்காக இந்த சேவைகள் செய்கிறார்கள் என்றால் கூட ஒரு அர்த்தம் இருக்கிறது. ஆனால் அடுத்த வேலை உணவிற்கே அடுத்தவர்கள் உதவியை நம்பி இருக்கும் சிலர் கூட, தங்கள் பிழைப்பைத் தேடாமல், நடிகர்களுக்காக செய்யும் தேவையில்லாத காரியங்கள் வேதனையின் உச்சம்.

ஏன் இந்த நிலை நம்மில் உருவாகியது? நம்மை அதிகம் பொழுதுபோக்கு விஷயங்கள் தான் கவருகிறதா, அல்லது நமக்கு அவைகள்தான், மீடியாக்கள் மூலம் எளிதில் கிடைக்கிறதா?

வரும் தலைமுறைகளுக்கும், இளைய தலைமுறைகளுக்கும், பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் தாண்டியும், சமூதாயத்தில் உள்ள நல்ல விஷயங்களையும் எவ்வாறு சொல்லித்தருவது?

நம் அனைவரிடமும் தேசபற்றும் சமுதாய சிந்தனைகளும் நிறைந்துள்ளது என்பது மறுக்கப்பட முடியாத உண்மை. ஆனால் அதையும்மீறி வேறு சில விஷயங்கள் நம்மை ஆட்கொண்டுள்ளது. என்ன செய்யலாம்?

தேசம் பற்றி விழிப்புணர்வை சுதந்திர தினம் மற்றும் குடியரசு தினங்களில் மட்டும் ஏற்படுத்துவதோடு நின்றுவிடாமல்,  தொடர்ந்து அனைவருக்கும் இருக்க செய்வதில், பள்ளிகள், கல்லூரிகள் மற்றும் மீடியாக்கள் அதிக  அக்கறையுடன் இருக்க வேண்டும் என்பது ஒரளவிற்கு இதற்கு பதிலாக இருக்கும். ஆனால் இதை எப்படி செய்வது?

நண்பர் ஒருவரிடம் இதுபற்றி பேசுகையில், அனைத்து பள்ளிகளிலும், கல்லூரிகளிலும், 26/11 போன்ற நாட்களிலோ, அனைத்து சுதந்திர போராட்ட வீரர்களின் பிறந்த நாட்கள் வரும்போதோ, அந்த நாட்களில் நடந்த தியாகத்தையும்,  வீரர்களின் சாகசங்கள் பற்றியும் முதல் ஒரு மணி நேரத்தில், குறைந்தது பதினைந்து நிமிடங்களாவது சொல்லித் தரலாம். மேலும் பொதுமக்கள்,  தங்கள் சமூக வலைதளங்களில் இதுபோன்ற செய்திகளை வெளியிட்டு நட்பு வட்டாரங்களுடன்  பகிர்ந்துக் கொள்ளலாம் என்றும் அருமையான யோசனைகளைத் தெரிவித்தார்.

இந்தியா முழுதும் நிரம்பியுள்ள வீரவரலாறுகளையும், தன்னலமற்றத் தொண்டுகளையும், தியாகங்களையும் இது போன்ற செயல்களின் மூலம் சொல்லித் தரும்போது,  கண்டிப்பாக அடுத்த சமுதாயம் சிறப்பாக அமையும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை.

நாம் ஓவ்வொருவரும் முடிந்தளவு இந்த சிறு தொண்டினை செய்யத் தொடங்குகையில், தேசப்பற்றும், நல்ல சிந்தனைகளும் வளர்ந்துக்கொண்டே இருக்கும் என்று நம்பிக்கையில்,

விமல்தியாகராஜன் & B+ Team

Likes(30)Dislikes(0)
Share
Aug 152014
 

frontpage

அன்று மும்பையில் கன மழை. மாலை 6மணி. அலுவலக விஷயமாக மும்பை சென்ற நானும் எனது அலுவலக சீனியர் நண்பரும், இரவு 9:40 க்கு சென்னை செல்லும் விமானத்தை பிடிப்பதற்காக மும்பை சத்ரபதி சிவாஜி விமான நிலையத்திற்கு டாக்சியில் போய் கொண்டிருந்தோம். பொதுவாக உள்நாட்டு விமான பயணத்திற்கு, ஒரு மணி நேரம் முன்பாக செக்கின் (CHECK-IN) செய்தால் போதுமானதாக இருக்கும். அன்றைக்கு நாள் முழுதும் மழை இருந்ததனால், மும்பை ட்ராஃபிக்கில் மாட்டி, நேரமாகி விடும் என்று சீக்கிரமே விமான நிலையம் சென்று, அங்கு காத்திருக்கலாம் என்று நாங்கள் இருவரும் பேசி முடிவு செய்து கொண்டோம்.

மும்பையில் ரோட்டில் அத்தனை டிராஃபிக். மழை நேரங்கள் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். ரோட்டில் போனால் தான் பிரச்சினை, லோக்கல் ரயிலில் போகலாம் என்றால், அதற்கு என்றே தனியாக பயிற்சி எடுத்தவர்கள் மட்டுமே மும்பை ரயில்களில் போகமுடியும் போன்று, அத்தனை நெரிசல்! என்ன ஊர் இது?, எங்கு பாத்தாலும் கூட்டம், ஓட்டம்.. எப்படிதான் இங்கெல்லாம் வாழ்க்கை நடத்துகின்றனரோ என்றும், நம் சென்னையைப் பற்றி இன்னும் பெருமையாக பேசிக்கொண்டும், நானும் நண்பரும் விமான நிலையத்தை அடைந்தோம்.

மூன்று மணிநேர காத்திருப்பிற்கு பின் ஃப்லைட்டில் போய் அமர்ந்தோம். நண்பருக்கு ஜன்னலருகில் உள்ள சீட் கிடைத்தது, எனக்கு நடு சீட் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது, என் வலப்புறத்தில் உள்ள ஐல் (AISLE) சீட்டில் யார் வருகிறார்கள் என்று பார்த்தேன் (ஐல் ஸீட் என்பது நடந்து போகும் பாதையை ஒட்டி இருக்கும் சீட்) அப்போது ஐல் சீட்டில் வந்து நிதானமாய் அமர்ந்தார், அந்த 70 வயது மாமி.

ஒரு சிறிய அறிமுக புன்னகையுடன், தன்னை பிரேமா மாமி என்று அறிமுகப்படுத்தி கொண்டார். நானும் எனது பெயரை தெரிவித்து, நண்பரின் பெயரையும் கூறி, அவரையும் அறிமுக படுத்திவைத்தேன். பிரேமா மாமியுடன் சிறிது நேர உரையாடினோம். அந்த உரையாடலில் இருந்து..

மாமி: “நாங்க ஒரு பத்து பேர், என் பேரன் கல்யாணத்திற்காக சென்னை தாம்பரத்திற்கு போகிறோம். நீங்க சென்னைக்கு போறேளா, அல்லது சென்னையில் இறங்கியவுடன் அங்கிருந்து தமிழ்நாட்டில் வேறு ஏதேனும் ஊருக்கு போறேளா?”.

நான்: சென்னைக்கு தான் மாமி நாங்கள் இருவரும் போறோம்.

மாமி: இங்க மும்பையில் ஒரு வாரமாக நல்ல மழை. உங்க ஊரில எப்படி?

நான்: {“என்னது உங்க ஊரா?, என்னடா ஒரு தமிழ் பேசுபவராய் இருந்துவிட்டு உங்க ஊர் என்று பிரிக்கிறாரே?” என்று சற்று திடுக்கிட்டு } “எங்க ஊரில் இப்போது மழை இல்லை மாமி, கூடிய சீக்கிரம் வரும்” என்றேன்.

மாமி: “உங்க ஊருக்கு போவதென்றால் பயமாக இருக்கு, ஒரே கசகசவென்று புழுக்கமா இருக்குமே? மழை எல்லாம் அங்கே கொஞ்சம் குறைவு தான், மரங்கள் அவ்வளவா இல்லையே, எங்க ஊரில் பாருங்கோ, நிறைய மரங்கள் இருக்கும், நிறைய மழை. நல்ல விவசாயம் பண்றோமே?”

நான்: { சற்று பொறுக்க முடியாமல் } “என்ன மாமி, உங்க ஊரு, உங்க ஊருனு சொல்றீங்க, தமிழ்நாடு உங்க ஊரு இல்லையா?”.

மாமி: “நாங்க மும்பை வந்து 60 வருடங்கள் ஆகி விட்டதுப்பா. இப்போ நேக்கு மும்பை தான் எல்லாமே, என்னை பொருத்தவரை, மும்பையை போல ஒரு வசதி வேறு எந்த இடத்திலும் கிடைக்காது, மும்பையை விட்டு என்னால வேறு ஓரிடத்தில் ஜாகை பண்ணுவதை நினைத்தும் பார்க்கமுடியாது”

என் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த நண்பருக்கும் என்னை போன்றே கோபம் வர, “எங்க ஊரில் இல்லாத வசதி அப்படி என்ன மாமி இங்குள்ளது?” என்றார்.

மாமி: ரொம்ப கூலாக, “நிறைய இருக்கு, சொல்றேன், இரண்டு பேரும் கேட்டுக்குங்கோ. மொதல்ல உங்க ஊருல சில ஆட்டோக்காரா பண்ற அழிச்சாட்டியம் இருக்கே… உலகத்தில் யார் சென்னைக்கு வந்தாலும் அத பாத்து கண்டிப்பா பயப்பட்ரா. எங்க ஊரில் அது மாதிரி எல்லாம் கிடையாது. ஆட்டோவோ, டாக்சியோ சரியான பாதை, சரியான மீட்டர் கட்டணம். வெளி ஊரிலிருந்து வந்திருக்கும் பயணி என்றெல்லாம் பார்க்கமாட்டா. ரூல்ஸ்னா ரூல்ஸ்தான். பஸ்ஸுக்கு காத்திருக்கும் பயணிகள் க்யூவில் நின்று பஸ் வந்தவுடன் ஒவ்வொருவராக ஏறுவா. ரோட்ரூல்ஸ மதிப்போம்.

இன்னொன்னு, ஒரு கல்யாணம் கச்சேரி போனா, மனுஷாள மனுஷா மதிப்பா. உங்க சென்னையில் பொது இடங்களில், பல பேருக்கு ஒழுங்கா மரியாதை கொடுத்துக் கூட பேச தெரில. கல்யாணத்திற்கு போகும் போது பாருங்கோ, எல்லாரும் கையிலும், கழுத்திலும் உள்ள நகைகளை தான் பாப்பா. முக்கியமாக எங்க ஊரில் ஊனமுற்றோர், பெரியவர்கள் என்றால், நிறைய மரியாதையுடன் உதவி செய்வா, பேருந்திலோ, ரயிலிலோ எல்லாரும் எழுந்து இடம் தருவா” என்றார்.

பேச்சு தொடர்ந்தது. விமானத்தில் பயணிகள் பலர் தூங்கி இருந்தனர். விமானம் விண்ணில் நல்ல உயரத்தை தொட்டிருந்தது. அத்தனை உயரத்தில் இருந்து பார்க்கையில், எல்லா ஊருமே ஒன்று தானே? எல்லைகள் எல்லாம், பூமியில் இருக்கும்போது, நம் மனத்தில் உள்ளவை தானே? இருந்தாலும் நம் சென்னையை பற்றி இப்படி வாட்டி வதைக்கிறாரே என்று கோபம் வெகுவாக வந்தது. மும்பை பற்றி மாமி சொன்ன நல்ல விஷயங்கள் ஏதும் என்னுள் ஏறவில்லை.

ntro

நான்: “என்ன மாமி, பெரிய ஊர்!? எவ்வளோ ட்ராஃபிக் மும்பையில்? கொஞ்சமாவது பாதுகாப்பு இருக்கா? தீவிரவாதிகள் அச்சுறுத்தல் எத்தனை இருக்கு? தமிழகம் அமைதி பூங்காவாச்சே?!”.

மாமி: “எங்கதாம்பா தீவிரவாதிகள் அச்சுறுத்தல் இல்ல? இப்போ சமீபத்தில் உங்க சென்னையில் குண்டு வச்சு ரயிலில் ஒரு பொண்ணு சாகலயா? எங்க ஊரில் நாங்க ரொம்ப பாதுகாப்பாகவே தான் ஃபீல் பண்றோம். மும்பையில எல்லா இடத்திற்கும் பெண்கள் தனியாகவே போய் வருவார்கள். ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை” ரொம்ப ரிலாக்ஸ்டாகவே, மும்பைக்கு வக்காலத்து வாங்கினார் மாமி.

நான்: “மாமி, மும்பையில் கலாச்சாரம் கொஞ்சம் குறைவாக தான் இருக்கிறது,  மால்களில் (MALLS), பொது இடங்களில் வரும் பெண்கள் எப்படி எல்லாம் ஆடைகள் அணிகின்றனர்?”

மாமி: “அப்படி இல்லப்பா, மும்பை என்பது நிறைய நாடுகள், நிறைய மாநிலங்களில் இருந்து வரும் மக்கள் சங்கமித்துள்ள இடம், அதனால் அப்படி உடை உடுத்தினால் வித்தியாசமாக தெரியாது, ஆனா பல நூற்றாண்டுகளாய் பாரம்பரியத்திற்கு பெயர் போன சென்னையில், பிள்ளைகள் நாகரீகம் என்ற பெயரில் போடும் உடை, அந்த கலாச்சாரத்தில் ரொம்ப வித்தியாசமாக இருக்கிறது, அதுவும் இப்போ பெண்கள் போடும் லெக்கின்ஸ்.. என்னத்த சொல்ல? கேள்வியுடன் முடித்தார்.

என்னடா இவர் எந்த பந்து போட்டாலும் பவுண்ட்ரி அடிக்கிறாரே என்றுநான்நினைக்கையில், இப்போ பாருங்க என்று என்னிடம் கண்ணை காண்பித்துவிட்டு எனது நண்பர் “மாமி, எங்க ஊரில் எவ்வளோ புனித ஸ்தலங்கள் இருக்கு! எத்தனை ஆழ்வார்கள்? எத்தனை சித்தர்கள்? எத்தனை பூண்ணிய ஆத்மாக்கள், கடைசியில் ராமேஸ்வரம் வந்துதானே ஆக வேண்டும்?” மிக அருமையாக ஒரு கூக்லீ பந்தைப் போட்டார்.

மாமி: சற்றும் சளைக்காமல், “என்ன அப்படி சொல்லிட்டேள்?, நாங்களும் அடிக்கடி காசி, ரிஷிகேஷ், ஹரித்வார் எல்லாம் போறமே, உங்களுக்கு அதெல்லாம் எத்தனை தூரம் வரும்? இங்கேயும் துளசிதாஸ், சூர்தாஸ் என எத்தனயோ மஹாபுருஷர்கள் இருந்துள்ளார்கள்..” என்றார்.

அதற்கடுத்தும் வரிசையாய் சாப்பாடு, வாழ்க்கை முறை, என எத்தனை பௌண்சர்களை நாங்கள் போட்டாலும், எல்லாத்திற்கும் பதில் கொடுத்து சிக்ஸர் சிக்ஸராய் அடித்து தள்ளினார் மாமி.

இன்னும் சிறிது நேரத்தில் விமானம் சென்னையை அடையும் என்று பணிப்பெண்கள் அறிவித்தனர். விமானமும் தாய் மண்ணிற்கு வந்து சேர்ந்தது. “வருகிறோம் மாமி”, என நானும் நண்பரும் மாமியுடன் விடை பெற்று கொண்டோம்.

வீட்டிற்கு செல்லும் வழியில், என்னுள் சில கேள்விகள். கொஞ்சம்ப டித்தால் சொந்த கிராமத்தை விட்டு வெளியேறுவது, சற்று அதிகம் படித்தால் நாட்டை விட்டே வெளியேறுவது, இப்படி புலம் பெயர்ந்து செல்லும் பலரும், தற்போது இருக்கும் இடமே சிறந்தது என்று இருந்து விடுகின்றோம். அதைவிட முக்கியமான விஷயம், புலம் பெயர்ந்து சில வருடங்கள் வளர்ந்த நாட்டிலோ, நகரத்திலோ செட்டிலானவுடன் பழைய ஊரை பிடிக்கவில்லை என்றும், அதில் உள்ள சில குறைகளை சுட்டியும் காட்டுகின்றோம்.

உதாரணத்திற்கு மும்பையிலிருந்து அமெரிக்கா போன்ற வளர்ந்த நாட்டிற்கு செல்லும் பலர், அமெரிக்கா தான் சிறந்தது என்றும் அதை விட்டு மும்பையோ, இந்தியாவில் உள்ள மற்ற மாநிலங்களிற்கோ திரும்ப வர இயலாது என்றும்  சொல்வதைக் கேட்கின்றோம்.

ஒருவேளை இன்னும் பல வருடங்களில் செவ்வாய் போன்ற வேற்று கிரஹத்தில் மனிதன் குடியேறலாம் என்ற சூழ்நிலை வந்துவிட்டால், அமெரிக்காவும் சரி இல்லை என்று மனிதர்கள் செவ்வாய் கிரஹம் செல்ல ஆரம்பித்து விடுவார்களோ? இதற்கு முற்று புள்ளியே கிடையாதா?

ntroo

மன நிறைவும், மகிழ்ச்சியும், மும்பையிலோ, அமெரிக்காவிலோ, செவ்வாயிலோ அல்ல, நம் மனத்திலும், நாம் வாழும் இடத்திலும், சக மனிதர்களிடம் அன்பு பாராட்டி பழகுவதிலும் தான் இருக்கிறது; ஒரு வேலை மாமி சொன்னது போன்று, அந்த சில குறைகள் நம் சென்னையில் இருக்கலாம். அதை உணர்ந்து, முழு ஈடுபாட்டுடன் அந்த குறைகளை களைய முயற்ச்சிப்போம், நம்மிடம் இருக்கும் நல்ல விஷயங்களை இன்னும் அதிக படுத்திக்கொள்வோம்.

வளர்ந்த நாடுகளுக்கும், நகரங்களுக்கும் சென்று நிரந்தரமாக செட்டிலான சிலர், தாங்கள் நடந்து வந்த பாதையை மறக்காமல், சொந்த ஊருக்கும் அந்த மக்களுக்கும் தங்களால் முடிந்த உதவியை செய்வதை இன்றுக் கூட காணமுடிகிறது. அந்த ஊரைக் குறை சொல்லாமல், தன்னால் முடிந்தளவு, அந்த ஊரை, அம்மக்களை முன்னேற்றலாம் என சுயநலமற்ற சிந்தனை உள்ளோர்களை இன்றும் பார்க்க முடிகிறது.

நாம் வாழ்ந்த, வாழும் இடத்தை, வரும் தலைமுறைக்கு ஒரு அழகிய இடமாய்  உருவாக்குவதிலும், விட்டு செல்வதிலும் நம் அனைவருக்கும் பெரும் பங்குள்ளது.

பயணம் தொடரும்,

வாசகர்கள் அனைவருக்கும் சுதந்திர தின நல் வாழ்த்துக்கள்!

விமல் தியாகராஜன் & B+ Team.

Likes(17)Dislikes(1)
Share
Share
Share