Oct 152014
 

Iniya

 

வாய்ப்புகள் உங்கள் கதவை தட்டாதபோது,

புது கதவை தயாரியுங்கள்..

 

உங்களது தோல்வியிலிருந்து நீங்கள் எவ்வளவு கற்றுக்கொள்கின்றீர்களோ,

அந்த அளவு உங்கள் வெற்றி நிர்ணயிக்கப்படுகிறது..

 

எந்த பறவை தனியாக பறக்கின்றதோ,

அதற்குதான் மிக வலுவான சிறகுகள் இருக்கும், அதனால்

உலகமே எதிர்த்து நின்றாலும்,

உங்கள் மனதிற்கு எது சரியென்று படுகிறதோ, அதை செய்யுங்கள்..

 

தடங்கள்கள் உன்னை தடுக்க இயலாது,

துன்பங்கள் உன்னை தடுக்க இயலாது,

எந்த மனிதனாலும் உன்னை தடுக்க இயலாது,

உன்னை தடுக்க கூடிய ஒரே மனிதன் நீ மட்டும் தான்..

 

 

கடக்கப்போகும் பெரும்பாதையை கண்டு நீங்கள் வியக்கும்போது,

கடந்து வந்து பெரும் பாதையை நினைத்துப் பாருங்கள்.

சந்தித்த சவால்களையும் துன்பங்களையும் நினைத்துப் பாருங்கள்.

அனைத்து பயமும் உங்களை விட்டு ஓடிவிடும்.

நிச்சயம் உங்களால் வெல்ல முடியும்…

 

 

உங்களை முழுமையாக நம்புங்கள்

உங்களுள் உள்ளமாபெரும் ஆற்றலிற்குமுன்,

உங்கள் தடைகள் ஒன்றும் இல்லை என்பதை உணருங்கள்…

 

 

உங்கள் கனவு நினைவாக வேண்டுமெனில்

முதலில் தூக்கத்தில் இருந்து விழித்துக்கொள்ளுங்கள்

 

Likes(11)Dislikes(1)
Share
Sep 172014
 

king-4

வழக்கமாக எல்லா கதையிலும் வருகிற மாதிரி, இந்த கதையிலேயும் ஒரு ராஜா இருந்தார். அவருக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு யார் அதிக பங்களிப்பு செய்திருக்கின்றனர் என்பது தான் அந்த சந்தேகம். உடனே அவர் தன் சந்தேகத்தை தன் அமைச்சர்களிடம் கேட்டு, ஒரு வாரம் கழித்து வந்து பதில் தர சொன்னார்.

ஒரு வாரம் கழித்து அனைவரும் தங்களது பதிலைக் கூறினர்.

ஒரு அமைச்சர் “நமது தளபதி தான் சிறந்தவர்” என்றார்.

மற்றொருவார், “இல்லை! அனைவரின் உடல் நலமாய் இருந்தால் தானே எல்லா பணிகளையும் செய்யமுடியும். அதனால் நம்ம நாட்டு மருத்துவர் தான் சிறந்த பங்களிப்பு  செய்துள்ளார்” என்றார்.

இன்னொரு அமைச்சரோ, “இல்லை! நாட்டில் சுகாதாரம் நன்றாக இருந்தால் தான் நோய் இல்லாமல் வாழ முடியும். அதற்கு நல்ல கட்டிடங்கள் மற்றும் பாதாள  சாக்கடை செய்த பொறியாளர் தான் சிறந்த பங்களிப்பு  செய்திருக்கார்” என்றார்.

அதற்கு இன்னொரு அமைச்சர், “அரசே! நம்ம நாட்டு தலைமை காவல் அதிகாரிதான் சமுதாயத்தில் சிறந்த  பங்களிப்பவர். ஏனென்றால், காவல் துறையினரால் தான் குற்றமும், களவும் இல்லாமல், நாடு அமைதியுடன் இருக்கும்” என்றார்.

அப்போதுராஜா, “சரி, இவர்கள் நால்வருமே சிறந்த பங்களிப்பவர்கள் என்று கருதி, இவர்களுக்குபரிசுகள் கொடுத்திடலாமா?” என்றுகேட்டார்.

எல்லோரும் சரி என்று ஓத்துக் கொண்டனர்.

அதுவரை அமைதியாய் இருந்த ராணி, ஒரு கேள்வியை கேட்டார்.

“தளபதி, மருத்துவர், காவல்அதிகாரி, பொறியாளர் அனைவரும்  சிறந்தவர்கள் தான். ஆனால், அவர்களாகவே இப்படி திறமையாளர்களா ஆனார்களா அல்லது யாராவது அவர்களை அந்த திறமைகள் உள்ளவர்களாய் உருவாக்கினார்களா?” என்று.

எல்லோரும் சிறிது யோசித்து விட்டு, “இவர்கள் தாங்கள் பயின்ற கல்வியினால் தான் இவ்வாறு சிறந்து விளங்குகிறார்கள்” என்றனர்.

அதற்குராணி, “அப்போது அந்த திறமைகளை கற்றுத் தந்த அந்த ஆசிரியருக்கு தானே நாம் பரிசு கொடுக்கணும்” என்றார்.

எல்லோரும் கொஞ்ச நேரம் யோசித்துவிட்டு, “ஆமாம், ராணி சொல்வது சரி தான்” என்று ஒத்துக்கொண்டார்கள்.

ராஜா உடனே “நாம் நம்ம நாட்டையே அந்த குருவிற்கு எழுதி கொடுத்தால் கூட பத்தாது. ஏனென்றால் சமுதாயத்தை  நல்வழியில் நடத்தி செல்ல பல நல்ல விஷயங்களை கற்றுத் தரும் ஒரு குருவின் சேவைக்கு நாம் கொடுக்கும் தட்சிணை  நம்ம தகுதிக்கு ஏற்ற மாதிரி இருக்குமே தவிர, குருவின் தகுதிக்கு ஏற்ற மாதிரி இருக்காது. குருவிற்கு நாம் கொடுக்கும் சன்மானம் கடவுளுக்கு அருகில் வைத்து பூஜிப்பதுதான்” என்றார்.

எல்லாரும் இந்த கருத்தை ஏற்றனர்.

  –  D. சரவணன்

Likes(1)Dislikes(0)
Share
Aug 152014
 

frontpage

அன்று மும்பையில் கன மழை. மாலை 6மணி. அலுவலக விஷயமாக மும்பை சென்ற நானும் எனது அலுவலக சீனியர் நண்பரும், இரவு 9:40 க்கு சென்னை செல்லும் விமானத்தை பிடிப்பதற்காக மும்பை சத்ரபதி சிவாஜி விமான நிலையத்திற்கு டாக்சியில் போய் கொண்டிருந்தோம். பொதுவாக உள்நாட்டு விமான பயணத்திற்கு, ஒரு மணி நேரம் முன்பாக செக்கின் (CHECK-IN) செய்தால் போதுமானதாக இருக்கும். அன்றைக்கு நாள் முழுதும் மழை இருந்ததனால், மும்பை ட்ராஃபிக்கில் மாட்டி, நேரமாகி விடும் என்று சீக்கிரமே விமான நிலையம் சென்று, அங்கு காத்திருக்கலாம் என்று நாங்கள் இருவரும் பேசி முடிவு செய்து கொண்டோம்.

மும்பையில் ரோட்டில் அத்தனை டிராஃபிக். மழை நேரங்கள் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். ரோட்டில் போனால் தான் பிரச்சினை, லோக்கல் ரயிலில் போகலாம் என்றால், அதற்கு என்றே தனியாக பயிற்சி எடுத்தவர்கள் மட்டுமே மும்பை ரயில்களில் போகமுடியும் போன்று, அத்தனை நெரிசல்! என்ன ஊர் இது?, எங்கு பாத்தாலும் கூட்டம், ஓட்டம்.. எப்படிதான் இங்கெல்லாம் வாழ்க்கை நடத்துகின்றனரோ என்றும், நம் சென்னையைப் பற்றி இன்னும் பெருமையாக பேசிக்கொண்டும், நானும் நண்பரும் விமான நிலையத்தை அடைந்தோம்.

மூன்று மணிநேர காத்திருப்பிற்கு பின் ஃப்லைட்டில் போய் அமர்ந்தோம். நண்பருக்கு ஜன்னலருகில் உள்ள சீட் கிடைத்தது, எனக்கு நடு சீட் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது, என் வலப்புறத்தில் உள்ள ஐல் (AISLE) சீட்டில் யார் வருகிறார்கள் என்று பார்த்தேன் (ஐல் ஸீட் என்பது நடந்து போகும் பாதையை ஒட்டி இருக்கும் சீட்) அப்போது ஐல் சீட்டில் வந்து நிதானமாய் அமர்ந்தார், அந்த 70 வயது மாமி.

ஒரு சிறிய அறிமுக புன்னகையுடன், தன்னை பிரேமா மாமி என்று அறிமுகப்படுத்தி கொண்டார். நானும் எனது பெயரை தெரிவித்து, நண்பரின் பெயரையும் கூறி, அவரையும் அறிமுக படுத்திவைத்தேன். பிரேமா மாமியுடன் சிறிது நேர உரையாடினோம். அந்த உரையாடலில் இருந்து..

மாமி: “நாங்க ஒரு பத்து பேர், என் பேரன் கல்யாணத்திற்காக சென்னை தாம்பரத்திற்கு போகிறோம். நீங்க சென்னைக்கு போறேளா, அல்லது சென்னையில் இறங்கியவுடன் அங்கிருந்து தமிழ்நாட்டில் வேறு ஏதேனும் ஊருக்கு போறேளா?”.

நான்: சென்னைக்கு தான் மாமி நாங்கள் இருவரும் போறோம்.

மாமி: இங்க மும்பையில் ஒரு வாரமாக நல்ல மழை. உங்க ஊரில எப்படி?

நான்: {“என்னது உங்க ஊரா?, என்னடா ஒரு தமிழ் பேசுபவராய் இருந்துவிட்டு உங்க ஊர் என்று பிரிக்கிறாரே?” என்று சற்று திடுக்கிட்டு } “எங்க ஊரில் இப்போது மழை இல்லை மாமி, கூடிய சீக்கிரம் வரும்” என்றேன்.

மாமி: “உங்க ஊருக்கு போவதென்றால் பயமாக இருக்கு, ஒரே கசகசவென்று புழுக்கமா இருக்குமே? மழை எல்லாம் அங்கே கொஞ்சம் குறைவு தான், மரங்கள் அவ்வளவா இல்லையே, எங்க ஊரில் பாருங்கோ, நிறைய மரங்கள் இருக்கும், நிறைய மழை. நல்ல விவசாயம் பண்றோமே?”

நான்: { சற்று பொறுக்க முடியாமல் } “என்ன மாமி, உங்க ஊரு, உங்க ஊருனு சொல்றீங்க, தமிழ்நாடு உங்க ஊரு இல்லையா?”.

மாமி: “நாங்க மும்பை வந்து 60 வருடங்கள் ஆகி விட்டதுப்பா. இப்போ நேக்கு மும்பை தான் எல்லாமே, என்னை பொருத்தவரை, மும்பையை போல ஒரு வசதி வேறு எந்த இடத்திலும் கிடைக்காது, மும்பையை விட்டு என்னால வேறு ஓரிடத்தில் ஜாகை பண்ணுவதை நினைத்தும் பார்க்கமுடியாது”

என் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த நண்பருக்கும் என்னை போன்றே கோபம் வர, “எங்க ஊரில் இல்லாத வசதி அப்படி என்ன மாமி இங்குள்ளது?” என்றார்.

மாமி: ரொம்ப கூலாக, “நிறைய இருக்கு, சொல்றேன், இரண்டு பேரும் கேட்டுக்குங்கோ. மொதல்ல உங்க ஊருல சில ஆட்டோக்காரா பண்ற அழிச்சாட்டியம் இருக்கே… உலகத்தில் யார் சென்னைக்கு வந்தாலும் அத பாத்து கண்டிப்பா பயப்பட்ரா. எங்க ஊரில் அது மாதிரி எல்லாம் கிடையாது. ஆட்டோவோ, டாக்சியோ சரியான பாதை, சரியான மீட்டர் கட்டணம். வெளி ஊரிலிருந்து வந்திருக்கும் பயணி என்றெல்லாம் பார்க்கமாட்டா. ரூல்ஸ்னா ரூல்ஸ்தான். பஸ்ஸுக்கு காத்திருக்கும் பயணிகள் க்யூவில் நின்று பஸ் வந்தவுடன் ஒவ்வொருவராக ஏறுவா. ரோட்ரூல்ஸ மதிப்போம்.

இன்னொன்னு, ஒரு கல்யாணம் கச்சேரி போனா, மனுஷாள மனுஷா மதிப்பா. உங்க சென்னையில் பொது இடங்களில், பல பேருக்கு ஒழுங்கா மரியாதை கொடுத்துக் கூட பேச தெரில. கல்யாணத்திற்கு போகும் போது பாருங்கோ, எல்லாரும் கையிலும், கழுத்திலும் உள்ள நகைகளை தான் பாப்பா. முக்கியமாக எங்க ஊரில் ஊனமுற்றோர், பெரியவர்கள் என்றால், நிறைய மரியாதையுடன் உதவி செய்வா, பேருந்திலோ, ரயிலிலோ எல்லாரும் எழுந்து இடம் தருவா” என்றார்.

பேச்சு தொடர்ந்தது. விமானத்தில் பயணிகள் பலர் தூங்கி இருந்தனர். விமானம் விண்ணில் நல்ல உயரத்தை தொட்டிருந்தது. அத்தனை உயரத்தில் இருந்து பார்க்கையில், எல்லா ஊருமே ஒன்று தானே? எல்லைகள் எல்லாம், பூமியில் இருக்கும்போது, நம் மனத்தில் உள்ளவை தானே? இருந்தாலும் நம் சென்னையை பற்றி இப்படி வாட்டி வதைக்கிறாரே என்று கோபம் வெகுவாக வந்தது. மும்பை பற்றி மாமி சொன்ன நல்ல விஷயங்கள் ஏதும் என்னுள் ஏறவில்லை.

ntro

நான்: “என்ன மாமி, பெரிய ஊர்!? எவ்வளோ ட்ராஃபிக் மும்பையில்? கொஞ்சமாவது பாதுகாப்பு இருக்கா? தீவிரவாதிகள் அச்சுறுத்தல் எத்தனை இருக்கு? தமிழகம் அமைதி பூங்காவாச்சே?!”.

மாமி: “எங்கதாம்பா தீவிரவாதிகள் அச்சுறுத்தல் இல்ல? இப்போ சமீபத்தில் உங்க சென்னையில் குண்டு வச்சு ரயிலில் ஒரு பொண்ணு சாகலயா? எங்க ஊரில் நாங்க ரொம்ப பாதுகாப்பாகவே தான் ஃபீல் பண்றோம். மும்பையில எல்லா இடத்திற்கும் பெண்கள் தனியாகவே போய் வருவார்கள். ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை” ரொம்ப ரிலாக்ஸ்டாகவே, மும்பைக்கு வக்காலத்து வாங்கினார் மாமி.

நான்: “மாமி, மும்பையில் கலாச்சாரம் கொஞ்சம் குறைவாக தான் இருக்கிறது,  மால்களில் (MALLS), பொது இடங்களில் வரும் பெண்கள் எப்படி எல்லாம் ஆடைகள் அணிகின்றனர்?”

மாமி: “அப்படி இல்லப்பா, மும்பை என்பது நிறைய நாடுகள், நிறைய மாநிலங்களில் இருந்து வரும் மக்கள் சங்கமித்துள்ள இடம், அதனால் அப்படி உடை உடுத்தினால் வித்தியாசமாக தெரியாது, ஆனா பல நூற்றாண்டுகளாய் பாரம்பரியத்திற்கு பெயர் போன சென்னையில், பிள்ளைகள் நாகரீகம் என்ற பெயரில் போடும் உடை, அந்த கலாச்சாரத்தில் ரொம்ப வித்தியாசமாக இருக்கிறது, அதுவும் இப்போ பெண்கள் போடும் லெக்கின்ஸ்.. என்னத்த சொல்ல? கேள்வியுடன் முடித்தார்.

என்னடா இவர் எந்த பந்து போட்டாலும் பவுண்ட்ரி அடிக்கிறாரே என்றுநான்நினைக்கையில், இப்போ பாருங்க என்று என்னிடம் கண்ணை காண்பித்துவிட்டு எனது நண்பர் “மாமி, எங்க ஊரில் எவ்வளோ புனித ஸ்தலங்கள் இருக்கு! எத்தனை ஆழ்வார்கள்? எத்தனை சித்தர்கள்? எத்தனை பூண்ணிய ஆத்மாக்கள், கடைசியில் ராமேஸ்வரம் வந்துதானே ஆக வேண்டும்?” மிக அருமையாக ஒரு கூக்லீ பந்தைப் போட்டார்.

மாமி: சற்றும் சளைக்காமல், “என்ன அப்படி சொல்லிட்டேள்?, நாங்களும் அடிக்கடி காசி, ரிஷிகேஷ், ஹரித்வார் எல்லாம் போறமே, உங்களுக்கு அதெல்லாம் எத்தனை தூரம் வரும்? இங்கேயும் துளசிதாஸ், சூர்தாஸ் என எத்தனயோ மஹாபுருஷர்கள் இருந்துள்ளார்கள்..” என்றார்.

அதற்கடுத்தும் வரிசையாய் சாப்பாடு, வாழ்க்கை முறை, என எத்தனை பௌண்சர்களை நாங்கள் போட்டாலும், எல்லாத்திற்கும் பதில் கொடுத்து சிக்ஸர் சிக்ஸராய் அடித்து தள்ளினார் மாமி.

இன்னும் சிறிது நேரத்தில் விமானம் சென்னையை அடையும் என்று பணிப்பெண்கள் அறிவித்தனர். விமானமும் தாய் மண்ணிற்கு வந்து சேர்ந்தது. “வருகிறோம் மாமி”, என நானும் நண்பரும் மாமியுடன் விடை பெற்று கொண்டோம்.

வீட்டிற்கு செல்லும் வழியில், என்னுள் சில கேள்விகள். கொஞ்சம்ப டித்தால் சொந்த கிராமத்தை விட்டு வெளியேறுவது, சற்று அதிகம் படித்தால் நாட்டை விட்டே வெளியேறுவது, இப்படி புலம் பெயர்ந்து செல்லும் பலரும், தற்போது இருக்கும் இடமே சிறந்தது என்று இருந்து விடுகின்றோம். அதைவிட முக்கியமான விஷயம், புலம் பெயர்ந்து சில வருடங்கள் வளர்ந்த நாட்டிலோ, நகரத்திலோ செட்டிலானவுடன் பழைய ஊரை பிடிக்கவில்லை என்றும், அதில் உள்ள சில குறைகளை சுட்டியும் காட்டுகின்றோம்.

உதாரணத்திற்கு மும்பையிலிருந்து அமெரிக்கா போன்ற வளர்ந்த நாட்டிற்கு செல்லும் பலர், அமெரிக்கா தான் சிறந்தது என்றும் அதை விட்டு மும்பையோ, இந்தியாவில் உள்ள மற்ற மாநிலங்களிற்கோ திரும்ப வர இயலாது என்றும்  சொல்வதைக் கேட்கின்றோம்.

ஒருவேளை இன்னும் பல வருடங்களில் செவ்வாய் போன்ற வேற்று கிரஹத்தில் மனிதன் குடியேறலாம் என்ற சூழ்நிலை வந்துவிட்டால், அமெரிக்காவும் சரி இல்லை என்று மனிதர்கள் செவ்வாய் கிரஹம் செல்ல ஆரம்பித்து விடுவார்களோ? இதற்கு முற்று புள்ளியே கிடையாதா?

ntroo

மன நிறைவும், மகிழ்ச்சியும், மும்பையிலோ, அமெரிக்காவிலோ, செவ்வாயிலோ அல்ல, நம் மனத்திலும், நாம் வாழும் இடத்திலும், சக மனிதர்களிடம் அன்பு பாராட்டி பழகுவதிலும் தான் இருக்கிறது; ஒரு வேலை மாமி சொன்னது போன்று, அந்த சில குறைகள் நம் சென்னையில் இருக்கலாம். அதை உணர்ந்து, முழு ஈடுபாட்டுடன் அந்த குறைகளை களைய முயற்ச்சிப்போம், நம்மிடம் இருக்கும் நல்ல விஷயங்களை இன்னும் அதிக படுத்திக்கொள்வோம்.

வளர்ந்த நாடுகளுக்கும், நகரங்களுக்கும் சென்று நிரந்தரமாக செட்டிலான சிலர், தாங்கள் நடந்து வந்த பாதையை மறக்காமல், சொந்த ஊருக்கும் அந்த மக்களுக்கும் தங்களால் முடிந்த உதவியை செய்வதை இன்றுக் கூட காணமுடிகிறது. அந்த ஊரைக் குறை சொல்லாமல், தன்னால் முடிந்தளவு, அந்த ஊரை, அம்மக்களை முன்னேற்றலாம் என சுயநலமற்ற சிந்தனை உள்ளோர்களை இன்றும் பார்க்க முடிகிறது.

நாம் வாழ்ந்த, வாழும் இடத்தை, வரும் தலைமுறைக்கு ஒரு அழகிய இடமாய்  உருவாக்குவதிலும், விட்டு செல்வதிலும் நம் அனைவருக்கும் பெரும் பங்குள்ளது.

பயணம் தொடரும்,

வாசகர்கள் அனைவருக்கும் சுதந்திர தின நல் வாழ்த்துக்கள்!

விமல் தியாகராஜன் & B+ Team.

Likes(17)Dislikes(1)
Share
Aug 152014
 

Kathai 2

திலீபன் ஒரு பி.பி.ஏ. வேலையில்லா பட்டதாரி. விவசாயக் குடும்பம். வேலை தேடி முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தான்.

ஒரு நிறுவனம் கூட இவனை நேர்முக தேர்வுக்கு கூப்பிடவில்லை. ஆரம்ப நிலை பயிலாளர், எழுத்தர் வேலைக்கு கூட ஐந்து வருட அனுபவம் கேட்கின்ற காலம் இது.

ஆனாலும், திலீபன் மனம் தளரவில்லை. மனு மேல் மனு போட்டுக் கொண்டேயிருந்தான். போட்ட அலுவலகங்களுக்கே மீண்டும் மீண்டும். வேலை வாய்ப்பு இணையதளம், ஈமெயில் மூலமாக.

பதில் தான் ஒன்று கூட வரவேயில்லை. எதிர் பார்த்து ஏமாந்தது தான் மிச்சம். இப்படியிருக்க, ஒருநாள் வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ச்சுவது போல், ஒரு பெரிய வணிக நிறுவனத்தின் மனித வள அதிகாரியிடமிருந்து, அவனுக்கு ஒரு கடிதம் ஈமெயிலில் வந்தது.

“உங்களது மனு நிராகரிக்கப் பட்டுள்ளது…”

கூடவே அந்த ஈமெயிலில்,

“உங்கள் விண்ணப்பத்தில் நிறைய பிழைகள் உள்ளன. விண்ணப்பத்தை சரியாக எழுத முதலில் கற்றுக் கொள்ளுங்கள்.” என்றும் எழுதியிருந்தது.

படித்ததும், திலீபனுக்கு ஒரே எரிச்சல். வேலை கிடைக்காத நிராசையை விட, “இவனுங்க யாரு என்னை குறை சொல்ல?” எனும் எண்ணமே தலை தூக்கியது. செம கடுப்பு.

திருப்பி காய்ச்சி ஒரு கடிதம் போட, திலீபன் கையும் மனமும் துறுதுறுத்தது. உடனே மெயில் எழுதவும் ஆரம்பித்து விட்டான். கட்டிலடங்காத கோபம். தாறுமாறான எண்ணங்கள்.

“என்னோட ஆங்கிலத்தை குறை சொல்ல நீங்க யாரு? ஏன் இந்த ஆணவம்? அதுக்கு உங்களுக்கு என்ன தகுதி இருக்கு? வேலை இல்லைன்னா,  வேலை இல்லைன்னு சொல்றதோட மட்டும் நிறுத்திக் கொள்ளுங்க. நீங்களும், உங்க நிறுவனமும். போங்கையா போங்க. ஸ்டுபிட்!”இப்படியாக, கண்டபடி திட்டி எழுதிக் கொண்டிருந்த போது, அவன் அப்பா அடிக்கடி சொல்வது நினைவுக்கு வந்தது.

“திலீபா! கோபமும் வெறுப்பும், ஒரு எரியற தணல் மாதிரி. கையில் கிடைச்சதை எடுத்து மற்றவர் மேல் எறியலாம்னு நினைப்போம். ஆனால் நம்ப கையை அது முதல்ல சுட்டுடும். எதையும், நிதானமா யோசனை பண்ணி செய். அவசரப்படாதே.”

அவனது ஆத்திரமும், கோபமும் கொஞ்சம் தணிந்தது. அந்த எச்.ஆர்.  சொல்வதிலும் ஒரு நியாயம் இருக்க கூடுமோ? தனது விண்ணப்பத்தை எடுத்து மீண்டும் படித்தான். நிறைய குறைகள் கண்ணில் பட்டன.

நமது மேலே குறைகள் வைத்துக் கொண்டு ஏன் நிறுவன அதிகாரியைத் திட்டனும்? பாவம், மீண்டும் மீண்டும் அதே போன்ற பல மனுக்களைப் பார்த்து அவர்களுக்கு அலுப்பு தட்டியிருக்கும் போல. அவர்களைத்திட்டி நமக்கு என்ன லாபம்?

பதிலை மாற்றி எழுதினான்.

“அன்புள்ள ஐயா, உங்கள் கடிதத்திற்கு மிக்க நன்றி. விண்ணப்பத்தில் உள்ள தவறுகளை சுட்டிகாட்டியமைக்கு வந்தனம். விண்ணப்பத்தை மாற்றி எழுதியுள்ளேன். உங்களுக்கு மிகவும் கடமைப் பட்டுள்ளேன். மீண்டும் நன்றி.”

கடிதத்தை நிறுவனத்திற்கு அனுப்பி விட்டான்.

பத்து நாளில், அந்த நிறுவனத்திலிருந்து ஒரு அலைபேசி அழைப்பு. “திலீபன்! உங்களை எங்கள் கம்பெனியில் பயிலாளர் விற்பனை அதிகாரியாக வேலை நியமனம் செய்ய உள்ளோம். நாளை, உங்கள் இறுதி நேர்முக தேர்வு. உங்கள் சான்றிதழ்களுடன், எங்களது எச்.ஆர். அலுவலகத்திற்கு நாளை வரவும். மேலும் விவரங்களுக்கு ஈமெயிலை பார்க்கவும்.”

திலீபனுக்கு ஆச்சரியம். “எப்படி? என் விண்ணப்பம் தான் முதலில் ஏற்கப் படவில்லையே?”

“நாங்கள் உங்களுக்கு அனுப்பிய ஈமெயில் தகுதிச்சுற்றிலே, சரியான முறையில் பதிலெழுதி, நீங்கள் வெற்றி பெற்றதனால், நாளை நேர் காணல். வாழ்த்துக்கள்.”

திலீபன், அப்பாவிற்கு மனதில் நன்றி சொன்னான். அப்பா படிக்காதவர் தான், ஆனால், என்ன ஒரு விவேகம் அவருக்கு!

**** முற்றும் ****

வேதாத்திரி மகரிஷி சொன்ன பொன் வரிகள்…

“எண்ணத்தில் கவனமாய் இருங்கள்;
ஏனெனில் எண்ணங்கள்தான் சொற்களாகின்றன.

சொல்லில் கவனமாய் இருங்கள்;
ஏனெனில் சொற்கள்தான் செயல்களாகின்றன.

செயலில் கவனமாய் இருங்கள்;
ஏனெனில் செயல்கள்தான் பழக்கங்களாகின்றன.

பழக்கத்தில் கவனமாய் இருங்கள்;
ஏனெனில் பழக்கங்கள்தான் ஒழுக்கங்களாகின்றன.

ஒழுக்கத்தில் கவனமாய் இருங்கள்;
ஏனெனில் ஒழுக்கம்தான் உங்கள் வாழ்வை வடிவமைக்கின்றது!”

 

 

–    முரளிதரன் செளரிராஜன்

 

Likes(7)Dislikes(0)
Share
Aug 152014
 

IDAY6_THDVR_1552063g

 

நேற்று……

அன்னியவன் கையில் பாரத தேசம்

இருந்த போது, நம் மக்கள்

அவலவாழ்க்கை வாழ்ந்தார்கள்.

விலை மாடுகள் போல நாடு கடத்தப்பட்டார்கள்.

எல்லாத் துயரங்களையும் நெஞ்சில் தாங்கியபடி

தினம் தினம் கண்ணீர் வடித்துக்கொண்டே வாழ்ந்தார்கள்.

எங்கே எம் தேசம் விடியாதா? எங்கே எம்தேசம் விடியாதா.?

சுதந்திர தாகம் மலராதா என்ற ஏக்கம்..

 

சுதந்திர வேள்வித் தீயில்,

ஆயிரம் ஆயிரம் வீரர்கள் மார்பில்

குண்டுகள் பட்டு வழிந்த இரத்தத்தில்

பிறந்தது பாரதக் கொடி,

அதுவே எங்கள் தேசத்தின் அசோகக் கொடி..

 

இன்று…….

அரும்பாடுபட்டுப் பெற்ற சுதந்திரம் எங்கே?

அன்றாடம் பத்திரிக்கைகளிலும் தொலைக்காட்சிகளிலும்

இளம் பெண்களை பாலியல் வண்கொடுமை

என்ற சொற்றொடர் தாங்கியபடி

தினம் தினம் செய்திகள்..

பெற்ற சுதந்திரம் எங்கே பெற்ற சுதந்திரம் எங்கே?

 

மீன் பிடிக்க கடலுக்கு போன மீனவன் வரும்வரை,

மனைவி கரையில் கண்ணீர் சிந்துகிறாள்

சுதந்திர நாளில் செங்கோட்டையில்

சிகப்புக் கம்பளம் விரித்து கொடி ஏற்ற,

உப்புக்கடலில் மீனவன் இரத்தம் சிகப்பாகிறது

எங்கே சுதந்திரம் புதைந்தது?

 

நாளை……

பட்டொளி வீசும் பாரதக்கொடி ஏறட்டும்

பாரத மாந்தர்கள் மகிழட்டும்

நெஞ்சினில் இனிப்பு திகட்டட்டும்

சத்திய தர்மம் நிலைக்கட்டும்

சமாதானம் நிலவட்டும்!

 

பாரத தேசத்தில் வாழ்வோருக்கும் வாழ்த்துக்கள்..

சுதந்திர தேசத்துக்காய் இன்னுரை ஈகம் செய்தோர்க்கு

வீர வணக்கம்!!!

 

 

-நன்றி-

-அன்புடன்-

-ரூபன்-

(மலேசியாவில் இருந்து)

 

Likes(5)Dislikes(0)
Share
Aug 152014
 

Scared-Face

பயப்படாத மனிதர்கள் என்று யாரும் இந்த உலகில் இருக்க வாய்ப்பில்லை. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொன்றைக் கண்டால் பயம். சிலருக்கு பேய் என்றால் பயம், சிலருக்கு இருட்டு என்றால் பயம், சிலருக்கு பாம்பைக் கண்டால் பயம், சிலருக்கு தனிமை என்றால் பயம், சிலருக்கு மனைவியைக் கண்டால் பயம், இன்னும் ஏன், சில ஹீரோயின்களுக்கு கரப்பாம்பூச்சிகளைக் கண்டால் கூட பயம். இப்படி ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்றிற்கு பயந்துகொண்டு தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றோம்.

ஏன் திடீரென பயத்தைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்திருக்கிறோம் என்றால், ஒவ்வொரு மனிதனின் முன்னேற்றத்திற்கும் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ தடையாக இருப்பது அவரவரின் பயமே. புது முயற்சிகளை நம்மில் பலர் எடுக்க  தயங்குவதற்கும், இந்த பயம் முக்கியக் காரணமாக இருக்கிறது. நம்மிடமிருக்கும் பயம் என்ற உணர்வானது நாம் செய்யும் சில செயல்களை தன்வசம் கட்டுப்படுத்தி வைத்துக் கொள்கின்றது. ஒரு மனிதனுக்கு ஏற்படும் கோபத்தின் முதற்படி இந்த பயமே.

ஒரு விஷயத்தைக் கண்டு நாம் அதிகம் பயப்படுகின்றோம் என்றால், அந்த விஷயத்தை நாம் அதிகம் சந்தித்ததில்லை, நமக்கு அதைப் பற்றி முழுமையாகத் தெரியவில்லை என்றே அர்த்தம். மிக எளிமையான ஒரு உதாரணத்துடன் ஆரம்பிப்போம்.

நம்மால் தரையில் 5 அடி தூரம் வரை தாண்ட முடியும். அதே, 30 அடுக்கு மாடி கட்டிடங்கள் இரண்டு அருகருகே உள்ளன. இரண்டிற்கும் இடையில் உள்ள இடைவெளி வெறும் மூண்றடி தான். இப்போது நம்மை முதல் கட்டிடத்தின் உச்சியிலிருந்து இன்னொன்றிற்குத் தாண்டச் சொன்னால் செய்வோமா?  இங்கு நம்மைத் தடுப்பது எது? தரையில் நம்மால் 5 அடி தாண்ட முடியும் என்ற நம்பிக்கையை ஆகாயத்தில் வெறும் மூன்றடி கூட தாண்ட முடியாத படி உடைத்தது எது? தவறி கீழே விழுந்தாலும் விழுந்து விடுவோம் என்ற பயமே.

ஒரு சின்ன கதை. ஒரு முறை ஒரு அரசர் தன் அரசவையில் ஒரு மிகப்பெரிய பாராங்கல்லை வைத்துவிட்டு, இதை யார் தூக்குகின்றனரோ அவருக்கு நூறு பொற்காசுகள் வழங்கப்படும். அப்படி தூக்க முயன்று தோற்றுவிட்டால் மூன்று கசையடி வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்று அறிவித்தார். அனைவரும் அந்தக் கல்லின் அளவைப் பார்த்து பயந்து “இவ்வளவு பெரிய கல்லை எப்படி நம்மால் தூக்க முடியும்?” என்று போட்டியில் கலந்து கொள்ளவே வரவில்லை.

பல நாட்களாக கல் அப்படியே இருந்தது. அப்போது வந்தான் ஒரு இளைஞன் நான் தூக்குகிறேன் என்று. அவனைப் பார்த்து வியந்த அரசர் “இளைஞனே உன்னைப் பார்த்தால் அவ்வளவு பலமுள்ளவனாகவும் தெரியவில்லை. அந்தக் கல்லின் அளவைப் பார்த்தாயா? அதை உன்னால் தூக்க முடியும் என்று நம்புகிறாயா இங்கு யாருக்குமில்லாத தைரியம் உனக்கு மட்டும் எப்படி வந்தது?” என்றார். அதற்கு அந்த இளைஞன் “என் மேல் எனக்கு நம்பிக்கை உள்ளது அரசே. என்னால் இந்தக் கல்லை தூக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன். அப்படியே முடியாவிட்டாலும் என்ன, மூன்று கசையடிதானே, வாங்கிக் கொள்கிறேன்” என்றான்.

சரி ஆகட்டும் பாராங்கல்லை தூக்கிவிட்டு பொற்காசுகளை வாங்கிக்கொள் அல்லது கசையடி உனக்காக காத்திருக்கிறது என்றார் அரசர். அனைவரும் கூடி நிற்க இளைஞன் அந்தப் பாராங்கல்லை நெருங்கி இரண்டு புறமும் கைவைத்து முழுபலத்தையும் கொண்டுதூக்க, கல் சற்று கூட கனமில்லாமல் இருக்க, டக்கென்று அதை தலைக்கு மேல் தூக்கினான். அப்போது தான் தெரிந்தது அது பாராங்கல் அல்ல வெறும் பாராங்கல் போல வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு பஞ்சுமூட்டை என்று.

மக்கள் அனைவரும் ஆச்சர்யமாகப் பார்க்க, மன்னர் கைதட்டி சிரித்துக் கொண்டே கீழிறங்கிவந்து இளைஞனைப் பாராட்டினார். “எனது நாட்டுமக்களின் தன்னம்பிக்கையையும் தைரியத்தையும் சோதித்துப்பார்க்கவே இப்படிச் செய்தேன். கல்லின் அளவை பார்த்து பயந்து நம் நாட்டு மக்கள் ஒருவர் கூட இதை தூக்க முயற்சி கூட செய்து பார்க்கவில்லை. நல்ல வேளை நீயாவது தைரியமாக வந்தாயே” என்று கூறி நூறு பொற்காசுகளை அந்த இளைஞனுக்கு அளித்தார்.

நம்மிடமிருக்கும் பயமும் இந்தப் பாராங்கல் போலத்தான். நாம் அதனை முயற்சி செய்யாதவரை அது நம்மை பயமுறுத்திக் கொண்டுதான் இருக்கும். ஒரு முறை அதனை சந்தித்துப் பாருங்கள். அப்படி பயத்தை எதிர்கொள்ளும் போது நாம் சிந்திக்க வேண்டிய ஒன்றே ஒன்று அதனால் ஏற்படும் மிக மோசமான விளைவு என்னவாக இருக்கும்? அதனை நம்மால் எதிர்கொள்ள முடியுமா என்பதுவேயாகும். மேலே கூறப்பட்ட சம்பவத்தில், ஒருவேளை இளைஞன் கல்லைத் தூக்கவில்லை என்றால் அவனுக்கு ஏற்படக்கூடிய மிக மோசமான விளைவு என்றால் அந்த மூன்று கசையடி மட்டுமே.

பயம் என்ற உணர்வு கண்டிப்பாக மனிதனுக்கு தேவை. ஆனால் எதற்காகப் பயப்படவேண்டும் என்ற ஒன்றை மட்டும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். நாம் பயப்படும் ஒரு விஷயம் நாம் பயப்பட வேண்டிய அளவுக்கு தகுதியுடைது தானா என்பதை முதலில் ஆராய வேண்டும். உயிர் பயம் (Fear of Death) என்பதும், வாழ்வாதாரத்தை பாதிக்கும் பயமும் (Fear of Survival) எல்லா மனிதர்களுக்குமுள்ள பொதுவான ஒரு பய உணர்வு. மற்றவை அனைத்தும் நமக்கு நாமே ஏற்படுத்திக் கொள்வது. பெரும்பாலான சமயங்களில் நமக்குள் ஏற்படும் பயத்திற்கு நாமே காரணமாகின்றோம்.

பள்ளியில் படிக்கும் போது சில ஆசிரியர்களைப் பார்த்தால் பயப்படுவோம். ஏன் பயப்படுகிறோம்? அவர் அதிகம் நம்மை கேள்வி கேட்பார். கேள்வி கேட்டால் என்ன, பதில் சொன்னால் விட்டு விடுவாரல்லவா? ஆனால் நமக்கு பதில் தெரியாது எனவே அவரைப் பார்த்து நமக்கு பயம் வருகிறது. இங்கு தவறு யார் மேல் இருக்கிறது? கேள்வி கேட்கும் ஆசிரியர் மீதா இல்லை பதில் தெரியாத நம் மீதா?

வளரும்போதுள்ள அதே பழக்கமே வளர்ந்து ஒரிடத்தில் வேலைக்கு செல்லும் போதும் ஏற்படுகிறது. சிலருக்கு அவர்களது மேலதிகாரியைப் பார்த்தால் பயம். ஏன் பயப்படவேண்டும் அவரும் நம்மைப் போல் ஒருவர் ஆனால் நமக்கு முன்னால் சேர்ந்த ஒருவர். அவ்வளவு தான் வித்யாசம். எதனால் பயம் வருகிறது? அவர் கொடுத்த வேலயை நாம் முடிக்காமல் இருக்கலாம். அல்லது நமக்குத் தெரியாத எதோ ஒன்றை அவர் கேட்டுவிடுவார் என்ற பயமாக இருக்கலாம். இங்கும் யார் மீது தவறு?

பெரும்பாலான இடங்களில் நாம் நம்மைச் சரிபடுத்திக் கொள்வதன் மூலமும், நம்மை பயமுறுத்தும் விஷயங்களைப் பற்றிய நம் அறிவைப் பலப்படுத்துவதன் மூலமுமே பல பய உணர்வுகளைத் தகர்த்தெரியலாம். பயத்தை துணிந்து எதிர்கொள்ளுங்கள். மேலே கூறியது போல ஒரு சிலவற்றைத் தவிற பெரும்பாலானவை நமக்கு நாமே ஏற்படுத்திக் கொண்ட பயங்கள். அவற்றை நாமே உடைத்தெரிவோம்.

ஆங்கிலத்தில் பயத்திற்கு (FEAR) இரண்டு அர்த்தம் உண்டென்று கூறுவர்.

          1)  FEAR – FORGET EVERYTHING AND RUN 

          2)  FEAR – FACE EVERYTHING AND RISE.

இவை இரண்டில் பயத்தை எவ்வாறு கையாளுகிறோம் என்பது நம் கையிலேயே உள்ளது.

கடைசியாக, “வாழ்க்கையில் பயம் இருக்கலாம். ஆனால் பயமே வாழ்க்கை ஆயிடக்கூடாது”

– முத்துசிவா

 

Likes(2)Dislikes(0)
Share
Aug 152014
 

kids

மஹாபாரதத்திலிருந்து ஒரு சின்ன சம்பவம்..

கெளரவர்களுக்கு பஞ்சபாண்டவர்களில் அர்ஜுனன் மேல் எப்போதும் பொறாமை உண்டு. பொறாமைக்கு காரணம் அவர்களுடைய குரு துரோணாச்சாரியர் அர்ஜுனன் மீது அன்பு செலுத்துகிறார் என்பதே. இதனை அவர்களின் குருவும் அறிவார். கௌரவர்களின் இந்த எண்ணம் தவறு என்று அவர்களுக்கு உணர்த்த ஒரு உபாயம் கண்டு பிடித்தார்.

துரோணர் எப்பொழுதும் மாணவர்களுடன் அருகில் உள்ள ஆற்றினில்  குளிப்பது வழக்கம். அன்று குளியல் எண்ணையை வேண்டுமென்றே  ஆசிரமத்தில் விட்டுச் சென்றார். ஆற்றங்கரையை அடைந்தவுடன், அர்ஜுனனை ஆசிரமத்திற்கு சென்று எண்ணையை எடுத்து வர சொன்னார்.

அர்ஜுனன் சென்றவுடன் துரோணர் ஒரு மந்திரம் சொல்லி ஓர் அம்பினை எய்தினார். அந்த அம்பு அருகில் இருந்த ஓர் அரச மரத்தில் உள்ள அனைத்து இலைகளிலும் துளையிட்டு துரோணரிடமே வந்து சேர்ந்தது. அனைவரும் வியப்புடன் பார்த்து கொண்டிருக்கையில், துரோணர் அந்த மந்திரத்தை ஓர் ஓலைச் சுவடியில் எழுதி வைத்தார்.

அர்ஜுனன் திரும்பி வர நேரம் ஆனதால், மாணவர்கள் அனைவரும் விளையாடச் சென்றனர். சிறிது நேரம் கழித்து அர்ஜுனன் எண்ணையுடன் திரும்பி வரவே, அனைவரும் எண்ணையை எடுத்துக் குளிக்கச் சென்று விட்டனர்.

குளித்தவுடன் குரு தியானத்தில் இருந்தார். மாணவர்கள் அனைவரும் மறுபடியும் விளையாடச் சென்றனர். சிறிது நேரம் கழித்து ஆசிரமத்திற்கு செல்லலாம் என்று கிளம்பும்போது, அந்த அரசமர இலையில் இரண்டு துளைகள் இருப்பதை பார்த்தார் துரோணர்.

இன்னொரு துளையினை யார் செய்தது என்று கேட்டார். அர்ஜுனன் முன் வந்து, “குருவே, குளித்து வந்தவுடன், அரச மர இலையில் துளை இருப்பதை பார்த்தேன், உங்களுடய வில் மற்றும் அம்பு அருகில் ஓர் ஓலை சுவடியில் மந்திரம் எழுதி இருப்பதைப் பார்த்தேன். நான் இல்லாத சமயத்தில் நீங்கள் இந்த மந்திரத்தை சொல்லி கொடுத்திரூப்பீர்கள் என்று எண்ணி நானும் முயற்சி செய்தேன்” என்றான்.

துரோணர் சிரித்துக்கொண்டே “இது தான் ஓர் நல்ல மாணவனுக்கு அடையாளம். எந்த ஒரு விஷயத்தையும் இன்னொருவர் சொல்லி தர வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. மாணவர்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அப்படிப் பட்ட மாணவர்களை அனைவரும் விரும்புவார்” என்றார்.

 –          D. சரவணன்

Likes(9)Dislikes(0)
Share
Aug 152014
 

freedom

 

எவரின் அனுமதியுமின்றி

நீங்கள் நீங்களாகவே

இருப்பது தான்

உண்மையான சுதந்திரம்..

 

 

நீங்கள் விரும்புவதை செய்யும்போது

சுதந்திரம் பிறக்கிறது,

நீங்கள் செய்வதை விரும்பும்போது

மகிழ்ச்சி பிறக்கிறது..

 

சுதந்திரமாக செயல்பட்ட மனிதர்களால் தான்,

சரித்திரமும் சாதனையும் படைக்க முடிந்துள்ளது..

 

மற்றவர்கள் உங்களைப் பற்றி

என்ன நினைப்பார்கள் என்று

கவலைப்படாமல் இருப்பதே

மிகப்பெரிய சுதந்திரம்..

 

 

வாழ்நாள் முழுதும்

கைதியாக வாழ்வதற்கு பதில்,

சுதந்திரத்திற்காக

போராடி உயிரிழப்பது மேல்..

 

மகிழ்ச்சியின் ரகசியம் சுதந்திரமெனில்,

சுதந்திரத்தின் ரகசியம் தைரியம்..

 

 

எந்த மனிதன் தனது

கனவுகளைக் கைவிடாது,

அவைகளை சாத்தியமாக்கி காட்டுகிறானோ,

அவனே சுதந்திரமான மனிதன்

 

 

முழுமையான சுதந்திரத்தை அனுபவிக்க

நம்மை நாமே கட்டுப்படுத்த தெரிந்துக் கொள்ளவேண்டும்

 

Likes(1)Dislikes(0)
Share
Jul 142014
 

 

5

ஒரு முறை மீயாப்பூரில் [ஐதராபாத்] உள்ள எனது நண்பர் இல்லத்திற்கு சென்று இருந்தேன். அவர் வீட்டு அருகில் உள்ள மூன்று மாடி நீர் சேமிப்புத் தொட்டி அருகில் சுமார் 300க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் இருந்தனர்.

விசாரித்ததில், திரு.ஸ்ரீநிவாசன் என்பவர், “பொட்டுக்குச்சி சோமசுந்தர சாஸ்திரி ட்ரஸ்ட்”

என்ற தொண்டு நிறுவனத்தை அங்கு நடத்தி வருகிறார் என்றும், அந்நீர் தொட்டி, வறுமை கோட்டிற்கு கீழிருக்கும் மாணவர்களுக்கு ஓர் டியுஷன் சென்டராக பயன் படுகிறது என்றும் தெரியவந்தது. அது மட்டுமில்லாமல், பல பொறியாளர்களை உருவாக்கும் பட்டறையாகவும் உள்ளது என்ற தகவலும் கிடைத்தது.

மிகவும் ஆச்சரியமான ஒரு சேவையாக இருக்கிறதே! என்றுத் தோன்றவும், நமது B+ பற்றியும், அவரின் சேவையைப் பற்றியும், B+ இதழில் எழுத அவரை சந்திக்கலாமா என்று கேட்டவுடன், உடனே ஒத்துக்கொண்டார். அந்த பேட்டியே இந்த பதிவு.

B+: ஐயா, உங்கள் ட்ரஸ்ட் பற்றி எங்கள் வாசகர்களுக்கு அறிமுகப் படுத்துங்களேன்.

ஸ்ரீநிவாசன்:  “நான் இந்த ட்ரஸ்ட்டின் நிர்வாகி மற்றும் தலைவர். இந்த ட்ரஸ்ட்டின் குறிக்கோள் வறுமை கோட்டிற்கு கீழிருக்கும் மாணவர்களுக்கு தொழிற் பயிற்சிக்கான வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்தி, தொழிற்கல்வி கொடுத்து, அவர்களை  வறுமை கோட்டிற்கு மேல் கொண்டுவரவேண்டும் என்பது தான்.”

B+: உங்களைப் பற்றி, உங்கள் குடும்பத்தைப் பற்றி, இந்த ட்ரஸ்ட்டை தொடங்க வேண்டிய எண்ணம் ஏற்பட்ட நிகழ்வு பற்றியும் சில வரிகள்..

ஸ்ரீநிவாசன்: “எனது பூர்விகம் குண்டூர் மாவட்டத்தில் உள்ள தெனாலி கிராமம். எனது தந்தையார் மாநில மற்றும் தேசிய அளவில் சிறந்த ஆசிரியருக்கான விருது பெற்றவர். (சிரித்துக் கொண்டே..)ஆனால் எனக்கு படிப்பு ஏறவில்லை. நான் ஐ.டி.ஐ படித்துவிட்டு ஓர் பன்னாட்டு உற்பத்தி தொழிற்சாலையில் மெஷினிஸ்டாக (MACHINIST) வேலை செய்யத் தொடங்கினேன். பிறகு தொலைதூர கல்வி முறையில் எனது படிப்பைத் தொடர்ந்தேன். 1990-இல் எனக்கு திருமணம் ஆனது. நானும் எனது மனைவியும் எங்களுக்கென்று குழந்தைகள் தேவை இல்லை என முடிவு செய்து, சிறு சிறு சமுதாயப் பணிகள் செய்யத் தொடங்கினோம்.

என்னுடய தந்தை காலமான பின் வந்த முதல் நினைவு தினத்தில்(திதி) ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு ஏதாவது உதவி செய்யலாம் என்று எண்ணி எனது வீட்டின் அருகினில் உள்ள அரசு பள்ளிக்குச் சென்றேன். அதன் பின் ஏற்பட்ட சில நிகழ்வுகளால் பணியில் இருந்து விருப்ப ஓய்வுப் பெற்று வெளியில் வந்து இந்த ட்ரஸ்ட் நடத்தி வருகிறேன்.”

B+: என்ன நிகழ்வு என்ன காரணம் என்று சிறிது விவரமாக சொல்ல முடியுமா?

ஸ்ரீநிவாசன்: “கண்டிப்பாக. என் தந்தையின் நினைவு தினத்தன்று எட்டாம் வகுப்பு குழந்தைகளுக்கு நோட்டுப் புத்தகம், பேனா மற்றும் சில பொருட்கள் கொடுத்து வீடு திரும்பினேன். ஒரு வாரம் கழித்து அந்த மாணவர்களை சந்தித்து நான் கொடுத்த பொருட்களினால் ஏதாவது நன்மை இருக்கிறதா என தெரிந்து கொள்ள அந்த பள்ளிக்குச் சென்றேன்.

அவர்கள் கல்வி பயில நான் கொடுத்த பொருட்கள் ஒன்றும் உதவி செய்யவில்லை என்றுத் தெரியவந்தது. ஏனென்றால், அவர்கள் படிக்க முடியாததற்கு காரணம் அவர்கள் வாழும் சூழல் தானே தவிர பொருட்கள் இல்லாமை அல்ல என்று விளங்கியது. எனவே, அவர்கள் படிப்பதற்கு ஒரு சூழலை ஏற்படுத்திக் கொடுக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன். அதன் விளைவே 2003ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட இந்த ட்ரஸ்ட்.”

B+:  படிப்பதற்கான சூழல் என்றால்? கொஞ்சம் விளக்கமாக சொலுங்களேன்.

ஸ்ரீநிவாசன்: “பெற்றோர்களுக்குக் கல்வியின் அவசியம் தெரியாதக் காரணத்தினாலோ,  வறுமையின் காரணத்தினாலோ இந்த மாணவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றவுடன் வேறு வேலைக்கு அனுப்ப படுகிறார்கள். பெண் பிள்ளைகள் அம்மாவுடன் வேறு வீடு வேலை செய்யவேண்டி வரும், ஆண் பிள்ளைகள் அப்பாவுடன் கடைகளுக்கு செல்ல வேண்டிவரும். இல்லையெனில் வீட்டில் மின்சாரம் இருக்காது, அக்கம் பக்கத்தில் குடித்து விட்டு வருபவர்களால் ஏற்படும் பிரச்சினைகள் என பல விஷயங்களால் ஏழ்மையினில் உள்ள மாணவர்கள் படிப்பினில் கவனம் செலுத்த முடிவதில்லை. இந்த பிரச்சினையை எங்கள் ட்ரஸ்ட் முடிந்த அளவிற்கு சரி செய்ய முயற்சிக்கிறது.”

B+: ட்ரஸ்டில் மாணவர்கள் சேர்க்கை மற்றும் தின நிகழ்வுகள் குறித்து கொஞ்சம் சொல்லுங்களேன்.

ஸ்ரீநிவாசன்: “ஒன்பதாம் வகுப்பு அறையாண்டுத் தேர்விற்குப் பிறகு மாணவர்களை எங்கள் ட்ரஸ்டிற்கு அழைக்கிறோம். பள்ளி முடிந்து தினமும் 3 முதல் 4 மணிநேரம் வரை இங்கு வந்து படிக்க வேண்டும். இங்குள்ள ஆசிரியர்களும் அவர்களுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பார்கள். சனி, ஞாயிறு, மற்றும் அனைத்து விடுமுறை நாட்களிலும் இங்கு வந்து விட வேண்டும். 10ம் வகுப்புத் தேர்விற்க்கும் பயிற்சி கொடுக்கிறோம். 10ம் வகுப்பு முடித்தவுடன், அரசு பாலிடெக்னிக்கில் சேர நுழைவு தேர்வு பயிற்சி அளித்து, அத்தேர்வில் மாணவர்கள் தேர்ச்சிப்பெற்றால், அவர்களை பாலிடெக்னிக்கில் சேர்த்து விடுகிறோம். பாலிடெக்னிக் ஃபீஸ் ட்ரஸ்ட்டே கட்டிவிடும். பாலிடெக்னிக் முடித்த உடன், அதிக மதிப்பெண் இருந்தால் அரசு பொறியியல் கல்லூரி நுழைவு தேர்வு எழுதி சேர பயிற்சி கொடுக்கிறோம்.

ஆக, இந்த ட்ரஸ்ட்டிற்கு ஒரு மாணவன் 9ம் வகுப்பில் வந்து ஒழுங்காக படித்தால் பாலிடெக்னிக் அல்லது பொறியியல் கல்லூரி படிப்பு வரை நாங்கள் பார்த்து கொள்கிறோம்.”

B+: பள்ளி முடிந்து இங்கு வந்து தினமும் 3 முதல் 4 மணிநேரம் வரை இங்கு படிக்க வேண்டும் என்றால், மாணவர்கள் 6 அல்லது 7 மணிக்குத்தான் வீட்டிற்கு கிளம்புவார்களா? கொஞ்சம் கஷ்டம் இல்லயா?

ஸ்ரீநிவாசன்: “கஷ்டம் தான். கஷ்டப் படாமல் என்ன கிடைக்கும். இங்கு வரும் மாணவர்களுக்கு மாலையில் டீ, பிஸ்கட் மற்றும் இரவு உணவு கொடுத்தே வீட்டிற்கு அனுப்புகிறோம். வீட்டிற்கு குறிப்பிட்ட தூரம் வரை ஆட்டோவில் கொண்டு விடுகிறோம்.”

B+: நீங்கள் கூப்பிட்டவுடன் மாணவர்கள் வருகிறார்களா??

ஸ்ரீநிவாசன்: “தொடக்க காலத்தில் யாரும் வரவில்லை. நான் தினமும் அவர்களின் வீட்டிற்கு சென்று கல்வியின் அவசியத்தை எடுத்து சொல்லி பல அவமானங்கள் மற்றும் சிரமங்களுக்குப் பின் சிலர் வந்தனர். எங்களின் நோக்கம் உண்மையானது என்றும் அவர்களிடம் சில குறைகள் உள்ளது என்றும் புரிய ஆரம்பித்ததும்  வர ஆரம்பித்தனர்.”

6

B+: இப்போது எத்தனை மாணவர்கள் உங்கள் ட்ரஸ்டிர்க்யூ வருகிறார்கள்?

ஸ்ரீநிவாசன்: “350 மாணவர்கள்.”

B+: உங்கள் ட்ரஸ்டிற்கு ஆகும் செலவு பற்றி சொல்ல முடியுமா?

ஸ்ரீநிவாசன்: “உணவு, போக்குவரத்து, கரண்ட் பில், ஃபீஸ், மற்றும் ஆசிரியர் சம்பளம்.”

 

B+: இந்த செலவிற்கு வருமானம்?

ஸ்ரீநிவாசன்: “நான் இங்கு கடந்த 25 ஆண்டுகளாக உள்ளேன். 17 வருடங்களுக்கு மேலாக என் வேலையை இங்குள்ள மக்கள் பார்க்கிறார்கள். அவர்களிடம் இருந்து மாத மாதம் நன்கொடைப் பெற்றே இந்த பணியினை செய்கிறேன். இப்பொழுது நாகார்ஜுனா ஃபௌண்டேஷன் [Nagarjuna Foundation] மற்றும் யூத் ஃபார் சேவா [Youth For Sewa] போன்ற  அமைப்புகள் வெல்ஸ்ஃபார்கோ (Wellsforgo) போன்ற சில நிறுவனங்கள் எங்களுக்கு உறுதுணையாக உள்ளது.

உங்கள் நேயர்கள் கூட எங்களுக்கு உதவ விரும்பினால் எங்கள் வெப் சைட்டினைப் http://www.psstrust.org/ பார்க்கவும். இந்த வலைதளம் எங்கள் மாணவர்களால் உருவாக்கப் பட்டது

அதில் பிழைகள்இருக்கலாம்பொய்இருக்காது.

B+: ஐயா, நமது உரையாடலை bepositivetamil.com என்னும் தமிழ் இனைய இதழில் வெளியிடுவேன். எங்கள் தமிழ் வாசகர்களுக்கு ஏதாவது சொல்ல விரும்புகிறீர்களா?

ஸ்ரீநிவாசன்: “கருத்து சொல்லும் அளவிற்கு நான் பெரிய மனிதன் கிடையது. மேலும் மொழி என்பது கருத்தைப் பரிமாறி கொள்ளத் தானே தவிர மோதிக் கொள்ள அல்ல. தமிழர், தெலுங்கர், இந்திகாரர் என எந்த பெயரிட்டு அழைத்தாலும் நாம் மனிதர்களே. எனவே சக மனிதனை மனிதனாக பாவித்து அவர்கள் கஷ்டப்பட்டால் நம்மால் முடிந்த அளவிற்கு உதவுவேன் என்ற எண்ணத்தை கொண்டால் இந்த நாடும் உலகமும் விரைவில் மாறும் என்று நினைக்கிறேன்.”

Likes(4)Dislikes(0)
Share
Jul 142014
 

8

ஈரைந்து மாதங்கள்
எனை சுமந்து

மூவைந்து மாதங்கள்
பாலூட்டி சீராட்டி

நாலைந்து மாதங்கள்
நடைபயிற்று

ஐந்தைந்து மாதங்கள்
பிணி நீக்கி பேணி காத்து

ஆறைந்து மாதங்கள்
பசி மறந்து

ஏழைந்து மாதங்கள்
பள்ளி அனுப்பி

எனை மேதையாக்க பேதையாய் நீ
இருந்து என் கனவுகளை நீ சுமந்து

நிசங்களை எனக்களித்து
நிதர்சனமற்று  போனாலும்
நெறிகெட்டு நான் போகா வண்ணம்
காத்திட்ட என் தாயே

மீண்டும் ஒரு முறை  எனை சுமப்பாயா
கல்லறை சென்றிடும் முன் கருவறை கண்டிட துடிக்கிறேன்…! 

– கவிஞர் காமராசு

Likes(11)Dislikes(1)
Share
Jul 142014
 

9

 

பழநி அந்த கல்லூரியில் வித்தியாசமாக சிந்திக்கும் சில மாணவர்களில் ஒருவன். புத்தகத்தில் உள்ளதை அப்படியே படித்து விட்டு பரிட்சையில் போய் கொட்டிவிடும் (வாந்தி எடுக்கும்) முறையை விரும்பாத மாணவன்.

சில ஆசிரியர்களுக்கு இதனால் அவனை புடிக்காது, அவனுக்கு பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டு இருந்தனர். ஒரு நாள் கணக்கு பரீட்சையின்போது, வீட்டில் ஒரு அசம்பாவிதம் ஆகியதால், பழநி சற்று கால தாமதமாய் பரீட்சை எழுத வந்தான்.

கணக்கு ஆசிரியர் அவனிடம் சிரித்துகொண்டே, “என்ன தம்பி மாடிகொண்டாயா? ஒரு சிறு விளையாட்டு, உனக்கு ஐந்து முதல் பத்து நிமிடம் வரை நேரம் தருவேன், அதில் நீ ஜெயித்து விட்டால், உனக்கு மொத்த பரீட்சை நேரமும் கிடைக்கும், நீ எழுதலாம்” என்கிறார். பழநியும் சரி என்று கூறி சவாலுக்கு தயாராகிறான்.

அவனை ஒரு இருட்டு அறையில் கூட்டிச் சென்று, “பழநி, உன் முன்னாடி ஒரு பெரிய மேசை இருக்கிறது. அதில் 20 ஒரு ரூபாய் காசுகள் உள்ளன. அந்த காசுகளை மேசையின் மீது இருந்து பார்க்கையில், 7 காசுகளில் தலையும், மற்ற 13 காசுகளில் பூவும் தெரியும்.” ஆசிரயர் பழனியிடம் மேலும் விதிகளை கூறுகிறார்.

விதி1: “மொத்த காசுகளையும் நீ இரண்டு பங்குகளாக பிரிக்க வேண்டும். சம பங்காக இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. உதாரணத்திற்கு, ஒரு புறம் 5 ஐந்து காசுகள் இருக்கலாம், அடுத்த புறம் 15 காசுகள் இருக்கலாம். அல்லது ஒரு புறம் 8 காசுகள் இருக்கலாம், அடுத்த புறம் 12 காசுகள் இருக்கலாம். ஒரு புறம் எத்தனை காசுகள் வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம், 20 இல் மீதி அடுத்த புறத்தில் இருக்கும்.”

விதி2: “இரண்டாகப் பிரித்தபின், காசுகளை, இரு பகுதிகளிலும் எவ்வாறு வேண்டுமானாலும் பிரட்டி போட்டுக்கொள்ளலாம். (அதாவது, நம்மை நோக்கி பூ இருக்கிற காசைப் பிரட்டினால் தலையும், தலை இருக்கிற காசைப் பிரட்டினால் பூவும் இருக்கும்.) இருட்டில் பூ இருக்கிறதா, தலை இருக்கிறதா என்றெல்லாம் தெரியாது. போட்டியின் முடிவில், அறைக்குள் வெளிச்சம் வரும். அப்போது இரண்டு புறமும் தலைகளின் எண்ணிக்கை சமமாக இருக்க வேண்டும். அதாவது ஒரு புறத்தில் எத்தனை தலைகள் இருக்கிறதோ, அதே அளவு அடுத்த புறத்திலும் இருக்க வேண்டும்.”

விதி3: “காசுகளை கையால் தடவி பார்த்து, பூவா தலையா என்று கண்டு பிடிக்க முடியாது. ஒரு லாஜிக்கும் (LOGIC), அதை செய்வதற்கு ஒரு வழிமுறையும் இருக்கிறது. அதை கண்டுபிடித்து விட்டால் பதில் கிடைக்கும்.”

சிறிது நிமிடங்கள் யோசித்ததில் பழநிக்கு லாஜிக் கிடைத்துவிடுகிறது. சரியாக செய்து ஆசிரியர்களை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தி விடுகிறான். அவன் எவ்வாறு செய்தான்? சரியான பதில் உங்களுக்கும் தெரிந்தால், எங்களுக்கு bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரியில் ஈ.மெயில் அனுப்பவும். சரியான விடையும், சரியான விடையைக் கூறும் நண்பர்களின் பெயரும், அடுத்த மாத இதழில் வழக்கம் போல் வெளி வரும்…

 

போன மாதம் கேட்கப்பட்ட புதிருக்கு பதில் இதோ..

கீழ்க்கண்டவாரு செய்து இரண்டாவது மனிதன் வெற்றிப் பெறுகிறான்.

முதலில், 5லிட்டர் வாளியில் தண்ணீரை நிரப்பிகொள்ளவும்.

அந்த 5லிட்டர் தண்ணீரை, 7லிட்டர் வாளியில் ஊற்றவும்.

மீண்டும் 5லிட்டர் வாளியில் தண்ணீரை நிரப்பிகொள்ளவும்.

மீண்டும் அந்த 5லிட்டர் தண்ணீரை, 7லிட்டர் வாளியில் ஊற்றவும்.

இப்போது 5லிட்டர் வாளியில், 3லிட்டர் தண்ணீரும், 7லிட்டர் வாலி முழுதும் நிரம்பியும் இருக்கும்.

7லிட்டர் வாளியில் உள்ள தண்ணீரை மரத்தில் ஊற்றி  விடவும்.

 

5லிட்டர் வாளியில் உள்ள 3 லிட்டர் தண்ணீரை, 7லிட்டர் வாளியில் ஊற்றவும்.

மீண்டும், 5லிட்டர் வாளியில் தண்ணீரை நிரப்பிகொள்ளவும்.

பின் அந்த தண்ணீரை 7லிட்டர் வாளியில் ஊற்றவும்.

அனால் இப்போதோ, ஏற்கனவே 7லிட்டர் வாளியில், 3லிட்டர் மீதம் இருப்பதால், மீண்டும் 4லிட்டர் மட்டுமே ஊற்றமுடியும்.

7லிட்டர் வாலி நிரம்பிவிடுகிறது. 5லிட்டர் வாளியில் 1லிட்டர் மீதம் இருக்கிறது.

7லிட்டர் வாளியில் உள்ள தண்ணீரை மரத்தில் ஊற்றி  விடவும்.

 

5லிட்டர் வாளியில் உள்ள 1 லிட்டர் தண்ணீரை, 7லிட்டர் வாளியில் ஊற்றவும்.

மீண்டும், 5லிட்டர் வாளியில் தண்ணீரை நிரப்பிகொள்ளவும்.

பின் அந்த தண்ணீரை 7லிட்டர் வாளியில் ஊற்றவும்.

இப்போது 7லிட்டர் வாளியில், சரியாக 6லிட்டர் தண்ணீர் இருக்கிறது,

மணி அடிக்கபடுகிறது, இரண்டமானவன் இப்படி தான் செய்து தப்பித்துக்கொள்கிறான்.

 

சரியான பதில் அளித்தவர்கள்:

சரவணக்குமார் அன்பழகன், ஜாஸ்பர் நிர்மல் குமார், சரவணன் தக்ஷ்னாமூர்த்தி, செந்தில்.

Likes(3)Dislikes(1)
Share
Jul 142014
 

9.2 spiderman2

 

நம் கதையின் கதாநாயகர்கள் புலியும் குதிரையும். என்னடா! எதிரும் புதிருமாக இருக்கிறதே என்று பார்க்கிறீர்களா? வழக்கத்திற்கு மாறாக இருவரும் உயிர் நெடுங்கால நண்பர்கள்.
தினமும் காலையும் மாலையும் மலை அடிவாரத்தை இருவரும் ஒன்றாக சுற்றி வருவது வழக்கம். இதை அடிக்கடி ஒரு நரி பார்த்து வந்தது. பொறாமையும் கொண்டது.  புலி குதிரயை கொன்றால் தனக்கும் விருந்து தான் என திட்டம் தீட்டியது.
ஒரு நாள் புலியிடம் சென்று நரி “குதிரையுடன் நட்பாக இருக்கிறாயே, உனக்கு இது வீரத்திற்கு இழுக்கு  இல்லையா?” என வினவியது.
புலியோ “நட்பில் வீரத்திற்கு என்ன இடம்? நான் அதை குதிரையாக அல்ல, என் நண்பனாக பார்க்கிறேன் என்றது”.
தந்திரக்கார நரியாயிற்றே. சும்மா விடுமா என்ன?  இவர்களை பிரித்தே ஆக வேண்டும் என கங்கனம் கட்டியது.
விடாமுயற்சியாக மீண்டும் புலியிடம் சென்று “நேற்று நான் குதிரையிடம் பேசினேன். அதுவோ நீ ஒரு ஏமாளி, அதனால் தான் நட்பாக இருக்கிறாய்” என கூறியதாக உசுப்பேற்றியது. ஆத்திரமடைந்த புலி நரியின் வார்த்தையை நம்பி நிஜமாக ஏமாளி ஆனது. “ஆனால் எக்காரணத்தை கொண்டும் தன் நீண்ட கால நண்பனை கொன்று இறை ஆக்க முடியாது” என்றும் உறுதியாக கூறியது.
தன்னுடன் பேசாமல் போகிறதே என்று குதிரையும் வருத்தப்பட்டது. நாட்கள் செல்ல செல்ல புலி குதிரையுடன் பேசாமல் கவலைக்கு உள் ஆகியது. “இந்த புலிக்கு என்னதான் பிரச்சனை?  கண்டுபிடித்தே ஆக வேண்டும்” என குதிரை தீர்மானித்தது.
ஒரு நாள் குதிரை மனம் விட்டு பேசியபொழுது தான் புலிக்கும் நரியின் சூழ்ச்சி புரிந்தது. மாற்றான் பேச்சை கேட்டு தன் நீண்ட கால நண்பனை சந்தேகப்பட்டோமே என வெட்கி மனதார குதிரையிடம் மன்னிப்பு கேட்டது.
குழந்தைகளே, எந்த ஒரு விஷையத்தையும் யார் கூறினாலும் அதை அப்படியே நம்பாமல் “சரியா, தவறா?” என யோசித்து ஏற்பது தான் புத்திசாலித்தனம்.
இதை தான், திருவள்ளுவர்
“எப்பொருள் யார் யார் வாய் கேட்பினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்பதறிவு” என கூறியுள்ளார். எதையும் ஆராய்ந்து பின் பற்றுவோம்.

– Dr. K. நந்தினி (லண்டனிலிருந்து)

Likes(8)Dislikes(0)
Share
Jun 142014
 

Intro (Comp)

அன்று காலை வெகு சீக்கிரமே எழுந்து புறப்பட வேண்டியிருந்தது. என் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். அதில் நேரம் காலை 8:40 எனவும், நாள் 14/06/2042 எனவும் காட்டிக்கொண்டிருந்தது. 10மணிக்கு, மருத்துவரிடம் எனக்கு அப்பாயின்மெண்ட். அந்த க்ளீனிக்கிற்குப் பயணம் செய்ய 32வது மாடியிலிருந்த என் வீட்டிலிருந்து லிஃப்டில் கீழே இறங்கி, சாலையை அடைந்தேன். “இந்த 2042 ஆம் ஆண்டு ஆரம்பித்த நாளிலிருந்தே, நமக்கு ஒரே அலைச்சல் தான், வெயில் வேறு கொல்லுகிறது” என்று புலம்பிக்கொண்டே பேருந்து நிறுத்ததிற்கு வந்தேன்.

நகரத்தில் உள்ள சூப்பர் மார்க்கெட்டுகள், பேருந்து நிறுத்தங்கள், மற்றும் ரயில் நிலையங்களில் உள்ள பெட்டிக் கடைகள், தொழிற்சாலைகள் இருக்கும் பகுதிகள் என எங்கு நோக்கினும், சுத்தமானக் காற்றை பணத்திற்கு விற்றுக் கொண்டிருந்தனர். ஆம், சுத்தமான ஆக்ஸிஜன் விதவிதமான சைஸ் டப்பாக்களில் (CONTAINERS), அடைக்கப்பட்டு கடைகளில் விற்கப்படுகிறது.

தனி நபர்களாய் வருபவர்கள், சிறிய டப்பாக்களை வாங்குகின்றனர். நான்கைந்து நண்பர்களாகவும், குடும்பமாக வருபவர்களும், பெரிய டப்பாக்களை வாங்கி பின் சிறிய டப்பாக்களில் பிரித்துக்கொள்கின்றனர்.

பணம் கொடுத்து வாங்க கூடிய சூழ்நிலை உள்ளவர்கள் மட்டும் காற்றை வாங்கிக்கொள்ள, அவ்வாறு வாங்க இயலாதவர்கள், இருமிக் கொண்டும், முகத்தை மூடிக்கொண்டும் நடந்துச் செல்கின்றனர். காற்றை வாங்கியவர்கள், இந்த டப்பாக்களை தங்களுடன் இடுப்பிலோ, முதுகிலோ பொருத்திக்கொள்கின்றனர். அந்த டப்பாக்களில் இருந்து அவர்களது மூக்கிற்கு மேல் பொருத்தப்பட்டுள்ள ஃபில்டருக்குள் காற்று செல்ல ஏதுவாக டியுபுகள் உள்ளன.

அந்த நகரமே பரபரப்பாக இயங்கி கொண்டிருக்கிறது. எங்கும் தூசு, புகை. காற்று மிக மோசமாக மாசடைந்து இருக்கிறது. எங்கு நோக்கினும் 40, 50 மாடி கட்டிடங்கள், மணிக்கு 120 கிலோமீட்டருக்கு மேல் சீறிப் பாயும் வாகனங்கள், அதற்கு ஏற்றார் போல், பளபள என்று மின்னும் சாலைகள். சுருக்கமாக சொன்னால், அது ஒரு ஸ்மார்ட் சிட்டி (SMART CITY).

மனிதர்களைத் தவிர மற்ற நகர உயிரினங்களான காக்கை, குருவி, பூனை, நாய், போன்றவைகளின் சுவடுகளே இல்லை. இயற்கை மிக மோசமாக மாசுபட்டு இருந்ததினால், அந்த இனங்களே அழிந்து போயிருந்தன.

intro1

தெருவோரம் இருக்கும் கடைக்குச் சென்று ஒரு சிறிய டப்பா காற்று தாருங்கள் எனக் கேட்டு, 2000 ரூபாயினை தந்தேன். அதற்கு கடைக்காரர், “என்னங்க, நேற்று இரவிலிருந்து விலை 200 ரூபாய் ஏறிவிட்டது, உங்களுக்குத் தெரியாதா?” எனக் கேட்கவும், நான் “ஓ, அப்படியா? எனக்குத் தெரியாதே, என்று என் பர்ஸை பார்க்க, பர்ஸில் பல கிரெடிட் கார்டுகளும், ஸ்மார்ட் கார்டுகளும்  மட்டுமே இருக்கிறது. வேறு பணம் இல்லை. ஏடிம் மெஷினோ (ATM MACHINE) ஒரு ஐந்து நிமிட தொலைவில் இருக்கிறது. என் கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். அதில் நேரம் காலை 8:45 எனவும், நாள் 14/06/2042 எனவும் காட்டிக்கொண்டிருந்தது. பேருந்து இன்னும் 3 நிமிடங்களில் வரும் என்று டிஜிட்டல் போர்ட் (DIGITAL BOARD), அருகே சிரித்துக் கொண்டிருந்தது.

அப்போது இந்த நிகழ்வுகளை எல்லாம் என் அருகில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த, 25 வயதுள்ள ஒரு வாலிபர், “என்னங்க, சில்லரை இல்லையா? நான் தருகிறேன்” என்று உங்களிடம் அந்த 200 ரூபாயினைக் கொடுக்க, நானும் கடையில் காற்றை வாங்கிவிட்டு, வாலிபரிடம் அந்த மூன்று நிமிடங்கள் உரையாடினேன்.

நான்: “ரொம்ப நன்றி தம்பி, நான் கொஞ்சம் அவசரமாக க்ளீனிக்கிற்குப் போக வேண்டும், நீங்கள் இல்லையென்றால் இன்றைக்கு என்னால் காற்றை வாங்கிருக்க முடியாது, என் பேருந்தை தவரவிட்டிருப்பேன். அந்த மருத்துவரிடம் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு அப்பாயின்மெண்ட் வாங்கி வச்சிருந்தேன். இந்த காற்றை வாங்காமல் அத்தனை தூரம் பயணம் செய்துவிட்டு வந்தால், அவ்வளவு தான், அடுத்த பத்து நாள் மருத்துவமணையில் தான் இருக்க வேண்டும்”

வாலிபர்: “பரவாயில்லைங்க, அதனாலென்ன, இன்றைய காலத்தில் 200ரூபாய் எல்லாம் பெரிய விஷயமா?”

நான்: “அது சரி தம்பி, நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்?”

வாலிபர்: “நான் தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் பணிப் புரிகிறேன். இன்று சனிக்கிழமை என்பதால், எங்கள் அலுவலகத்திற்கு விடுமுறை. எனது நண்பர்கள் பத்து பேர் குழுவாக இருக்கிறோம். சனி மற்றும் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் நாங்கள் அனைவரும், சுற்றுப்புறம் இன்னும் மாசடையாமல் இருக்க, பொது மக்கள் அனைவரிடமும் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் வகையில் பல நல்ல முகாம்களை  நடத்துகிறோம். சுற்றுப்புற சூழலை பாதுகாக்க, மரங்கள் வளர்ப்பது, தண்ணீரை சேமிப்பது, இயற்கையைப் பாதுக்காப்பது போன்ற பல செயல்களை மக்களுடன் சேர்ந்து செய்கிறோம். எங்களுக்கு அடுத்து வரும் தலைமுறைக்கு இது தான் நாங்கள் செய்யும் முக்கிய கடமையாக எண்ணுகிறோம்.”

நான்: “மிக அருமையான முயற்சி தம்பி, எங்கள் தலைமுறையில் உள்ள அனைவரும் உங்கள் வயது இருக்கும்போது, இந்த மாதிரி சமூக உணர்வோடு, சுற்றுப்புற சூழல் குறித்த சிந்திருந்தால், இன்று நிலைமை இத்தனை மோசமாக இருந்திருக்காது. எனக்கு உங்கள் வயது இருக்கும்போது, நாங்கள் தண்ணீரை விலைக் கொடுத்து வாங்கினோம், இப்போதோ, காற்றையும் விலைக் கொடுத்து வாங்குகிறோம். 50, 60 வருடங்களுக்கு முன் தண்ணீரையே விலைக் கொடுத்து வாங்கவேண்டிய சூழ்நிலை ஒருநாளில் வரும் என்று என் முன்னோர்கள் கனவிலும் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்.

intro2

என் வயது ஆட்கள் நிறைய பேர் தவறு செய்துவிட்டோம், எங்களை மன்னித்துவிடுங்கள். இப்போது எனக்கு 55 வயதிற்கு மேலாகிவிட்டது, என் வயது ஆட்களை பார்த்தால் நான் இந்தத் தவறை கூறிதான் வருத்தப்படுகிறேன்.”

வாலிபர்: “அதெல்லாம் நடந்து முடிந்துவிட்டது. இனி நடக்க போவதையாவது, நல்ல முறையில் வைத்துக்கொள்வோம். இன்னும் 20வருடத்தில் பெரும்நகரங்களில், வசிக்கவே முடியாது என்ற சூழ்நிலை வரும் என்று காலையில் தான் செய்திததாளில் படித்தேன். நல்ல வேலை, இந்த நகரமயமாக்கள், இன்னும் சென்றடையாத, ஆபத்தான தொழிற்சாலைகள் இல்லாத சில கிராமங்களில் காற்று ஓரளவுக்கு நன்றாகவே உள்ளது. அங்கே காற்றை இன்னும் பணம் கொடுத்து வாங்கும் நிலை வரவில்லை. ஆனால் அதுவும் கொஞ்சம் வருடங்கள் தான், அதற்கு முன், எந்தளவு எங்களால் முடியுமோ அந்தளவு செய்யப்போகிறோம். வேலை நிறைய உள்ளது, நான் வருகிறேன்” என்றுக் கூறி வேகமாக கிளம்பிவிட்டார்.

நான் இருப்பது ஸ்மார்ட் சிட்டி என்பதால், பேருந்து நிறுத்தத்தில் நான்கு அல்லது ஐந்து வரிசை (QUEUE) இருக்கும். யார் முதலில் பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு வருகின்றனறோ, அவரே வரிசையில் முதலில் சென்று நிற்பார். அவருக்கு அடுத்து வருபவர்கள் எல்லோரும் அவருக்கு பின்னே வரிசையில் நிற்பார்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட நபர்களுக்கு மேல் பேருந்தில் ஏற நடத்துனர் அனுமதிக்கமாட்டார். கூட்டத்திற்கு ஏற்ப பேருந்துகள் துள்ளியமாக வரும்.

அன்று சனிக்கிழமை விடுமுறை என்பதால், ஒவ்வொரு வரிசையிலும் ஆட்கள் நான்கு ஐந்து எனக் குறைவாகவே இருந்தனர். அந்த வாலிபர் என்னிடம் பேசிமுடித்துக் கிளம்பியவுடன், என் பேருந்து வரும் வரிசையில் சென்று நின்றேன். ஸ்மார்ட் சிட்டியின் சமிபத்து விதியின்படி முடிந்தளவு ஹாரன் ஒலியை ஓட்டுனர்கள் குறைத்துக்கொள்ள வேண்டும். வேறு வழியே இல்லை என்றால் தான், ஹாரன் ஒலி எழுப்ப வேண்டும் என ஓட்டுனர்களுக்கு அரசு கட்டளையிட்டுள்ளது.

“இந்த முப்பது வருடங்களில் தான் எத்தனை மாறிவிட்டது? இன்றைய இளைங்கர்களுக்கு தான் சமூகத்தின் மீது எத்தனை அக்கறை?” அந்த வாலிபருடன் நடந்த உரையாடலையும், இப்போதுள்ள விதிகளை பற்றியும் நான் தீவிரமாக யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் பேருந்து வந்துவிட்டது. நாங்கள் ஒவ்வொருவராக பேருந்திற்குள் ஏறி அமரவும், பேருந்து கிளம்புகிறது. ஜன்னலோரும் கிடைத்த சீட்டில் அமர்ந்தப்படி, ஜன்னல் சற்று சாய்த்தப்படி கண்களை மூடி யோசித்தேன்.

லேசாக தூக்க நிலைக்கு நான் செல்ல, ஒரு திருப்பத்தில் பேருந்து பலமாக பிரேக் போட, வேகமாக ஹாரன் ஒலி எழுப்பப்பட்டது. “ஸ்மார்ட் சிட்டியில் தான் ஹாரன் ஒலி அடிக்கமாட்டார்களே, எதாவது விபரீதம் நடந்திருக்குமோ” என்று பதட்டத்துடன் தூக்கம் கலைந்து, கண் விழித்துப் பார்த்தேன்.

என் படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டிருக்கின்றேன். எனக்கு எதிரே தொங்கிக்  கொண்டிருந்த காலண்டர், இன்றைய நாள் 14/06/2014 எனக் காட்டவும், அந்த ஏசிக் காற்றிலும் எனக்கு குப்பென்று வியர்க்க ஆரம்பிக்கிறது.

அடுத்த இதழில் தொடரும்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ Team

(பி.கு: ஜூன் மாதம் ஐந்தாம் நாள், உலக சுற்றுப்புற சூழல் தினம் என்பதால், இந்த மாத இதழில் சுற்றுப்புற சூழலை மைய்யமாக வைத்து எழுதலாம் என்று ஒரு முயற்சியுடன் இந்த மாத இதழை உங்களுக்கு அர்பணிக்கிறோம்)

Likes(16)Dislikes(0)
Share
Jun 142014
 

ach2c

17 மாநில அவார்டுகள், 3 தேசிய அவார்டுகள்!!

மதுரை கரைசநேந்தல் பகுதியில், தேன் வளர்ப்புத் துறையில், தான் சாதித்துக் கொண்டிருப்பதன் மூலம் இவைகளை சொந்தமாக்கியுள்ள திருமதி.ஜோசஃபின் அவர்களை இந்த மாத சாதனையாளர்கள் பக்கத்தில் காண்போம்.

“இவர் வளர்க்கும் தேனீக்களைக் கூடப் பிடித்துவிடலாம், இவரைப் பிடிப்பது சற்றுக் கடினம் தான்” என்று கேள்விப்பட்டதைப் போல், மிகவும் பரபரப்பாக வேலை செய்து சுற்றிக் கொண்டிருந்தவரை இரண்டு மணி நேர காத்திருப்பிற்கு பின் பேட்டி எடுத்தோம். தேனில் ஊறவைத்த நெல்லிக்காய்களை சாப்பிடக் கொடுத்து, தனது “கம்பெனி ப்ராடகட்” என அறிமுகப்படுத்தினார்.

பல நாளிதழ்கள், புத்தகங்கள், தொலைக்காட்சிகள் இவரைப் பற்றிய பலத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டு, இவரை வெளியுலகிற்கு தெரியவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இனி அவருடன் பேட்டியிலிருந்து சில..

B+: வணக்கம் மேடம். உங்களை அறிமுகம் செய்துக்கொள்ளுங்கள்.

ஜோசஃபின்: எனது பெயர் ஜோசஃபின், மதுரை விவசாய பல்கலைக்கழகத்தில் பயிற்சி எடுத்தேன். 2006 இல், தேன் வளர்ப்பை ஆரம்பித்தேன். முதன் முதல் தேன் பெட்டிகளில் 8கிலோ தேன் எடுத்ததும், அந்த செய்தியை ஒரு நாளிதழில் வெளியிட்டதும், எனக்கு மிகப் பெரிய ஊக்கத்தைக் கொடுத்து, இந்த துறையில் நிறைய சாதனை செய்யவைத்தது. இன்னும் நிறைய பயிற்சி எடுக்க ஆரம்பித்தேன். மார்த்தாண்டம், பூனே, பஞ்சாப் போன்ற பல இடங்களுக்கு சென்று,  இந்த தொழிலின் பல நுனுக்கங்களைக் கற்றுக் கொண்டேன்.

B+: ஆரம்பம் எவ்வாறு இருந்தது?

ஜோசஃபின்: முதலில் நான் மட்டும் தான் செய்தேன். ரொம்பக் கடினமாக இருந்தது. தேன் எடுக்கும்போது, தேன் பூச்சிகளிடம் பலக் கொட்டுகளை வாங்கியுள்ளேன். தேனீக்களிடம் கடி வாங்காமல், தேன்களை எடுப்பது எப்படி என்று தெரிந்துக்கொள்ளவே, எனக்கு ஒன்னரை வருடம் ஆகியது. கிட்டத்தட்ட 1000 தேனீக்களிடம் கடி வாங்கியிபின் தான், இந்த ரகசியத்தைத் தெரிந்துக்கொண்டேன். இப்போது அதை நிறைய பேருக்குக் கற்றுத் தருகிறேன். கடந்த 8 வருஷத்தில், 40000 பேருக்கு மேல் பயிற்சி கொடுத்துள்ளேன். அவர்கள் அனைவரும் தேனீக்களிடம் கடி வாங்காமல், தேன் எடுக்கிறார்கள்.

B+: எங்கு எப்போது பயிற்சி கொடுக்கின்றீர்கள்?

ஜோசஃபின்: ஒவ்வொரு மாதமும் இரண்டாவது சனிக்கிழமை, எனது மதுரை வீட்டிலேயே பயிற்சிக்கூடம் அமைத்து, இதில் விருப்பமுள்ளவர்களுக்கு இலவசமாகப் பயிற்சி கொடுக்கின்றேன். இந்தப் பயிற்சிக்கு குறைந்தது 100பேராவது வருவர். நான் இதற்காக விளம்பரம் ஏதும் தருவதில்லை, ஏற்கனவே இங்கு வந்து பயிற்சி எடுத்தவர்கள் மூலமாக சொல்லி வருபவர்கள் தான்.

தேசிய தோட்டக்கலை திட்டத்தின் (NATION HORTICULTURE MISSION) கீழ் 50% மானியமாக தேன் கூட்டுடன் சேர்ந்து தேன் சேகரிக்கும் பெட்டியை, அவ்வாறு பயிற்சிக்கு வருபவர்களிடம் கொடுக்கிறோம். அது மட்டுமன்றித் தமிழ்நாட்டில் ஒரு 23 மாவட்டங்களுக்கு சென்று விவசாயிகளுக்கு இலவச பயிற்சியும் கொடுக்கின்றோம். இருந்தாலும், என்னைப் போல் ஒரு மாவட்டத்திற்கு ஐந்து பேராவது இருந்தால் தான் தமிழகத்தின் மொத்த தேவையை பூர்த்தி செய்ய முடியும்.

B+: பயிற்சி எத்தனை தூரம் சென்றடைந்துள்ளது?

ஜோசஃபின்: என்னால் பயிற்சி பெறப்பட்டவர்கள் 362 பேர் தமிழகத்தின் பல இடங்களில் சிறப்பாக செயல்பட்டு சம்பாதிக்கின்றார்கள். இது மட்டுமின்றி எனக்கு சம்பந்தமில்லாத 50000 பேர், மார்த்தாண்டம், கண்ணியாகுமரி பகுதிகளில் தேனீ வளர்ப்பை மட்டுமே தொழிலாக செய்து வருகின்றனர். 2007இலிருந்து இதை செய்கிறேன். அப்போது ஒரு வருடத்திற்கு 300 முதல் 500 பெட்டிக் கொடுக்க ஆரம்பித்து இன்று 5000 பெட்டிகள் வரைக் கொடுக்கின்றேன். நான் சொல்லித்தரும் அனைவரும் இதில் வல்லுநர் ஆகிவிடுவதில்லை. ஒரு 10000 பேருக்கு பயிற்சிக் கொடுத்தால் 100 பேர் மட்டுமே ஒழுங்காக வேலை செய்து பயன் பெருகின்றனர்.

B+: தேன் பெட்டி பற்றி சிலவற்றை கூறுங்கள்.

ஜோசஃபின்: ஒவ்வொரு தேன் பெட்டியிலிருந்தும் ஒரு மாதத்திற்கும் 2கிலோ தேன் கிடைக்கும், இந்தப் பெட்டியை நான் தான் டிசைன் செய்தேன். ப்ளாஸ்டிக்கில் இல்லாமல் டப்பர்வேரில் இருப்பதால், கிட்டத்தட்ட 25 வருடம் வரை நீடித்து வரும். முன்பிருந்த பெட்டிகளில் இருந்த பல பிரச்சினைகளை நீக்கி, புது யுக்திகள் பலவற்றை சேர்த்துள்ளதால், உலகத்திலேயே முதல்முறையாக இப்படி மிக அருமையான ஒரு டிசைனாக  வெளி வந்துள்ளது.

B+: விவசாயிகளுக்கு நீங்கள் தேன் பெட்டிக் கொடுப்பது எத்தனை தூரம் பயனளித்துள்ளது?

ஜோசஃபின்: நிறைய விவசாயிகளை சந்தித்து பெட்டிகள் கொடுக்கிறேன். நிலங்களில் தேன் கூடு இருப்பது, (மகரந்த சேர்க்கையின் மூலம்) 10 முதல் 70% வரை விவசாயிகளுக்கு மகசூல் கூடுகின்றது. நாம் எடுக்கும் இரண்டு கிலோ தேன் முக்கியமல்ல, இந்த தேன் பூச்சிகளினால் கிடைக்கும் அதிக மகசூல் தான் முக்கியம். இதை நன்கு உணர்ந்த பல விவசாயிகள் நன்றாக ஆதரவு தருகின்றனர். இதேக் காரணத்தினால் தான், தோட்டக் கலையில் இதனை மானியத்தில் தருகின்றனர். இப்போது காதியிலும் இலவசமாக கொடுக்க ஆரம்பித்துள்ளனர்.

B+: தேன் சேகரித்தபின் என்ன செய்வீர்கள்?

ஜோசஃபின்: தேன்களில் மொத்தம் 30 வகை தேன் உள்ளது. அதில் 10வகைத் தேன் தனி மலர் தேனாக இருக்கும். அத்தகைய தேன் பூச்சிகள், பருவநிலைக்கு (SEASON) ஏற்றார்போல், வளர்க்கும் இடங்களில், கிட்டத்தட்ட 60% ஒரே மாதிரியான மரங்களில் இருந்து தேனை எடுத்துவரும். உதாரணத்திற்கு இப்போது உள்ள பருவநிலைப்படி நாவல் மரம், முருங்கை மரம், வேப்பமரம் போன்ற மரங்களிலிருந்து தேன் பூச்சிகள் தேனை எடுத்து வரும். அவை ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு நிறமாகவும், ஒவ்வொரு சுவையாகவும் இருக்கும். சில கசப்புத்தன்மையுடன் இருக்கும் தேன், மருத்துவ குணம் அதிகம் உள்ளதாக இருக்கும்.

தேனை எடுத்து அதை புட்டியில் (BOTTLE) அடைத்து பல இடங்களுக்கு விற்பனை செய்கிறேன். மதிப்பூட்டியும் ஒரு புறம் செய்கிறேன். அதாவது தேனிற்குள் மாம்பழம், நெல்லி, அத்திப்பழம் போன்றவற்றை ஊறவைத்து புட்டியில் அடைத்து தமிழகம் முழுவதும் நமது நிறுவனம் விநியோகிக்கிறது. இந்த பழங்கள் அனைத்தும் சிவகங்கையில் உள்ள என் தந்தையின் தோட்டத்தில் இருந்து, இயற்கை விவசாய முறையில் (ORGANIC FARMING) வருவது கூடுதல் சிறப்பு. பதனச்சரக்கு (PRESERVATIVE) இல்லாமல், துளசித் தேன், இஞ்சித் தேன், பூண்டுத் தேன் போன்றவற்றையும் தயார் செய்து விற்பனை செய்கிறோம்.

B+: இந்தத் தொழிலின் எவரெவர் பயன் பெறுகின்றனர்? மருத்துவ குணமுள்ள தேனின் பலன் என்ன?

ஜோசஃபின்: நிறையக் குடும்பங்களுக்கு இந்தத் தொழிலை சொல்லித் தருகிறேன். அவர்கள் அனைவரும் இதனால் நல்ல பயன் பெருகின்றனர். மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயில் அருகில் உள்ள வீடுகளில் இல்லத்தரசிகள் ஒவ்வொருவரும், 3பெட்டி முதல் 5பெட்டி வரை வளர்க்கின்றனர். கோயிலைச் சுற்றி பழக்கடைகளும், பூக்கடைகளும் மிகுதியாக உள்ளதால், தேன் மிகுதியாகக் கிடைக்கிறது.

இது ஒரு மிக அற்புதமான தொழில். மருத்துவ குணமுடையத் தேனை சாப்பிடுகிறவர்களுக்கு சளி, காய்ச்சல், மூல நோய், வாத நோய், சர்க்கரை நோய் போன்ற பல நோய்களுக்கு இது மருந்தாக பயன்பெறுகிறது. தேனீ விஷ மருத்துவம் (BEE VENOM THERAPHY) இங்கு மட்டுமில்லாது வெளிநாடுகளிலும் மிக பிரசித்திப்பெற்றது. தேனீ கடிப்பது நம் உடலுக்கு நல்ல எதிர்ப்பு சக்தியைத் தருகிறது. தீக்காயத்திற்கு கூட தேனை தடவலாம். செல்களை புதுப்பிக்கவும்,  உடல் ஆரோக்கியத்திற்கும் தேன் அருமையாக உதவுகின்றது. மலைத்தேனீயின் விஷம் மட்டுமே ஆபத்தானது.

B+: எந்த மாதிரியான ஊக்கம் உங்களுக்கு கிடைக்கிறது?

ஜோசஃபின்:  எனது பணியைப் பாராட்டி, 17 மாநில அவார்டுகள், 3 தேசிய அவார்டுகள் இதுவரைக் கிடைத்துள்ளது. தேன் வளர்ப்பில் மிகப் பெரிய சாதனை செய்ததாக பஜாஜ் நிறுவனம் என்னைப் பாராட்டி “ஜானகி தேவி புரஸ்கார்” விருதும் மூன்று லட்ச ரூபாயும் கொடுத்து பாராட்டியது. எனது மகனின் முகம் முழுவதும் தேன் பூச்சிகளினால் மூட வைத்து “கின்னஸ் சாதனையும்” முயற்சித்தோம்.

B+: உங்களது எதிர்காலத் திட்டம்?

ஜோசஃபின்: இந்தப் பணியை தமிழகம் முழுவதும் கொண்டு சேர்க்கவேண்டும். சென்னை மாதிரியான நகரங்களில் கூட வீடுகளில மொட்டைமாடிகளில் வைத்து வளர்க்கலாம். ஒரு “பழுப்பு புரட்சி (BROWN REVOLUTION)” செய்யவேண்டும் என்பதே என் விருப்பம். இத்தனைக் கஷ்டப்பட்டு வளர்க்கின்றேன், என்னிடமே சிலர், இந்தத் தேன் சுத்தமான தேனா? என்றுக் கேட்பர். அவர்களிடம் எல்லாம், உங்களுக்கே பெட்டித் தருகிறேன், நீங்களே வளருங்கள் என்று கூறுவேன்.

தமிழகம் முழுவதும் வீட்டிற்கு ஒரு தேன் பெட்டி என்பதே என் இலக்கு. இது சமூக ஆரோக்கியத்தையும், இயற்கையையும் கண்டிப்பாகக் காக்கும்.

வீட்டிற்கு ஒரு தேன் பெட்டி,

நம் குடும்பத்தின் ஆயுள் கெட்டி!!

இதைத் தான் நான் அனைவரிடமும் கூறுவது.

 

Likes(54)Dislikes(1)
Share
Jun 142014
 

 

“சார், நம்ம நடிகர் விவேக் தனி ஆளா 20  லட்சத்துக்கு மேல் மரக்கன்று நட்டு இருக்கார். அவரோட இலக்கு கோடிக் கணக்கில் நடனுமாம், பெரிய விஷயம்ல” என்றபடி பேச்சைத் தொடங்கினார் என்னுடன் பணிபுரியும் அன்பர்.

“பெரிய விஷயம், சார். ரொம்ப நல்ல காரியம்” என்றேன் நான்.

“ரொம்ப பெரிய விஷயம் சார். நான் கூட இது மாதிரி பண்ணனும். இதுக்கு எல்லாம் எவ்வளோ செலவு ஆகும் சார்?” என்றார்.

இன்னொரு அன்பர் அதற்குள் “சார், அவரு ஒரு நடிகர் மக்களுக்கு நல்ல அறிமுகம் ஆனவரு அவரு போய் 100 கோடி மரம் நடணும் காசு கொடுங்கனு கேட்டா எல்லாம் கொடுப்பாங்க நீங்களும் நானும் கேட்டா யாரு கொடுப்பா?” என்றார்.

நாங்கள் அனைவரும் இதனை ஆமோதிக்கும் போது, எங்களுள் கொஞ்சம் அதிகம் அனுபவம் உள்ள மற்றொரு அன்பர், “உங்களில் யாருக்காவது  அஸ்ஸாமில் உள்ள மோளைக் (Molai) காடு பற்றியும், ஜாதவ் “மோளை” பாயெங்க் [Jadav Molai Payeng] பற்றியும் தெரியுமா?” என்றார்.

“மூலகடை, ஜாவா, c++, தவிர உலகத்துல வேற எதுவும் எங்களுக்குத் தெரியாது” என்றோம்.

அதன் பிறகு எங்கள் சீனியர் சொன்ன விஷயம் தான் இந்த பதிவு.

ஜாதவ் மோளை பாயெங்க் என்பவர் அஸ்ஸாமில் உள்ள மிஷிங் (Mishing) என்னும் பழங்குடி இனத்தை சேர்ந்தவர். சுமார் 30 வருடங்களுக்கு முன்னர் அஸ்ஸாமில் ஏற்பட்ட பெரும் வெள்ளம் காரணமாக அவர் தங்கி இருந்த இடத்தின் அருகில் இருந்த மரங்கள் பல வெள்ளத்தில் அடித்து செல்லப் பட்டது. அதனால் அங்கு வாழ்ந்த பறவைகள் மற்றும் சில வன விலங்குகள் குறையத் தொடங்கின.

ஜாதவிற்கு அப்போது 16-17  வயது இருக்கும். அப்போது அவருக்கு ஏற்பட்ட கவலை ‘இப்படி மரங்கள் அழிவாதானால் அதனை சார்ந்துள்ள எல்லா உயிரினங்களும் அழிகின்றனவே அப்படியானால் ஒருநாள் நாமும் அழிஞ்சிடுவோமே. அதை எப்படி தடுக்கிறது?’.

அதற்கு ஜாதவின் நண்பர்களும் பெரியவர்களும் சொன்ன அறிவுரை – “நீயே ஒரு காட்டை வளார்க்க வேண்டியது தான்”.

இந்த வாக்கியத்தை எடுத்துகிட்டு அவர் தங்கி இருந்த இடத்திற்கு அருகில் ப்ரஹ்மபுத்திரா நதியின் கரை அருகில் உள்ள சிறு தீவு போன்ற நீல பரப்பை தேர்ந்தெடுத்து அங்கு மரக்கன்றுகளை நட்டார். ஒன்றல்ல இரண்டல்ல நூற்றுகணக்கில். மரக்கன்றுகள் வளர வளர அதற்கு நீர் பாய்ச்சுவது பிரச்சினை ஆனது. மூங்கில் மரங்கள் கொண்டு சொட்டு நீர் பாசனம் செய்தார்.

படிப்படியாக மரங்கள் வளர்ந்தன அடர்த்தியான காடாக அந்த நிலப்பரப்பு மாறியது. இப்பொழுது புலிகளில் வங்களா புலி (Bengal Tiger) என்ற இனம், காண்டாமிருகம், நூற்றுக்கணக்கான மான்கள், அரியவகைக் குரங்குகள், மற்றும் பல வகையான பறவைகளின் இருப்பிடமாக அந்த இடம் இப்போது இருக்கிறது.

“அப்போ அது அவருடய சொந்த நிலமா சார்?” என்றோம்.

“இல்லை. அது அரசாங்கத்திற்கு சொந்தமான நிலம். பழங்குடி இனத்தவரான இவர், வனத்துறையில் தோட்டக்கராராக வேலை செய்கிறார். இப்பவும் அவருடய சொத்து மனைவி இரண்டு குழந்தைகள், சில எருமை மாடுகள், மற்றும் ஒரு குடிசை”.

இப்படி எங்கள் சீனியர் சொன்ன உடன், “சார், அது எவ்வளவு பெரிய காடு?” என்றார் ஒரு அன்பர்.

“1360 ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்டது” என்றார்.

1360 ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்ட காடு, ஒரு தனி மனிதன் செய்ததா என்ற பிரம்மை இன்னும் அகலவில்லை.

indian-man-forest

–          D. சரவணன்

Likes(2)Dislikes(0)
Share
Jun 142014
 

 

கண்ணைக் கவரும் கணிப்பொறி,
கவனத்தை ஈர்க்கும் கைப்பேசி,
விண்ணை அளக்கும் செயற்க்கைகோள்,
ஒன்றா இரண்டா! இதுபோல

உலகமெங்கும் உபகரணங்கள்
கண்ணுக்கு தெரியா கதிர்களை;
கணம் தவறாமல் சுற்றிலும் வீசி
மண்ணைக் காக்கும் மரங்களையும்,
மரங்கள் தாங்கும் பறவைகளையும்,
மனிதன் போற்றும் உடலினையும்,
ஊனமாக்கும் ஊமைக் காலனே!
கலியுகத்தின் கல்கி நீ தானோ?

-Dr. K. நந்தினி (லண்டனிலிருந்து)

 

 

kavithai

Likes(5)Dislikes(0)
Share
Jun 142014
 

 

கடவுள் உங்கள் பிரச்சினைகளை தீர்க்கும்போது,

உங்களுக்கு கடவுள் மீது நம்பிக்கை இருக்கிறது,

கடவுள் உங்கள் பிரச்சினைகளை தீர்க்காதபோது,

கடவுளுக்கு உங்கள் மீது நம்பிக்கை இருக்கிறது,

 

இன்று நீ நிழலில் அமர்ந்து

ஓய்வெடுக்கிறாய் என்றால்,

பல வருடங்களுக்கு முன்

எவரோ ஒருவர் கஷ்டப்பட்டு

மரத்தை வளர்த்தார் என்று அர்த்தம்

 

சுயநலத்தை மறந்து

பிறரை விரும்பும் ஒரு சிலரே

மரங்களை வளர்க்கின்றனர்.

 

நீங்கள் அவ்வப்போது தோல்வி அடைகின்றீர்கள் என்றால்,

நிறைய புதிய முயற்சி எடுக்கின்றீர்கள் என அர்த்தம்

 

தினசரி நீ மேற்கொள்ளும் சின்னஞ்சிறு முன்னேற்றம்,

ஒருநாள் மாபெரும் மாற்றத்தையும் வெற்றியையும் தருகின்றது

 

மற்றவர்கள்

விரும்பி கவணித்து கேட்பதற்கு,

ஆழமாய் நீ பேச வேண்டும்,

மற்றவர்கள்

விரும்பி உன்னிடம் பேசுவதற்கு,

கவணமாய் நீ கேட்க வேண்டும்!

 

Likes(5)Dislikes(0)
Share
May 142014
 

hd-wallpaper-nature-40

வணக்கம் நண்பர்களே!

ஒரு வாரத்திற்கு முன்னர் என்னுடைய நெருங்கிய நண்பர் ஒருவரிடம் B+ இதழைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், என் முயற்சிகளைப் பாராட்டிவிட்டு எதேச்சையாக ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டுச் சென்றார் “இப்பொழுதெல்லாம் மக்களின் கவனத்தை ஈர்ப்பது அவ்வளவு சுலபமான விஷயமல்ல. செய்தித்தாள்களில் கூட பத்து சினிமா செய்திகளுக்கு மத்தியில் தான் ஒரு நல்ல செய்தியை வெளியிடுகின்றனர். இதில் அவர்களை குறை சொல்வதற்கில்லை. மக்களும் சினிமா விளையாட்டு போன்ற பொழுதுப்போக்கு விஷயங்களில் அதிகம் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். எனவே தான் மக்களைப் படிக்க வைக்க அதுபோன்ற கமர்ஷியல் விஷயங்கள் அதிகம் தேவைப்படுகின்றன. அப்படியிருக்க உன்னுடைய கட்டுரைகளை மக்கள் எப்படி விரும்பிப் படிப்பார்கள் என எதிர்பார்க்கிறாய்?”  என்றார்.

வெளிப்படையாகச் சொல்ல வேண்டுமானால் அவர் கேட்ட கேள்விக்கு அப்போது என்னிடம் எந்த பதிலும் இல்லை. அன்று இரவு சரியான உறக்கமும் இல்லை. ஒரு வேளை தவறான பாதையை தெரிவு செய்து விட்டோமோ? நாம் கூற விரும்புவது மற்றவர்களைச் சென்றடையாவிட்டால் நம் உழைப்புக்கு என்ன பலன்? என்று என்னுள் பல கேள்விகள். ஆனால், மறுநாள் எனக்குள் எழுந்த அத்தனை கேள்விகளுக்கும் விடையாய் வந்தது ஒரு மின்னஞ்சல்.

முகம்மது ரஃபீக் என்பவர் அனுப்பிய அந்த மின்னஞ்சல் இது தான்.

“சார், உங்களது மார்ச் மாத இதழைப் எதேச்சையாக ஒரு சமூக வலைத்தளப்  பகிர்வின் மூலம் படித்தேன். அதில் நீங்கள் முதல் பக்கத்தில் குறிப்பிட்டிருந்ததைப் போலவே, ஒரு பைக் விபத்தைக் கடந்த ஞாயிற்றுக் கிழமையன்று நான் சந்திக்க  நேர்ந்தது. ஒரு நண்பரைப் பார்க்க சென்னை முகப்பேரில் உள்ள அவரது வீட்டிற்கு  எனது பைக்கில் சென்றுக் கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது முகப்பேர் சிக்னலைத் தாண்டி ஒரு சிறியக் கூட்டம். பைக்கை ஓரங்கட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைந்து பார்த்தால், தலையில் நல்ல அடியுடன் ரத்தம் வழிய 25 வயதுள்ள வாலிபர் கீழே மயங்கி விழுந்துக் கிடக்கிறார். கூடியிருந்த அனைவரும் சுற்றி நின்று வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். கிட்டத்தட்ட உங்கள் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்த அதே மாதிரியான சம்பவம், அதே மாதிரியான உரையாடல்கள் நடந்தது. 2-3 காவல் அதிகாரிகளும் அந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர்.

ஒரு ஆச்சரியம். நொடிப்பொழுதில் என்னுள் ஏதோ ஒரு மாற்றம், அனுதாபத்துடன் கூடிய ஒரு மனித நேயம் எட்டிப் பார்த்தது. என்ன நடந்தாலும் சரி, இந்த மனிதனுக்கு தேவையான உதவியைச் செய்வோம் என்று மனது சொல்லியது. முதலில் அடிப்பட்டவரை கொஞ்சம் ஓரமாக படுக்க வைத்து ஓய்வெடுக்க வைத்தேன். அவரது செல்ஃபோனில் அதிர்ஷ்டவசமாக அவர் நண்பரின் அழைப்பு வரவே, நடந்த விஷயத்தைக் கூறினேன். கூட்டத்தில் உள்ள ஒருவர் அடிப்பட்டவருக்கு தண்ணீர் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஃபோன் பேசி முடித்தவுடன், அடிப்பட்டவரின் தலையில் ரத்தம் வந்த இடத்தை நான் பார்த்தபோது, நல்ல ஆழமாக கீரி இருந்தது. கூட்டத்தில் காவலாளிகள் இருந்தும் கூட, அடிப்பட்டவரை அழைத்துச் சென்று அருகில் உள்ள மருத்துவமனையில் சேர்க்க கிளம்பினேன். அவரை என் பைக்கில் உட்கார வைத்து அழைத்து சென்றபோது கூட்டத்தினர் ஒவ்வொருவரும் என்னை வித்தியாசமாகவும், மிகவும் வியப்புடனும் பார்த்தது நன்றாகத் தெரிந்தது.

மருத்துவமனையில் மருத்துவரோ, காயம் நல்ல ஆழமாக உள்ளது, தையல் போட்டு விடலாமா அல்லது முதலுதவி மட்டும் போதுமா என்றுக் கேட்க எனக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை. ஐந்து நிமிடங்களுக்கு முன் ஃபோனில் பேசியதன் பலன், சரியான தருணத்தில் அடிப்பட்டவரின் இரண்டு நண்பர்கள் மருத்துவமனைக்கு வந்துவிட்டனர். அவர்கள் காயத்தைப் பார்த்து, தையல் போடுமாறுக் கேட்டுக்கொள்ளவே, தையல் போடப்பட்டு ஓய்வெடுக்க ஆரம்பித்தார் இளைஞர்.

சில நிமிடங்களில் ஓரளவுக்குத் தெளிவான இளைஞரும், அவர் நண்பர்களும்   எனக்கு நன்றித் தெரிவித்தனர். அவர்கள் அனைவரின் கண்களில் கண்ட நன்றி உணர்ச்சி, என்னை அன்று ஒரு மனிதனாக உணர வைத்தது. வாழ்க்கையில் அன்று உருப்படியாக ஒரு விஷயத்தை செய்ததாக உணர்ந்தேன்.

இதற்குமுன் இப்படி ஒரு சம்பவம் நடந்திருந்தால், காவலாளிகளே உள்ளார்கள், மருத்துவமனையில் பல கேள்விகள் வரும், நமக்கு ஏன் தேவையில்லாதப் பிரச்சினை என்று ஒதுங்கிருப்பேன். எதேச்சையாக உங்கள் இதழைப் படித்ததன் பாதிப்பு, என்னை சற்று வித்தியாசமாக யோசித்து நடந்துக் கொள்ள வைத்தது. தொடர்ந்து இதுப்போன்றக் கட்டுரைகளை நீங்கள் எழுதவும், என்னைப் போல் ஓரிருவரின் மனதிலாவது மாற்றத்திற்கான விதையை விதைக்கும். அதனால் எவரேனும் சமுதாயத்தில் பலனடைவர்” என்று முடித்திருந்தார்.

2

இதேப்போல் ஹைத்ராபாத்திலிருந்து மற்றொரு வாசகர், B+ இன் ஏப்ரல் மாத இதழைப் படித்துவிட்டு அவரது வீட்டு பால்கனியில் பறவைகளுக்காக நீரும், அரிசியும் வைப்பதாகவும் அதனை ஃபோட்டோ எடுத்தும் அனுப்பியிருந்தார்.

3

இப்போது திரும்ப முதல் பத்தியில் எழுப்பப்பட்டிருந்த கேள்விக்கு வருகிறேன். தமிழ் படிக்கத் தெரிந்தவர்கள் கோடிக் கணக்கில் உள்ளனர். அந்த அனைவரும் B+ இதழை படிப்பார்கள் என்றோ, அனைவரிடமும் மாற்றம் உடனே ஏற்படும் என்றோ நாம் எதிர்பார்க்கவில்லை. இதனைப் படித்துவிட்டு ஒருவருக்கேனும் சில கேள்விகள் எழுந்து, அவர்களுக்குள் சிறு மாற்றம் ஏற்பட்டால் கூட நமக்கு அது மிகுந்த மகிழ்ச்சிதான். அவ்வாறான சிறந்த மனிதர்களின் எண்ணிக்கை ஒன்று, பத்து நூறாகும் என்பது தான் நமது கனவும், நம்பிக்கையும்.

கீழுள்ள படமும் அதில் உள்ள வாசகமும் நான் சொல்ல விரும்புவதை எளிமையாகத் தெரிவிக்கிறது.

1

நண்பர்களே, நமது B+ இதழ் ஒரு சிறிய முயற்சி. நல்ல விஷயங்கள் பரவுவதற்கு, கண்டிப்பாக காலம் சற்று அதிகமாகவேத் தேவைப்படும். B+ இதழ் ஒரு நல்ல சிந்தனையின் விதை. சிறு விதைக்குள் தான் பல பெரும் விருட்சங்கள் ஒளிந்துக் கொண்டிருக்கிறது. எந்த ஒரு மாபெரும் பயணத்திற்கும், முதல் அடி எடுத்து வைத்து தான் துவக்க வேண்டும். போகும் பாதை தூரம் தான், ஆனால் பயணம் தொடங்கிவிட்டது. நிறைய நல்ல மனிதர்களின் மனமும், சிந்தனையும் இந்த  இனியப் பயணத்தில் பங்கேற்கும்போது நம்மைச் சுற்றி சிறந்த சமுதாயம் படைக்கப்பட்டிருக்கும்.

நம்பிக்கையுடன்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ Team

Likes(2)Dislikes(0)
Share
May 142014
 

Hannde

இந்த மாத சாதனையாளர் பக்கத்தில் மருத்துவம், அரசியல், இலக்கியம், சமூக சேவை என பலதரப்பட்ட களத்தில், தன் திறமையாலும் கடிண உழைப்பாலும், ஆழமாக முத்திரையைப் பதித்த டாக்டர் H. V. ஹண்டேவை பற்றிக் காண்போம் http://www.handehospital.org/hvhande.htm.

86 வயதாகும் இவர், சென்னை ஷெனாய் நகரில் உள்ள ஹண்டே மருத்துவமனையில், தொடர்ச்சியாக 60 ஆண்டுகளுக்கு மேல் மருத்துவ பயிற்சி செய்துக்கொண்டு வருகிறார். பல நோயாளிகளுக்கு நான்கு தலைமுறைகளாக ஒரு குடும்ப மருத்துவராக இருந்து வரும் இவர், இன்றும் சமுகத் தொண்டிலும் அரசியலிலும் தனது கால்தடையங்களைச் சிறப்பாகப் பதித்து வருகிறார்.

1942 இல் கல்லூரி மாணவராக இருந்தபோதே,  “வெள்ளையனே வெளியேறு“ போராட்டத்தில் கலந்துக்கொண்ட டாக்டர், அரசியலில் நுழைந்து பல சாதனைகள் புரிந்து, பல அரசியல் தலைவர்களின் பாராட்டுகளை பெற்றார். 1965 ஆம் ஆண்டு முதல், மூதறிஞர் ராஜகோபாலச்சாரியின் (இராஜாஜி) அடிச்சுவடில் முன்னேரினார்.

தமிழ்நாடு சட்டசபைக்கு (மேலவை மற்றும் பேரவைக்கு) ஆறு முறை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1980 மற்றும் 1984 ஆம் ஆண்டுகளில் திரு.எம்.ஜி.ஆர் அவர்களின் அமைச்சரவையில் சுகாதார மந்திரியாக பணியாற்றி உள்ளார். சுகாதார துறையில் தனது சிறந்த பணிக்காக 1985 ஆம் ஆண்டு டாக்டர் பி சி ராய் விருது பெற்றார்.

பேரரிஞர் அண்ணா, Dr.அம்பேத்கர், மூதறிஞர் இராஜாஜி, இவர்களின் மீது பெரும் மதிப்பும், மரியாதையும் வைத்துள்ள டாக்டர் ஹண்டே, தற்போது பா.ஜ.க வில் தேசிய கவுன்சில் உறுப்பினராகவும், தமிழக பா.ஜ.க. வின் செய்தி தொடர்பாளராகவும் உள்ளார். இவருடன் பேட்டியிலிருந்து..

 

B+: வணக்கம் சார். உங்களை அறிமுகம் செய்துக்கொள்ளுங்கள்.

டாக்டர்: எனது தந்தை தான் எனக்கு மருத்துவத் துறையில் முழு ஈடுபாடு வரக் காரணமானவர். தஞ்சை மருத்துவக் கல்லூரியில் மருத்துவம் பயின்ற அவரின் தொழில் நாட்டத்தைப் பார்த்து மிகவும் வியந்திருக்கிறேன். பல நாட்கள் அவராகவே நோயாளிகளின் இல்லத்திற்கு, இரவில் கூட சென்று மருத்துவப் பணி செய்து வருவார். பணத்தைப் பற்றியெல்லாம் யோசிக்கமாட்டார். ஒரு மாபெரும் அர்பணிப்பை நேரடியாகவே அவரிடம் பார்த்து வளர்ந்ததன் தாக்கம் தான், பிற்காலத்தில் நான் செய்த வேலைகளுக்கு அடித்தளம் இட்டது.

 

B+: மருத்துவத் துறை அனுபவம் பற்றி..

டாக்டர்: 1945-50 இல் சென்னை கே.எம்.சி கல்லூரியில், மருத்துவம் படித்தேன். என் தந்தை 1000ரூபாய் கொடுத்ததை வைத்து 1950 இல் இந்த ஷெனாய் நகர் மருத்துவமனையை ஆரம்பித்தேன். நல்ல பெயர் கிடைத்துக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மக்கள் தேடி வர ஆரம்பித்தனர். அப்போதிலிருந்தே பணத்தைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப் பட்டதில்லை. குறைந்தக் கட்டணம் தான் வாங்குவேன். பல நோயாளிகளுக்கு அவர்களது இயலாத நிலைக் கண்டு இலவச சிகிச்சை வழங்குவேன்.

1951 முதல் 53 ஆண்டு வரை, கே.எம்.சி கல்லூரியில், பயிற்சி ஆசிரியராகவும் இருந்தேன். கிரிக்கெட் வீரர் ரவி சாஸ்திரியின் தந்தை கூட என்னிடம் மாணவராகப் பயின்றவர். 1955 இல் எனக்கு திருமணம் நடந்தது. இரண்டு மகன்களும் இப்போது  மருத்துவர்களாகப் பணியாற்றி வருகின்றனர்.

மருத்துவராக ஆரம்பித்த முதல் நாளிலிருந்தே ஒரு மகிழ்ச்சி, திருப்தி, மன நிறைவு. மிகவும் ரசித்து, முழுமையாக என்னை அர்பணிதது, இந்தத் தொழிலை செய்து வருகிறேன். இந்த சேவையில் பெருமை அடைகிறேன். நிறையப் பேருக்கு இலவச மருத்துவம் செய்து, அவர்களைக் குணப்படுத்தியது எல்லாம் ஒருப் பெரியத் தியாகமாக இல்லை. அது எனக்கு ஒரு பெரிய ஆனந்தத்தையும், பெருமிதத்தையும் கொடுத்தது. அந்த உணர்வுக்கெல்லாம் மதிப்பே இல்லை. இந்த சேவை மனப்பான்மையில் கிடைக்கும் திருப்தி வேறு எங்கும் கிடைக்காது.

 

B+: ஏதேனும் சுவையான நிகழ்ச்சிகளைப் பகிர்ந்துக் கொள்ளுங்கள்.

டாக்டர்: நிறைய இருக்கிறது. அரசியல் சம்பந்தப் பட்ட ஒரு உதாரணமே சொல்கிறேனே. திரு.இராஜாஜியின் கட்சியில் எம்.எல்.ஏ வாக இருந்தேன், அப்போது கலைஞர் முதல்வராக இருந்தார். எதிர்கட்சியில் இருக்கும் சிலர் கூட  என்னைத் தேடி வந்து என்னிடம் மருத்துவம் பார்ப்பார்கள். அவர்களுக்கு குடும்ப மருத்துவராகவும் இருந்துள்ளேன். அவ்வாறுள்ள ஒரு அரசியல்வாதி, தன் பெண்  திருமணத்திற்கு என்னையும் அழைத்தார். திருமணத்தில் எதிர்கட்சிக்காரர்கள் எல்லோரும் இருக்க, நானும் அழைக்கப்பட்டுக் கலந்துக் கொண்டேன். அப்போது நான் அங்கு அரசியல்வாதியாக இல்லை, மருத்துவராக அழைக்கப்பட்டேன்.அரசியலில் எதிரெதிராக இருந்தாலும் தனிப்பட்ட முறையில் நட்புடன் இருக்க  மருத்துவத் துறை உதவியது. இதெல்லாம் மிகப் பெரிய திருப்தி அளிக்கும்.

எத்தனையோ நோயாளிகளுக்கு வைத்தியம் செய்துவிட்டேன். அவர்கள் குணமடைந்து சந்தோஷமாக திரும்பச் செல்லும் போது அத்தனை பேரானந்தம். நிறைய நோயாளிகளிடம் கொடுப்பதற்கு பண வசதிக் கூட இருக்காது. அதையெல்லாம் சேவையாக மகிழ்ச்சியாக எடுத்துக்கொள்வேன்.

 

B+: இப்போது பயிலும் மாணவர்களைக் காணும்போது, அவர்களுக்கு என்ன மாதிரியான குறிப்புகள் வழங்குவீர்கள்?

டாக்டர்: என் மாணவர்களுக்கும், இப்போது மருத்துவம் பயில்பவர்களுக்கும்  சிலவற்றை அடிக்கடி கூறுவேன். இந்தத் துறைக்கு நுழையும்போது எவ்வளவு சம்பாதிக்கலாம் என்று யோசித்து வந்தீர்கள் என்றால், உங்கள் வாழ்க்கை தோல்வியில் முடியும். எவ்வாறு நற்சேவை செய்யலாம், எவ்வாறு நல்ல மருத்துவம் மக்களுக்கு செய்ய முடியும் என்று நினைத்து வந்தீர்கள் என்றால், மிகப்பெரிய வெற்றியைச் சந்திப்பீர்கள். இதை நான் அனைத்து மருத்துவர்களிடமும் கூறுகிறேன்.

பல மாணவர்களைப் பார்க்கிறேன். எம்.எம்.சி, ஸ்டேன்லி, கே.எம்.சி போன்ற கல்லூரியில் நுழைவு கிடைத்தவுடன் அத்தனை மகிழ்ச்சி அவர்களிடம். ஆனால் அது இரண்டாம் வருடம், மூன்றாம் வருடம் என்று போகும்போது, படிப்படியாகக் குறைந்து, கல்லூரி முடித்து வெளிவரும்போது மிகவும் சோர்ந்து போய் வருகின்றனர். இங்கே போட்டி அதிகம், உடனேயெல்லாம் சம்பாதிக்க முடியாதென்றும், வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவு என்றும் எம்.பி.பி.எஸ் முடித்தவுடன் தான் அவர்களுக்கு தெரிய வருகிறது. அவர்கள் மனதில் குறிக்கோலை நிர்னயிக்கவில்லை. நான் அதைத் தான் அவர்களிடம் கூறுவேன். முதலில் உன் லட்சியத்தை நிர்னயித்துக்கொள், பின் மருத்துவத் துறையில் நுழை என்று.

என் வாழ்க்கையில் ஆரம்பத்திலிருந்தே இந்த மனநிறைவை அடைந்ததாலும், வேலையை ரசித்து செய்வதாலும், எனக்கு ஒரு நாள் கூட சோர்வே வருவது கிடையாது. உங்களது பேட்டி முடிந்தவுடன் நோயாளிகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்து விடுவேன். நோயாளிகளிடம் தெளிவாகப் பேசி பிரச்சினைகளை எடுத்துக் கூறுவேன். என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும், எதெல்லாம் செய்யக் கூடாது என்றும் பொருமையோடு சொல்லித் தருவேன். இதை ஒரு சேவையாகவே பார்ப்பதால், மிகவும் ரசித்து, அனுபவித்து செய்ய முடிகிறது.

 

B+: அரசியல் அனுபவம் பற்றி..

டாக்டர்: அரசியல் வாழ்க்கையைப் பற்றி சொல்ல வேண்டுமெனில் நிறைய இருக்கிறது. முக்கியமான விஷயங்களைப் பற்றி மட்டும் கூறுகிறேன். மொத்தம் 9 தேர்தலில் நின்றேன், அதில் 6 இல் வெற்றிப் பெற்றேன் – இதில் மூன்று முறை எம்.எல்.ஏ ஆகவும், மூன்று முறை மேல்சபை பட்டதாரி தொகுதியிலும் வென்றேன்.

முதலில் 1962 இல் எனக்கு சென்னை மாநகரத்தின் பட்டதாரித் தொகுதி கிடைத்தது. நிறையப் பேருக்கு மருத்துவ சேவை செய்து நல்ல பெயர் எடுத்ததாலும், மிகக் கடிணமாக ஓராண்டு உழைத்ததாலும் முதல் வெற்றி கவுன்சில் தலைவராக (Legislative Council Chairman) கிடைத்தது. Dr.A.L. முதலியார், Dr.P.V. செரியன், திரு.காமராஜரின் வேட்பாளர், திரு. இராஜாஜியின் வேட்பாளர், அறிஞர் அண்ணாவின் வேட்பாளர் என்று பல ஜாம்பவான்கள் நின்றும் கூட, எனக்கும் Dr.A.L. முதலியார் அவர்களுக்கு மட்டும் தான் வெற்றிக் கிட்டியது. அப்போது இரண்டு சீட்கள் உண்டு, எங்கள் இருவரைத் தவிர அனைவரும் டெப்பாசிட்டை இழந்தனர்.

அப்போது திரு. S.V.சுப்ரமணியம் மூலம் திரு.இராஜாஜி அழைப்பு விடுக்க, அவரைப் போய் சந்தித்தேன். திரு.இராஜாஜி அவர்களிடம் மிக நேரடியாக அவரிடம் பிடித்த மற்றும் பிடிக்காதக் கொள்கைகளை எடுத்துக் கூறினேன். அது அவருக்கு மிகவும் பிடித்திருக்க வேண்டும். தனது “சுதந்திரா கட்சி” யில் சேருமாறு கேட்டுக்கொள்ளவே, நானும் அவரிடம் சேர்ந்தேன். “நீ என்ன நினைக்கிறாயோ அதை வெளிப்படையாகச் சொல், யாருக்கும் பயப்படாதே” எனக் கூறினார்.

இன்னொரு சம்பவம். அப்போது 1966 ஆம் வருடம். சென்னையில் பயங்கர மழை. சமூகத் தொண்டில் ஆர்வம் அதிகம் என்பதால், மக்களுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என எண்ணினேன். சென்னையில் உள்ள வியாசர்பாடி, பெரம்பூர், சௌகார்பேட்டை போன்ற பகுதிகளில் கடுமையாக உழைத்து மக்களுக்காக வேலை செய்தேன். பேரரிஞர் அண்ணாவிடம் நெருங்கிப் பழக அது ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது. அண்ணாவைப் போல் ஒருத் தலைவரை நான் என் வாழ்நாளில் கண்டதில்லை. அவர் மீது எனக்கு பெரும் மதிப்புண்டு. அவர் என் பெயரை வழிமொழிந்ததில், 1967 தேர்தலில் “பூங்கா நகரத்” (PARK TOWN) தொகுதியில் போட்டியிட்டேன். திரு.காமராஜர் நிறுத்தி வைத்த, பெரிய பேர்பெற்ற  ஒரு வேட்பாளரை வென்றேன்.

நிறைய அருமையான அனுபவங்கள் அரசியலில் கிடைத்தது. வெற்றி பெற்றவுடன், தொகுதியை, 9 வட்டமாகப் பிரித்தேன். ஒவ்வொரு வட்டத்திலும் கிட்டத்தட்ட 12000 மக்கள் இருப்பர், 10-12 தெருக்கள் இருக்கும். ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக் கிழமை மதியமும் ஒரு வட்டத்திற்கு செல்வேன். பொதுவான இடத்தில், அந்த வட்டத்து மக்களை வரவைத்து, சந்திப்பேன். அவர்கள் பிரச்சினைகளைக் கேட்டுத் தேவையானதை செய்து தீர்த்து வைப்பேன். இவ்வாறாக மூன்று மாதங்களில் ஒருமுறை, அனைத்து வட்டத்தில் உள்ள மக்களையும் சந்தித்து விடுவேன். இந்த களப்பணி செய்ததால், 1971இல் நடந்த மற்றொரு கடினமான தேர்தலிலும் வென்றேன். எந்தப் பணியிலும், நம்மை முழுமையாக அர்பணித்து, கடுமையாக உழைத்தால் வெற்றிப் பெறலாம் என்பதற்காக இதையெல்லாம் கூறுகிறேன்.

 

B+: இலக்கியத்தில் உங்களது பங்குப் பற்றி?

டாக்டர்: தமிழை எழுதப் படிக்கக் கற்றுக்கொண்டேன். நிறைய இலக்கியங்கள் படித்தேன். தமிழில் உள்ள நிறையப் புத்தகங்கள், செய்யுள்கள் என நிறையப் படித்தேன். கம்பராமாயணத்தை ஆங்கிலத்தில் மொழிப்பெயர்த்து, ஒரு புத்தகத்தை வெளியிட்டேன். மற்ற நிறையப் புத்தகங்களும் எழுதியுள்ளேன். அரசியலிலும், மருத்துவத்திலும் செய்ததை விட, இரு மடங்கு இலக்கியத்திற்காக செய்துள்ளேன். படிக்கும் காலத்தில் நான் சராசரி மாணவன் தான். பிற்காலத்தில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என்னை மேம்படுத்திக்கொள்ள ஆரம்பித்தேன். மிகவும் கஷ்டப்பட்டு இலக்கியத்தையும், ஆங்கிலத்தையும் கற்று இதையெல்லாம் செய்தேன்.

 

B+: குடும்பத்திற்கு எப்படி நேரம் ஒதுக்குவீர்கள்?

டாக்டர்: எத்தனை வேலை இருந்தாலும் குடும்பத்திற்கு கண்டிப்பாக நாம் நேரம் ஒதுக்க வேண்டும். நான் அரசியலில் தீவிரமாக இருந்த சமயம், கோட்டைக்கு சென்றுக்கொண்டும், வந்துக்கொண்டும் இருப்பேன். ஆனால் அப்போது கூட, மதிய உணவிற்கு வீட்டுக்கு போகும்போது, மகன்களிடம் நல்ல நேரம் கொடுத்து, அவர்களிடம் கலந்துரையாடுவேன். நாம் என்றுமே குடும்பத்தை புறக்கணிக்கக் கூடாது. நம் நாட்டுக் கலாச்சாரப்படி குடும்பம் மிக முக்கியம். வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு கண்டிப்பாக நேரம் ஒதுக்க வேண்டும்.

 

B+: எப்படி இத்தனை நேரம் கிடைக்கிறது?

டாக்டர்: நம் அனைவருக்கும் நேரம் நிறைய இருக்கிறது. நாம் தான் அதை விரயம் செய்கிறோம். நான் ஒரு நிமிடம் கூட விரயம் செய்வதை விரும்பமாட்டேன். எல்லா நண்பர்களிடமும் இதை சொல்வதுண்டு – எனக்கு விலை உயர்ந்தப் பொருள் என்றால் அது நேரம் தான். நேரத்தை சிக்கனமாக பயண் படுத்தினோம் என்றால், 24மணி எனது 48மணி ஆக கூட மாற்றலாம்.

 

B+: மருத்துவ துறையில் உள்ளவர்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் ஏதேனும் நீங்கள் கூற விரும்பும் செய்தி.

டாக்டர்: நான் கூற விரும்புவது இது தான். வேலையில் திருப்தி ரொம்ப முக்கியம். இதை நான் மருத்துவத்துறைக்கு மட்டும் சொல்லவில்லை. பொதுவாக எல்லோருக்குமே தான். என்ன வேலை செய்தாலும், உங்களுக்கு அதனால், சந்தோஷமும், திருப்தியும் வந்தால் மட்டும் செய்யுங்கள். வேறு வழி இல்லை, பணத்திற்காக மட்டும் இந்த வேலையைச் செய்கிறேன் என்று செய்தீர்கள் என்றால், அதில் உங்களுக்கு உபயோகம் இருக்காது. மனதிற்கு பிடித்த வேலையை மட்டும் செய்யுங்கள்.

மகிழ்ச்சியும், மன நிறைவும், குறிக்கோளாக இருக்க வேண்டும். மகிழ்ச்சி தருகிறது என்று தவறான பாதையில் சென்று பொருளீட்டினாலோ, அல்லது வேறு எதாவது தவறு செய்தாலோ, அது மகிழ்ச்சிக்கு பதில் துன்பத்தையே தரும். அதனால் போகும் பாதை நல்ல பாதையாக இருக்க வேண்டும். செய்கிற வேலையில் ஆர்வமும் பிடிப்பும் வேண்டும். வாழ்க்கையில் பிடிப்பு இல்லையென்றால் எதையும் சாதிக்க முடியாது.

உலகத்தில் நாம் இருப்பது நிரந்தரம் இல்லை. வாழும் வரை மனநிறைவுடனும், திருப்தியுடனும் மகிழ்ச்சியாக வாழ வேண்டும். இந்தத் தேவைக்கு என்னென்ன காரியங்கள் செய்ய வேண்டுமோ, அவை அனைத்தையும் செய்யவேண்டும். மூளையை சுறுசுறுப்பாக வைத்துக்கொள்ள, ஏதெனும் பாசிடிவான செயல்களை செய்துக் கொண்டே இருங்கள்.

Likes(1)Dislikes(0)
Share
May 142014
 

4

இரை எந்தக் கண்டத்தில் இருந்தாலென்ன

இறக்கையாய் உன் உந்துசக்தி இருக்கையில்!

இலக்கு எத்தனை தொலைவில் இருந்தாலென்ன

ஈட்டியாய் பாயும் உன் நம்பிக்கை இருக்கையில்!

 

போராட்டம் எத்தனை வந்தாலென்ன,

எரிமலையாய் துணிவு இருக்கையில்!

சவால்கள் எத்தனை வந்தாலென்ன,

சாதிக்க நீ வெறியுடன் துடிக்கையில்!

 

பயணம் எத்தனை தூரம் இருப்பின் என்ன,

சூறாவளியாய் உன் வேகம் இருக்கையில்!

பிரச்சினைகள் எத்தனை இருப்பின் என்ன,

சுட்டெரிக்கும் விவேகம் உன் வசம் இருக்கையில்!

 

சோகம் பல சூழ்ந்து வந்தாலென்ன

அக்கினி பிழம்பாய் உன் சக்தி இருக்கையில்!

சோர்வடையச் செய்யும் சூழ்நிலைகள் வந்தாலென்ன

சுறுசுறுப்புடன் கூடிய உன் விடாமுயற்சி இருக்கையில்!

 

முட்டுக்கட்டை எத்தனை இருந்தாலென்ன – அவைகளை

மூட்டைக்கட்டும் கடிண உழைப்பு உன்னிடம் இருக்கையில்!

முறுக்கேற்றி பல எதிர்ப்புகள் வந்தாலென்ன

வெற்றி பெரும் பேராற்றல் உன்னிடம் இருக்கையில்!

 

ஆயிரம் கைகள் மறைத்தாலும்

ஆதவனை மறைக்க இயலுமா?

ஆயிரம் செம்மறிகள் சேரினும்,

சிங்கத்தை எதிர்க்க இயலுமா?

 

நண்பா, நீ சிங்கம், ஆதலால்

கர்ஜித்து, வீறுகொண்டு எழுந்து வா

உலகம் உன் காலடியில்!!!!

–    விமல் தியாகராஜன்

Likes(8)Dislikes(0)
Share
Share
Share