Oct 302018
 

இரண்டு வெவ்வேறு விதமான சூழ்நிலைகளை ஒரு தராசில் வைத்து நிறுத்து பார்க்கும் அனுபவம் சமீபத்தில் கிடைத்தது. ஒரு தட்டில் பெரும் வெற்றியடைந்த மூன்று தொழிலதிபர்களின் வாழ்க்கை பயணம். இரண்டாவதாக, சிறு வயதிலேயே தனது உயிரை மாய்த்துக்கொண்ட எங்கள் உறவுக்கார இளைஞர் ஒருவர்.

தராசின் முதல் தட்டில் மூன்று தொழிலதிபர்கள். முதலாமானவர் தமிழகத்தில் பெரிய ஜவுளிக்கடையை வெற்றிகரமாக இயக்கி வருபவர். இரண்டாம் தொழிலதிபர் ஒரு கேட்டரிங் நிறுவனத்தை இயக்கி, சென்னையின் பல மென்பொருள் நிறுவனங்களுக்கு உணவு சப்ளைகளை வெற்றிகரமாக செய்துகொண்டிருக்கிறார். மூன்றாவது தொழிலதிபர் கட்டடக்கலையில் முதுகலைப் பெற்ற ஒரு பெண். அவரும், கட்டிடங்கள், பொட்டிக் என இரு தொழில்களை பெரியளவில் வெற்றிகரமாக இயக்கி வருகிறார்.

மூன்று தொழிலதிபர்களுக்கும் ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட குணம். செய்யும் தொழில், பிறந்த இடம், வளர்ந்த பின்புலம், வயது என மூவருக்குள்ளும் நிறைய வித்தியாசங்கள். ஆனாலும் இந்த மூன்று வெற்றியாளர்களுக்குள்ளும் சில பொதுவான ஒற்றுமைகள் இருந்தன.

அவற்றுள் முதலாமானது, மூவரும் கடுமையாக உழைத்து தங்களது வெற்றியை தக்க வைத்துக்கொண்டு வருபவர்கள். அதை தக்க வைப்பதற்கு புதிது புதிதாக எதாவது ஒரு விஷயத்தைக் கற்று வருகிறார்கள். அப்படி கற்றுக்கொள்கையில் தாங்கள் வெற்றி அடைந்த நிலை, வயது போன்றவற்றை அவர்கள் பார்க்கவில்லை. கற்றுக்கொள்கையில், குழந்தைகள் போல் மாறி அதீத ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். பல தோல்விகளை, ஏமாற்றங்களை சிறு வயதிலிருந்து கண்ட இந்த சாதனையாளர்கள், போராடும் குணத்தை பெருமளவில் வளர்த்து உள்ளனர்.

ஒவ்வொரு முயற்சியிலும் அவர்கள் பெற்ற வெற்றி தோல்விகளில் ஏதேனும் ஒரு அனுபவத்தைக் கற்றுக்கொண்டு, அதை அடுத்த முயற்சிகளில் பயன்படுத்த தெரிந்தவர்கள். எத்தனை பிரச்சினைகள் வந்தாலும் சமாளிக்கும் வித்தகர்கள்.

தராசின் இரண்டாவது தட்டில் எங்கள் உறவினர் ஒருவன். 24 வயது இளைஞன். பிறந்து வளர்ந்தது அமெரிக்காவில். பிறப்பிலிருந்தே வசதி அதிகம். “இல்லை” என்ற நிலையே கேள்விபட்டதில்லை. எல்லாமே அதிகப்படியாகத் தான் கிடைத்தது. சென்னையில் மருத்துவம் பயில்வதற்கு அவனது பெற்றோர்கள் அவனை நம்மூர் அனுப்பி வைத்தனர். பெற்றோர்கள் அமெரிக்காவில் வேலை செய்து கொண்டிருக்க, அவன் மட்டும் சென்னையில் அவனது பாட்டியுடன் தங்கி மருத்துவம் பயின்று வந்தான்.

சென்னையில் படிக்கும்போது, அவனை பார்த்துக்கொள்ள ஒரு பாதுகாவலர், ஒரு ஓட்டுனர், ஒரு சமையல்காரர் என 24 மணி நேரமும் மூன்று பணியாட்களை அமர்த்தியிருந்தனர் அவனது பெற்றோர்கள். அவன் அடிக்கடி அமேரிக்கா போவதும், பெற்றோர்கள் அவனை பார்க்க சென்னை வருவதும் கூட உண்டு. இத்தனை இருந்தும், சில தினங்களுக்கு முன், அந்த இளைஞன் தற்கொலை செய்து தன்னுயிரை மாய்த்துக்கொண்டான்.

இப்படியான இரு வித்தியாசமான சூழ்நிலைகளை ஒரே தட்டில் வைத்து ஆராயும் போது, பெற்றோர்களாகிய நாம் என்ன கற்க வேண்டும், நம் பிள்ளைகளுக்கு எதை சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும், அவர்களை எப்படி வளர்க்க வேண்டும் போன்ற புரிதல் கிடைக்கிறது.

குழந்தைகளுக்கு சொத்து சுகம் சேர்ப்பதில் மட்டும் பெரும் கவனம் கொடுக்கும் பல பெற்றோர்கள், குழந்தைகளுக்கு உண்மையாக என்ன தேவை என்பதை புரிந்துக்கொள்வதில்லை. பொருள்களை சேமித்து கொடுக்கும் பெற்றோர்கள், குழந்தைகள் எதிர்காலத்தில் பிரச்சினைகள் வந்தால், சமாளிக்கும் பக்குவத்தை, மனோபாவத்தை பெரும்பாலும் சொல்லித்தர விட்டுவிடுகின்றனர்.

அதிலும் சில பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகள் சிறுவயது முதல் எதிலும் தோற்றுவிடக்கூடாது, ஏமாந்துவிடக்கூடாது என்ற உறுதியான எண்ணத்துடன் இருக்கின்றனர். இவ்வாறு செய்கையில் அந்த குழந்தைகளுக்கு எத்தகைய துன்பத்தை எதிர்காலத்தில் தர இருகின்றனர் என்பது அவர்களுக்கு தெரிவதில்லை.

“வீழ்வது தோல்வியல்ல, வீழ்ந்த பின் எழ மறுப்பதே தோல்வி. ஒவ்வொரு தோல்வி தரும் பாடமும், அனுபவமும் தான் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் உண்மையான ஆசிரியர்கள். வெற்றிகள் தற்காலிக மகிழ்வை தருகின்றன, ஆனால் தோல்வி மட்டுமே நீண்ட நெடிய பயணத்துக்கு தேவையான எரிபொருளைத் தருகிறது”. இந்த முக்கியமான பாடங்களை குழந்தைகளுக்கு பெற்றோர்கள் சொல்லித் தர வேண்டும்.

ஒரு வித்தியாசமான கோணத்தில் வாழ்வை பார்க்கலாம். தோல்விகள், ஏமாற்றங்கள், அவமானங்கள், துயரங்கள், இழப்புகள் தான் வாழ்வில் பெருமளவு வெற்றியடந்தவர்களை செதுக்கியுள்ளன. இதற்கு வரலாற்றில் எண்ணற்ற ஆதாரங்களும் சான்றுகளும் உள்ளன.

தோல்விகளை வெற்றியின் படிக்கற்களாக பார்ப்பவர்கள், வாழ்வை வென்றுவிடுகிறார்கள், தோல்வி பயம் உள்ளவர்கள், முயற்சி செய்யாமல், அந்த படிக்கட்டிலேயே உட்கார்ந்துவிடுகின்றனர்.

உங்கள் குழந்தைகளுக்கு நிறைய முயற்சிகளையும் சவால்களையும் காண்பியுங்கள். நிறைய தோற்கவிடுங்கள். வெற்றியின் தாரக மந்திரத்தை, வாழ்வின் உண்மையான அர்த்தத்தை, லட்சியத்தை அவர்கள் தானாக புரிந்துக்கொள்வர்.

நம்பிக்கையுடன்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(2)Dislikes(0)
Share
Aug 312018
 

 

1990 ஆம் ஆண்டு. புகழ்பெற்ற ஸ்டான்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் எலிசபெத் நியுடன் என்ற பெண் முதுகலை பட்டத்திற்கான ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்தார். ஒரு எளிமையான ஆனால் வித்தியாசமான விளையாட்டு போட்டியை தனது ஆராய்ச்சிக்காக உபயோகப்படுத்தினார்.

அந்த விளையாட்டில் சில மனிதர்களை கலந்துக்கொள்ள வைத்து, அவர்களை இரண்டு அணிகளாக பிரித்தார். ஒன்று “ஒலி எழுப்புபவர்கள்” குழு, மற்றொன்று அந்த “ஒலியை கேட்பவர்கள்” குழு.

போட்டி இது தான். உலகின் புகழ்பெற்ற 25 பாடல்களை ஒலி எழுப்புபவர்களிடம் கொடுத்து, அவர்களை அதற்கான இசையை, ஒரு மேசையில் தாளமாக தட்டி வாசிக்க வைப்பது (அதாவது மேசையை தட்டி அந்த பாடலுக்கான இசையை எழுப்பவேண்டும். இந்த 25 பாடல்களும் “happy birthday to you” போன்று நாம் மிகவும் பழக்கப்பட்ட, பல முறை கேட்டும் உபயோகப்படுத்தியும் உள்ள பாடல்கள்)

அந்த 25 பாடல்களில் ஒரு பாடலை தேர்ந்தெடுத்து, ஒலி எழுப்புபவர் ஒருவர் மேசையில் வாசிக்க வேண்டும். அதே போல் எதிரணியில் உள்ள ஒருவர்  அது என்ன பாட்டு என யூகித்து சரியாக சொல்ல வேண்டும்.

அவ்வளவு தானே, இது ரொம்ப எளிதாயிற்றே என் நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் அது தான் இல்லை. நடந்ததோ முற்றிலும் வித்தியாசமான செயல். கேட்பவர்களின் வேலை அத்தனை எளிதாக இருக்கவில்லை. சரியான பாடலை கண்டுபிடிப்பது மிகக் கடினமாக இருந்தது.

மொத்தமாக எலிசபெத்தின் சோதனையில் 120 முறை பாடல்கள் வாசிக்கப்பட்டது. கேட்பவர்கள் அணியிலிருந்து வெறும் மூன்று முறை மட்டுமே சரியாக பதில் கிடைத்தது.

முக்கியமாக இந்த உளவியல் சோதனையில் ஒரு விஷயம் தெளிவாக உணரப்பட்டது. எலிசபெத் விளையாட்டின் துவக்கத்தின் போது ஒவ்வொரு ஒலி எழுப்புபவரிடமும் ஒரு கேள்வியை கேட்டுள்ளார். “நீங்கள் எழுப்ப இருக்கும் இந்த பாடலின் இசையை, கேட்க இருக்கும் நபர் கண்டுபிடித்து விடுவாரா?” என்பதே அந்த கேள்வி.

ஒலி எழுப்புவர்களும், தாங்கள்  எழுப்பும் இசையை கேட்டு எளிதாக கண்டுபிடித்து விடலாம் என தீர்மானத்துடன் கூறினர். ஆனால் மொத்தமாக 120 பேரில், மூன்று பேர் மட்டுமே சரியாக பாடல்களை கண்டுபிடித்தனர்.

என்ன தான் நடந்தது என அலசி ஆராய்ந்த எலிசபெத், மிக அருமையான ஒரு விஷயத்தைக் கண்டறிந்தார்.

ஒலி எழுப்புபவர்கள், ஒலியை மீட்டும்போது அந்த பாடலுக்கான இசை அவர்கள் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அனால் அந்தப் பாடலுக்கான இசையை கேட்பவர்களுக்கு அவர்களால் சரியாக தெரியபடுத்த முடியவில்லை.

கேட்பவர்கள் அணியில் இருந்த பெரும்பாலான நபர்கள், தங்களுக்கு எதிரணி நபர் வாசித்த தாளமே புரியவில்லை என்றும், ஏதோ சில ஒலிகள் மட்டும் விட்டுவிட்டு கேட்டதாகவும், அது என்ன பாடல் என்று கண்டுபிடிக்கவே இயலவில்லை எனவும் தெரவித்தனர்.

ஒலி எழுப்புபவர்கள் அணியிள் இருந்தவர்களுக்கு அந்த பதில் மிகவும் ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. “எத்தனை எளிதான பாடல்? இதைக் கூட இவர்களால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லையே? மிகவும் தெளிவாகத் தானே நாம் வாசித்தோம்” என எண்ணினர்.

நடந்தது இதுதான்.

ஒலி எழுப்புபவர்களுக்கு அது என்ன பாடல் என்று தெரிவதால், அது என்ன என்று தெரியாதவர்களின் மனநிலை எப்படி இருக்கும் என்று தெரியாதுதான்.

சுருக்கமாக சொன்னால், நமக்கு ஒரு விஷயம் தெரியும் என வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அந்த விஷயம் தெரியாதவர்களின் மனநிலை எப்படி இருக்கும் என நமக்கு தெரிவதில்லை. பெரும்பாலும் அதை நம் மனது கற்பனை செய்து பார்ப்பதில்லை.. இதற்கு பெயர் “அறிவின் சாபம்”  என கூறுகிறார் எலிசபெத்.

இதில் இன்னொரு பெரிய சவால் என்னவென்றால், நம் அனுபவத்தையும், அறிவையும் அடுத்தவர்களுக்கு புரியுமாறு பகிர்வது.

மனிதர்களுக்கு வாழ்வில் அன்றாடம் வீட்டில், அலுவலகத்தில், சமுதாயத்தில் நடக்கும் பல பிரச்சினைகளுக்கும், இடைவெளிகளுக்கும், புரிதளின்மைகளுக்கும் இந்த “அறிவின் சாபம்” ஒரு முக்கிய காரணமாகிறது.

அலுவலகத்திலும், வீடுகளிலும் இதை நாம் பல முறை பார்த்திருப்போம்.

“இது ஒரு சுலபமான வேலை தானே, இதை செய்வது மிக எளிதாயிற்றே” என வேலை வாங்குபவர்கள் எளிதாக யூகித்துக் கொள்கின்றனர். அனால் அந்த வேலையை செய்பவர்களுக்கு அந்த வேலை சுத்தமாக தெரியவில்லை, வேலை வாங்குபவர் கூறியது சுத்தமாக புரியவில்லை என்றால் என்ன நடக்கும்? கண்டிப்பாக அந்த வேலை முடியாமல் தானே போகும்?

ஒரு விஷயத்தில் நம் புரிதல் இங்கு அவசியம் ஆகிறது.

நாம் ஒரு பொறுப்பை, ஒரு வேலையை மற்றவரிடம் ஒப்படைக்கும் போது, அந்த வேலையை எப்படி செய்ய வேண்டும் என நமக்குத் தெரிந்தால் மட்டும் போதாது. அது செய்பவர்களுக்கும் தெளிவாக தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

பொறுப்பை ஒப்படைப்பவருக்கு எந்தளவிற்கு அறிவும் அனுபவமும் உள்ளதோ, அதே அளவு அந்த வேலையை செய்பவர்களுக்கும் சொல்லிக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்.

ஒருவர் சொல்வது, கேட்பவருக்கு புரியவில்லை எனில் அது சொல்பவர் பிரச்சினை தான் தவிர, கேட்பவர் பிரச்சினை அல்ல. கேட்பவருக்கு புரியுமாறு கூறுவது தான் உண்மையான உரையாடலின் வெற்றி.

நமக்கு ஒன்று தெரிந்தால் மட்டும் போதாது, அதை கேட்பவர்க்கு சரியாக புரியவைக்கவும் தெரிய வேண்டும். இது வீடு, அலுவலகம், சமூகம், ஆசிரியர்கள், அரசியல் தலைவர்கள் என அனைவருக்கும் பொருந்தும். இந்த உண்மையை சரியாக புரிந்துக் கொள்பவர்கள், வெற்றிப் பெறுகிறார்கள்.

புரிந்துக் கொள்வோம். புரிய வைப்போம்.

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(4)Dislikes(0)
Share
Jul 242018
 

சமீபத்தில் நடந்த நிகழ்ச்சி!

சென்னை நந்தம்பாக்கத்தில் உள்ள வர்த்தக மையத்திற்கு சென்றிருந்தேன். அங்கு புகழ்பெற்ற பேச்சாளர், எழுத்தாளர் திரு.ஷிவ் கேரா உரையாற்ற அழைக்கப்பட்டிருந்தார். படிப்பில் பெரியளவில் இல்லையென்றாலும் தனது விற்பனை, வியாபாரம் மற்றும் பேச்சுத்திறமை மூலம் உயர்ந்த இடத்தை அடைந்தவர் இவர். இவரின் “You can win” புத்தகம் நிறைய பிரதிகள் விற்று சாதனை படைத்துள்ளது.

சுமார் ஒரு மணி நேரம் சென்ற அவரது பேச்சின் முடிவில் ஒரு கதையை கூறினார். அந்தக் கதையை இங்கு உங்களிடம் பகிர்ந்துக்கொள்கிறேன். (கதை என்பதால் லாஜிக் இல்லை)

இந்தக் கதையில் நீங்கள் தான் முக்கிய கதாப்பாத்திரம். ஒரு நாள், ஒரு விமானியுடன், ஒற்றை பயணியாக, விமானத்தில் பயணம் செய்துக்கொண்டு இருக்கிறீர்கள். திடிரென்று விமானத்தின் இஞ்சின் பழுதடைந்துவிடவே, விமானம் ஆகாயத்தில் தடுமாறுகிறது. எந்த நேரத்திலும் விமானம் விபத்துக்குள்ளாகும் நிலைமை வருகிறது. அப்போது விமானி உங்களிடம், பாராஷூட் ஒன்றை கொடுத்து, தப்பி விடுமாறு உதவுகிறார்.

நீங்களும் பாராஷூட்டை எடுத்துக்கொண்டு வானிலிருந்து குதித்து விடுகின்றீர்கள். ஆனால் சோதனையாக அந்த பாராஷூட்டோ உங்களை ஒரு அடர்த்தியான காட்டிற்குள் எடுத்துச் சென்று இறக்கிவிடுகிறது. காட்டின் எல்லாப்புறமும் ஒரே மாதிரி இருக்கின்றது. காட்டின் எந்தப் புறம் ஓடினால் தப்பிக்க முடியும் என்று உங்களுக்குத் தெரியவில்லை.

சில நொடிகள் சுற்றிமுற்றி பார்க்கின்றீர்கள். அப்போது ஒரு பலகையில் காட்டின் இரு விதிகள் எழுதப் பட்டிருக்கிறது.

முதல் விதி, மனிதர்கள் எவரேனும் தவறுதலாக காட்டிற்குள் நுழைந்து விட்டால் சரியாக ஒரு மணி நேரத்தில் காட்டின் மிகக் கொடிய விலங்குகள் மனிதர்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு மோப்பம் பிடித்து வந்து சேரும். எனவே ஒரு மணி நேரத்திற்குள் அந்த காட்டை விட்டு நீங்கள் தப்பித்தாக வேண்டும்.

இரண்டாவது, கிழக்கு பக்கமாக சென்றால் மட்டும் தான் அந்தக் காட்டை விட்டு வெளியே செல்ல முடியும்.

மீண்டும் ஒருமுறை சுற்றிலும் பார்க்கின்றீர்கள். கிழக்கு திசை எங்கு இருக்கிறது என்று   தெரியவில்லை. என்ன செய்வது என்று ஒரு யோசனையும் வரவில்லை. காட்டு விலங்குகளின் பசிக்கு இரையாகிவிடுவோமோ என்ற அச்சம் வேறு ஒரு பக்கம்.

அப்போது அந்த இடத்தில் திடிரென்று ஒரு தேவதை உங்கள் முன் தோன்றுகிறது. உங்களின் சூழ்நிலையை புரிந்துக்கொண்டு, உங்களிடம் இரு பொருள்களை நீட்டுகிறது.

ஒன்று மணிப் பார்க்கும் கடிகாரம். அதன் மூலம் உங்களுக்கு இன்னும் எவ்வளவு நேரம் தப்பிக்க இருக்கிறது என்பதை கணக்கிட்டுக் கொள்ளலாம். ஆனால் அதை வைத்துக் கொண்டு திசையை கண்டுபிடிக்க இயலாது.

மற்றொன்று திசைக் காட்டும் கருவி. இந்தக் கருவி மூலம் உங்களுக்குத் தப்பிச் செல்லக்கூடிய திசை தெரியும். ஆனால் நீங்கள் தப்பிக்க எவ்வளவு நேரம் மீதம் உள்ளது என்று தெரியாது.

தேவதை, உங்களிடம் இந்த இரு பொருள்களையும் காண்பித்து, “நான் உனக்கு உதவ முடியும். ஆனால் இந்த இருப் பொருள்களில் ஏதேனும் ஒன்றை மட்டும் தான் நீ எடுத்துக் கொள்ள முடியும். உனக்கு எது வேண்டும்?” என்று கேட்கிறது.

இத்தகைய சூழ்நிலையில் நீங்கள் எந்தப் பொருளை தேர்வு செய்வீர்கள்? எது உங்களுக்கு மிக முக்கியமானதாக தோன்றும்?

திசையா, நேரமா?

வேகமா, வழியா?

ஆம், உங்கள் யூகமும் பதிலும் சரிதான். திசைகாட்டும் கருவிதான் உங்களுக்கு அதிக தேவையாக இருக்கும்.

இந்தக் கதைக்கு மட்டுமல்ல. நம் வாழ்க்கைக்கும் இதே நிலை தான்.  பல பிரச்சினைகள் நமக்கு வரும்போதும், சரியான திசையில் செல்லக்கூடிய முடிவே பெரிய வெற்றியை பெற்றுத் தருகிறது.

ஒருவர் எவ்வளவு தான் திறமைகள் கொண்டவராய் இருப்பினும், வேகமாக செயல்படக் கூடியவராய் இருப்பினும், சரியான வழியில் செல்லத் தெரியவில்லை என்றால், அவர் இலக்கை அடைவது இயலாதக் காரியமே.

வெற்றிக்கு வேகமாக ஓடுவதை காட்டிலும், சரியான திசையில் ஓடுவது முக்கியமான காரணமாக இருக்கிறது.

எனவே உங்கள் திசையை, வழியை சரியாகத் தீர்மானியுங்கள். பயணம் வெற்றிபெறட்டும்.

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

 

Likes(14)Dislikes(0)
Share
Jun 292018
 

நம் கதாநாயகி 1915 ஆம் ஆண்டு, கியூபாவின் ஹவானாவில் பிறந்தவர். ஓவியம் என்றால் பெரும் ஈடுபாடு அவருக்கு. எட்டு வயதிற்குள் ஒரு பேராசிரியரிடம் ஓவியப் பாடங்களைப் கற்றார். பள்ளிக்குப் பிறகு, கட்டிடக்கலை பாடத்தில் சேர்ந்தது, அவரது ஓவியத்தை மேலும் மெருகேற்றியது.

1939-ல், ஒரு ஆங்கில ஆசிரியரை திருமணம் செய்து, நியூயார்க்கிற்கு குடிப்பெயர்ந்தார். 1943 முதல் 1947 வரை நியூயார்க்கில் பிரபலமான கலைக் கல்லூரியில் பயின்றார். தொடர்ந்து ஓவியங்கள் வரைந்தும், தனது படங்களை சேகரித்துக் கொண்டேயும் இருந்தார். படங்களின் எண்ணிக்கை தான் கூடியதே தவிர அவருக்கு உரிய அங்கீகாரமோ, வெற்றியோ என்றுமே கிட்டவில்லை. தனது படைப்புகளை பல கண்காட்சிகளில் சமர்ப்பித்து வந்தார், ஆனால் உலகம் அவரை என்றுமே ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

பிறகு 1948 ஆம் ஆண்டில், கலைக்கு அதிகம் வாய்ப்புகள் உள்ள பாரிஸ் நகரத்திற்கு சென்று குடியேறினார். பிரபலமான கலைஞர்களுடன் பழகும் வாய்ப்பும் அவர்களிடமிருந்து மேலும் சில நுணுக்கங்களை கற்கவும் முடிந்தது. அவரது கலைத் திறனில் மேலும் சில முன்னேற்றம் இருந்தது. ஆனாலும் அவருக்குத் தேவைப்பட்ட சிறு அங்கீகாரம் கூட கிடைக்காத சூழ்நிலையே தொடர்ந்தது.

1950 ஆம் ஆண்டில், ஹவானாவில், தனது அத்தனை படங்களையும் சேர்த்து ஒரு கண்காட்சி செய்து முயற்சித்தார், ஆனால் இம்முறையும் மக்கள் அவருடைய படைப்புகளுக்கும் உழைப்பிற்கும் மதிப்பளிக்கவில்லை. மீண்டும் தோல்வியடைந்தார்.

அவரது திறமையையும் விடாமுயற்சியையும் கண்டு, என்றாவது ஒரு நாள் அவர் பிரபலமாகிவிடுவார் என்று நம்பிக்கை வைத்து அவருடைய கணவரும், அவருக்கு பெரிதும் உதவினார். ஆனால் பொருளாதாரச் சுமை அவர்களை துரத்தியது. எனவே 1953 ஆம் ஆண்டு பாரிஸ் நகரத்தை விட்டுத் திரும்பவும் நியூயார்க்கிற்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது.

நியூயார்க்கிற்குத் திரும்பியபின்னும், அவர் தொடர்ந்து வரைந்துக் கொண்டே இருந்தார். தனது படங்களில் நிறைய பரிசோதனைகளும், புது முயற்சிகளும் செய்தார்.

என்ன தவறு நடக்கிறது என்று தீவிரமாக யோசிக்கையில், ஒரு உண்மை விளங்கியது. ஓவியக்கலை உலகில் அப்போது ஆண் ஆதிக்கம் நிரம்பியிருந்தது. போட்டிகளுக்கு இடையில் எவ்வாறு வேலை செய்வது அல்லது போட்டிகளை எவ்வாறு கையாள வேண்டும் என்பதை ஆண்கள் நன்றாக அறிந்திருந்தனர். இந்த காரணம் அவருக்கு வாய்ப்பு கிடைக்காமல் இருக்க ஒரு பெரிய சவாலாக இருந்தது.

1965 ஆம் ஆண்டில் அவர் 50 வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது இன்னொரு சிக்கலையும் சந்தித்தார். பழைய கலைஞர்களை அறிமுகப்படுத்துவதை தவிர்த்து, புதியவர்களை சேர்க்குமாறு கண்காட்சிகளில் அதிகாரப்பூர்வமற்ற விதி வந்திருந்தது. இதனால் ஒவ்வொரு வருடமும் அவரது வாய்ப்புகள் குறைந்து கொண்டே இருந்தன.

ஆனாலும்… அவர் தடுமாறவில்லை. ஓவியத்தைத் தொடர்ந்தார், உலகமும் அவரை தொடர்ந்து அவமதித்தது.

புகழ்பெற்ற அரங்கங்களில் தனது கலையை காண்பிப்பதற்கு ஒரு வாய்ப்பைப் பெற முடியவில்லை என்றாலும், சின்னஞ்சிறு தனி நிகழ்ச்சிகளில் கடினமாக முயற்சித்தார், ஆனால் வெற்றி அவரை நெருங்கவே இல்லை. இருப்பினும், அவரது கணவர் தொடர்ந்து பொறுமையுடன் ஆதரவளித்து, மேலும் உழைக்கும்படி உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டே இருந்தார்.

ஒரு கட்டத்தில் அவரது வேலையை பாராட்ட அல்லது விமர்சிக்க யாரும் இல்லை. ஆனாலும் ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் எழுந்து வரைவார். “எப்படியும் யாரும் நமது கலையை கண்டுக்கொள்ளப் போவதில்லை.. பின் எதற்காக உலகத்திற்கு ஏற்றமாதிரி வரைய வேண்டும், தன் இஷ்டம் போல் வரையலாமே?” என எண்ணி பல புது முயற்சிகளை, சோதனைகளை செய்து பார்த்தார். அதற்கான சுதந்திரம் அவரிடம் இருந்தது. அவருடைய ஆர்வம் மற்றும் நோக்கம் மட்டுமே தொடர்ந்து அவரை பணியாற்ற வைத்தது.

1970 கள், 1980 கள் மற்றும் 1990 களில் தொடர்ந்து வரைந்தார். அவருடைய ஓவியங்களிலிருந்து பணத்தையோ பெயரையோ சம்பாதிக்கவில்லை. வயது அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது ஆனால் அவர் மனவலிமை மற்றும் குறைந்துபோகவில்லை.

அவரது ஓவியங்களை அவர் மட்டுமே பார்த்து ரசிக்க ஆரம்பித்தார்.

வரைவதும் பார்வையாளரும் அவர் மட்டுமே. ஒவ்வொரு நாளும் ஓவியம் வரைந்து அவற்றை பராமரித்து வைப்பது கடினமாக இருந்தது. பொருளாதார நெருக்கடி வேறு. சில படங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கிழிந்துப்போக ஆரம்பித்தது.

1998 ஆம் ஆண்டில், 83 வயதை எட்டினார்.

அப்போது தான் அத்தனை வருட உழைப்பிற்கு முதன் முதலில் ஒரு சிறு அங்கீகாரம் கிடைத்தது. ஒரு பத்திரிகை அவரைப் பற்றியும் அவரது படங்களைப் பற்றியும் சிறு தொகுப்பு ஒன்றை வெளியிட்டது.

ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சியும் நீடிக்கவில்லை. 2000 ஆம் ஆண்டில் அவரது கணவர் இறந்தார். 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இணைந்து வாழ்ந்த துணையை இழந்ததில் மிகவும் இடிந்து விடுகிறார்.

“ஒரு நாள் நீ இந்த உலகில் மதிக்கப்படுவாய்” என்று அடிக்கடி நம்பிக்கை கொடுத்து, வாழ்க்கையில் பெரும் உந்துசக்தியாக இருந்தார் அவர் கணவர். கணவரின் நம்பிக்கை பொய்க்க கூடாது என மீண்டும் வரையத் துவங்குகிறார்.

கணவரின் மரணத்திற்குப் பின்னரும், ஒவ்வொரு காலையும் எழுந்து தொடர்ந்து வரைந்தார். உடலில் மூட்டுகள் பாதிப்படைந்த போதிலும், அவர் மனம் உறுதியுடனே இருந்தது.

2000 ஆம் ஆண்டில், 85 வயதை எட்டி இருந்தார். வேறு எவரையும்விட கலை உலகில் பல நிராகரிப்புகளை கண்டிருந்தார். அவருக்கு கிடைக்க வேண்டிய பணமோ, புகழோ, அங்கீகாரமோ பல வருடங்கள் ஆகியும் கிடைக்காமலே இருந்தன.

பொதுவாக மற்றவர்கள் வாழ்வில் இது போல் நடந்து இருந்தால், தம் திறமை சரியில்லை, அல்லது நேரம் சரியில்லை என ஏதாவது காரணம் கூறி வேறு ஏதேனும் வேலைக்கு சென்றிருப்பர். ஆனால் நம் கதாநாயகி அவ்வாறெல்லாம் நினைக்கவில்லை. அவர் எளிதாக வெறுப்படைந்து இருக்கலாம், சோகமோ, கோபமோ அடைந்து இந்த உலகத்தை திட்டித் தீர்த்திருக்கலாம். ஆனால் இதை எதுவும் செய்யாமல் வரைந்துக்கொண்டே இருந்தார்.

விதி பணிந்தது.. வெற்றி கதவை தட்டுகிறது..

2004 ஆம் ஆண்டில், அவரது நெருங்கிய நண்பர், மன்ஹாட்டன் நகரத்தில் உள்ள லத்தீன் கலெக்டர் கேலரி உரிமையாளரான ஃபிரடெரிகோ சேவியுடன் ஒரு இரவு விருந்தில் கலந்து கொண்டார். அந்த இரவு அவரது வாழ்வில் ஒரு பெரும் விடியலை கொண்டு வந்தது.

மூன்று பெண் ஓவியர்கள் இடம்பெற வேண்டுமென திட்டமிட்டு அந்த நிகழ்ச்சியை சேவி ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அதிர்ஷ்டவசமாக ஒரு பெண் ஓவியர் கலந்துக் கொள்ள முடியாமல் போகவே, அவருக்கு மாற்றாக ஒருவரை சேவி தேடிக்கொண்டிருந்தார்.

நண்பர் நம் கதாநாயகி பெயரை பரிந்துரைத்து, அவரது படைப்புகளில் சில மாதிரிகளை காண்பித்தார். சேவி அவரது ஓவியங்கள் பார்த்த போது, பிரமித்து விடுகிறார். அவரது மற்ற ஓவியங்களையும் சேகரித்து, கண்காட்சியில் வெளியிடுகிறார்.

கண்காட்சி மிகப்பெரிய வெற்றி அடைகிறது. இறுதியாக, 85 வயதிற்கு மேல் நம் நாயகியின் கதவை வெற்றி தட்ட ஆரம்பிக்கிறது.

அதற்கு பின் நடந்த சம்பவங்கள் நம்பமுடியாததாக இருந்தன. பல பத்திரிகைகளின் முதல் பக்கத்தில் நம் நாயகியை பிரசுரித்தனர். “89 வயதில் இந்த நூற்றாண்டின் கண்டுபிடிப்பு” என பாராட்டி தள்ளினர். குறுகிய காலத்தில், நீண்ட காலத்திற்கு கிடைக்க வேண்டிய அங்கீகாரம் அவருக்கு கிடைத்தது.

அவரது ஓவியங்களின் விற்பனை தொடங்கியது. கோடிகணக்காண பணத்திற்கு அவரது படங்களை வாங்கினர் ஓவிய ஆர்வலர்கள். மாபெரும் செல்வந்தராக ஆனார். கணவன் தன் வெற்றியைப் பார்த்து இருந்திருக்கலாமே என்று விரும்பினார். பின்னர், அவரது ஒவ்வொரு படைப்புகளும், சிறந்த கலைஞர்களின் பல புகழ் பெற்ற அருங்காட்சியகங்களில் வைக்கப்படுகின்றன.

அத்தனை பெரும் சாதனை புரிந்த அந்த பெண்மணியின் பெயர் ‘கார்மென் ஹெர்ரெரா’.

இத்தனை வெற்றிக்குப் பின்னரும் கூட, ஒவ்வொரு நாளும் எழுந்து ஒரு உதவியாளரின் உதவியுடன் வண்ணம் தீட்டுகிறார் ஹெர்ரெரா. அவர் 101 வயதை வரை வரைந்தார். இப்போது அவருக்கு 102 வயது ஆகிவிட்டது.

இந்த மாபெரும் சரித்திரம் நமக்கு சில பாடங்களை விட்டுச் செல்கிறது.

தம் மீது ஏதோ பிரச்சினை உள்ளது என தவறாக எண்ணி எத்தனையோ மனிதர்கள் வெற்றியை நெருங்கும் நேரத்தில் தங்களது முயற்சியை விட்டுச்சென்றுள்ளார்கள். அவை பெரும்பாலும் சூழ்நிலை சரியாக அமையாததே காரணமாய் இருக்கும் என்பது பலருக்கு புரிவதில்லை.

தோல்வி என்பது தள்ளிப்போகும் வெற்றி என்பதை நாம் ஆழமாக உணர வேண்டியுள்ளது.

அதனால் எதையும் நம் பிரச்சினை என எண்ணி போட்டியிலிருந்து விலகிவிடாதீர்கள். நீங்கள் விரும்பும் வேலையை ரசித்து செய்யுங்கள். பாராட்டும், அங்கீகாரமும் கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும், பிடித்த வேலையில் தம்மை முழுமையாக அர்பணித்து ரசித்து செய்கையில், சாதாரண மனிதனும் ஒருநாள் சாதனையாளர் ஆகிறார்.

பயணம் தொடரும்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

(நன்றி: கார்மென் ஹெர்ரெராவின் கதையை ஆங்கிலத்தில் எழுதிய நண்பர் ஷா முஹமது அவர்களுக்கு)

Likes(2)Dislikes(0)
Share
May 182018
 

1-cuGQFeKbVTDX_tyj4UGuOQ

1938 ஆம் ஆண்டு நடந்த உண்மை சம்பவம்.

ஹங்கேரி நாட்டைச் சேர்ந்த கரோலி டக்காக்ஸ் (Károly Takács), தன் நாட்டின் சிறந்த துப்பாக்கி சுடும் வீரர் எனப் பெயர் பெற்றிருந்தார். ராணுவத்தில் சர்ஜன்ட்டாக பணிப்புரிந்த அவரிடம் “உலகத்தின் தலை சிறந்த துப்பாக்கி சுடும் வீரராக ஒருநாள் ஆக வேண்டும்” என்பது மட்டுமே ஒரே ஒரு கனவாக இருந்தது.

பல வருடங்கள் இந்த இலக்கிற்காக உழைத்ததினால், கிட்டத்தட்ட அந்த இலக்கை அடைந்துவிடும் தூரத்தில் இருந்தார். அடுத்து நடக்க இருக்கும் ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகளில் இவர் தான் தங்கம் வெல்வார் என அனைவரும் நம்பினர்.

ஆனால் 1938 ஆம் ஆண்டு நடந்த ஒரு ராணுவ பயிற்சியில் அந்த துயர சம்பவம் நடந்தது. எந்த கையை எப்போதும் பார்த்து, ஒருநாள் உலகப்புகழ் அடையப்போகிறது என்று பெருமைப் பட்டுக்கொண்டே இருந்தாரோ, அந்த கையில் தவறுதலாக வீசிய கைக்குண்டு ஒன்று வெடித்துவிடுகிறது. அந்த சம்பவத்தில், இத்தனை வருடமாக பயிற்சி செய்து வந்த கையை இழந்து விடுகிறார். கை போய்விட்டது, அதனோடு சேர்ந்து அவர் கண்ட கனவும்.

அந்த சமயத்தில் அவரிடம் இரண்டே வழிகள் இருந்தன.

ஒன்று – கனவு கலைந்துவிட்டதே என வருந்தி, மீதமுள்ள மொத்த வாழ்க்கையையும் தொலைத்து, எங்காவது போய் ஒளிந்துக்கொள்வது.

மற்றொன்று – ஒரு கை போனால் என்ன, நம்பிக்கை இருக்கிறது என மீண்டும் தன் கனவைப் பற்றிக்கொள்வது.

கரோலி கடினமான இரண்டாவது வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தார். தான் எதை இழந்தோம், தன்னிடம் எது இல்லை என்பதை மறந்து, கனவை மீண்டும் நினைவாக்க தன்னிடம் என்ன இருக்கிறது என்று யோசிக்கிறார்.

தனது இடது கையை முதன் முதலாக வித்தியாசமான கோணத்தில் பார்க்கிறார்.

இதுவரை எழுதக் கூட பயன் படுத்தாத தன் இடது கையால், முயற்சி செய்ய ஆரம்பிக்கிறார். நாட்டில் யாருக்கும் தெரியாமல், ஒரு வருடம் கடுமையாக பயிற்சி செய்கிறார்.

1939 ஆம் ஆண்டு, ஹங்கேரியில் தேசிய சாம்பியன்ஷிப் போட்டிகள் நடந்தன. நாட்டின் பல வீரர்கள் கலந்துகொள்கின்றனர். போட்டிக்குச் சென்று அவர்களை வணங்கி வாழ்த்து சொல்கிறார் கரோலி.

“என்ன ஒரு ஸ்போர்ட்ஸ்மேன்ஷிப்! இந்த நிலையிலும் தங்களை வாழ்த்த, உற்சாகப்படுத்த வந்துள்ளாரே” என மற்ற வீரர்கள் வியக்க, கரோலியோ, “நான் உங்களை வாழ்த்த வரவில்லை, வீழ்த்த வந்துள்ளேன்” என கர்ஜிக்கிறார்.

போட்டிகள் தொடங்குகின்றன. அங்குள்ள மற்ற வீரர்கள் தங்களிடம் இருக்கும் இரு கைகளுள் சிறந்த கையை பயன்படுத்தி போட்டிப்போட, கரோலியோ தன்னிடம் உள்ள ஒரே கையால் போட்டிப்போடுகிறார்.

கடைசியில் ஒரே கையுள்ள கரோலி, தான் கூறியது போலவே வென்றுவிடுகிறார்.

ஆனால் அவர் அந்த போட்டியுடன் நின்று விடவில்லை. அவரது இலக்கு ஹங்கேரியின் தலை சிறந்த வீரனாவது மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த உலகத்தின் சிறந்த வீரர் ஆவதாக இருந்தது.

அந்த இலக்கிற்காக 1940 ஆம் ஆண்டு ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகளை நோக்கி பயிற்சி செய்ய ஆரம்பிக்கிறார் கரோலி. அனால் உலகப்போரினால் அந்த ஆண்டு ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகள் ரத்தாகின்றன.

அதை அடுத்து, 1944 ஆம் ஆண்டு நடக்க இருக்கும் ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகளில் கலந்துக்கொள்ளலாம் என முயற்சிக்கிறார். அந்த போட்டிகளில் தங்கம் வெல்லலாம் என முழு கவனம் செலுத்துகிறார். ஆனால் அந்த முயற்சிகளும் வீணாகின்றன. உலகப்போரினால் 1944 ஆம் ஆண்டு நடக்க இருந்த ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகளும் ரத்தாகின்றன.

கரோலி சற்றும் மனம் தளராமல், 1948 ஆம் ஆண்டு நடக்க இருக்கும், அடுத்த ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகளில் கலந்துக்கொள்ளலாம் என மீண்டும் பயிற்சி செய்கிறார். அனால் வேறு சில சவால்கள் இம்முறை வந்தன. அவருக்கு 38 வயது ஆகியிருந்தது. அவருக்கு  போட்டியாக வேகமும் வீரமும் நிறைந்த பல சிறிய வயது இளைஞர்களை சந்திக்க வேண்டியிருந்தது.

இம்முறை வயது அவருக்கு தடையாக, கடினமாக இருக்கும் என பலர் நினைத்தனர். ஆனால் கடினம் என்ற வார்த்தையே அவரது அகராதியில் இல்லாமல் இருந்தது.

உலகத்தின் ஒட்டுமொத்த தலை சிறந்த வீரர்களும் தங்களது இரு கைகளுள் சிறந்த கைகளால் போட்டியில் சுட, கரோலி மட்டும் தனது ஒரே கையால் சுடுகிறார்.

அவரது கடும் நம்பிக்கைக்கு விதி வழி விடுகிறது. வெற்றிக்கனியை பறிக்கிறார்.

ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டியில் தங்கம் வென்று, உலகத்தின்  தலை சிறந்த துப்பாக்கி சுடும் வீரர் என்ற பெயர் பெறுகிறார். வெற்றிப் பெற கைகளோ, உடலோ முக்கியமல்ல, உள்ளமும், நம்பிக்கையும் தான் முக்கியம் என்பதை உலகிற்கு உணர்த்தினார்.

அத்துடன் அவர் நிற்கவில்லை. 1952 ஆம் ஆண்டு ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டியிலும் கலந்து, தனது  42 ஆம் வயதில் மீண்டுமொரு தங்கம் வென்று, பல சாதனைகளை முறியடிக்கிறார்.

25 மீட்டர் ரேபிட் பயர் (Rapid Fire) துப்பாக்கி சுடும் போட்டியில் தொடர்ந்து இரு முறை தங்கப்பதக்கம் வென்ற ஒரே மனிதர் என்ற சாதனையை அடைகிறார்.

தோல்வியாளர்கள், இலக்கில் வெற்றிப் பெற முடியாமல் போவதற்கு பல காரணங்கள் கூறுவர். தங்களை தோற்கடிக்க கூடிய, அதே காரணங்கள் வெற்றியாளர்களிடமும் இருக்கும், ஆனால் அந்த காரணங்களையும் தாண்டி, வென்றே ஆவதற்கு ஒரு பலமான சக்தியுள்ள காரணம் வெற்றியாளர்களிடம் இருக்கும். அதுதான் இருவருக்கும் உள்ள சிறு வித்தியாசமாக இருக்கிறது.

தன்னிடம் என்ன இல்லை, தான் என்னவெல்லாம் இழந்துள்ளோம் என்பதையே நினைப்பவர்கள் தோர்த்து விடுகின்றனர். ஆனால் தன்னிடம் இருப்பது என்ன, அதை எவ்வாறு சிறந்த முறையில் பயன் படுத்தலாம் என சிந்திப்பவர்கள் சாதித்து விடுகின்றனர்.

அதனால் நண்பர்களே, உங்களிடம் இருப்பவைகளை மட்டும் நேசியுங்கள், சரியாக கவனியுங்கள், சிறப்பாக பயன்படுத்துங்கள், உலகமே உங்களிடம் இருக்கும்.

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(11)Dislikes(0)
Share
Mar 302018
 

maslows-Tamil

மாஸ்லோவின் பிரமிடு பற்றி எனது மாணவர்களிடம் சமீபத்தில் உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தேன். அதை தெரிந்துக்கொண்டவர்களிடம் ஒரு பெரிய உற்சாகம். மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்தது என தெரிவித்தனர்.

அவர்களது வரவேற்பை கண்டவுடன், இதைப் பற்றி நம் B+ தளத்திலும் எழுதலாம் என்று தோன்றவே இந்த இதழில் உங்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்கிறேன்.

மாஸ்லோவின் பிரமிட்டில், (படத்தில் உள்ளது போல்) ஐந்து வெவ்வேறு கட்டங்கள் அடுக்கி வைக்கபட்டிருக்கும். மனிதனுக்கு வாழ்வில் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் தேவையான பொருள்கள், உணர்வுகள், மனநிலைகள் என அனைத்தும் அந்த ஐந்து கட்டங்களில் இருக்கும்.

தனது ஒவ்வொரு தேவைகளை முடித்து, கீழிருந்து மேலாக ஒவ்வொரு கட்டத்திற்கும், தாவிக் கொண்டே மனிதன் இருக்க விரும்புகிறான்.

முதல் கட்டம் – உடல் சம்பந்தப்பட்டது. இதில் அடிப்படைத் தேவைகளான உணவு, உடை, உறைவிடம், நீர், காற்று, உடல் உறவு போன்றவை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இரண்டாம் கட்டம் – பாதுகாப்பு சம்பந்தப்பட்டது. இதில் பாதுகாப்பு, வேலை, சொத்து, சேமிப்பு, உடல் ஆரோக்கியம் ஆகியன இருக்கிறது.

மூன்றாம் கட்டம் – அன்பு சம்பந்தப்பட்டது. இந்தக் கட்டத்தில் நட்பு, பாசம், குடும்பம், உறவுகள், சமூகம் ஆகியவை அடங்கும்.

நான்காம் கட்டம் – மரியாதை சம்பந்தப்பட்டது. இங்கு மதிப்பு, அந்தஸ்து, அங்கீகாரம், வலிமை, சாதனைகள், சுதந்திரம் ஆகியன உள்ளன.

ஐந்தாம் கட்டம் – தன்னை அறிதல் பற்றி சம்பந்தப்பட்டது. இதில் நாம் ஏன் பிறக்கிறோம், ஏன் பிறந்தோம், இந்த பிறவியின் லட்சியம் என்ன போன்றவற்றை அறிந்து உணரும் மனநிலை உள்ளது.

இந்த ஐந்து கட்டங்கள் தான் மாஸ்லோவின் பிரமிட்டில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

ஒவ்வொரு மனிதனும் இந்த கட்டங்களின் மூலம், தன் வாழ்வில் இப்போது எந்த கட்டத்தில் இருக்கிறோம், எந்த மனநிலையில் இருக்கிறோம், நமக்கு முக்கிய தேவையாக எது இப்போது இருக்கிறது என்பதை தெரிந்துக் கொள்ளலாம்.

பொதுவாக, கீழிருக்கும் முதல் மூன்று கட்டங்களில் உள்ள தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதில்,  நிறைய மனிதர்களின் வாழ்க்கை பயணம் நின்றுவிடுகிறது.

ஒரே மாதிரியான வாழ்க்கை முறை அமைத்துக்கொள்ளாமல் சற்று ரிஸ்க் எடுத்து சாதித்து, வித்தியாசமான வாழ்க்கை முறையை தேடுவதை பலர் விரும்புவதில்லை.

தான் பிறந்தது எதற்கு, தன்னால் அதிகபட்சமாக செய்யக்கூடிய செயல்கள் என்ன என்று தெரிந்துக்கொள்ளும் மனநிலையை அவர்கள் எட்டிப்பார்பதில்லை. இருக்கும் பாதுகாப்பான சூழ்நிலையை விட்டு, தங்களால் அத்தகைய கடினமான செயல்களை செய்ய முடியாது என இருந்துவிடுகின்றனர்.

ஆனால் அத்தகைய சாதாரண வாழ்க்கை வட்டத்தை தாண்டி, அடுத்த கட்டங்களைத் தேடி கடினமான இலக்குடன் பயணித்து வெற்றிப் பெறுபவர்களையே சரித்திர நாயகர்களாக இவ்வுலகம் கொண்டாடுகிறது.

அதனால் “வாழ்வில் பணம் வருகிறது, அடிப்படைத் தேவைகள் இருக்கிறது, என் தேவைகள் பூர்த்தி ஆகிவிட்டன” என இருக்கும் சில மனிதர்கள் தங்களது சுயநலக் கூட்டை விட்டு சற்று வெளியே வரவேண்டும்.

நான்காம் ஐந்தாம் கட்டங்களை நோக்கி நகரத் தொடங்க வேண்டும். ஒவ்வொரு மனிதானாலும் இது கண்டிப்பாக முடியும்.

சரி, எவ்வாறு அடுத்தக் கட்டங்களுக்குச் செல்வது?

மிக எளிது..

உங்களது வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக, அடுத்தவர்களுக்கு உபயோகமுள்ளதாக மாற்றிக்கொள்ளுங்கள். இந்த பூமியில் பிறந்த இந்த பொன்னான வாய்ப்பை பயன்படுத்தி மற்றவர்கள் வாழ்வில் வித்தியாசத்தை, ஏற்றத்தை, மாற்றத்தை எப்படி ஏற்படுத்தலாம் என கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

“நீ இந்த உலகிற்கு வந்துள்ளதால், உனக்குப் பின் ஒரு முத்திரையை, தடயத்தை விட்டுச் செல். இல்லையேல் உனக்கும், கற்களுக்கும், மரங்களுக்கும் வித்தியாசம் ஏதும் இல்லை” என சுவாமி விவேகானந்தரும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

ஐந்தறிவுள்ள மரங்கள், பறவைகள் கூட பல விதங்களில் சுற்றுப்புறத்திற்கும், மனிதர்களுக்கும் உதவி செய்து விட்டுத்தான் மடிகின்றன. ஆறறிவு உள்ள நாமோ அடுத்தவர்களுக்கு பயனுள்ளதாக இருக்கிறோமா என நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

“நீ உனக்காக தேடி வைப்பது, நீ மறைந்தபின் உனக்கு சொந்தமாகாது, அனால்

நீ பிறருக்காக தேடி வைப்பது, நிலையான மதிப்புள்ள புகழை உனக்குத் தேடி தருகிறது”.

என்ற கூற்றை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

இன்றே உங்களை சுயபரிசோதனை செய்துக் கொள்ளுங்கள். எனது வீடு, எனது வாழ்க்கை என குறுகிய வட்டத்தில் இருந்துவிடாமல், மற்றவர்கள் வாழ்வில் சிறிதேனும் பாசிடிவான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துங்கள்.

பேரின்பத்தை தேடுங்கள். நான்காம் ஐந்தாம் நிலைக்கு ஏற்றம் பெறுங்கள்.

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

(எங்களது முகநூல் பக்கத்தை லைக் செய்து, தொடர்ந்து பகிர்வுகளை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் https://www.facebook.com/bpositivenews)

Likes(9)Dislikes(0)
Share
Feb 282018
 

651452-priya-prakash-varrier

மது மரணம், மதுவால் மரணம், மஜ்ஜைக்காக மரணம், மழழைகள் மரணம் !!

கடந்த ஐந்து நாட்களாக சமூக வலைதளங்களில் இந்த செய்திகள் தான் பெருமளவு விவாதிக்கப்பட்டு, அதிகளவில் பகிரப் பட்டும் வந்துள்ளது.

கேரளாவில் மது என்ற இளைஞர் பசியினால் அரிசி திருடியதாக, அங்குள்ள மக்கள் அவரை அடித்தே கொலை செய்தனர் என்ற ஒரு செய்தி;

அடுத்து, நடிகை ஸ்ரீதேவி துபாயில் மது அருந்தியப் பின், குளியல் தொட்டியில் குளிக்கும் போது மரணமடைந்தார் என்ற செய்தி;

மூன்றாவது, காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தில் உள்ள ஸ்ட.ஜோசப் முதியவர்கள் இல்லத்தில் எலும்பு மஜ்ஜைக்காக 1560 முதியவர்கள் கொலை என்ற செய்தி;

அடுத்து சிரியாவில் குழந்தைகள் கொத்து கொத்தாக கொலை என்ற செய்தி.

இந்த நான்கு செய்திகளில் எந்த செய்தி, எத்தனை தூரம் உண்மை என்பது யாருக்கு தெரியும்? இந்த செய்தியை பகிர்ந்தவர்கள், ஏன் பகிர்கிறோம், இதை பகிர்வதால் யாருக்கு என்ன பயன், யாருக்கு என்ன தீமை என்பதை எல்லாம் பெரும்பாலும் யோசிப்பதில்லை. கண்மூடித்தனமாக பல நேரங்களில் பல விஷயங்களை பகிர்ந்து விடப்படுகின்றன.

மக்களின் இந்த மனநிலை தான் சமூக வலைதள மற்றும் தகவல் தொழில் நிறுவனங்களுக்கு தேவை. இந்தியாவும் இங்குள்ள மக்களும், மக்களின் உணர்ச்சியும் வேகமும் ஒரு மாபெரும் சந்தை.

இந்தியாவில் மட்டும் சுமார் 35 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் இணையத்தை உபயோகிக்கின்றனர். சுமார் 30 கோடி ஸ்மார்ட் போன்கள் இங்கு உள்ளன. முகநூலில் 24 கோடிக்கும் அதிகமான அக்கவுண்டுகள் உள்ளன. வாட்ஸாப்பை 20 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் உபயோகிக்கின்றனர் என்று புள்ளி விவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

நம்மூரில், மீம்ஸ் தயாரிப்பது, பொய்யான செய்திகள் உருவாக்குவது, ஹாஷ்டக் போடுவது, போட்டோக்களை, விடியோக்களை வைரல் ஆக்கி தேசிய அளவில் ட்ரெண்டிங் ஆக்கிவிடுவது போன்றவற்றை செய்வதற்கென்றே சில நிறுவனங்களும் ஆட்களும் பணியில் உள்ளனர்.

உழைப்பே இல்லாமல், ஏதாவது வித்தியாசமாக செய்து ஓவர்நைட்டில் உலகப் புகழ் அடைய வேண்டும் என்ற பைத்தியக்கார ஆசை சிலரிடம் பரவி வருவதை காண முடிகிறது.

சமீபத்திய ஜிமிக்கி கம்மலும், பிரியா பிரகாஷ் வாரியார் என்ற பெண்ணின் கண்ணடிப்பும் எத்தனை பெரிய விவாதங்களையும் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தியன  என்பதும், இவைகளுக்கு இத்தனை கவனமும் முக்கியத்துவமும் தேவையா எனவும் யோசிக்க வைக்கிறது.

சில நேரங்களில் இது போன்ற சில்லரை விஷயங்களுக்கு நாம் தரும் தேவையற்ற முக்கியத்துவம், ஒரு தவறான முன்னுதாரணமாய் அந்த பெண்ணின் வயதில் உள்ளோர்களுக்கு இருந்து விடுகிறது.

அது மட்டுமின்றி அரசியல் கேளிக்கைகளும், மீம்ஸ்களும் கிண்டல்களும் மற்றொரு புறம்.

முகநூலில் இந்த கட்சி/ஆட்சி சரியில்லை என ஒரு பகிர்வும், அந்த கட்சி/ஆட்சி சரியில்லை என அடுத்து பகிர்வும் தொடர்ந்து வருவதை நாம் பார்க்கலாம். வாட்ஸாப் பற்றி கேட்கவே வேண்டாம்.

அதுவும் “உண்மையான தன்மானத் தமிழன் என்றால் டக்குனு இந்த செய்தியை யோசிக்காமல் பகிரவும்” என ஒரு பின்னூட்டம் வேறு!

பெரும்பாலும் ஒரு பொய்யான தகவல் பகிரப்படும் போது, அதைப் பகிர்பவர் தனது பங்கிற்கு இரண்டொரு பிட்டை சேர்த்தே போட்டு விடுவது, எரியும் நெருப்பில் எண்ணை ஊற்றுவது போல் ஆகி விடுகிறது.

நம் பகிரும் ஒவ்வொரு செய்தியும் எவரேனும் ஒருவருக்கு ஏதாவதொரு வகையில் பணம் ஈட்டி தந்து கொண்டிருக்கிறது. அதை அறியாமல் உணர்ச்சியின் வேகத்தில் சம்பளம் வாங்காத ஒரு மார்க்கெட்டிங் ஏஜெண்டாக நாம் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறோம். இது நம்மில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும்?

முன் பின் தெரியாத, அறிமுகமே இல்லாத ஒருவரை பற்றி தேவையற்ற விவாதங்களை வலைதளங்களில் செய்து, அறிமுகம் உள்ள, நல்ல பழகியவர்கள் உறவை, நட்பை இழக்கிறோம்.

ஒரு கணம் நின்று, ஏன் இத்தகைய பொய்யான செய்திகள் பரவுகின்றன என யோசித்து பார்த்தால், குறைந்து வரும் ஸ்மார்ட் போன்களின் விளையும், இன்டர்நெட் டேட்டாவின் விளையும் முக்கிய காரணங்களாக இருக்கின்றன.

நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் போல், ஒரு புறம் தொழில் நுட்பத்தின் வளர்ச்சி நமக்கு பெரும் பலன்களை தரும் வேளையில், மறு புறம் இத்தகைய பெரும் சவால்களை சந்திக்க வேண்டியுள்ளது.

எந்த வித முன்னெச்சிரிக்கையும், வழிகாட்டுதலும் இல்லாமல், திடீரென நம் கைக்கு எளிதாக வந்து விட்ட இந்த இருமுனை கூறிய கத்தியை கையாள தெரியாமல், விழிப்புணர்வும் கூட இல்லாமல் மாட்டிக் கொள்கிறோம்.

சமீபத்தில் இந்த பிரச்சினைகளுக்கு என்ன தீர்வு என்று ஒரு நண்பரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது, அருமையான மூன்று வழிகளை கூறினார். அதை உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

  • முதலில் நமக்கு வரும் எந்த ஒரு எதிர்மறை தகவல்களையும், யோசிக்காமல் நம்பி விட கூடாது
  • அதை விட முக்கியம், முடிந்த வரை எதிர் மறை செய்திகளை உணர்ச்சிவசப்பட்டு பகிராமல் இருப்பது
  • தனக்கு கண்டிப்பாக உண்மையென தெரிந்த மற்றும் நல்ல செய்திகளை மட்டும் பகிர்வது

எளிமையான வழிகள் தான்! அதை கேட்டவுடன், சரி தான், நாமும் இது போல் செய்யலாமே எனத் தோன்றியது.

ஒரு சிறு கதை. ஒரு முறை ஒரு துறவியிடம் சீடர் ஒருவர், “சுவாமி, வாழ்க்கையின் அர்த்தம் என்ன?” என்று கேட்டார். அதற்கு அந்த துறவி சிரித்து கொண்டே, “பக்தா, இந்த வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் என்பதே ஒன்று கிடையாது. உனது ஒவ்வொரு நாளின் அனுபவத்தையும், உன் சிந்தனை மற்றும் நடத்தை மூலம், இந்த வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்று. அது தான் முக்கியம்” என்றார்.

எத்தனை ஆழமான அறிவுரை!

நாமும் இந்த சமூக வலைதளங்களில், நேரத்தை விரயமாக்கும் தேவையற்ற வதந்திகளை, மற்றும் அடுத்தவரை பாதிக்கும் பொய்யான செய்திகளை பகிராமல், நல்ல விஷயங்களை நல்ல பகிர்வுகளை மட்டும் பகிரலாமே?

மார்கெடிங் ஏஜெண்டாக இருந்து தான் ஆவோம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டால், நல்ல விஷயங்களுக்கு மட்டும் இருப்போமே..

மாற்றி யோசிப்போம்.

அற்புதமான வாழ்வை மேலும் அழகாக்குவோம்!

நம்பிக்கையுடன்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

(எங்களது முகநூல் பக்கத்தை லைக் செய்து, தொடர்ந்து பகிர்வுகளை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் https://www.facebook.com/bpositivenews)

Likes(8)Dislikes(0)
Share
Sep 302017
 

Tree 2

மரத்தை கடக்கையில்

போகிற போக்கில்

ஒரு தளிர் இலையை

ஒடித்துவிட்டு போவோர்

கவனத்திற்கு…

 

நீங்கள் ஒடித்தது

அந்த கிளையின்

கடை குட்டியாக இருக்கலாம்

 

காற்றைக் கடிக்கப் பழகும்

கிளையின் பால் பல்லாக இருக்கலாம்…

 

அந்த மரத்தின்

ஒரு சொட்டு புன்னகையாக இருக்கலாம்…

 

கிளையின் காதுகளின்

மரகத தோடாக இருக்கலாம்…

 

கைக்கு எட்டும் உயர்த்தில்

வளர்த்த அந்த

தாழ்ந்த கிளை மீது

நீங்கள் நிகழ்த்திய

ஆணவக் கொலையாக இருக்கலாம்…

 

அந்த மரம்,

பச்சயம்  சேமிக்க

‎காற்றில் தோண்டிய

பச்சைக் குழியாக இருக்கலாம்…

 

இயற்கையின் சட்டத்தில்

நீங்கள் செய்தது

வன்கொடுமைகளின்

வரிசையில் இருக்கலாம்…

 

சரி…

மன்னிப்பு வேண்டுமாயின்,

 

இன்றே ஒரு மரம் நடுங்கள்…

 

அதில் துளிர்விடும் இலை நுனியில் வழியும் மழைத்துளிகளால்

துடைக்கப்படலாம் உங்கள் பாவ அழுக்கு…

 

-அ.க.இராஜாராமன்

Likes(6)Dislikes(0)
Share
May 262017
 

How-to-develop-traits-of-confident-people

நம் மீது நமக்கே நம்பிக்கை இல்லாத போது, மற்றவர்களுக்கு எவ்வாறு வரும்? நம்பிக்கையை வளர்க்கும் செயல்களை செய்வது எத்தனை முக்கியமோ, அதே அளவு முக்கியம் நம்பிக்கையை குறைக்கும் செயல்களை செய்யாமல் இருப்பதும். Do’s & Don’ts எனப் பார்க்கையில், நம்பிக்கை அதிகம் உள்ள மனிதர்கள் எவற்றை செய்வதில்லை என இந்தப் பகுதியில் பார்ப்போம்.

பொய்யான காரணங்களை கூறுவதில்லை

நம்பிக்கையுள்ள மனிதர்கள் யார் முன்னும் மண்டியிடுவதில்லை; தவறான, பொய்யான காரணங்களைக் கூறி மன்னிப்புக் கேட்பதை விரும்புவதுமில்லை. உதாரணமாக வேலை செய்யும் இடத்திற்கு தாமதமாக வர நேரிட்டால், டிராபிக்கை அவர்கள் குறை கூறுவதில்லை. முடிந்தளவு எப்போதுமே நேரம் தவறாமையை கடைப்பிடிக்க முயற்சிக்கின்றனர்.

அச்சப்படுவதில்லை

பய உணர்வு தங்களை ஒரு செயல் செய்ய விடாமல் தடுப்பதை அவர்கள் விரும்புவதில்லை. தான் நினைத்த இலக்கை அடைய, எந்த செயலை செய்ய பயப்படுகிறோமோ, அந்த பயத்தை உடைத்தெறிந்து, செயலை செய்தே ஆக வேண்டும் என தீர்மானித்து விடுகின்றனர்.

கூட்டிற்குள் ஒளிவதை விரும்புவதில்லை

பறவைகள் கூட்டைத் தாண்டினால் தான் உணவு கிடைக்கும். பாதுகாப்பாக இருக்கிறோம் என கூட்டிற்குள்ளேயே அடைந்து இருக்க முடியுமா? அதே போல் தான் நம்பிக்கை உள்ள மனிதர்களும். ரிஸ்க் எடுப்பதற்கும், தங்கள் comfort zone ஐ விட்டு வெளிவருவதற்கும் அவர்கள் தயங்குவதில்லை.

விமர்சனங்களுக்காக வருந்துவதில்லை

தாழ்ந்தாலும் ஏசும், வாழ்ந்தாலும் ஏசும் நம் சமூகம் என்பதை உணர்ந்துள்ள நம்பிக்கை மனிதர்கள், தவறான அல்லது பொய்யான விமர்சனங்களை கண்டுகொள்வது இல்லை. உண்மையான விமர்சனமாக இருப்பின், அதற்கு மதிப்பு கொடுத்து தங்களை சரி செய்துகொள்கின்றனர்.

மற்றவர்கள் வெற்றியால் பாதிப்படைவதில்லை

தங்களிடம் கருத்து வேற்றுமை உள்ளவர்களாய், இருந்தால் கூட, அடுத்தவர்கள் பற்றி, புறம் கூறும் தவறான செயலை நம்பிக்கை நாயகர்கள் செய்வதே இல்லை. அவ்வாறு பேசினால் தங்களது தரத்தையே அது தாழ்த்தும் என தெரிந்து வைத்துள்ளனர். மேலும் அடுத்தவர்கள் பெரும் வெற்றித் தோல்விகள் இவர்களை பாதிப்பதும் இல்லை.

 இல்லை என்பதே இல்லை

“என்னிடம் மட்டும் அந்தப் பொருள் இருந்திருந்தால், அல்லது இந்தத் திறமை இருந்திருந்தால்..” என சிலர் எப்போதும் தங்களிடம் இல்லாததைப் பற்றியே பேசுவார்கள். நம்பிக்கை மனிதர்கள் இல்லாததைப் பற்றி என்றுமே சிந்திப்பதில்லை. “வெறுங்கை என்பது மூடத்தனம், விரல்கள் பத்தும் மூலதனம்” என எண்ணி முன்னேறுகிறார்கள்.

ஒப்பிடுவது இல்லை

நம்பிக்கை நாயகர்கள் தங்களை எந்த சக மனிதரோடும் ஒப்பிட்டு பார்ப்பதில்லை. நேற்று நான் எப்படி இருந்தேன்? இன்று எத்தனை வளர்ந்துள்ளேன் என தனக்கு தானே ஒப்பிட்டு பார்த்துக்கொள்கிறார்கள்.

எண்ணிக்கைக்கு முக்கியமில்லை 

தான் சந்திக்கும் அனைத்து மக்களையும் திருப்தி படுத்த, சில தவறான காரியங்களையும் செயல்களையும் இவர்கள் செய்வதில்லை. எல்லாரையும் திருப்தி படுத்துவது என்பது முடியாத காரியம் எனப் புரிந்துள்ள இவர்கள், நிறைய நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள் என சொல்லிக்கொள்வதை விட, ஆபத்தில் உதவும், உயிர் காக்கும் ஒரு சில ஆழமான, உண்மையான நட்புகளை மட்டுமே வைத்துக்கொள்கின்றனர்.

தோல்விகள் தடுப்பதில்லை

தோல்விகளோ சிறு சறுக்கள்களோ இவர்களை நிறுத்துவதில்லை. தோல்வியே வெற்றியின் முதல் அறிகுறி என நம்புகிறார்கள்.

கட்டளைகளுக்கு காத்திருப்பதில்லை

நம்பிக்கை மனிதர்கள் எவருக்கும் அடிமையாக இருப்பதை விரும்புவதில்லை. தங்களுக்கு பிடித்த செயல்களை தாமே செய்துகொள்கின்றனர். அடுத்தவர்களை பின்பற்ற நினைக்காமல், எந்த செயலிற்கும் தாங்களே முன்னோடிகளாய் இருக்கின்றனர்.

—— x ——-

(எங்களது முகநூல் பக்கத்தை லைக் செய்து, தொடர்ந்து பகிர்வுகளை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் https://www.facebook.com/bpositivenews)

Likes(6)Dislikes(0)
Share
May 262017
 

1

இருட்டை விமர்சிப்பதை விட்டுவிட்டு, ஒரு சிறு மெழுகுவர்த்தி ஏற்ற முயற்சியுங்கள் என ஒரு கூற்று உண்டு. அதனால் தான் சரித்திரம் எப்போதும் விமர்சன வீரர்களை விட செயல் வீரர்களையே பல நூற்றாண்டுகள் கடந்த பின்னும் பேசிக்கொண்டும், கொண்டாடியும் இருக்கிறது. அப்படி சரித்திரம் கொண்டாடும் செயல் வீரரான ஸ்வீடன் நாட்டைச்சேர்ந்த பேராசிரியர் மற்றும் கட்டிட வடிவமைப்பாளரான ஆண்டெர்ஸ் வில்ஹேல்ம்சன் என்பவரைப் பற்றி தெரிந்துக்கொள்வோம்.

ஆண்டெர்ஸ் தனது குழுவுடன் 2005 ஆம் ஆண்டு இந்தியா வந்துள்ளார். அப்போது குடிசைப்பகுதிகளில் குடியிருந்த ஏழைஎளிய மக்களிடம் ஒருமுறை பேசிக்கொண்டிருக்கையில், தன் வாழ்வின் லட்சியம் அங்கு பிறக்க இருக்கிறது என நினைத்து கூட இருக்கமாட்டார். அந்த குடிசைப்பகுதி மக்கள் வெகு சாதாரணமாக, தங்களுக்கு கட்டிடம் எல்லாம் வேண்டாம், அடிப்படை பிரச்சினையான கழிப்பிடங்கள் வேண்டுமெனவும், பெண்களும் குழந்தைகளும் கழிப்பிடம் இல்லாமல் எத்தனை துயரப்படுகிறார்கள் எனவும் வருத்தம் தெரிவித்தனர்.

இந்த சம்பவம் இவரைப் பெரிதும் பாதிக்கவே, உலகம் முழுதும் உள்ள ஏழை மக்களுக்காக, கழிப்பிடத்திற்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டுமென தீர்க்கமாக களத்தில் குதித்தார்.

உலகம் முழுதும் 260 கோடி மக்கள் அடிப்படை சுகாதார வசதிகள் கூட இல்லாமல் உள்ளனர். அதாவது சுமார்  40% மக்கள் உலகளவில் கழிப்பிடம் இல்லாமல் கஷ்டப்படுகின்றனர். உலகளவில் ஒவ்வொரு பதினைந்து நொடிகளுக்கும், மனிதக் கழிவினால் அசுத்தமாகிய தண்ணீரால் ஒரு குழந்தை இறக்கிறது. வீடுகளில் தனியான கழிப்பிடங்கள் இல்லாதக் காரணத்தால், பெண்கள் பொது கழிப்பிடம் செல்கையில், (குறிப்பாக இரவுகளில்) பல பாலியல் தொல்லைகளுக்கு ஆளாகின்றனர். இந்த துயரமான விவரங்களைத் சேகரித்துக்கொண்ட பின் தன் ஆராய்ச்சியைத் தொடங்கினார் ஆண்டெர்ஸ்.

ஸ்வீடன் நாட்டின் விவசாய அறிவியல் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் ஸ்டாக்ஹோமில் உள்ள ராயல் தொழில்நுட்ப நிறுவனம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்து ஆண்டெர்ஸால் ஒரு தீர்வைக் காணமுடிந்தது. பீப்பூ (Peepoo) என்ற தனது நிறுவனத்தை தொடங்கி, அதன் மூலம் மிக குறைந்த செலவில் மனித கழிவுகளை கையாளும் முறையை அறிமுகப்படுத்தினார் ஆண்டெர்ஸ்.Products_0002_A4_PEEPOO_SEPT2012-0236சானிட்டரி நாப்கினைப் போல் ஒரு பையை வடிவமைத்துள்ளனர் பீப்பூ நிறுவனத்தினர். “இது அளவில் மிகச்சிறியதாகவும், 10 கிராம் எடையை மட்டுமே கொண்டுள்ளது. உபயோகிக்க மிக எளிமையாகவும் இருக்கிறது. ஒரு பையை ஒருமுறை மட்டுமே உபயோக படுத்த முடியும். உபயோகித்தப் பின், மக்கும் தன்மையையும் உடையதாகவும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன இந்த பைகள். இதை எந்த பாதுகாப்பான பகுதிகளிலும் பெண்கள் உபயோகப் படுத்தலாம். நான்கே வாரங்களில் யூரியாவினால் இந்த பைகள் மக்கி உரமாகவும் மாறிவிடுவது” என பீப்பூ நிறுவனம் தெரிவிக்கிறது.

தண்ணீர் மிக குறைந்த அளவில் தேவைப்படுவதாகவும், சுத்தம் மற்றும் பாதுகாப்பு அதிகம் உள்ளதாகவும் இந்த முறையின் பலன்களை தெரிவிக்கிறது நிறுவனம். ஒரு பாக்கெட்டில் 28பைகள் என விற்கப்படுகிறது. 2 ரூபாய்க்கு ஒரு பை என்ற அளவில் விலை இருப்பதால், ஏழை மக்களுக்கு இது பலனுள்ளதாக இருக்கிறது எனவும் தெரிவித்துள்ளது.

“பதினைந்து அமெரிக்க டாலர்களில் ஒரு குழந்தைக்கு ஒரு வருடத்திற்கு தேவையான பைகளை தந்து, அவர்களது சுத்தமான கழிப்பிடத்தை சாத்தியப் படுத்துகிறோம்” என தெரிவிக்கிறது.Products_0000_PEEPOO_SEPT2012-0020பீப்பூ நிறுவனம் இதுவரை கென்யா, தென் ஆப்பிரிக்கா, காங்கோ, தெற்கு சூடான், பாகிஸ்தான், வங்கதேசம், சிரியா போன்ற நாடுகளில், பேரிடர் சமயங்களில் இந்தப் பைகளின் மூலம் தங்களது பணிகளை செய்துள்ளது.

ஆண்டெர்ஸ் போலவே கோயம்புத்தூரைச் சேர்ந்த திரு.முருகானந்தம் அவர்களும் பெண்களுக்கான சானிட்டரி நாப்கினை குறைந்த செலவில் உற்பத்தி செய்து உலகப்பிரசித்தி பெற்றவர். முருகானந்தம் அவர்கள் எத்தனை சிரமங்களுக்கும் கிண்டல்களுக்கும் பின்னரே அந்த முயற்சியில் வெற்றிப் பெற்றார் என்பது நாம் அனைவரும் அறிந்ததே.

சமூகத்தில் பொதுவாகவே புது முயற்சி செய்பவர்கள் குறைவாகவே இருப்பர், ஆனால் அந்த முயற்சியை விமர்சனம் செய்ய நிறைய மனிதர்கள் வரிசைக்கட்டி நிற்பர். அதேப்போல் சமுதாயத்தில் உள்ள பிரச்சினைகளைப் பேச நிறைய குழுக்களும், மனிதர்களும் இருப்பர், அனால் அதற்கு தீர்வு என்ன என்பதை சிந்திப்பதற்கும், அதை செயல்படுத்தவும் வெகு சிலர் மட்டுமே இருப்பர்.

இன்று நமக்கு விமர்சனங்கள் செய்யும் வாய் சொல் வீரர்கள் மட்டுமே தேவையில்லை, பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வுக் காணும் ஆண்டெர்ஸ்களும், முருகானந்தகளுமே அதிகம் தேவை.

நம்பிக்கையுடன்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

(எங்களது முகநூல் பக்கத்தை லைக் செய்து, தொடர்ந்து பகிர்வுகளை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் https://www.facebook.com/bpositivenews)

Likes(0)Dislikes(0)
Share
Apr 282017
 

1

சென்னையில் சமீபத்தில் சிவில் சர்வீஸ் குறித்து விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் விதத்தில் மாணவர்களுக்காக ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்தது. சிவில் சர்வீஸ் தேர்வுகளைப் பற்றியும் அதற்குப் பின் உள்ள வாய்ப்புகள் பற்றியும் மாணவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லும் வகையில் சில அதிகாரிகளும் அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்த்துக்கொண்டனர். பெருந்திரளான மாணவர்களும் வந்திருந்தனர்.

மாணவர்களுக்காக கூட்டத்தில் பேச வந்த அதிகாரிகள் அனைவரும், பல சோதனைகளையும் சவால்களையும் தமது வாழ்வில் வெற்றிகரமாக சமாளித்து, வெற்றிப்பெற்று, தங்களது துறையில் சாதித்துக் கொண்டு இருப்பவர்கள்.

நிகழ்ச்சி முடிந்து அதிகாரிகள் ஒவ்வொருவராக கிளம்புகையில், மாணவர்கள் சிலர் முண்டியடித்து அவர்களை சூழ்ந்துக்கொண்டு அவர்களுடன் நின்று செல்பிக்களை எடுக்க ஆரமபித்தனர்.

குறிப்பாக ஒரு அதிகாரி நம்மூரில் சற்று பிரபலம். அவருடன் போட்டோ எடுத்துக்கொள்ள மாணவர்கள் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினர். சில மாணவர்களின் செல்பிக்கள் எடுத்துக்கொள்ளும் ஆர்வத்தைக் கண்டு, சும்மாயிருந்த மற்ற சில மாணவர்களும் ஓடிச்சென்று தங்கள் பங்கிற்கு செல்பி எடுத்துக்கொண்டனர்.

அந்த அதிகாரி மேடையை விட்டு இறங்கி தனது வாகனம் இருக்கும் இடத்திற்குச்  சென்றடைய சுமார் முந்நூறு மீட்டர் இடைவெளி மட்டுமே இருந்திருக்கும். ஆனால் மாணவர்கள் அவரை சூழ்ந்துக்கொண்டு போட்டோக்கள் எடுத்துக்கொள்ள கூட்டம் கூட்டமாய் வர, அவர் வாகனத்திற்குள் நுழையவே சுமார் ஒரு மணி நேரமானது.

ஒரு மாணவருடன் அன்று தனியாகப் பேசுகையில், அவர்கள் ஏன் அதுபோல் செல்பி எடுத்துக்கொல்கின்றனர் என்ற காரணம் புரிந்தது. பிரபலங்களுடன் நின்று போட்டோ எடுத்து, அதை தங்களது முகநூலில் வெளியிட, அதற்கு லைக்குகள் நிறைய வருமாம். அதனால் தான் அவ்வாறு எடுத்துக்கொள்வதாக சிரித்துக்கொண்டே தெரிவித்தார்.

மக்களின் கவனத்தை தங்கள் மீது ஈர்க்க என்ன மாதிரியான லெவலுக்கும் செல்லும் சில வேடிக்கை மனிதர்களை அன்று காணமுடிந்தது.

ஒரு விஷயத்தை நாம் சற்று சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். பிரபலங்களும் நம்மைப் போன்ற மனிதர்கள் தான்.

அந்த பிரபலங்களுக்கு “இந்த மாணவர்கள் முகநூலில் லைக்குகள் வாங்குவதற்கு நம்மையும் நமது புகழையும் பயன்படுத்துகிறார்களே?” என வருத்தம் இருக்குமல்லவா?

அந்த VIP மனிதர்களுடன் போட்டோ எடுத்துக்கொள்கிறோம் என எண்ணி அவர்களை disturb செய்வது எந்த விதத்தில் நியாயம்?

பிரபலத்துடன் போட்டோ எடுக்க அத்தனை விரும்பும் நாம், ஏதாவது துறையில் சாதித்து ஒரு பிரபலமாக நாமே மாறலாமா என ஏன் எண்ணகூடாது?

தொண்டர்களாகவும், “ஆமாம்”சாமிகளாகவும், கண்மூடித்தனமான followersஆகவும் இருக்கும் மனநிலை சென்ற தலைமுறையுடன் முடியட்டும்.

மாற்றி யோசிக்கும் திறனும், கேள்வி கேட்கும் குணமும், சிந்தித்து செயலாற்றும் மனநிலையும் இன்றைய தலைமுறைக்கு கண்டிப்பாக இருத்தல் வேண்டும்.

நம் ஒவ்வொருவர் உள்ளும் ஒரு சாதனையாளர் ஒளிந்துள்ளார். அதை உணர்ந்து அவரை வெளிவரச் செய்வது நம் கையில் தான் உள்ளது.

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

(எங்களது முகநூல் பக்கத்தை லைக் செய்து, தொடர்ந்து பகிர்வுகளை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் https://www.facebook.com/bpositivenews)

Likes(2)Dislikes(0)
Share
Apr 142017
 

red-love-romantic-flowers

எத்திசையும் அமைதி நிலவ

பங்குனித் தாய் பெற்றெடுத்த

சித்திரைப் பாவையே

சிறப்பான சிந்தனைகளை

சுமந்துகொண்டு வருக

முத்தான வரங்கள் தருக !

 

எல்லாரும் கொண்டாடும்

எங்கள் சித்திரைப் பாவையே

எம்மதம் சம்மதம் – உலகில்

மனிதநேய மிக்க

மக்கள் சமுதாயம்

மலர வரம் தருக !

 

தன் மக்கள் நலம்

மனதில் கொள்ளாமல்

நாட்டு மக்கள் நலமே

மனதில் கொள்ளும்

அரசியல் தலைவர்கள்

உருவாக வரம் தருக !

 

பொன் நகை வேண்டாம்

புன்ன(ந)கையே போதும்

பாரதி பாடிய

புதுமைப் பெண்கள்

பெருக வரம் தருக !

 

புத்தன் ஏசு காந்தி

காட்டிய அன்பு வழியில்

சத்தியமாக நடக்கும்

நல்ல இதயங்கள்

நாட்டில் மலர வரம் தருக !

 

ஐவகை பழங்கள்

வண்ண மலர்களுடன்

வரங்கள் தரும்

சித்திரைப் பாவையை

நாம் அனைவரும்

வணங்கி வரவேற்போம் !

 

பூ. சுப்ரமணியன்,

பள்ளிக்கரணை, சென்னை

Likes(1)Dislikes(0)
Share
Apr 072017
 

 

imayam23

நேற்று ஒரு நண்பருடன் தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்த போது, அவர் சொன்ன விஷயம் கேட்டு சந்தோஷப்பட்டாலும், மனதின் ஓரத்தில் வலித்தது.

அவருடைய நிறுவனம் நடத்தப்போகும் ஒரு விழாவில், தமிழை மட்டுமே படித்து பட்டம் பெற்ற 100 மாணவர்களுக்கு வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கித்தரப்போகிறோம் என்றார். நிறைவாக இருந்தது.

தமிழ் படித்து பட்டம் பெற்றவர்களை சமூகம்,  உற்றார், உறவினர் கேட்பது..

‘வேற எந்த course ம் கிடைக்கவில்லையா?’

‘வாத்தியார் வேலை தான் கிடைக்கும்’.

விரும்பிப்படிக்க தேர்ந்தெடுக்க நினைத்தாலும் லேலை வாய்ப்பை நினைத்து, படிக்காமல் விட்டவர் பலர்.

தமிழாசிரியர்கள்   சிறு வயதில் நட்ட சிறு விதையும்  ஏற்படுத்திய தாக்கமும் தான் இன்று வள்ளுவனையும் கம்பனையும், மற்றும் பலரையும் சங்க இலக்கியத்தையும் தமிழ்நாட்டின் வரலாறு பற்றியும் ஏதோ லேசாக உரைத்துப்பார்க்கும் ஆவலை நம்முள் பலருக்கு தூண்டிவிட்டிருக்கிறது.

பள்ளியில் படிக்கும் போது, வேப்பமரத்தடியில் நடந்த தமிழ் வகுப்புகளில் மனம் லயித்து, மீண்டும் நிகழ் காலத்திற்கு வர சிறிது நேரம் ஆயிற்று!

அது ஒரு கனாக்காலம்!

– அகிலா, சென்னை

Likes(0)Dislikes(0)
Share
Mar 212017
 

 

CIT கல்லூரி நிறுவனர் திரு.P.ஸ்ரீராமுடன் பேட்டி..

Part -1: https://www.youtube.com/watch?v=NGi_puCVHiA

 

Part -2https://www.youtube.com/watch?v=nbFkxjOnkTw

 

Part -3: https://www.youtube.com/watch?v=EL3w015ioKY

 

 

 

Likes(0)Dislikes(0)
Share
Mar 152017
 

1

சென்ற வாரம் விடுமுறை வேண்டி பள்ளி மாணவன் ஒருவன் தன் ஆசிரியருக்கு எழுதிய விடுப்பு விண்ணப்பம் இணையத்தில் வைரலாகப் பரவியது. தேனி மாவட்டம், வருஷ நாடு அருகில் இருக்கும் பூசணியூத்து எனும் கிராமத்தில் உள்ள அரசு உயர்நிலைப்பள்ளியில் ஏழாம் வகுப்பு  படிக்கிறான் ஈஸ்வரன்.

ஈஸ்வரன் தனக்கு ஒருநாள் விடுப்பு கேட்டு எழுதிய கடிதத்தை தன் நண்பனிடம் கொடுத்து அனுப்பியிருந்தான். மாணவர்கள் எழுதும் வழக்கமான விடுப்பு விண்ணப்பம்தானே என்று நினைத்து அதைப் படித்த ஆசிரியருக்குப் பெரும் ஆச்சர்யத்தை அளித்தது அந்தக் கடிதம்.

தன் அம்மாவுக்கு உடல்நிலைச் சரியில்லாத காரணத்தால் தன் வீட்டில் இருக்கும் கால்நடைகளைக் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக விடுமுறை கேட்டு விடுப்பு விண்ணப்பம் அனுப்பியிருக்கிறான் ஈஸ்வரன்.  தனது விடுமுறைக்கான உண்மையான காரணத்தையே ஈஸ்வரன் எழுதியிருந்ததைக் கண்டு திகைத்தார் அவனது ஆசிரியர் வெங்கட்.

“இந்தக் கடிதத்தைப் படித்ததும் ஒரு சில நிமிடங்கள் ஆச்சர்யத்தில் உறைந்துவிட்டேன். இப்படி ஒரு காரணம் எழுதிய லீவ் லட்டரை நான் முதன்முதலாக இப்போதுதான் பார்க்கிறேன். அடுத்த நாள் பள்ளிக்கு வந்த ஈஸ்வரனிடம் வழக்கமாக இந்தக் காரணத்தை எழுதமாட்டார்களே… நீ எப்படி எழுதினாய், என்றேன். அதற்கு மிக இயல்பாக, ‘சார், நீங்கதானே உண்மை எதுவாக இருந்தாலும் அதைப் பேசுங்க என்பீர்கள்’ என்றான். எனக்கு பதில் பேசுவதற்கு வார்த்தை கிடைக்கவில்லை. கண்களில் என்னையறியாமல் நீர் வழிந்தது. அதை மாணவர்கள் முன் காட்டிக்கொள்ளாமல், ஈஸ்வரனின் கடிதத்தைப் பற்றி சிலாகித்துக் கூறினேன். எப்போதோ நாம் சொல்லும் வார்த்தை மாணவர்களின் மனதில் எவ்வளவு ஆழமாகப் பதிகிறது என்பதை அனுபவப்பூர்வமாக உணர்ந்துகொண்டேன். இன்னும் பல மடங்கு பொறுப்பு உணர்வுடன் செயல்பட வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளவும் முடிந்தது” என்கிறார் ஆசிரியர் வெங்கட்.

இதேபோல் சென்னையில் இருக்கும் என் நண்பர் நவீன் அவர்களுக்கு  சமீபத்தில் ஒரு அனுபவம் நடந்தது.

பணி நிமித்தமாக அமேரிக்கா, சிங்கப்பூர் என பல வருடங்களாக வெளிநாடுகளில் குடும்பத்துடன் வசித்து வந்தவர் நவீன். சில மாதங்களுக்கு முன் வெளிநாட்டு வாழ்க்கை போதும், நமது நாட்டிற்கே திரும்பி விடலாம் என இந்தியா வந்து செட்டில் ஆகிவிட்டார்.

ஒரு வாரஇறுதி நாட்களில் (weekend trip) சுற்றுலா செல்லலாம் என முடிவு செய்திருந்தனர் அவர் குடும்பத்தினர். வெள்ளிக்கிழமை மதியமே கிளம்பி விடலாம் எனவும், பள்ளி சென்றுள்ள மகனை வெள்ளிக்கிழமை மதியம் விடுமுறை எடுக்கச் சொல்லலாம் எனவும் திட்டம் தீட்டியிருந்தனர்.

திட்டமிட்டபடியே, தனது மகன் படிக்கும் பள்ளிக்கு வெள்ளிக்கிழமை மதியம் சென்று விடுமுறை விண்ணப்பம் தந்திருக்கிறார் நண்பர். அந்த விண்ணப்பத்தில் “குடும்பத்துடன் சுற்றுலா செல்கிறோம், அதனால் அரை நாள் விடுமுறை வேண்டும்” என மகனிடம் எழுதிக் கொடுத்துள்ளார்.

பள்ளி நிர்வாகமோ அந்த கடிதத்தைக் கண்டு, “இந்த காரணத்திற்காக எல்லாம் விடுமுறை தர இயலாது. அதனால் விடுமுறை விண்ணப்பம் அதுபோல் கொடுக்காதீர்கள், மகனுக்கு உடல் நிலை சரியில்லை என்று காரணத்தை பொய்யாக எழுதிக் கொடுங்கள், நாங்கள் உடனே அனுப்பி வைக்கிறோம். இதெல்லாம் நம்மூரில் சகஜம் தான்” என தெரிவித்துள்ளது..

பல வருடங்கள் வெளிநாட்டில் இருந்து விட்டதாலோ என்னவோ,  விதிகளை சரியாக கடைப்பிடிக்க நினைக்கும் அவர், நிர்வாகத்திடம் விவாதத்தில் இறங்கினார்.

“பொய் சொல்லியெல்லாம் கடிதம் எழுத மாட்டேன், உண்மையான காரணத்தைக் கூறி தான் விண்ணப்பம் தருவேன். உங்களால் சுற்றுலா போகும் காரணத்திற்காக விடுப்பு தர இயலாது என்றால் அதை தெரிவியுங்கள், அதற்காக பொய் சொல்லுமாறு கூறாதீர்கள், அப்படி ஒரு விடுமுறை என் மகனுக்கு வேண்டாம்” என மறுத்துள்ளார் நண்பர்.

அதற்கான காரணத்தையும் தெரிவித்தார். “சின்ன விஷயம் தானே,  இதற்காக பொய் சொன்னால் என்ன, என ஆரம்பித்து தான் எல்லா விஷயங்களிலும் பொய் சொல்ல குழந்தைகளுக்கு கற்றுக் கொடுத்து விடுகிறோம். அதுவே அவர்கள் வாழ்க்கை முறையாக மாறி, பொய் சொல்வது தவறே அல்ல என்பது போல் ஆகிவிடுகிறது” என்ற தனது நியாத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

கேட்பதற்கு சற்று வித்தியாசமாக பட்டாலும் அவர் கூறுவதில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. பள்ளி நிர்வாகம், பெற்றோர்கள், மாணவர்கள் என ஒட்டுமொத்த சமுதாயமாக பொய் பேசுவதை நாம் அனைவரும் சேர்ந்து வளர்த்து வருவது புரிந்தது. தவறை எங்கிருந்து தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் எனவும் புரிந்தது.

இனி விடுமுறை வேண்டுமெனில் “As I am suffering from Fever” என வழக்கமாக  எழுதிக் கொடுக்கப் போகிறோமா அல்லது உண்மையான காரணத்தை எழுதி தரப் போகிறோமா என்பதை யோசிக்க வேண்டும்.

“எந்தப் பிரச்சினை வந்தாலும் பரவாயில்லை, உண்மையை மட்டும் பேசிப் பழகு” எனக் கூறி பிள்ளைகளை இன்று வளர்க்கத் தவறினால், நாளை அவர்கள், நம்மிடமே பொய் சொல்லும் சூழ்நிலை வரக்கூடும். அந்த  நிலைக்கு மூலக்காரணம் நம்மைத் தவிர வேறு யாராக இருக்க முடியும்?

சின்னஞ்சிறு குழந்தைகளின் மனதில் இன்று விதைக்கும் விதைகளைத் தான், சில வருடங்களில் நாம் அறுவடை செய்ய உள்ளோம் என்பதை நினைவில் நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

“பொய் கூறுவது, விதிகளை மீறுவது, லஞ்சத்தை நியாயப்படுத்துவது, நம்மூரில் இதெல்லாம் சகஜம் தான் என எடுத்துக்கொள்வது, adjustment என்ற பெயரில் பல அநியாயங்களை பொறுத்துக்கொள்வது” என இந்தப் பட்டியல் சிறியளவில் ஆரம்பித்து, பின்நாளில் பூதாகரமாக வளர்ந்து நிற்கிறது.

குழந்தைகள் நம் சொல்லை கேட்டு மட்டும் வளர்வதில்லை, நம் செயல்களைப் பார்த்தும் தான் வளர்கிறார்கள். “நீங்கள் மட்டும் அன்று அந்த செயலை செய்தீர்களே, அதனால் தான் நான் இன்று அதே செயலை செய்கிறேன்” என எத்தனை குழந்தைகள் பெற்றோரிடம் கூறுவதை நாம் கேட்கிறோம்.

நம் எண்ணங்களின், செயல்களின் பிம்பம் தான் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் என்ற அடிப்படை புரிதல் நம்முள் வர வேண்டும்.

சோற்றுடன் உண்மையையும், நன்நெறிகளையும், நல் செயல்களையும்  அடுத்த தலைமுறைக்கு ஊட்டி வளர்ப்பது நம் கையில் தான் உள்ளது.

மீண்டும் சிந்திப்போம்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

(எங்களது முகநூல் பக்கத்தை லைக் செய்து, தொடர்ந்து பகிர்வுகளை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் https://www.facebook.com/bpositivenews)

Likes(6)Dislikes(0)
Share
Feb 242017
 

steve-jobs

24/02/1955 அன்று பிறந்த ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ், ஆப்பிள் நிறுவனத்தை துவக்கி  உலகப்புகழ் பெற்றார். ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் இறந்தபோதிலும், பல கோடி மனிதர்களின் இதயங்களில் இன்றும் கூட தனது தயாரிப்புகளின் மூலம் வாழ்ந்துக்கொண்டிருகிறார் ஸ்டீவ்.

இவரைப் பற்றி பல புத்தகங்கள், நாளிதழ்கள், திரைப்படங்கள் எண்ணற்ற தகவல்களை ஏற்கனவே பல தொகுப்புகளாக வழங்கிவிட்டதால், இந்தப் பதிவில் இவரின் உலகப் புகழ்பெற்ற சில பொன்னான வரிகளை மட்டும் வழங்குகிறோம். சிந்தனையையும் எழுச்சியையும் தூண்டும் இந்த இனிய வரிகள் இவரின் தயாரிப்புகளை விட பிரசித்தியுடன் இன்றும் உலவிக் கொண்டிருக்கின்றன.

  • “கடந்த 33 வருடங்களாக, தினமும் காலை கண்ணாடியைப் பார்த்து, ‘ஒருவேளை இன்று தான் உனது வாழ்வின் கடைசி நாள் என இருந்தால், இப்போது திட்டமிட்டுள்ள இந்த வேலையை தான் செய்வாயா?’ என என்னை நானே கேட்டுக்கொள்வேன். அந்தக் கேள்விக்கு பதில் ‘இல்லை’ என பல நாட்களுக்கு தொடர்ச்சியாக வந்தால், செய்யும் செயலில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் தேவை என உணர்ந்துக்கொள்வேன்”.
  • “உலகிலேயே பணக்கார மனிதன் இந்தக் கல்லறையில் தான் உறங்குகிறான் என்று என்னைப்பற்றி அனைவரும் கூறுவது எனக்கு முக்கியமே அல்ல, ஆனால் இரவு படுக்கச்செல்கையில் இன்று ஒரு சிறந்த வேலையை செய்தோம் என கூறிக்கொள்வது தான் எனக்கு முக்கியமாக உள்ளது”.
  • “இந்தப் பூமியில் உங்களது நாட்கள் மிகக்குறைவு. அதனால் அந்த நாட்களை, அடுத்தவர்களின் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வீணடித்துவிடாதீர்கள்”.
  • “உங்களது இதயம் சொல்லும் வழியில் நடக்கத் தேவையான தைரியத்தை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் எதுவாக ஆக வேண்டும் என்ற உண்மையை அதுதான் உங்களுக்கு உணர்த்தும்”.
  • “பிடித்த வேலையை செய்வதற்கு, ஏதாவது சிலவற்றை இழக்க நேரிடுமோ என்ற பயம் வந்தால், ‘கண்டிப்பாக ஒருநாள் இறக்கப்போகிறோம், அதை விட பெரிய இழப்பு என்ன இருக்கப்போகிறது?’ என்ற எண்ணம் வரும். அந்த எண்ணமே பிடித்த வேலையை செய்வதற்குத் தேவையான ரிஸ்கை எடுக்கத் தூண்டும்”.
  • “உங்களது வாழ்வின் பெரும் பகுதியை உங்கள் வேலையே தீர்மானிக்கிறது. சிறந்த வேலை என நம்புவதை செய்து முடிக்கையில் மட்டும் தான் உண்மையான திருப்தி கிடைக்கிறது. சிறந்த வேலையைச் செய்யும் ஒரே வழி, விரும்புவதை செய்வது மட்டும் தான். உங்களுக்கு பிடித்த வேலையை இதுவரை கண்டுபிடிக்கவில்லை எனில் விட்டுவிடாதீர்கள், தொடர்ந்து முயற்சி செய்யுங்கள்”.
  • “சில நேரங்களில் வாழ்க்கை உங்கள் தலையில் செங்கல்லைக் கொண்டு பலமாக தாக்குகிறது. நம்பிக்கையை அத்தருணங்களில் இழக்காதீர்கள்”.
  • “நம் அனைவரிடமும் உள்ள மிகவும் விலையுயர்ந்த வளம் என்பது நேரம் மட்டுமே தவிர பணம் அல்ல”.
  • “எங்கள் நிறுவனத்தின் இலக்கு சிறந்தவற்றை உருவாக்குவதே தவிர பெரியவற்றை உருவாக்குவது அல்ல”.
  • “25 வயதிலேயே 100 மில்லியன் டாலர்கள் அளவிற்கு மதிப்பை பெற்றேன். ஆனாலும் சம்பாதிக்கும் பணம் ஒருவரின் அறிவாற்றலை முடிவு செய்யும் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள மாட்டேன்”.
  • “தங்களால் இவ்வுலகத்தை மாற்ற முடியுமென கண்மூடித்தனமாக யார் நம்புகிறார்களோ, அவர்களால் தான் இவ்வுலகத்தை மாற்ற முடிகிறது”.
  • “ஆப்பிள் நிறுவனத்திலிருந்து என்னை நீக்கியது தான் எனக்கு நேர்ந்த மிகச்சிறந்த அனுபவமாக இருக்குமென நினைக்கிறேன். சாதனையாளன் என்ற மன அழுத்தத்தை, ஒன்றுமே இல்லாதவன் என்ற எளிமை விளக்கியது. எனது வாழ்வின் அருமையான படைப்புகளை வெளியிடத் தேவையான மனநிலை அத்தருணங்களில் தான் உருவானது”.

விமல் தியாகராஜன்

(எங்களது முகநூல் பக்கத்தை லைக் செய்து, தொடர்ந்து பகிர்வுகளை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் https://www.facebook.com/bpositivenews)

Likes(4)Dislikes(0)
Share
Feb 162017
 

hard-work-hires

மனிதன் காற்றை சுவாசிப்பதால் வாழ்வதில்லை, நம்பிக்கையை சுவாசிப்பதால் மட்டும் வாழ்கிறான்.

யானையின் பலம் தும்பிக்கையில் என்றால், மனிதனின் பலம் நம்பிக்கையில்..

இது போன்ற சில பாசிடிவ் வரிகளை கேள்வி பட்டிருப்போம். ஆனால் உண்மையிலேயே தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்ள முடியுமா என்ற கேள்வி நம்மில் பலருக்கு வருவதுண்டு. “முடியும்” என அடித்துச் சொல்கின்றனர் வல்லுனர்கள். இப்பதிவின் மூலம் தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்ள சில வழிகளைப் பார்ப்போம்.

இல்லாததைப் பற்றி சிந்திக்காமல் இருப்பதைப் பற்றி சிந்தியுங்கள்

“நல்ல படிப்பு இருந்திருந்தால், நல்ல வழிகாட்டி இருந்திருந்தால், பலவற்றை அடைந்திருப்பேன்” என தம்மிடம் இல்லாதவற்றை பட்டியலாக்கி கவலைப்படும் சிலரை சந்தித்திருப்போம். இல்லாதவற்றை கூறியே, இருக்கும் வாழ்வைத் தொலைத்து விடுவது தவறு. வெற்றியாளர்கள் எப்போதும் தங்களிடம் இருக்கும் திறமையை மட்டும் திறன்பட பயன்படுத்தி, சாதிக்கின்றனர். பலவீனத்திற்கான பரிகாரம், பலத்தைக் குறித்து சிந்திப்பது மட்டுமே என்பதை உணருங்கள்.

இழந்ததைப் பற்றி இல்லாமல் வர இருப்பதை நினைத்துச் சிந்தியுங்கள்

ஒரு கதவு மூடப்படும்போது, மற்றொரு கதவு திறக்கிறது ஆனால் மூடப்பட்ட கதவையே பார்த்துவிட்டு, திறந்த கதவை பொதுவாக காணத் தவறிவிடுகிறோம். கடந்தக்கால இழப்புகளை எண்ணிக்கொண்டே காலத்தை வீணடிக்காது, வர இருக்கும் அழகிய வசந்தகாலத்தை நம்பிக்கையுடன் எதிர்கொள்ளுங்கள்.

ஒப்பிடுதலை தவிருங்கள்

இயற்கை ஒவ்வொரு மனிதருக்குள்ளும் ஒரு திறமையை ஒளித்து வைத்துள்ளது, ஒன்றைப் போல் மற்றொன்று எப்போதுமே இருக்காது என்ற அடிப்படை தெளிவு இருந்தால் ஒப்பிடுதல் என்ற எண்ணமே வராது. தன்னம்பிக்கை தானாய் வளரும்.

எதிர்மறை சிந்தனைகளை உடைத்தெரியுங்கள்

நம் அனைவருக்குள்ளும் ஒரு விமர்சகர் ஒளிந்துக்கொண்டிருப்பார். அவர் நமது பழைய தோல்விகளை மட்டும் நினைவுப்படுத்தி, நம்மால் செய்ய முடியாது என்பதை மட்டும் கூறிக்கொண்டே இருப்பார். அவரது பேச்சைக் கேட்காமல் இருப்பது தான் வெற்றியைத் தீர்மானிக்கிறது. எடிசன் அவர்கள் மட்டும் தனது ஆயிரக்கணக்கான தோல்விகளை நினைத்துப் பார்த்திருந்தால், உலகிற்கே ஒளியை கொடுத்திருக்க முடியாதல்லவா?

உங்கள் முந்தைய சாதனைகளை அடிக்கடி நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்

இதுவரை நீங்கள் வெற்றிகரமாக கடந்து வந்த தூரத்தை அடிக்கடி நினைத்துப் பாருங்கள், இனி கடக்க வேண்டிய தூரம் பெரிதாக தெரியாது. “எவ்வளவோ பாத்துட்டோம், இது முடியாதா?” என நம்புகையில் அடுத்து அடைய வேண்டிய இலக்கு எளிதாகும்.

சிறு சிறு இலக்குகளை நிர்ணயித்து வெற்றிப் பெறுங்கள்

பெரிய இலக்குகள் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தமும், பாதையும் அமைக்கும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்து இல்லை, ஆனால் அந்த நெடுந்தூரப் பயணத்திற்கு உந்துசக்தியாக இருப்பது சின்னஞ்சிறு வெற்றிகளே. அதனால் அடிக்கடி சிறு இலக்குகளையும் நிர்ணயித்து, அவற்றை முழுமையாக செய்து முடியுங்கள். அவை தரும் நம்பிக்கை  உங்களுள் பெரிய மாற்றத்தைக் கொண்டுவரும்.

தோல்விகளே வெற்றியின் அடையாளங்கள் என்பதை உணருங்கள்

போட்டிகளின் முடிவு Win or Loose என்பது அல்ல, Win or Learn என்பதே! தோல்விகள் தான் வெற்றியை அடையும் படிகற்கள். எனவே, தோற்றுவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற எண்ணத்தை உதறித் தள்ளுங்கள், தோல்வியும் வெற்றியின் ஒரு அங்கம் தான் என்பதை புரிந்துக்கொள்ளுங்கள். தோல்வி தவறேயல்ல, தோல்வியிலிருந்து பாடம் கற்காமல் இருப்பது தான் தவறு என்பதை உணர வேண்டும்.

பயத்தை துரத்துங்கள்

தோல்வியை விட தோற்றுவிடுவோமோ என்ற பயத்தில் தான் பலர், பல முயற்சிகளை தொடங்காமலேயே இருந்துவிடுகின்றனர். பயம் என்பது உண்மையல்ல அது ஒரு உணர்வு மட்டுமே என்பதை நினைவுக்கூருங்கள். “Fear is not real, it’s just a feeling” என்பார்கள். எனவே பயத்தை துரத்துங்கள், வெற்றி உங்களுக்குத்தான். “அச்சமில்லை அச்சமில்லை” போன்ற பல பாரதியின் பாடல்கள், பயத்தை நீக்கி நம்பிக்கையை வளர்க்கக் கூடிய உற்சாக டானிக்குகள். அவற்றை அவ்வபோது பயன்படுத்துங்கள்.

புதிய விஷயங்களை, திறமைகளை கற்றுக்கொண்டே இருங்கள்

நமக்கு எப்போது எல்லாம் தெரியும் என்ற எண்ணம் வருகிறதோ, அப்போதே ஒரு அழகிய நதி போல் ஓடாது, ஒரு குட்டையைப் போல் தேங்க ஆரம்பிக்கிறோம். புதிது புதிதாக ஏதாவது கற்றுக்கொண்டே இருக்கையில், நமது நம்பிக்கை பல மடங்காகப் பெருகி விடுகிறது.

ரிஸ்க் எடுங்கள்

புதிய முயற்சிகளைத் எடுக்கத் தயங்காதீர்கள். வெற்றிப்பெற்றால் கொண்டாடலாம், தோற்றுவிட்டால் வழிகாட்டியாய் மாறலாம். பல நேரங்களில் ரிஸ்க் எடுக்காமல் யோசித்துக்கொண்டே இருப்பதே பெரிய ரிஸ்க்காக எதிர்காலத்தில் மாறிவிடும்.

நல்ல துணைகளைத் தேர்ந்தெடுங்கள்

நல்ல புத்தகங்கள், நண்பர்கள், நம்பிக்கை தரும் மனிதர்களை தேர்ந்தெடுங்கள். உங்களது பெரும்பான்மையான நேரத்தை யாரோடு செல்விடுகிறீர்களோ, அவற்றைப் பொறுத்தே உங்கள் குணங்களும், எண்ணங்களும்  அமையும். உங்களை ஊக்குவித்து,  உங்களை நல்வழிப்படுத்தும் துணை மிக மிக முக்கியம். விமர்சனம், எதிர்மறை எண்ணங்கள் மட்டுமே தரும் மனிதர்களிடம் விலகியே இருப்பது நல்லது.

சவால்களை சாதனையாக்குங்கள்

“எல்லா பறவைகளும் மழையின் போது ஒரு உறைவிடத்தை தேடி ஒளிகின்றன. ஆனால் பருந்து மட்டும் தான், மழை மேகத்துக்கு மேலே பறந்து மழையை தோற்கடிக்கிறது” என்ற ஒரு கூற்று உள்ளது. சவால்கள் இல்லாது, எந்தப் பாதையும் இருக்காது என்ற புரிதல் வேண்டும். அவ்வாறு இருந்தால் அந்தப் பயணம் சுவாரசியமாகவும் இருக்காது.

தன்னம்பிக்கையை வளர்த்து, வாழ்க்கை சவால்களை எதிர்கொள்ளுங்கள், சாதனை படையுங்கள். உங்களை நம்பி வீறுக்கொண்டு எழுந்து வாருங்கள், உலகம் உங்கள் வசப்படும்.

விமல் தியாகராஜன்

(எங்களது முகநூல் பக்கத்தை லைக் செய்து, தொடர்ந்து பகிர்வுகளை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் https://www.facebook.com/bpositivenews)

Likes(13)Dislikes(0)
Share
Feb 152017
 

1

சில வாரங்களுக்கு முன் நடந்த சம்பவம்.

நண்பர் திரு.லக்ஷ்மி நரசிம்மன் அவர்கள் சென்னை TVS நிறுவனத்தில் பல வருடங்களாக வேலை செய்து வருபவர். பத்து பைசா சமூகத்திற்காக கொடுத்து விட்டாலே, கட்-அவுட் வைக்கும் அளவு விளம்பரம் செய்துக்கொள்ளும் சில வேடிக்கை மனிதர்கள் வாழும் இன்றைய சூழ்நிலையில், பல நல்ல காரியங்களை சத்தமில்லாமல் செய்து வரும் எண்ணற்ற மனிதர்களுள் இவரும் ஒருவர்.

பொறியியல் படிக்கும் இவரது மகன் சாஹில் பிறந்த நாளை, இவர் கொண்டாடிய விதம் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தி, யோசிக்கவும் வைத்தது. “பொருளாசை மிகுந்து விட்டது, மனித நேயம் தேய்ந்துவிட்டது”  என்றெல்லாம் பலர் கவலைகளை தெரிவிக்கும் இந்த காலகட்டத்தில், இன்றும் நல்ல மனிதர்கள் வாழ்ந்துக்கொண்டு தான் இருக்கின்றனர் என்பதற்கு இது போன்ற சம்பவங்கள் அத்தாட்சியாய் உள்ளது எனலாம்.

இந்த சம்பவத்தை பற்றி நம் இதழில் குறிப்பிடுவதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. இந்தப் பதிவின் மூலம், இது போன்ற தொண்டு செயல்களை படிக்கும் எவரேனும், “நாமும் இது போல் செய்தால் என்ன?” என்று யோசித்தால், உதவிக்காக ஏங்கும் பல ஆதரவற்ற மனிதர்களுக்கு கூடுதல் ஆதரவு கரம் கிடைக்கும் என்ற எண்ணமே.

அந்த பிறந்த நாள் நிகழ்விற்கு வருகிறேன். சென்ற டிசம்பர் மாதம் இருபத்தைந்தாம் நாள் காலையில் எதேச்சையாக இவரைத் தொடர்புக்கொண்டு பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு சிறப்பான “வாழ்நாள் அனுபவத்தை” அன்று பெறப்போகிறோம் என்று அவரை அழைத்தபோது எனக்குத் தெரியவில்லை.

பேசி முடித்து தொடர்பை துண்டிக்க செல்கையில், “என் மகனுக்கு இன்று பிறந்த நாள் கொண்டாடுகிறோம்; முகப்பேரில் உள்ள பான்யன் (BANYAN) என்ற தொண்டு நிறுவனத்தில் மதியம் சுமார் ஒரு மணிக்கு கொண்டாட உள்ளோம், உங்களுக்கு நேரம் இருந்தால் கலந்துக்கொள்ளுங்கள்” என அழைத்தார்.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் எனக்கும் வெளி வேலை ஏதும் இல்லாதிருந்தது. கண்டிப்பாக வருகிறேன் என ஒப்புக்கொண்டு, மதியம் அங்கு சென்றடைந்தேன்.

பான்யன் அமைப்பின் இடத்திற்குள் நுழைவிலேயே பல ஆச்சரியங்கள் காத்திருந்தன. சுமார் 150 ஆதரவற்ற மனநிலை சரியில்லாத பெண்களை தங்கவைத்து, வாழ்வும், சிகிச்சையும் அளித்துக் கொண்டிருக்கிறது இந்த நிறுவனம்.

உள்ளே நுழைந்துவுடன் என்னை வரவேற்றார் நண்பர். அவரது துணைவியாரும், மகனும் வந்திருந்தனர். அங்குள்ள அனைவரின் அன்றைய மதிய உணவிற்குத் தேவையான செலவை (சுமார் மூன்றாயிரம் ரூபாய்) ஏற்று இருந்தார். அதற்கு முன் கூட்டியே பதிவும் செய்துள்ளார்.

தனது மகனின் பிறந்த நாளை ஒவ்வொரு வருடமும் தவறாது இது போல் தொண்டு நிறுவனங்களுக்குச் சென்று, உணவு செலவிற்கான தொகையை கொடுத்து அவர்களுடன் கொண்டாடுவதாகவும் தெரிவித்தார்.

2

அது மட்டுமன்றி நெகிழ்ச்சியான மற்றொரு சம்பவமும் அன்று நடந்தது. அவர்கள் மூவரும் உணவை அனைவருக்கும் பரிமாறவும் செய்தனர். அன்று கிறிஸ்துமஸ் தினம் என்பதால், ஸ்பெஷலாக சிக்கன் கொழம்பும் ஏற்பாடு செய்திருந்தது அந்நிறுவனம். நண்பரின் குடும்பம் சைவம் என்பதால் அதை மட்டும் நான் பரிமாற, எங்கள் அனைவருக்கும் மற்றட்ட மகிழ்ச்சி!

அங்குள்ள நோயாளிகள் ஒவ்வொருவரின் பின்னாலும் ஒவ்வொரும் சோக வரலாறு நிறைந்து இருக்கிறது. “எவரேனும் தங்களுடன் பேச, பழக மாட்டார்களா?” என்ற எண்ணம் அவர்களுள் தெரிந்தது. சிகிச்சை பெரும் சிலர் எங்களிடம் பேசியும் சென்றார்கள். சிகிச்சை பலனாக குணமடைந்து சிலர் வீடு திரும்பவதாகவும் நிறுவனத்தில் தெரிந்துக்கொண்டோம்.

3

கிளம்பும்போது நண்பர், “எத்தனையோ செலவுகள் அன்றாடம் செய்கிறோம், வருடத்திற்கு ஒரு முறை இந்த செலவு செய்வது எனக்கு ஒரு சுமையாகத் தெரிவதில்லை. மேலும் பணம் மட்டும் தருவதோடு இல்லாமல், நாங்கள் மூவரும் கண்டிப்பாக வந்து, எங்கள் கைகளாலேயே பரிமாறி விட்டுத்தான் செல்வோம். என் மகனுக்கு இது போல் கஷ்டப்படும் மனிதர்களின் நிலைமையையும் காண்பிக்க முடிகிறது” என அந்த செயலில் உள்ள பல நல்ல விஷயங்களை அடுக்கி, ஆச்சரியமூட்டினார்.

யோசித்துப் பார்க்கையில், இந்நாள் நகர நாகரிகமான பிறந்த நாள் கொண்டாட்டங்களுக்கும், கேளிக்கைகளுக்கும் செய்யும் செலவுகளை ஒப்பிடும்போது இது போன்ற நல்ல காரியங்களுக்குச் செய்கின்ற செலவு ஒரு செலவே இல்லை.

நண்பர்களே, நாமும் இது போல் ஒரு உதவியை செய்யலாமே? கஷ்டப்படும் சிலருக்கு, இதன் மூலம் நம்மால் பயனாக இருக்கக் கூடும் அல்லவா?

மேலும், கஷ்டங்கள் என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல் இருக்கும் பல இன்றைய தலைமுறை குழந்தைகளுக்கு, இது போன்ற மனிதர்களும் சமூகத்தில் உள்ளனர் என்ற விவரம் தெரியவரும். உணவின் முக்கியத்தை தெரியவைக்கும் பக்குவத்தையும், சமூகம் மீதான அக்கறையும், இது போன்ற நிகழ்வுகள் வளர்க்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

மாற்றி யோசிப்போம்!

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

(எங்களது முகநூல் பக்கத்தை லைக் செய்து, தொடர்ந்து பகிர்வுகளை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் https://www.facebook.com/bpositivenews)

Likes(3)Dislikes(0)
Share
Feb 042017
 

zara

 

பெயர் அமன்சியோ ஆர்டிகா
பிறந்தது 1936 ஆம் ஆண்டு ஸ்பெயினில்
தந்தை ரயில்வே ஊழியர்
படிப்பு பள்ளி படிப்பு பதினான்காம் வயதுடன் பாதியில் நின்றது
முதல் பணி ஒரு சட்டைத் தையல் கடையில் தொழிலாளி
முதல் வியாபாரம் 37 வயதில் துணிகளை விற்க ஆரம்பித்தது
பலம் தான் யாரென்று உலகுக்கு தெரியாமலேயே அசுர வளர்ச்சிக் கண்டது
சரித்திரம் Zara என்ற மிகப்பெரிய பேஷன் நிறுவனத்தை துவக்கியது. (Zara இன்று 88 நாடுகளில் 2100 கடைகள் என விரிந்துள்ளது)
கடைபிடிப்பது எளிமையான வாழ்க்கை, எளிமையாக ஆடைகள் அணிவது
உள்ளுர் சாதனை ஸ்பெயின் மட்டுமல்லாது ஒட்டுமொத்த ஐரோப்பிய நாடுகளின் நெ.1 பணக்காரர் ஆனது
உலக சாதனை பில் கேட்ஸையே சில வாரங்களுக்கு பின் தள்ளி உலகின் நெ.1 பணக்காரர் ஆனது
வாழ்நாள் சாதனை யார் வேண்டுமானாலும் zeroவிலிருந்து zaraவரை உயரலாம் என உணர்த்தியது!!!

 

அமன்சியோவின் வெற்றி ரகசியம்:

லேட்டஸ்ட் பேஷன் ஆடைகளை சரியான விலையில், விரைவாக வாடிக்கையாளர்களுக்கு கொண்டுபோய் சேர்ப்பது

பி.கு.:

Zara இன்றும் (zero advertising) விளம்பரமே கிடையாது என்ற யுக்தியை கையாள்கிறது. புது துணிகளை வடிவமைத்து, சந்தைக்கு அனுப்ப 6 மாதம் மற்ற நிறுவனங்களுக்குத் தேவைப்படுகையில், Zara ஒரே வாரத்தில் தனது புது டிசைன்களை கடைகளுக்கு அனுப்பி விடுகிறது!

விமல் தியாகராஜன்

Likes(3)Dislikes(0)
Share
Share
Share