Jan 142016
 

12391414_924956920929721_8475639180000277652_n

(சென்ற இதழின் தொடர்ச்சி….)

இதுவரை எத்தனை வீடியோக்கள் எடுத்துள்ளீர்கள்? உங்களை போல் யூ-டியுபில் வகுப்பு எடுப்பவர்கள் சந்தித்த சவால்களைப் பற்றி ஏதேனும்?

இதுவரை 40 வீடியோக்களை வெளியிட்டுள்ளேன். Logarithm வீடியோ எனக்கு தனிப்பட்ட முறையில் திருப்தி அளித்த வீடியோ என்று சொல்வேன். அது போல் ஒரு வீடியோ எடுக்க சுமார் மூன்று வார காலம் வரை உழைக்க வேண்டும்.

அதன் பின்னணியில் உள்ள உழைப்பை நன்கு அறிந்த, கல்வித்துறைக்காக ஏற்கனவே வீடியோக்கள் வெளியிட்டு வகுப்பெடுத்த நான்கு நபர்களிடம்  பேசியபோது, “பொதுவாகவே கல்வி மற்றும் நல்ல விஷயங்கள் என்றால் நம் மக்களது ரெஸ்பான்ஸ் அத்தனை சிறப்பாக இருப்பது இல்லை, சினிமா மற்றும் ஏதேனும் பொழுதுபோக்கு விஷயங்களுக்கான மீம்ஸ் என்றால் அதற்கான வரவேற்பு மிகுதியாக இருக்கும். ரெஸ்பான்ஸ் சரியாக இல்லாததால் அந்த பணிகளை தொடர முடியாமல் பாதியில் விட்டு விட்டோம்” என்று வருத்தத்துடன் தெரிவித்தனர்.

பொழுதுபோக்கிற்கு உள்ள ஆதரவு நல்ல விஷயங்களுக்கு கிடையாது என்பது ஒரு பிராக்டிக்கலான பிரச்சினை தான். இதை எவ்வாறு கையாளலாம் என நினைத்தீர்கள்?

மக்கள் ஏன் ஆக்கபூர்வமான நல்ல விஷயங்களை ஆதரிக்காமல் பொழுதுபோக்கு பதிவுகளை பெரியளவில் ஆதரிக்கிறார்கள் என்ற வருந்தி,  “PLEASE SAVE THE CREATORS” என்ற ஒரு வீடியோவை எடுத்து ரிலிஸ் செய்தேன்.

மொத்தமாகவே, 45 நிமிடங்களில் எடுத்து முடிக்கப்பட்ட அந்த வீடியோவிற்கு விருப்பங்களும், வரவேற்பும் இதுவரை நான் எடுத்த அனைத்து வீடியோக்களை விடவும் அதிகமாக இருந்தது. இது என்னை மிகவும் வியக்க வைத்தது.

ஒரு வீடியோவோ, ஒரு கட்டுரையோ, அதன் கருத்தை பார்த்து ரசிக்கிறவர்கள் நம்மூரில் சற்று குறைவு தான். ஏதாவது உணர்ச்சியை தூண்டும் வகையில் ஒரு கருத்தை வெளியிட்டால் அதை விரும்பி,  அதிகளவில் ஷேரிங் செய்கிறார்கள்.

இதை பார்க்கும்போது, எதற்கு மிகவும் உழைத்து அதிக நேரம் செலவு செய்து ஒரு நல்ல விஷயத்தை தர வேண்டும், நேரமே செலவழிக்காமல் இது போன்று எதாவுது உணர்ச்சிகரமானப் பதிவை ரிலிஸ் பண்ணிவிடலாமே என்று பலருக்கு தோன்றும் அல்லவா?

ஏதெனும் கல்வி நிறுவனங்களை அணுகி உங்களது வீடியோக்களை பார்க்குமாறு கேட்டிருக்கிறீர்களா? இந்த முயற்சிக்கு ஆசிரியர்களின் ஆதரவு எவ்வாறு இருக்கிறது?

இதுவரை நானாக சென்று எந்த கல்வி நிறுவனங்களிடமும் இதைப்பற்றி தெரிவிக்கவில்லை. கடந்த இரண்டு வருடங்களில் நூற்றுக்கும் அதிகமான ஆசிரியர்கள் வரை என்னை தொடர்பு கொண்டு, இந்த பணிகளை சிறப்பாக பாராட்டியுள்ளனர்.

தங்களது வகுப்புகளில் இந்த வீடியோக்களை போட்டுக்காட்டுகையில், மாணவர்களிடமிருந்து வரும் வரவேற்பு சிறப்பாக இருக்கிறது என்றும், இந்த வீடியோக்களின் மூலம் கற்பிப்பது மிகவும் எளிமையாக இருக்கிறது என்றும், இதை தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொண்டுள்ளார்கள்.

ஆனால் இந்த வீடியோக்கள் கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு சென்றடையாமல் உள்ளது. என வீடியோ தொகுப்புகளை எல்லாம், குறுந்தகட்டில் பதிவேற்றி, அத்தகைய மாணவர்களுக்கு தரும் ஆசை உள்ளது.

உங்கள் பார்வையில் நம் கல்வி முறை எவ்வாறு உள்ளது?

கல்வி இப்போது முழுமையாக வியாபாரம் ஆகிவிட்டது. வாடிக்கையாளர்களை தம்மிடம் எவ்வாறு ஈர்ப்பது என்பது மட்டும் தான் ஒரு வியாபாரியின் நோக்கமாக இருக்கும். அதே நோக்கத்தில் தான் பள்ளிகளும் பேனர்களை அடித்து, எங்கள் பள்ளியில் இத்தனை விழுக்காடுகள் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளனர், மாவட்ட அளவில் இத்தனை மாணவர்கள் இடம் பிடித்துள்ளனர் என விளம்பர படுத்துகின்றனர்.

அடுத்தது பல கல்வி நிறுவனங்களில் குறைந்த சம்பளத்தில் ஆசிரியர்களை பணியில் அமர்த்துகின்றனர். ஆசிரியர்களுக்கு அனுபவம் இருக்கிறதா சொல்லித்தரும் திறமை இருக்கிறதா என்றெல்லாம் பார்ப்பதில்லை. பல கல்லூரிகளில், அந்தாண்டு படிப்பு முடித்த மாணவர்கள் அடுத்த வருட மாணவர்களுக்கு ஆசிரியர்களாக நியமிக்கின்றனர்.

வேலைக்குச் சென்று அனுபவம் பெறாத அந்த ஆசிரியர்களுக்கு என்ன பிராக்டிக்கல் அறிவு இருக்கும், அவர்களால் மாணவர்களுக்கு எவ்வாறு சொல்லித் தரமுடியும்? அந்த கல்வி நிறுவனங்களின் பணம் சம்பாதிக்கும் பேராசையில், செலவை எவ்வாறு குறைத்துக்கொள்ள முடியும் என்று எண்ணி அத்தகைய ஆசிரியர்களை நியமிக்கின்றனர்.

அதனால் தான் பல கல்லூரிகளில் இருந்து வெளிவரும் பட்டதாரிகள், தொழிற்சாலைகள் எதிர்பார்க்கும் அடிப்படை அறிவும் திறமையும் இன்றி வெளிவருகின்றனர். என்னை பொறுத்தவரை, பிராக்டிக்கல் அனுபவம் இருக்கும் ஒருவரால் தான் நல்ல ஆசிரியராக வர இயலும். இப்போது நாம் கற்றுக்கொடுக்கும் முறை சரியில்லை.

மேலும் மாணவர்களுக்கு புரிகிறதோ இல்லையோ, வகுப்பில் உள்ள கருப்பு பலகையில், சூத்திரங்கள், பாடங்கள் என ஆசிரியர்கள் எழுதி தள்ளுவார்கள். அதை அப்படியே தனது நோட்டில் எழுதவில்லை என்றால் அடி விழும் என்று மாணவர்களும் எழுதிவிடுவர். பரீட்சையிலும் மனபாடம் செய்து மதிப்பெண்கள் வாங்கி விடுவர். ஆனால் அதில் அறிவு எங்கு வளர்கின்றது?

நீங்கள் இருக்கும் அமேரிக்கா போன்ற நாடுகளில் கல்வி முறை எவ்வாறு இருக்கிறது?

கல்விக்காக வீடியோக்களை நான் செய்யத் தொடங்கியவுடன், இங்குள்ள பல  ஆசிரியர்களிடமும் மாணவர்களிடமும் பேசி நிறைய விவரங்களை திரட்டுகையில், இரண்டு நாடுகளில் உள்ள கல்வி முறைகளில் வேறுபாடுகள் தெளிவாக தெரிந்தது.

இங்கு எல்லா படிப்பிற்கும் ப்ராஜக்ட் செய்ய சொல்லி விடுவார்கள். ஐந்தாவது ஆறாவது படிக்கும் மாணவர்கள் கூட ப்ராஜக்ட் செய்தாக வேண்டும். ஆறாவது படிக்கும் மாணவன், எலக்ட்ரானிக்ஸ், உயிரியல், மைக்ரோபயாலாஜி என பல பாடங்களில் சிறு சிறு ப்ராஜக்டாவது செய்கின்றனர்.

அறிவியல் ப்ராஜக்ட் என்பது இந்நாட்டில் அவசியம் செய்தே ஆக வேண்டும். சிறு குழந்தைகள் கூட பள்ளிகளில் அவற்றை ரசித்து மகிழ்ந்து செய்கின்றன. நம்மூரில்  எல்லா பாடங்களையும் நாம் படிக்கிறோமே தவிர, பிராக்டிக்கலாக செய்து பார்ப்பதே இல்லையே? பதினொன்று, பன்னிரண்டாம் வகுப்புகளில் மட்டும் வலுக்கட்டாயமாக ஆய்வுக்கூடங்களில் மாணவர்களை அனுப்புகிறோம்.

நமது மாணவர்களின் அறிவும் திறனும் மேற்கத்திய நாட்டு மாணவர்களை ஒப்பிடுகையில் எவ்வாறு உள்ளது?

அந்த வகையில் பெரிதும் வித்தியாசம் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் இங்கு வளரும் குழந்தைகளுக்கு சிறுவயதிலிருந்தே தொழில்நுட்பத்திற்கு தொடர்பு எளிதாக கிடைத்துவிடுகிறது. அந்த மாணவர்கள் ஏதேனும் பாடம் புரியவில்லை என்றால், வீடியோக்களின் மூலம் அதை கற்றுக் கொள்கின்றனர். அம்மாதிரியான வசதி நம் நாட்டில், சில நகரங்களில் மட்டும் கிடைக்கிறதே தவிர பல கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு கிடைப்பதில்லை. இது அடிப்படை கல்விக்கான (EDUCATIONA INFRASTRUCTURE) கட்டமைப்பில் உள்ள பிரச்சினை.

நாம் என்ன தருகிறோமோ, அவை தான் மாணவர்களிடமிருந்து எதிர்பார்க்க முடியும். இன்னும் அந்தளவிற்கு நம் மாணவர்களுக்கு தொழில்நுட்பத்தை தரவில்லை.

இதற்கு என்ன செய்யலாம்? எவ்வாறு இதை மாற்றலாம்?

APPLICATION ORIENTED ஆக நம் கல்வி முறை இருக்க வேண்டும். இது தான் கான்செப்ட், இந்த இடங்களில் தான் இந்த பாடம் பயன்படுகிறது என்று பிராக்டிக்கலாக சொல்லித்தந்து, அடிப்படை கான்செப்டை புரியவைத்து விட்டால், மாணவர்கள் எத்தனை பெரிய சூத்திரம் கொடுத்தாலும், அவர்களே தீர்வை எழுதிவிடுவார்கள். மாணவர்களுக்கும் படிப்பில் ஒரு பிடித்தம் வரும்.

இந்தியாவில் APPLICATION BASED, VALUE BASED கல்வி முறையெல்லாம் சாத்தியம் தானா? அவைகளுக்கு எதிர்காலத்தில் வாய்ப்புகள் வருமா?

தற்போது எந்த அரசாங்கமும், கல்வி நிறுவனங்களும் அதற்கான செயலையும் திட்டங்களையும் வைத்திருக்கவில்லை. இந்த கல்விமுறை போகும் வரை போகட்டும், பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று தான் அனைவரும் இருக்கின்றனர்.

ஆனால் மாற்றம் கண்டிப்பாக வரும், வந்தே ஆக வேண்டும். அத்தகைய பயிற்சியையும், திறமையையும் பள்ளிகளில், கல்லூரிகளில் கிடைக்கவில்லை என்றால் கூட, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் வேகம், மாணவர்களுக்கு வெளியிலிருந்து அவற்றை தந்துவிடும் அளவிற்கு மாற்றம் நம் சமுதாயத்தில் வரும். இன்னும் ஐந்து பத்து ஆண்டுகளில் நமது மாணவர்கள் ஆசிரியர்களை கேள்வி கேட்கும் நிலையில் இருப்பர்.

கல்வித்துறையில் வீடியோக்களை, அணிமேஷன்களை வைத்து சொல்லித்தரும் பாடமுறைகளுக்கு வாய்ப்பும் வரவேற்பும் மிக அதிகமாக வரும் காலங்களில் இருக்கும். வகுப்பறை INTERACTIVE SESSIONS ஆக இருக்கும்.

பெற்றோர்களுக்கு நீங்கள் சொல்ல விரும்புவது?

உங்கள் பிள்ளைகளை மற்றவர்களோடு ஒப்பிட்டு பார்த்து பேசாதீர்கள். இரண்டாவதாக தங்கள் பள்ளிகளின் ரிசல்டிற்காக பள்ளிகள் தான் மாணவர்களை மதிப்பெண் எடுங்கள் என்று மன அழுத்தம் தருகிறார்கள் என்றால், பெற்றோர்களும் அதே தவறை செய்கின்றனர்.

மதிப்பெண் என்பது ஒரு மாணவனின் வாழ்வில் கடைசி வரை வரப்போவதில்லை. படித்து முடித்துவிட்டால், மாணவனின் திறமையை பொறுத்துதான் அவன் வாழ்க்கை அமையப்போகிறது. என் கூட படித்து, மதிப்பெண் சரியாக எடுக்காத சிலர், தங்கள் திறமையால் பெரியளவு சாதித்துள்ளதையும், மதிப்பெண் நன்றாக எடுத்தும் கஷ்டப்படும் சிலரையும் நான் பார்த்துள்ளேன்.

அதனால் மதிப்பெண் மட்டுமே குறிக்கோள் என மாணவனை பெரும் மன உழைச்சலுக்கு ஆளாக்காமல் பெற்றோர்கள் இருக்க வேண்டும். நிறைய பெற்றோர்களுக்கு மதிப்பெண்களுக்கும் அறிவிற்கும் வித்தியாசமே தெரிவதில்லை. மதிப்பெண்களுக்கும் அறிவிற்கும் சம்பந்தமே இல்லை என அவர்கள் உணர வேண்டும்.

மாணவர்கள் எத்தனை மதிப்பெண் எடுக்கிறார்கள் என்று பார்க்காதீர்கள், என்ன கற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்று பாருங்கள். உங்கள் ஆசையை அவன் மீது திணிக்காதீர்கள், அவனுக்கு எது விருப்பமோ அதை படிக்க வையுங்கள். ஒருவேலை அவனுக்கு எந்த தனிப்பட்ட விருப்பமும் இல்லையெனில், அவனுக்கு ஆலோசனை கூறுங்கள்.

ஆசிரியர்களுக்கு ஏதாவது சொல்ல விரும்புகிறீர்களா?

கண்டிப்பாக உண்டு. பல வளர்ந்த நாடுகளில் உள்ள கல்வித்துறையின் நல்ல விஷயங்களை சேகரித்துக்கொண்டு வருகையில் எனக்கு ஒன்று புலப்படுகிறது. நம் நாட்டில் உள்ள மாணவர்கள் உளவியல் ரீதியில் பெரும் துயரத்திற்கு ஆளாகின்றனர். எந்த நாட்டிலும், பரீட்சை வைத்து முடித்தவுடன், வகுப்பறையில் பப்ளிக்காக மாணவர்களை கூப்பிட்டு, விடைத்தாள்களை தந்து, மதிப்பெண்களையும் கூறி அவமதிப்பதில்லை.

ஒரு மாணவனை நூறு பேர் மத்தியில் வைத்து, “நீ பத்து மதிப்பெண் தான் வாங்கி இருக்கிறாய், எதுக்குமே லாயக்கு இல்லை” என்று அவமதிக்கும் போது, அந்த மாணவன் பெரும் மன உளைச்சலுக்கு தள்ளப்படுகிறான். நமக்கு படிப்பு வராது என்ற எண்ணம் சிறு வயதில் அவனுக்கு ஆழமாக பதிந்து விடுகிறது.

குழந்தைகள் உளவியல் (CHILD PSYCHOLOGY) என்பது மிகவும் முக்கியமான சீரியஸான விஷயம். அதை கவனமாக கையாள வேண்டும். இது வகுப்பறை பிரச்சினை கிடையாது. சமுகப் பிரச்சினை.

மாணவர்களின் மதிப்பெண்களையும், அவர்களின் திறமைகளை குறித்தும் மாணவர்களிடமே தனியாக ஆசிரியர்கள் பேச வேண்டும் என்கிறீர்களா?

கண்டிப்பாக. பத்தாவது பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பரீட்சை ரிசல்டை இணையத்தில் வெளியிட்டு, யார் வேண்டுமானாலும் எந்த மாணவனின் மதிப்பெண்ணை பார்க்கலாம் என்ற சூழ்நிலை இங்குள்ளது. மேலும், மாநிலத்தில் முதல் மதிப்பெண், இரண்டாவது மதிப்பெண் என்று கூறி செய்தித்தாள்களில் பரப்புவது, இதெல்லாம் மிக மோசமான விஷயங்கள். இது தோல்வியடைந்த மற்ற மாணவர்களை எப்படி எல்லாம் பாதிக்கிறது? இதை ஏன் ஒரு சமுக பிரச்சினையாக நாம் யாரும் பார்ப்பதில்லை? எந்த வளர்ந்த நாட்டிலும் இவையெல்லாம் நடக்காத செயல்கள். வளர்ந்த நாடுகளில் ஒவ்வொரு மாணவனுக்கும் ஒரு இணைய தளத்தின் கடவுச்சொல் தரப்பட்டு அவன் மட்டும் அவன் மதிப்பெண்ணை பார்க்கும் அதிகாரம் தரப்படுகிறது.

அது மட்டுமன்றி, மாணவர்களை அனைவருக்கும் முன் முழங்காலில் மண்டியிட செய்தல், பப்ளிக்காக அடித்தல் போன்ற தண்டனைகளை தரும்போதே அவனது வாழ்க்கையையும், நம்பிக்கையையும் முழுதுமாக சிதைத்து விடுகிறோம். மாணவனின் தன்னம்பிக்கையை உடைத்து, அவனுள் தாழ்வு மனப்பான்மையை கொண்டு வந்துவிடுகிறோம். இவையெல்லாம் நம் கல்வித்துறையில் உள்ள மிகப்பெரிய குறைபாடுகள். இவற்றை உடனடியாக தீர்க்க வேண்டும்.

உங்கள் லட்சியம் என்ன?

கல்வியில் மாற்றத்தை பொறுத்தவரை நான் கல்வித்துறையையோ, கல்வி நிறுவனங்களையோ  நம்பவில்லை, மக்களை தான் நம்புகிறேன். மக்களே மக்களுக்காக மாற்றத்தை கொண்டு வரவேண்டும். மிகப் பெரியளவில் இதை நான் செய்ய நினைக்கிறேன்.

எனது முதல் திட்டமாக, ஆறு முதல் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு வரை உள்ள அறிவியல் மற்றும் கணித பாடங்களின் ஒவ்வொரு கான்செப்டையும், APPLICATION ORIENTED கல்வி முறையாக எளிமையாக எடுத்துரைத்து, அவற்றை வீடியோக்களாக ஒரு இணைய தளத்தில பதிவு செய்ய நினைக்கிறேன். இது எப்போதும் மாணவர்களுக்கு இலவசமாக கிடைக்கும் வகையில் இருக்க வேண்டும்.

அடுத்த இலக்காக பள்ளிகளில் கல்லூரிகளில் உள்ள அனைத்து பாடங்களையும் இதே முறையில், மாணவர்களுக்கு புரியும் வகையில் பதிவு செய்திட வேண்டும். இது எளிமையான வேலை இல்லை.

இது என்னால் மட்டும் முடியக்கூடிய விஷயமில்லை. எனக்கு நிறைய மக்களின் உதவி தேவைப்படுகிறது. நிறைய அனுபவமுள்ள தொழில்முறை வல்லுனர்களை வைத்து பாடகோப்புகளை தயார் செய்ய வேண்டும். அவர்களின் அறிவையும் அனுபவத்தையும், பாடங்களில் உள்ள கான்செப்டுகளோடு இணைத்து, வீடியோக்களாக தயார் செய்து ஒரு பெரிய DATABASEஐ வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

மாணவர்களுக்கு அடிப்படை கல்வியை, அவர்களுக்கு ஆழமாக மண்டையில் எத்தி அனுப்பி விடவேண்டும். இவை அனைத்தையும் அவர்களுக்கு இலவசமாக கிடைக்க வழி செய்ய வேண்டும். அதோடு என் கடமை முடிந்து விடும். அதற்கு பின் அவர்கள் வாழ்கையை அவர்களே பார்த்துக்கொள்வர்.

டெக்னிக்கல், வீடியோ வேலைகள், எடிட்டிங் வேலைகள், நிதியுதவி, நல்ல தன்னார்வலர்கள், என பல உதவிகளும், ஆதரவும் தேவைப்படுகிறது. நிறைய கைகள் சேர வேண்டும். அப்போது தான் இது சாத்தியப்படும்

(இந்த பணிகள் தொடர்பாக, விருப்பமுள்ள யாரேனும் திரு.பிரேமை தொடர்புகொள்ள நினைத்தால், premanand2008@gmail.com என்ற முகவரியில் தொடர்பு கொள்ளலாம்)

Likes(18)Dislikes(2)
Share
Jul 142015
 

Ach2 (1)

ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் மிக உயரிய பதவி, நீச்சல் போட்டிகளில் பல முறை தேசிய சாம்பியன் விருதுகள், கூடைப்பந்து மற்றும் நீச்சல் சங்கங்களில் முக்கிய பொறுப்பு, தொண்டு நிறுவனம் என ஏகப்பட்ட முகங்கள் அவருக்கு.

இயற்கை அவருக்கு இரண்டு கைகள் மட்டுமே சரியாக கொடுத்தது, ஆனால் அதை பொருட்படுத்தாமல் “இழப்பதற்கு இனி ஒன்றும் இல்லை, அடைவதற்கு இந்த உலகமே உண்டு” என்ற வரிக்கு ஏற்றார் போல், தன்னையும் தன்னைப் போல் உள்ள பலரின் வாழ்க்கைத் தரத்தையும் உயர்த்தி வரும் திருமதி.மாதவி லதாவின் சாதனைகளும் பேட்டியும் இந்த மாத B+ சாதனையாளரின் பக்கத்தில்.

தான் யாரது ஆதரவின்றியும் வாழ வேண்டும், யாருக்கும் பாரமாக இருந்திடக் கூடாது என்ற அவரது ஆழ்ந்த எண்ணம், பேட்டிக்காக அவர் மட்டும் தனியாக தானியங்கி வீல் சேரை லாவகமாக ஓட்டி வந்த பாங்கில் தெரிந்தது.

அவரிடம் வெளிப்பட்ட தன்னம்பிக்கை கலந்த புத்துணர்ச்சி, சமுதாயத்திற்கு ஏதேனும் செய்ய வேண்டும் என நினைக்கும் அவரது பாதைக்கு “வானமே எல்லை” என்பதை தெளிவாக காட்டியது. இனி அவர் பேட்டியிலிருந்து..

வணக்கம், உங்களை அறிமுகப் படுத்திக்கொள்ளுங்கள்..

வணக்கம், என் பெயர் மாதவி லதா. மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான வீல் சேர் கூடைப்பந்து விளையாட்டின் கூட்டமைபிற்கு தலைவராகவும், தமிழக பாராலிம்பிக்ஸ் (PARALYMPICS) நீச்சல் சங்கத்தின் பொது செயலாளராகவும், “YES WE TOO CAN” என்ற மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான அமைப்பின் நிறுவனராகவும் உள்ளேன். ஒரு தனியார் பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் துனைத் தலைவராக பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

(பாராலிம்பிக்ஸ் போட்டிகள் என்பது பல விதமான ஊனத்தினால் பாதிக்கப்பட்டோருக்கான சர்வதேச விளையாட்டு நிகழ்ச்சி)

இதை படிக்கும் வாசகர்களுக்காக, உங்கள் உடல் ரீதியான பாதிப்பைப் பற்றி..

ஏழு வயது குழந்தையாக இருக்கும் போதே, என் இடது கை தவிர மற்ற உடல் பாகங்கள் தீவிர போலியோ நோயால் பாதிக்கப்பட்டன. சிறிது நாட்கள் கழித்து, வலது கை சரியானது, ஆனாலும் இரண்டு கால்களும், முதுகு தண்டும் சுத்தமாக பாதிக்கப்பட்டது.

பிறந்தது, படித்தது..

(இப்போதய தெலுங்கானா மாவட்டத்தில் உள்ள) சத்ரப்பள்ளி என்ற கிராமத்தில் பிறந்தேன். தந்தை ஒரு உயர்நிலைப் பள்ளியில் பணிப்புரிந்த ரிடையர்ட் தலைமை ஆசிரியர். பத்தாவது வரை சத்ரப்பள்ளியில் படித்தேன். அதற்கு மேல், மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான பள்ளிகள் அங்கு இல்லை என்பதால் வீட்டிலிருந்தே 12ஆம் வகுப்பு, பீ.ஏ. டிகிரியும் தனியாக படித்தேன்.

வெளியே என்னால் செல்ல முடியாமல் வீட்டிலேயே இருக்க வேண்டிய சூழ்நிலை. ஆனாலும் வீட்டிற்குள் வெளியுலகத்தினர் என்னை வந்து பார்க்க ஒரு வழி செய்தேன். கணக்குப் பாடத்திலும், பயிற்றுவித்தலிலும் ஈடுபாடு அதிகம் இருந்ததினால், மாணவர்களுக்கு வீட்டிலிருந்தபடியே டியுஷன் சொல்லித்தருவேன்.

வங்கி வேலை எவ்வாறு ஆரம்பித்தது?

சிறுவயதில் ஆசிரியர் ஆக தான் விருப்பம் அதிகம் இருந்தது. ஆனாலும் நிக்க முடியாத சூழ்நிலையால், வேறு வேலை தேடலாம் என பல இடங்களில் விண்ணப்பித்தேன். சில நிறுவனங்கள், மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கு தங்களால் வேலை தர இயலாது என மறுத்துவிட்டனர். அப்போது தான் என் உறவினர் ஒருவர், வங்கிகளில் விண்ணப்பிக்கலாம் என கூறவே, வங்கிகளுக்கு முயற்சி செய்தேன்.

WRITTEN பரீட்சையிலும், நேர்முகத் தேர்விலும் தேர்ச்சிப் பெற்றாலும், மெடிக்கலில் UNFIT என்று கூறி வங்கி வேலையில் என்னை நிராகரித்துவிட்டனர். அதை எதிர்த்து போராட, எங்கள் கிராமத்தை விட்டு பெற்றோர்களுடன், ஹைதிராபாத் சென்றேன். எலும்பு மருத்துவர்கள், பல அரசு அதிகாரிகள், வக்கீல்கள் என அனைவரையும் சென்று சந்தித்தோம். பின்னர் மீண்டும் ஒரு மெடிக்கல் சோதனை, ஒரு எலும்பு மருத்துவரை வைத்து ஃபிட்னஸ் நடத்தினார்கள். இம்முறை எனக்கு அனுமதி அளித்து, ஸ்டேட் பாங்கில் பணிக்கு நியமித்தனர்.

நீச்சல் துறையில் எவ்வாறு நுழைந்தீர்கள்?

வேலையில் ஈடுபாடு அதிகம் என்பதால், கடுமையாக உழைப்பேன். பல வருடங்கள் நீண்ட நேரமாய் ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்தே வேலை செய்தது உடலுக்கு பெரும் கேடு விளைவித்தது.

2007ஆம் வருடம் கடும் முதுகு வலி வந்து தசைகள் வலுவிழந்தன. மருத்துவர்கள் உடனடியாக முதுகுத்தண்டில் அறுவை சிகிச்சை செய்ய வற்புறுத்தினர். செய்யாவிடில், ஒரு வருட காலம் தான் என் வாழ்க்கை இருக்கும், அதிலும் நிறைய உடல் பிரச்சினைகள் உண்டாகும் என தெரிவித்தனர். சிகிச்சையின் பலனும், சந்தேகம் தான் என்றும் கூறவே, ஹோமியோபதி மற்றும் பிசியோதெரபி முறைக்கு சென்றேன். பிசியோதெரபி மூலம் WATERTHERAPHY முறைக்கு அறிமுகம் கிடைத்தது.

WATERTHERAPHY முறையில் நீரில் இருந்து சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது தான் நீச்சலுக்கும் நுழைந்தேன். சிறு வயதிலிருந்தே நீச்சல் என்றால் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். நீச்சல் அடிப்பது என்பது ஒரு பெரும் கனவாக இருந்தது. ஆனால் எனக்கு ஆபத்து ஏதேனும் நேர்ந்துவிடும் என்று வீட்டில் அனுமதி கிடைக்கவில்லை. இந்த உடல் வலிக்காக நீச்சல் செய்தாக வேண்டும் என அனுமதி வாங்கினேன். அதற்கு என் உடல்நிலைக்கு தான் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

நீச்சலும் நானே கற்றுக்கொண்டேன். ஏனெனில் அந்த காலத்தில் கோச்சுகளுக்கு என்னைப் போன்றோர்களுக்கு நீச்சல் பயிற்சி கற்றுக்கொடுப்பது தெரியாது. நீச்சல் என் உடல் நிலையை சீராக்கியது. அது போல் ஒரு சிகிச்சை இல்லை. இந்த விவரம் அனைவருக்கும் பரவி தெரிய வேண்டும் என நினைக்கிறேன்.

 

இந்த நீச்சல் ஆர்வம் தான் ஒரு தேசிய சாம்பியன் பிறக்க காரணமாயிருந்ததா?

ஆம். நீச்சல் தெரிந்ததால், சாதாரண மக்களுடன் போட்டிகளில் கலந்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தேன். முதல் முறை நீச்சல் போட்டிக்கு நான் இறங்கியபோது, போட்டி நடத்துபவர்கள், இந்த பெண் எவ்வாறு நீந்துவார் என வெகுவாக பயந்தனர். பாதுகாப்பிற்கு எனக்கு முன்பும், பின்பும் இரண்டு நீச்சல் வீரர்களைப் போட்டு அனுமதி அளித்தனர். ஆனால் சர்வதேச விதிகளின் படி நடந்த அந்த 100மீ போட்டியில், அவர்கள் உதவி இல்லாமலே நான் முழுமையாக நீந்தி முடித்தேன். அதற்காக எனக்கு “சிறந்த ஊக்குவிக்கும் வீராங்கனை” என்ற விருதை தந்தனர்.

அந்த போட்டி நடக்கும் வரை, மூளை வழியாக நடக்கும் எல்லா போட்டிகள் தான் நமக்குரியது, உடல் ரீதியான போட்டிகள் நமக்குறியதில்லை என எண்ணியிருந்த என் வாழ்வில் ஒரு பெரும் மாற்றம் வந்தது. பெரும் நம்பிக்கையையும், உற்சாகத்தையும் தந்தது. அதற்கு முன்னரே ஸ்கூட்டர் ஓட்டுவது, கார் ஓட்டுவது, பல வேலைகள் செய்வது இவைகள் தான் என்னால் அதிக பட்சமாக செய்ய முடியும் என இருந்த நான், அதற்கு மேலும் நம் வாழ்வில் முடியும் என என் பயணத்தை தொடங்கினேன்.

தெருக்களில் யாராவது விளையாடினால் கூட, விளையாடுபவர்கள் என் மீது தெரியாமல் விழுந்து விட்டால் எனக்கு அடிபட்டு விடும் என்ற அக்கறையில், என் பெற்றோர்கள் விளையாட்டு பக்கமே என்னை அனுப்ப மாட்டார்கள். பேச்சுப்போட்டி, எழுத்துப்போட்டி, பரீட்சைகளில் முதல் மார்க்குகள் என பள்ளிகளில் SCHOOL DAY விழாக்களில் பல பரிசுகள் எனக்கு ஒவ்வொரு வருடமும் கிடைக்கும். ஆனால் எப்போதும் விளையாட்டுகள் என்றால் பூஜ்ஜியம் தான்.

அப்படியெல்லாம் இருந்த எனக்கு, 40 வயதிற்கு மேல், விளையாட்டு வீராங்கனையாக வாய்ப்பு கிடைத்தது, ஒரு புது உலகத்திற்குள் நுழைந்தது போலிருந்தது. பின்னர் பாராலிம்பிக்ஸ் (PARALYMPICS) போட்டிகளின் வழியாக தேசிய சாம்பியன் ஆனேன். பல மாற்றுத் திறனாளிகளை  விளையாட்டுத் துறையில் நுழைய ஊக்குவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

பாராலிம்பிக்ஸ் சங்கம் குறித்து..

தமிழகத்திலிருந்து, ஏழாவது தேசிய பாராலிம்பிக்ஸ் சாம்பியன் போட்டிகளில் என்னுடன் சேர்த்து மூன்று மற்ற நீச்சல் வீரர்களையும் அழைத்து சென்று கலந்துக்கொண்டேன். நாங்கள் நால்வரும் 4 தங்கம், 4 வெள்ளி என மொத்தம் 8பதக்கங்களை குவித்தோம். அதில் நான் மட்டும் 3 தங்கப்பதக்கங்கள் வென்று தேசிய சாம்பியன் ஆனேன். அதற்கு பின்னும் தொடர்ச்சியாக பல போட்டிகள், பல பதக்கங்கள் வென்றோம்.

அதோடு நில்லாமல், பாராலிம்பிக்ஸ் நீச்சல் சங்கத்தை நிறுவினோம். 4 நீச்சல் வீரர்களை வைத்து ஆரம்பித்த நிறுவனம் மூலம், கடந்த வருடம் சுமார் 250 வீரர்கள் வரை இடம்பெற்றனர். அதில் 60 பேரை தேர்வு செய்து தேசிய போட்டிகளுக்கு அனுப்பினோம்.

இது போன்ற போட்டிகளுக்கு சமுதாயத்தில் ஆதரவு எவ்வாறு உள்ளது?

சென்னை ஐஐடி (IIT) கல்வி நிறுவனம் நீச்சல் போட்டிகளில் மாற்றுத் திறனாளிகள்  கலந்துக்கொள்ள வேண்டி, நீச்சல் குளத்தில் இயங்கும் ஒரு சிறப்பு லிஃப்டை (LIFT) தயார் செய்துள்ளனர். தமிழக அரசும், விளையாட்டு முன்னேற்ற கழகமும் எங்களுக்கு நிறைய ஆதரவளித்துள்ளனர். 16வயதுக்குள்ள மாற்றுத் திறனாளிகள், அரசின் எந்த விளையாட்டு வசதிகளையும் இலவசமாக பயன்படுத்தலாம், 16 வயதிற்கு மேலுள்ள மாற்றுத் திறனாளிகள், 50% மட்டும் கட்டணம் தந்தால் போதுமானது. அது மட்டுமன்றி அரசு, பல்வேறு மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கு என்று சிறப்பாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு பெரிய நீச்சல் அரங்கை கட்டி வருகிறது.

 Ach2 (2)

கூடைப்பந்து ஈடுபாடு பற்றி..

CHOICE INTERNATIONAL என்ற நிறுவனம் என்னை அனுகி மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான  கூடைப்பந்து விளையாட்டிற்கென்று ஒரு அமைப்பு ஏற்படுத்தும் எண்ணத்தை தெரிவித்தனர். கூடைப்பந்து நீச்சல் போல் அல்லாது, ஒரு குழுவாக இனைந்து விளையாடும் ஓர் ஆட்டம். விளையாடுவோர் மத்தியில் மிகுந்த ஆர்வமும் உற்சாகமும் இருக்கும். அதைப்பற்றி விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த, 5மாநிலங்களில் உள்ளோர்களை வரவழைத்து கூட்டங்கள் நடத்தினோம். சென்னையில் கூடைப்பந்திற்கென தேசிய சாம்பியன்ஷிப் நடத்தினோம்.

கூடைப்பந்து ஒரு சவால் நிறைந்த ஆட்டம். அதற்கென்று சிறப்பு விளையாட்டு சக்கர நாற்காலிகள் வேண்டும். அவை இந்தியாவில் கிடைப்பதில்லை. அவைகளை வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்ய வேண்டும். இந்தியாவிலேயே  ஏதாவது நிறுவனம் இதை வடிவமைத்து செய்தால் தந்தால் நன்றாக இருக்கும்.

YES WE TOO CAN நிறுவனம் பற்றி சில வரிகள்..

விளையாட்டில் ஈடுபடுவதில் கிடைக்கும் நன்மைகளை நான் உணர்ந்திருக்கிறேன். இந்த இயக்கத்தை ஆரம்பித்ததன் நோக்கமே, மாற்றுத் திறனாளிகள் விளையாட்டு மூலம் எத்தனை பலன் அடையலாம் என்று அனைவரையும் அறிய வைக்கதான்.

பெற்றோர்களுக்கு விளையாட்டுத் துறையில் அத்தனை ஈடுபாடு இல்லை. மாற்றுத் திறனாளிகள் என்று மட்டும் இல்லை, அனைத்து குழந்தைகளும் அவர்கள் விரும்பும் விளையாட்டுகளில் ஈடுபடவேண்டும். பள்ளி மற்றும் கல்லூரிப் படிப்பு கூடவே, அவர்கள் சுறுசுறுப்புடனும், ஆற்றலுடனும், உற்சாகத்துடனும், நம்பிக்கையுடனும் இருக்க, ஏதேனும் ஒரு விளையாட்டிலாவது கலந்துக்கொள்ள வேண்டும்.

மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான விளையாட்டுகளில் நான் கவனம் செலுத்தவதற்கான காரணம், அவர்களுக்கு வாய்ப்புகளும் ஆதரவும், சமுதாயத்திலும் பெற்றோர்களிடம் இருந்தும் கிடைப்பதில்லை. அவர்களது உடல் பாதிப்பு உண்டாகும் என பயமுறுத்தப் படுகின்றனர். ஆனால் உண்மையில் விளையாட்டு அவர்களது மனநிலையையும், உடல் நிலையையும் மேம்படுத்துகிறது. அவர்கள் எதிர்மறை மற்றும் தாழ்வு மனப்பாண்மை எண்ணத்திலிருந்து வெளிவருவர். தாமும் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான் என்ற எண்ணம் வரும்.

நீச்சலிலும் மற்றப் போட்டிகளிலும் முக்கிய பொறுப்புள்ளதால், நான் பல இடங்களுக்கு சென்று பல மனிதர்களை சந்தித்து கருத்தரங்கமும், கூட்டமும் நடத்த நேர்கிறது. என் நம்பிக்கை பல மடங்காக பெருக காரணமாக இருந்தது விளையாட்டுத் துறை தான். அதனால் அனைவரும் ஏதாவது ஒரு விளையாட்டு துறையில் கலந்துக்கொள்ள வேண்டுமென கேட்டுக்கொள்கிறேன். இந்நிறுவனம் மூலம் இவற்றையெல்லாம் பரப்பி வருகிறேன். (Ref:  http://ywtccharitabletrust.hpage.in/)

மக்களுக்கு உங்கள் கருத்து..

ஹைட்ரோதெரபி அனைத்து மக்களுக்கும் ஒரு அருமையான சிகிச்சை. என்னை நடமாட வைத்தது மருத்துவர்கள் என்றால், என்னை சுதந்திரமாக பல இடங்களுக்கு இந்த வீல் சேர் மூலம் சுற்ற வைத்தது பொறியாளர்கள் தான். அவர்கள் அனைவருக்கும் நன்றி சொல்வேன். ஆனால் பொறியாளர்களுக்கு ஒரு சிறு வேண்டுகோள். அவர்கள் எந்தப் பொருளை வடிவமைத்தாலும், அது UNIVERSAL DESIGN ஆக இருக்க வேண்டும். அவை எல்லா விதமான மக்களாலும் பயன்படுத்தப்படும் விதத்தில் இருக்க வேண்டும்.

பள்ளிகளில், கல்லூரிகளில் இருந்து வரும் கோச்சுகள் பாராலிம்பிக்ஸ் பற்றி தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். மாற்றுத் திறனாளிகளும் சாதாரண மனிதர்கள் தான், அவர்களுக்கும் பொழுதுபோக்கு தேவை என அனைவரும் உணர வேண்டும்.

முக்கியமாக பெற்றோர்களுக்கு ஒன்று சொல்ல வேண்டும். முதலில் அவர்கள் குழந்தைகளை அச்சுறுத்தலை நிறுத்த வேண்டும். பயத்தில், குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை வீணடிக்காமல் இருக்க வேண்டும். குழந்தைகளுக்கு ஆதரவு தந்து, அவர்களின் விருப்பத்திற்கு அனுமதி அளிக்க வேண்டும்.

கடைசியாக மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கு.. உங்கள் மீது சந்தேகப் படாதீர்கள். புது முயற்சி எடுக்க நேர்ந்தால், மக்கள் சிரிப்பார்கள் என எண்ணாதீர்கள். தாழ்வு மனப்பாண்மையை தூக்கி எறிந்து, வானமே எல்லை என எண்ணுங்கள். உங்கள் ஆசைகளையும், லட்சியங்களையும் வெளிப்படுத்துங்கள், உலகம் உங்களுக்கு ஆதரவு தரும். உங்களை ஒரு கூட்டுக்குள் அடைத்து விடாதீர்கள்.

இந்த கருத்துக்களை எல்லாம் வெளியுலகத்திற்கு எவ்வாறு கொண்டு சேர்க்கிறீர்கள்? அதை எவ்வாறு மக்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்?

எனக்கு மேற்கூறிய கருத்துக்களை பரவலாக எடுத்துக் கூற ஆசை. அதனால், பள்ளிகள், கல்லூரிகள், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் என பல இடங்களுக்கு சென்று பேசுகிறேன். பல மீடியாக்களில் எனது பேட்டிகளை கேட்டு எனக்கு தொலைபேசி அழைப்புகளும், மெயில்களும் வரும். ஒருமுறை எனது தொலைக்காட்சி நேர்காணலைக் கண்டப்பின், ஒரு நபர் தொலைபேசியில் தொடர்புக் கொண்டு, தான் ஒரு தீராத நோயால் அவதிப்படுவதால் தற்கொலை முயற்சியில் ஈடுபடலாம் என நினைத்து இருந்ததாகவும், என் பேட்டி கண்டு, தனது நம்பிக்கை மிகுந்து அந்த எண்ணத்தை கைவிட்டதாகவும் தெரிவித்தார்.

உங்கள் நோக்கம் என்ன?

சிறு வயதிலிருந்தே யார் உதவியின்றியும் இருக்க வேண்டும் என்றும் சமுதாயத்திற்காக ஏதேனும் செய்ய வேண்டும் எனவும் ஆழமாக நினைப்பேன்.  அதுதான் மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான  விளையாட்டுத் துறையை கையில் எடுக்க காரணமாக இருந்தது.

இந்தியா போன்ற நாட்டில் அது ஒரு பெரிய கடினமான காரியம். அதுவும் இங்கு விளையாட்டைப் பற்றி விழிப்புணர்வும் இல்லை. அதனால் என் கடைசி மூச்சு உள்ள வரை இதற்கான பணிகளை செய்வேன், நம் நாட்டில் பாராலிம்பிக்ஸ் நன்றாக வளர கடினமாக உழைப்பேன்.

Likes(4)Dislikes(0)
Share
Mar 142015
 

2.1

சுயதொழில் தொடங்கவதற்கெல்லாம் நல்ல அனுபவமும் குறிப்பிட்ட வயதிற்கு மேல் தான் முடியுமென நிறைய பேர் சொல்லி கேள்விபட்டிருப்போம். ஆனால் அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. ஆர்வமும் உழைப்பும் இருந்தால் போதும், வயதும், அனுபவமும் பெரிய தடையில்லை என நிறுபித்து, வெற்றி பெற்று வருகின்றனர் இந்த சகோதரர்கள்.

மூத்தவர் 15வயதாகும் ஷ்ரவண் குமரன், இளையவர் 13 வயதாகும் சஞ்சய் குமரன். பத்தாம் வகுப்பு மற்றும் எட்டாம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். இந்த சிறு வயதிலேயே, கைப்பேசியில் உள்ள மென்பொருள் உருவாக்கத்  துறையில் ஆழமாக முத்திரை பதித்து வரும் இவர்கள், “GO DIMENSIONS” என்ற ஒரு நிறுவனத்தை துவக்கி அதன் அமைப்பாளர்களாகவும், இயக்குனர்களாகவும் இருந்து வருகின்றனர்.

இந்தியாவின் மிகச்சிறிய வயது MOBILE APP PROGRAMMERS ஆக அடையாளம் காணப்பட்டுள்ள இவர்களை, பல உயர்ந்த நிறுவனங்கள் அழைத்து, தங்கள் நிறுவனங்களில் இவர்களை பேசவைத்து, பலரை ஊக்குவித்தும் வருகின்றன.

விருதுகளால் இவர்களுக்கு அழகா, இவர்களால் விருதுகளுக்கு அழகா என்று வியக்கும் வகையில் என்னற்ற விருதுகளையும் பரிசுகளையும் பலதரப்பட்ட பெரிய நிறுவனங்கள் இவர்களுக்கு வழங்கி கவுரவித்துள்ளன. நமது B+ இதழின் இந்த மாத சாதனையாளர்களின் பக்கத்தில், இவர்களை அறிமுகப் படுத்துவதில் பெருமை அடைகிறோம். இனி இவர்களுடன் பேட்டியிலிருந்து..

 

உங்களை அறிமுகப் படுத்திக்கொள்ளுங்கள்..

வணக்கம், நாங்கள் இருவரும் IOS மற்றும் ஆண்ட்ராய்டிற்காக APPS DEVELOPMENT செய்கிறோம். இதுவரை ஏழு APPS தயார் செய்துள்ளோம்.

எத்தனை வருடங்களாக செய்து வருகிறீர்கள்?

எட்டு வருடங்களாக செய்து வருகிறோம். கடந்த இரண்டு வருடங்களாக  APPSகளை வெளியிட்டு வருகிறோம்.

உங்கள் APPS இதுவரை எத்தனை முறை DOWNLOAD செய்யப்பட்டுள்ளது?

அனைத்து APPSஉம் சேர்ந்து 63000 முறை ஆகியுள்ளது. CATCH ME COP என்ற APP மட்டும் 25000 முறை DOWNLOAD செய்யப்பட்டுள்ளது.

இவற்றிற்கு BACK-ENDஆக எந்தெந்த LANGUAGES (கணினி மொழிகள்) உள்ளது?

ஆப்பிள் நிறுவனத்தின் மொழியான OBJECTIVE-C யை உபயோகிக்கின்றோம். JAVA மற்றும் வேறு சில பிரோகிராம் மொழிகளையும் சிறிது கற்றுக்கொண்டோம்.

ஏதேனும் கணினி நிறுவனத்திற்கு சென்று இந்த மொழிகளை கற்றீர்களா?

இல்லை. கணினி புத்தகங்களை வைத்து நாங்களே படித்து கற்றுக்கொண்டோம். எங்கள் தந்தை சில அடிப்படை விஷயங்களை QBASIC இல் கற்றுத்தந்தார். அதிலிருந்து நாங்கள் இருவரும் எங்கள் பயணத்தை தொடங்கி மற்ற மொழிகளையும் பயின்றோம்.

இந்த வேலைகளை செய்வதற்கான நோக்கம் என்னவாக இருந்தது?

சிறுவயதிலிருந்தே, விளையாட்டு, APPS, பிரோகிராம் மற்றும் கணினி தான் எங்கள் இருவருக்கும் பிடித்த விஷயங்களாகவும் பொழுதுபோக்காகவும் இருந்தன. ஒரு சமயம் எங்கள் முன் இரு வாய்ப்புகள் இருந்தன. ஒன்று கணினி APPS, மற்றொன்று கைபேசி APPS. ஆனால் கைபேசி APPS சிறந்ததாகவும், சக்திவாய்ந்ததாகவும் இருக்குமென எண்ணி கைபேசியை தேர்வு செய்தோம்.

அது IOS அத்தனை வேகமாக பரவியிராத நேரம், அப்போதே அதை நாங்கள் தொடங்கிவிட்டோம்.

ஒவ்வொரு APPSகளை செய்யும் யோசனை எவ்வாறு கிடைக்கிறது?

பெரும்பாலான APPSகளுக்கான யோசனை, தினசரி வாழ்க்கையின் சூழ்நிலை வைத்தே அமைகிறது. சமீபத்தில் “PRAYER PLANET”  என்ற ஒரு APPஐ உருவாக்கியிருந்தோம். இந்த யோசனை உருவாகியது ஒரு நெருக்கடியான சூழ்நிலையில். நாங்கள் ஒருமுறை விமானத்தில் பயணம் செய்யும்போது, காற்று கொந்தளிப்பில் விமானத்தின் ஓட்டம் சீராக இல்லாமல் தடுமாறியது. அப்போது ஏதாவுது ஒரு கடவுளின் சிலையை வைத்து பிரார்தனை செய்ய விரும்பினோம். அப்போது தான் கைப்பேசியில் ஆண்மிகப் பாடலுடன் கடவுளின் உருவமும் உள்ள ஒரு APPஐ தயாரிக்கலாம் என்ற எண்ணம் வந்தது. அதைக் கொண்டு இந்த APPஐ செய்தோம்.

2.2

ஒரு APPஐ தயாரிக்க எத்தனை கால அவகாசம் தேவைப்படும்? படித்துக்கொண்டே இதற்கெல்லாம் நேரம் எவ்வாறு ஒதுக்குகிறீர்கள்?

மூன்று முதல் நான்கு மாதம் ஆகும். தினமும் 1மணி நேரம் இதற்காக கொடுப்போம், அது தவிர சனி, ஞாயிறுகளிலும் சிறிது நேரம் கொடுப்போம். தினமும் அரை மணி நேரம் வெளியே சென்று விளையாடுவோம், மற்ற நேரங்களில் படித்துவிடுவோம். எங்களது வகுப்பைச் சேர்ந்த சில மாணவர்கள் சமூக வலைதளத்தில் நேரம் செலவிடுவர், அந்த நேரத்தை நாங்கள் இந்த வேலைகளை செய்ய பயன்படுத்துவோம்.

பெற்றோர்களின் ஒத்துழைப்பு எவ்வாறு இருந்தது?

ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் பற்றியும் பில் கேட்ஸ் பற்றியும் எனது தந்தை பல கதைகளை கூறுவார். எங்கள் அன்னை ரைட் சகோதரர்கள் பற்றிய கதைகளை கூறி வளர்த்தார். அந்த இரண்டு சகோதரர்களும் ஒற்றுமையாய் இருந்து சாதித்து காட்டியதை கூறி வளர்த்தது, எங்களுக்கு அவர்கள் மேல் ஒரு ஈர்ப்பை தூண்டியது. அவர்களைப் போல் நாங்களும் ஏதெனும் சாதிக்க வேண்டுமென நினைத்தோம். எங்கள் பெற்றோர்கள் எங்களை கனவு கண்டேயிருங்கள் என சொல்லிக்கொடுப்பார்கள்.

எங்களின் சில நண்பர்கள் அவர்கள் பெற்றோர்கள் கணினியில் உட்கார நேரம் கொடுப்பதில்லை எனக் கூறுவர். கணினி என்பது ஒரு கத்தி மாதிரி. காய்கறிகள் வெட்டவும் பயன்படும். காயப்படுத்தவும் பயன்படும். கணினியில் படிப்பு சம்பந்தப்பட்ட, அறிவை வளர்த்துக்கொள்ள கூடிய நிறைய விஷயங்கள் உள்ளது. நாம் சரியான விஷயத்திற்காக தான் கணினியை பயன்படுத்துகிறோம் என்று பெற்றோர்களுக்கு தெரியப்படுத்துவது அவசியம். அந்த மரியாதையை நாம் தான் பெற்றோர்களிடம் பெற வேண்டும்.

நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்கள் ஆதரவு உங்களுக்கு எவ்வாறு இருக்கும்? உங்கள் சாதனைகளைப் பார்த்து என்ன கூறுவார்கள்?

2வருடங்களிற்கு முன் 3 APPS வெளியிட்டிருந்த சமயம். NDTVஐ தொடர்ந்து பல மீடியாக்கள் வந்து எங்களை பேட்டி எடுத்து சென்றனர். அப்போது நண்பர்களும், உறவினர்களும், நீங்கள் இருவரும் உங்கள் நிறுவனத்திற்கு அதிபராகிவிட்டீர்கள், இனி எங்களுடன் நேரம் செலவிடுவீர்களா என கிண்டல் செய்வார்கள். அவ்வாறாக ஒரு இரண்டு வாரங்கள் சென்றது, பின்னர் எல்லோரும் சகஜ நிலைமைக்கு வந்துவிட்டனர்.

இதுவரை எத்தனை அவார்டுகள் வாங்கியுள்ளீர்கள்?

2012 ஆம் ஆண்டில் ரோட்டரி கிளபின் “சிறந்த தொழிலதிபர் விருது”, CII சண்டிகரின் “இளம் சாதனையாளர் விருது” போன்றவை சிறந்த விருதுகளாகும். இதுமட்டுமின்றி பல நிறுவனங்கள் பல விருதுகளை கொடுத்து ஊக்கப்படுத்தின. குறிப்பாக திரு.அப்துல் கலாம் அவர்கள் பாராட்டியது மறக்கவே முடியாது.

மேலும் NDTV, HINDU, INDIA TODAY, DECCAN Chronicle, சென்னையின் Rainbow FM, மும்பையின் Radio City, சன்டிகரின் BIG FM, NEWSX, என பல மீடியாக்கள் ஏற்கனவே எங்களைப் பேட்டியெடுத்து வெளியுலகிற்கு அடையாளம் காட்டியுள்ளன.

கல்லூரிகளும் உங்களை சிறப்புரை ஆற்ற அழைத்துள்ளதாக கேள்விபட்டோமே?

ஆம். நாட்டின் உயர்ந்த கல்வி நிறுவனங்களான IIM பெங்களூர், IIT சென்னை, VIT கல்லூரி, சிம்பையாசிஸ் கல்லூரி, மும்பையில் உள்ள WELLINKAR MANAGEMENT நிறுவனம், புதுச்சேரி பல்கலைகழகம், SAP TECH பல்கலைகழகம் மற்றும் பல கல்லூரிகள் எங்களை அழைத்து பேச வைத்து தங்கள் மாணவர்களுக்கு உத்வேகம் அளித்துள்ளன.

கொரியா நாட்டில் உள்ள ஹெரால்டு என்ற செய்தித்தாள் நிறுவனம் நடத்திய மாநாட்டில் 200க்கும் அதிகமான CEOக்கள் கலந்து எங்ககளது பேச்சைக் கேட்டனர். அது மட்டுமன்றி, DRDO, CII, TEDx போன்ற நிறுவனங்களும் அழைத்து பேச வைத்துள்ளனர். ஹைதிராபாத், வைசாக், பஞ்சாப், சண்டிகர், கோயமுத்தூர், கரூர் போன்ற இடங்களில் உள்ள பல கல்லூரிகளுக்கும் நிறுவனங்களுக்கும் சென்று தொழில்முனைதல் மற்றும் கைப்பேசி மென்பொருள் தொடர்பான பல தலைப்புகளில் உரையாற்றி உள்ளோம்.

இது தான் பாதை என்று சிறு வயதிலிருந்தே தெரிந்துவிட்டது. அதனால் பள்ளி படிப்பில் ஆர்வம் குறைகிறதா?

நாங்கள் இருவரும் பள்ளியையோ, கல்லூரிகளையோ விட்டுவிட விரும்பவில்லை. நல்ல கல்லூரிகளுக்கு சென்று நல்ல பட்டங்கள் பெற எண்ணம் உள்ளது. ஒரு BACK-UP இருப்பது நல்லது தானே.

உங்களைப் போல் உள்ள மாணவர்களுக்கு ஏதெனும் கருத்து சொல்ல விரும்புகிறீர்களா?

உங்கள் ஆர்வத்தையும், கனவுகளையும் பின்பற்றி துரத்துங்கள். செய்யவேண்டும் என நினைப்பதையும், விரும்புவதையும் செய்யுங்கள். பொறியியல், மருத்துவம் என்று மட்டும் நினைக்காமல் மற்ற துறைகளையும் பற்றி எண்ணிப் பாருங்கள். DO WHAT YOU REALLY LOVE.

உங்கள் இலக்கு என்ன?

உலகத்தில் உள்ள 50% ஸ்மார்ட் ஃபோனில் எங்களது APPS கள் இருக்க வேண்டும் என்பது தான் எங்கள் லட்சியம். இப்போது எங்களுக்கு என ஒரு தனி டேப்லட்டையும் தயார் செய்து கொண்டிருக்கிறொம்.

அந்த டேப்லட்டை வெளியே விற்கும் திட்டம் உள்ளதா?

ஆரம்பத்தில் அந்த திட்டம் இருந்தது. ஆனால் மார்கெட்டில் ஏற்கனவே குறைந்த விலையில் நிறைய மற்ற நிறுவனங்களின் டேப்லட் விற்பனையில் உள்ளது. அதனால் இப்போது அந்த எண்ணம் இல்லை.

இப்போது நீங்கள் உங்கள் வயதிற்கேற்ப APPS செய்து வருகிறீர்கள். இன்னும் சில வரங்களில் சமுதாயத்திற்கு பயன்படும் APPS கூட செய்வீர்கள் என எதிர்பார்க்கிறோம்..

கண்டிப்பாக. வரும் ஆண்டுகளில், பார்வையற்றோர்கள் மற்றும் முதியோர்களுக்காக ஏதெனும் ஒரு APP செய்ய வேண்டும் என முடிவெடுத்துள்ளோம். மற்ற APPS உம் சமுகத்திற்கு பயன்படும் வகையில் செய்வோம்.

Likes(11)Dislikes(0)
Share
Share
Share