Jul 142014
 

 

5

ஒரு முறை மீயாப்பூரில் [ஐதராபாத்] உள்ள எனது நண்பர் இல்லத்திற்கு சென்று இருந்தேன். அவர் வீட்டு அருகில் உள்ள மூன்று மாடி நீர் சேமிப்புத் தொட்டி அருகில் சுமார் 300க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் இருந்தனர்.

விசாரித்ததில், திரு.ஸ்ரீநிவாசன் என்பவர், “பொட்டுக்குச்சி சோமசுந்தர சாஸ்திரி ட்ரஸ்ட்”

என்ற தொண்டு நிறுவனத்தை அங்கு நடத்தி வருகிறார் என்றும், அந்நீர் தொட்டி, வறுமை கோட்டிற்கு கீழிருக்கும் மாணவர்களுக்கு ஓர் டியுஷன் சென்டராக பயன் படுகிறது என்றும் தெரியவந்தது. அது மட்டுமில்லாமல், பல பொறியாளர்களை உருவாக்கும் பட்டறையாகவும் உள்ளது என்ற தகவலும் கிடைத்தது.

மிகவும் ஆச்சரியமான ஒரு சேவையாக இருக்கிறதே! என்றுத் தோன்றவும், நமது B+ பற்றியும், அவரின் சேவையைப் பற்றியும், B+ இதழில் எழுத அவரை சந்திக்கலாமா என்று கேட்டவுடன், உடனே ஒத்துக்கொண்டார். அந்த பேட்டியே இந்த பதிவு.

B+: ஐயா, உங்கள் ட்ரஸ்ட் பற்றி எங்கள் வாசகர்களுக்கு அறிமுகப் படுத்துங்களேன்.

ஸ்ரீநிவாசன்:  “நான் இந்த ட்ரஸ்ட்டின் நிர்வாகி மற்றும் தலைவர். இந்த ட்ரஸ்ட்டின் குறிக்கோள் வறுமை கோட்டிற்கு கீழிருக்கும் மாணவர்களுக்கு தொழிற் பயிற்சிக்கான வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்தி, தொழிற்கல்வி கொடுத்து, அவர்களை  வறுமை கோட்டிற்கு மேல் கொண்டுவரவேண்டும் என்பது தான்.”

B+: உங்களைப் பற்றி, உங்கள் குடும்பத்தைப் பற்றி, இந்த ட்ரஸ்ட்டை தொடங்க வேண்டிய எண்ணம் ஏற்பட்ட நிகழ்வு பற்றியும் சில வரிகள்..

ஸ்ரீநிவாசன்: “எனது பூர்விகம் குண்டூர் மாவட்டத்தில் உள்ள தெனாலி கிராமம். எனது தந்தையார் மாநில மற்றும் தேசிய அளவில் சிறந்த ஆசிரியருக்கான விருது பெற்றவர். (சிரித்துக் கொண்டே..)ஆனால் எனக்கு படிப்பு ஏறவில்லை. நான் ஐ.டி.ஐ படித்துவிட்டு ஓர் பன்னாட்டு உற்பத்தி தொழிற்சாலையில் மெஷினிஸ்டாக (MACHINIST) வேலை செய்யத் தொடங்கினேன். பிறகு தொலைதூர கல்வி முறையில் எனது படிப்பைத் தொடர்ந்தேன். 1990-இல் எனக்கு திருமணம் ஆனது. நானும் எனது மனைவியும் எங்களுக்கென்று குழந்தைகள் தேவை இல்லை என முடிவு செய்து, சிறு சிறு சமுதாயப் பணிகள் செய்யத் தொடங்கினோம்.

என்னுடய தந்தை காலமான பின் வந்த முதல் நினைவு தினத்தில்(திதி) ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு ஏதாவது உதவி செய்யலாம் என்று எண்ணி எனது வீட்டின் அருகினில் உள்ள அரசு பள்ளிக்குச் சென்றேன். அதன் பின் ஏற்பட்ட சில நிகழ்வுகளால் பணியில் இருந்து விருப்ப ஓய்வுப் பெற்று வெளியில் வந்து இந்த ட்ரஸ்ட் நடத்தி வருகிறேன்.”

B+: என்ன நிகழ்வு என்ன காரணம் என்று சிறிது விவரமாக சொல்ல முடியுமா?

ஸ்ரீநிவாசன்: “கண்டிப்பாக. என் தந்தையின் நினைவு தினத்தன்று எட்டாம் வகுப்பு குழந்தைகளுக்கு நோட்டுப் புத்தகம், பேனா மற்றும் சில பொருட்கள் கொடுத்து வீடு திரும்பினேன். ஒரு வாரம் கழித்து அந்த மாணவர்களை சந்தித்து நான் கொடுத்த பொருட்களினால் ஏதாவது நன்மை இருக்கிறதா என தெரிந்து கொள்ள அந்த பள்ளிக்குச் சென்றேன்.

அவர்கள் கல்வி பயில நான் கொடுத்த பொருட்கள் ஒன்றும் உதவி செய்யவில்லை என்றுத் தெரியவந்தது. ஏனென்றால், அவர்கள் படிக்க முடியாததற்கு காரணம் அவர்கள் வாழும் சூழல் தானே தவிர பொருட்கள் இல்லாமை அல்ல என்று விளங்கியது. எனவே, அவர்கள் படிப்பதற்கு ஒரு சூழலை ஏற்படுத்திக் கொடுக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன். அதன் விளைவே 2003ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட இந்த ட்ரஸ்ட்.”

B+:  படிப்பதற்கான சூழல் என்றால்? கொஞ்சம் விளக்கமாக சொலுங்களேன்.

ஸ்ரீநிவாசன்: “பெற்றோர்களுக்குக் கல்வியின் அவசியம் தெரியாதக் காரணத்தினாலோ,  வறுமையின் காரணத்தினாலோ இந்த மாணவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றவுடன் வேறு வேலைக்கு அனுப்ப படுகிறார்கள். பெண் பிள்ளைகள் அம்மாவுடன் வேறு வீடு வேலை செய்யவேண்டி வரும், ஆண் பிள்ளைகள் அப்பாவுடன் கடைகளுக்கு செல்ல வேண்டிவரும். இல்லையெனில் வீட்டில் மின்சாரம் இருக்காது, அக்கம் பக்கத்தில் குடித்து விட்டு வருபவர்களால் ஏற்படும் பிரச்சினைகள் என பல விஷயங்களால் ஏழ்மையினில் உள்ள மாணவர்கள் படிப்பினில் கவனம் செலுத்த முடிவதில்லை. இந்த பிரச்சினையை எங்கள் ட்ரஸ்ட் முடிந்த அளவிற்கு சரி செய்ய முயற்சிக்கிறது.”

B+: ட்ரஸ்டில் மாணவர்கள் சேர்க்கை மற்றும் தின நிகழ்வுகள் குறித்து கொஞ்சம் சொல்லுங்களேன்.

ஸ்ரீநிவாசன்: “ஒன்பதாம் வகுப்பு அறையாண்டுத் தேர்விற்குப் பிறகு மாணவர்களை எங்கள் ட்ரஸ்டிற்கு அழைக்கிறோம். பள்ளி முடிந்து தினமும் 3 முதல் 4 மணிநேரம் வரை இங்கு வந்து படிக்க வேண்டும். இங்குள்ள ஆசிரியர்களும் அவர்களுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பார்கள். சனி, ஞாயிறு, மற்றும் அனைத்து விடுமுறை நாட்களிலும் இங்கு வந்து விட வேண்டும். 10ம் வகுப்புத் தேர்விற்க்கும் பயிற்சி கொடுக்கிறோம். 10ம் வகுப்பு முடித்தவுடன், அரசு பாலிடெக்னிக்கில் சேர நுழைவு தேர்வு பயிற்சி அளித்து, அத்தேர்வில் மாணவர்கள் தேர்ச்சிப்பெற்றால், அவர்களை பாலிடெக்னிக்கில் சேர்த்து விடுகிறோம். பாலிடெக்னிக் ஃபீஸ் ட்ரஸ்ட்டே கட்டிவிடும். பாலிடெக்னிக் முடித்த உடன், அதிக மதிப்பெண் இருந்தால் அரசு பொறியியல் கல்லூரி நுழைவு தேர்வு எழுதி சேர பயிற்சி கொடுக்கிறோம்.

ஆக, இந்த ட்ரஸ்ட்டிற்கு ஒரு மாணவன் 9ம் வகுப்பில் வந்து ஒழுங்காக படித்தால் பாலிடெக்னிக் அல்லது பொறியியல் கல்லூரி படிப்பு வரை நாங்கள் பார்த்து கொள்கிறோம்.”

B+: பள்ளி முடிந்து இங்கு வந்து தினமும் 3 முதல் 4 மணிநேரம் வரை இங்கு படிக்க வேண்டும் என்றால், மாணவர்கள் 6 அல்லது 7 மணிக்குத்தான் வீட்டிற்கு கிளம்புவார்களா? கொஞ்சம் கஷ்டம் இல்லயா?

ஸ்ரீநிவாசன்: “கஷ்டம் தான். கஷ்டப் படாமல் என்ன கிடைக்கும். இங்கு வரும் மாணவர்களுக்கு மாலையில் டீ, பிஸ்கட் மற்றும் இரவு உணவு கொடுத்தே வீட்டிற்கு அனுப்புகிறோம். வீட்டிற்கு குறிப்பிட்ட தூரம் வரை ஆட்டோவில் கொண்டு விடுகிறோம்.”

B+: நீங்கள் கூப்பிட்டவுடன் மாணவர்கள் வருகிறார்களா??

ஸ்ரீநிவாசன்: “தொடக்க காலத்தில் யாரும் வரவில்லை. நான் தினமும் அவர்களின் வீட்டிற்கு சென்று கல்வியின் அவசியத்தை எடுத்து சொல்லி பல அவமானங்கள் மற்றும் சிரமங்களுக்குப் பின் சிலர் வந்தனர். எங்களின் நோக்கம் உண்மையானது என்றும் அவர்களிடம் சில குறைகள் உள்ளது என்றும் புரிய ஆரம்பித்ததும்  வர ஆரம்பித்தனர்.”

6

B+: இப்போது எத்தனை மாணவர்கள் உங்கள் ட்ரஸ்டிர்க்யூ வருகிறார்கள்?

ஸ்ரீநிவாசன்: “350 மாணவர்கள்.”

B+: உங்கள் ட்ரஸ்டிற்கு ஆகும் செலவு பற்றி சொல்ல முடியுமா?

ஸ்ரீநிவாசன்: “உணவு, போக்குவரத்து, கரண்ட் பில், ஃபீஸ், மற்றும் ஆசிரியர் சம்பளம்.”

 

B+: இந்த செலவிற்கு வருமானம்?

ஸ்ரீநிவாசன்: “நான் இங்கு கடந்த 25 ஆண்டுகளாக உள்ளேன். 17 வருடங்களுக்கு மேலாக என் வேலையை இங்குள்ள மக்கள் பார்க்கிறார்கள். அவர்களிடம் இருந்து மாத மாதம் நன்கொடைப் பெற்றே இந்த பணியினை செய்கிறேன். இப்பொழுது நாகார்ஜுனா ஃபௌண்டேஷன் [Nagarjuna Foundation] மற்றும் யூத் ஃபார் சேவா [Youth For Sewa] போன்ற  அமைப்புகள் வெல்ஸ்ஃபார்கோ (Wellsforgo) போன்ற சில நிறுவனங்கள் எங்களுக்கு உறுதுணையாக உள்ளது.

உங்கள் நேயர்கள் கூட எங்களுக்கு உதவ விரும்பினால் எங்கள் வெப் சைட்டினைப் http://www.psstrust.org/ பார்க்கவும். இந்த வலைதளம் எங்கள் மாணவர்களால் உருவாக்கப் பட்டது

அதில் பிழைகள்இருக்கலாம்பொய்இருக்காது.

B+: ஐயா, நமது உரையாடலை bepositivetamil.com என்னும் தமிழ் இனைய இதழில் வெளியிடுவேன். எங்கள் தமிழ் வாசகர்களுக்கு ஏதாவது சொல்ல விரும்புகிறீர்களா?

ஸ்ரீநிவாசன்: “கருத்து சொல்லும் அளவிற்கு நான் பெரிய மனிதன் கிடையது. மேலும் மொழி என்பது கருத்தைப் பரிமாறி கொள்ளத் தானே தவிர மோதிக் கொள்ள அல்ல. தமிழர், தெலுங்கர், இந்திகாரர் என எந்த பெயரிட்டு அழைத்தாலும் நாம் மனிதர்களே. எனவே சக மனிதனை மனிதனாக பாவித்து அவர்கள் கஷ்டப்பட்டால் நம்மால் முடிந்த அளவிற்கு உதவுவேன் என்ற எண்ணத்தை கொண்டால் இந்த நாடும் உலகமும் விரைவில் மாறும் என்று நினைக்கிறேன்.”

Likes(4)Dislikes(0)
Share
Share
Share