Aug 152014
 

Scared-Face

பயப்படாத மனிதர்கள் என்று யாரும் இந்த உலகில் இருக்க வாய்ப்பில்லை. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொன்றைக் கண்டால் பயம். சிலருக்கு பேய் என்றால் பயம், சிலருக்கு இருட்டு என்றால் பயம், சிலருக்கு பாம்பைக் கண்டால் பயம், சிலருக்கு தனிமை என்றால் பயம், சிலருக்கு மனைவியைக் கண்டால் பயம், இன்னும் ஏன், சில ஹீரோயின்களுக்கு கரப்பாம்பூச்சிகளைக் கண்டால் கூட பயம். இப்படி ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்றிற்கு பயந்துகொண்டு தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றோம்.

ஏன் திடீரென பயத்தைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்திருக்கிறோம் என்றால், ஒவ்வொரு மனிதனின் முன்னேற்றத்திற்கும் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ தடையாக இருப்பது அவரவரின் பயமே. புது முயற்சிகளை நம்மில் பலர் எடுக்க  தயங்குவதற்கும், இந்த பயம் முக்கியக் காரணமாக இருக்கிறது. நம்மிடமிருக்கும் பயம் என்ற உணர்வானது நாம் செய்யும் சில செயல்களை தன்வசம் கட்டுப்படுத்தி வைத்துக் கொள்கின்றது. ஒரு மனிதனுக்கு ஏற்படும் கோபத்தின் முதற்படி இந்த பயமே.

ஒரு விஷயத்தைக் கண்டு நாம் அதிகம் பயப்படுகின்றோம் என்றால், அந்த விஷயத்தை நாம் அதிகம் சந்தித்ததில்லை, நமக்கு அதைப் பற்றி முழுமையாகத் தெரியவில்லை என்றே அர்த்தம். மிக எளிமையான ஒரு உதாரணத்துடன் ஆரம்பிப்போம்.

நம்மால் தரையில் 5 அடி தூரம் வரை தாண்ட முடியும். அதே, 30 அடுக்கு மாடி கட்டிடங்கள் இரண்டு அருகருகே உள்ளன. இரண்டிற்கும் இடையில் உள்ள இடைவெளி வெறும் மூண்றடி தான். இப்போது நம்மை முதல் கட்டிடத்தின் உச்சியிலிருந்து இன்னொன்றிற்குத் தாண்டச் சொன்னால் செய்வோமா?  இங்கு நம்மைத் தடுப்பது எது? தரையில் நம்மால் 5 அடி தாண்ட முடியும் என்ற நம்பிக்கையை ஆகாயத்தில் வெறும் மூன்றடி கூட தாண்ட முடியாத படி உடைத்தது எது? தவறி கீழே விழுந்தாலும் விழுந்து விடுவோம் என்ற பயமே.

ஒரு சின்ன கதை. ஒரு முறை ஒரு அரசர் தன் அரசவையில் ஒரு மிகப்பெரிய பாராங்கல்லை வைத்துவிட்டு, இதை யார் தூக்குகின்றனரோ அவருக்கு நூறு பொற்காசுகள் வழங்கப்படும். அப்படி தூக்க முயன்று தோற்றுவிட்டால் மூன்று கசையடி வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்று அறிவித்தார். அனைவரும் அந்தக் கல்லின் அளவைப் பார்த்து பயந்து “இவ்வளவு பெரிய கல்லை எப்படி நம்மால் தூக்க முடியும்?” என்று போட்டியில் கலந்து கொள்ளவே வரவில்லை.

பல நாட்களாக கல் அப்படியே இருந்தது. அப்போது வந்தான் ஒரு இளைஞன் நான் தூக்குகிறேன் என்று. அவனைப் பார்த்து வியந்த அரசர் “இளைஞனே உன்னைப் பார்த்தால் அவ்வளவு பலமுள்ளவனாகவும் தெரியவில்லை. அந்தக் கல்லின் அளவைப் பார்த்தாயா? அதை உன்னால் தூக்க முடியும் என்று நம்புகிறாயா இங்கு யாருக்குமில்லாத தைரியம் உனக்கு மட்டும் எப்படி வந்தது?” என்றார். அதற்கு அந்த இளைஞன் “என் மேல் எனக்கு நம்பிக்கை உள்ளது அரசே. என்னால் இந்தக் கல்லை தூக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன். அப்படியே முடியாவிட்டாலும் என்ன, மூன்று கசையடிதானே, வாங்கிக் கொள்கிறேன்” என்றான்.

சரி ஆகட்டும் பாராங்கல்லை தூக்கிவிட்டு பொற்காசுகளை வாங்கிக்கொள் அல்லது கசையடி உனக்காக காத்திருக்கிறது என்றார் அரசர். அனைவரும் கூடி நிற்க இளைஞன் அந்தப் பாராங்கல்லை நெருங்கி இரண்டு புறமும் கைவைத்து முழுபலத்தையும் கொண்டுதூக்க, கல் சற்று கூட கனமில்லாமல் இருக்க, டக்கென்று அதை தலைக்கு மேல் தூக்கினான். அப்போது தான் தெரிந்தது அது பாராங்கல் அல்ல வெறும் பாராங்கல் போல வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு பஞ்சுமூட்டை என்று.

மக்கள் அனைவரும் ஆச்சர்யமாகப் பார்க்க, மன்னர் கைதட்டி சிரித்துக் கொண்டே கீழிறங்கிவந்து இளைஞனைப் பாராட்டினார். “எனது நாட்டுமக்களின் தன்னம்பிக்கையையும் தைரியத்தையும் சோதித்துப்பார்க்கவே இப்படிச் செய்தேன். கல்லின் அளவை பார்த்து பயந்து நம் நாட்டு மக்கள் ஒருவர் கூட இதை தூக்க முயற்சி கூட செய்து பார்க்கவில்லை. நல்ல வேளை நீயாவது தைரியமாக வந்தாயே” என்று கூறி நூறு பொற்காசுகளை அந்த இளைஞனுக்கு அளித்தார்.

நம்மிடமிருக்கும் பயமும் இந்தப் பாராங்கல் போலத்தான். நாம் அதனை முயற்சி செய்யாதவரை அது நம்மை பயமுறுத்திக் கொண்டுதான் இருக்கும். ஒரு முறை அதனை சந்தித்துப் பாருங்கள். அப்படி பயத்தை எதிர்கொள்ளும் போது நாம் சிந்திக்க வேண்டிய ஒன்றே ஒன்று அதனால் ஏற்படும் மிக மோசமான விளைவு என்னவாக இருக்கும்? அதனை நம்மால் எதிர்கொள்ள முடியுமா என்பதுவேயாகும். மேலே கூறப்பட்ட சம்பவத்தில், ஒருவேளை இளைஞன் கல்லைத் தூக்கவில்லை என்றால் அவனுக்கு ஏற்படக்கூடிய மிக மோசமான விளைவு என்றால் அந்த மூன்று கசையடி மட்டுமே.

பயம் என்ற உணர்வு கண்டிப்பாக மனிதனுக்கு தேவை. ஆனால் எதற்காகப் பயப்படவேண்டும் என்ற ஒன்றை மட்டும் நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். நாம் பயப்படும் ஒரு விஷயம் நாம் பயப்பட வேண்டிய அளவுக்கு தகுதியுடைது தானா என்பதை முதலில் ஆராய வேண்டும். உயிர் பயம் (Fear of Death) என்பதும், வாழ்வாதாரத்தை பாதிக்கும் பயமும் (Fear of Survival) எல்லா மனிதர்களுக்குமுள்ள பொதுவான ஒரு பய உணர்வு. மற்றவை அனைத்தும் நமக்கு நாமே ஏற்படுத்திக் கொள்வது. பெரும்பாலான சமயங்களில் நமக்குள் ஏற்படும் பயத்திற்கு நாமே காரணமாகின்றோம்.

பள்ளியில் படிக்கும் போது சில ஆசிரியர்களைப் பார்த்தால் பயப்படுவோம். ஏன் பயப்படுகிறோம்? அவர் அதிகம் நம்மை கேள்வி கேட்பார். கேள்வி கேட்டால் என்ன, பதில் சொன்னால் விட்டு விடுவாரல்லவா? ஆனால் நமக்கு பதில் தெரியாது எனவே அவரைப் பார்த்து நமக்கு பயம் வருகிறது. இங்கு தவறு யார் மேல் இருக்கிறது? கேள்வி கேட்கும் ஆசிரியர் மீதா இல்லை பதில் தெரியாத நம் மீதா?

வளரும்போதுள்ள அதே பழக்கமே வளர்ந்து ஒரிடத்தில் வேலைக்கு செல்லும் போதும் ஏற்படுகிறது. சிலருக்கு அவர்களது மேலதிகாரியைப் பார்த்தால் பயம். ஏன் பயப்படவேண்டும் அவரும் நம்மைப் போல் ஒருவர் ஆனால் நமக்கு முன்னால் சேர்ந்த ஒருவர். அவ்வளவு தான் வித்யாசம். எதனால் பயம் வருகிறது? அவர் கொடுத்த வேலயை நாம் முடிக்காமல் இருக்கலாம். அல்லது நமக்குத் தெரியாத எதோ ஒன்றை அவர் கேட்டுவிடுவார் என்ற பயமாக இருக்கலாம். இங்கும் யார் மீது தவறு?

பெரும்பாலான இடங்களில் நாம் நம்மைச் சரிபடுத்திக் கொள்வதன் மூலமும், நம்மை பயமுறுத்தும் விஷயங்களைப் பற்றிய நம் அறிவைப் பலப்படுத்துவதன் மூலமுமே பல பய உணர்வுகளைத் தகர்த்தெரியலாம். பயத்தை துணிந்து எதிர்கொள்ளுங்கள். மேலே கூறியது போல ஒரு சிலவற்றைத் தவிற பெரும்பாலானவை நமக்கு நாமே ஏற்படுத்திக் கொண்ட பயங்கள். அவற்றை நாமே உடைத்தெரிவோம்.

ஆங்கிலத்தில் பயத்திற்கு (FEAR) இரண்டு அர்த்தம் உண்டென்று கூறுவர்.

          1)  FEAR – FORGET EVERYTHING AND RUN 

          2)  FEAR – FACE EVERYTHING AND RISE.

இவை இரண்டில் பயத்தை எவ்வாறு கையாளுகிறோம் என்பது நம் கையிலேயே உள்ளது.

கடைசியாக, “வாழ்க்கையில் பயம் இருக்கலாம். ஆனால் பயமே வாழ்க்கை ஆயிடக்கூடாது”

– முத்துசிவா

 

Likes(2)Dislikes(0)
Share
Share
Share