Aug 152015
 

Story

நேரம் காலை 7.30 மணி.

முகேஷ் தனது மோட்டார் பைக்கை துடைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு வயது ஒரு 30 இருக்கும். ஒரு கணிணி சம்பந்தபட்ட அலுவலகத்தில் மென்பொருள் எழுதும் வேலை. கேளம்பாக்கம், சென்னை. நடுத்தர வர்க்க மக்கள் கடனில் கட்டிய வீடுகள். ஒன்று அமரரான அவனது அப்பாவுடையது. அந்த வீட்டு மாடியை வாடகைக்கு விட்டிருந்தார்கள். கீழே முகேஷும் அவனது அம்மாவும் குடியிருந்தார்கள்.

மாடி வீட்டு அனு, அழகான  7 வயது பள்ளி சிறுமி.  ரொம்ப ஸ்மார்ட். அணில் போல துறு துறு. பள்ளிசீருடையில், தூக்க முடியாமல் , புத்தக பையுடன் மாடியிலிருந்து இறங்கினாள். 

“ஹாய் அனு, ஸ்கூல் கிளம்பியாச்சா!” முகேஷின் கேள்விக்கு அனுவின் “ஆமா!” என்ற அரைகுறை முனகல்.

வாசலில், அனுவைப்போலவே 7-8 சிறுவர் சிறுமியர், பள்ளி பேருந்துக்காக காத்துக்கொண்டு, பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.. இங்கும் அங்கும் ஓடிக் கொண்டிருந்தனர்.

வழக்கம் போல் ஸ்கூல் பஸ் 7.30 மணிக்கு வந்தது. வந்த பஸ், வழக்கம் போல் ஒரு 30 அடி தள்ளி நின்றது. பசங்கள், வழக்கம் போல் ‘ஓ’வென்று சத்தம் போட்டுக்கொண்டு ஓடி, ‘நான் முந்தி நீ முந்தி’ என்று முண்டியடித்துக் கொண்டு பேருந்தில் ஏறினர். வழக்கம் போல் அனு கொஞ்சம் பின்னால்.

இது தினம் நடப்பது வழக்கம் தான். இதை பார்த்துக்கொண்டே இருந்த முகேஷ், ஒரு நாள், அனுவிற்கு உதவி செய்ய நினைத்தான். 

அனுவின் அருகில் சென்று கேட்டான்: “ஆமாம்! அனு ! நீ பஸ் பிடிக்க ஏன் ஒரு நாளைப் போல ஓடற? ஏன் உனக்கு சீட் கிடைக்காதா?”

“ஏன் கேக்கறீங்க அண்ணா ? எல்லோருக்கும் சீட் இருக்கே!” – அனு

“பின்னே ஏன் நீ முன்டியடிச்சிகிட்டு ஓடற?” – முகேஷின் அடுத்த கேள்வி.

“முதல்லே வண்டியிலே ஏறணும்! அதுக்கு தான்.”- அனு

“ஏன் முதல்லே வண்டியிலே ஏறணும்?” – விடுவானா முகேஷ்.

“இது வரைக்கும் நான் பஸ்லே முதல்லே ஏறினதே இல்லே. எல்லாரும் எனக்கு முன்னாடியே எறிடறாங்க..” சொல்லும்போதே அனுவின் கண்கள் குளமானது.

“சரி! சரி , கண்ணை தொடச்சுக்கோ. நீ ஏன் முதல்லே ஏறணும்? என்ன கிடைக்கும் ? சாக்லேட் கிடைக்குமா ? வேறே எதாவது பரிசு கொடுப்பாங்களா என்ன ?”

அனு கொஞ்சம் யோசித்தாள். “அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லியே!”. 

“அப்போ நீ ஏன் அனு ஓடணும்?” முகேஷ் கேட்டான்.

அனு மீண்டும் யோசித்தாள். “தெரியல்லையே!”
புரிந்ததோ இல்லையோ, குழந்தை அனு ஓடி விட்டாள். பேருந்திலும் ஏறிக்கொண்டு விட்டாள்.

****
அடுத்த நாள் காலை.

வழக்கம்போல் வாசலில் முகேஷ் அவனது வண்டியை துடைத்துக் கொண்டிருந்தான். மாடியிலிருந்து கீழே இறங்குகையில், அனுவின் “ஹலோ அண்ணா” குரல். “ஹாய் அனு’ என்று முகேஷ் பதில் குரல் கொடுத்தான். அவன் அருகில் அனு வந்து நின்று கொண்டாள்.

வழக்கம் போல் பஸ் வந்தது. பசங்க அனைவரும் ஓடினர், அனுவைத்தவிர. இன்று அவள் ஓட வில்லை.  நிதானமாக போய் பஸ்ஸில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டு முகேஷை பார்த்து கையாட்டினாள்.

முகேஷ்க்கு ரொம்ப சந்தோஷமாக இருந்தது. அனுவிற்கு ஒரு பெரிய விஷயத்தை ரொம்ப சுலபமாக விளக்கிய திருப்தி. தன்னைத்தானே “நீ பெரிய புத்திசாலிடா முகேஷ்”  மார்பில் தட்டிக்கொண்டான்..

மத்தவங்க விஷயத்திலே தேவையில்லாமல் தலையிடுவது முகேஷின் ஹாபி. மூக்கை நீட்டுபவர் பல ரகம். சிலருக்கு மற்றவர் விஷயங்களில் தலையிடுவது, என்பது ‘ தான் உயர்ந்தவன்’ என்பதை காட்டிக் கொள்ளவே. தங்களது வாழ்க்கை தரத்தை ஒப்பிட்டு பார்த்துக்கொள்ள ஒரு சிலர், பொறாமை காரணமாக , விஷயம் என்ன என்று அறிந்து கொண்டு நேரடியாகவோ பின்னாலோ குறை கூற வேறு சிலர். 

‘உங்களிடம் எனக்குஅக்கறை இருக்கிறது’ என்பதை காட்டி கொள்ள மூக்கை நீட்டும் மூக்கர்கள் பலர் உண்டு. அனைவரது பிரச்னைகளுக்கும் இவர்களிடம் தீர்வு உண்டு, அவர்களது பிரச்னைகளை தவிர.  முகேஷ் இந்த ரகம்.

அவன் பண்ணின வேண்டாத வேலையின் விபரீதம், அப்போது அவனுக்கு தெரிந்திருக்க நியாயம் இல்லை.

****

மூன்று நாள் கழித்து.

அனுவின் அம்மா, முகேஷின் அம்மாவுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார். 

“என்ன ஆச்சுன்னே தெரியலை அக்கா! திடீர்னு அனுவின் போக்கே புரிபடலை. பசங்க கூட விளையாட மாட்டேங்கிறா. “சும்மா பந்து போட்டு பிடிச்சு விளையாடறாதாலே என்ன லாபம்? ஓடிப்போய் கம்பம் தொட்டு திரும்பி ஓடி வந்து விளையாடறதிலே  என்ன பிரயோசனம்? நான் விளையாட போகலை! போகமாட்டேன்.” இதுமாதிரி ஏடாகூடமாக பேசறா. பள்ளி வகுப்பாசிரியை என்னை பள்ளியிலே வந்து பாக்க சொல்லியிருக்காங்க!” அனுவின் அம்மா குரலில் கவலை தெரிந்தது.

தற்செயலாக அங்கே வந்த முகேஷுக்கு ‘சொடேர்’ என்றது.  ‘ஐயையோ ! அனுவின் மாற்றத்திற்கு தான் தான் காரணமோ? அனு போட்டு கொடுத்து விட்டால், அம்மாவுக்கு கொலவெறி வந்துடுமே!.’ 

****
இது நடந்து மூன்று நாட்கள் இருக்கும்.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. அம்மா சொல்படி, முகேஷ், வீட்டில் ஒட்டடை அடித்துக் கொண்டிருந்தான். மெல்லியதாக ‘க்ருக் க்ருக்’ என்று ஒரு சத்தம். ஒரு கூட்டுப்புழு வண்ணத்துப்பூச்சியாக உருமாற கூட்டை உடைத்துக் கொண்டிருந்தது. தலை வெளியேவந்து விட்டது. ஆனால், அதன் . இறக்கை இன்னும் வெளியே வரவில்லை. முட்டி மோதிக் கொண்டிருந்தது. “ஐயோ பாவம்!”. பூச்சியின் அவஸ்தை, பார்த்துக் கொண்டிருந்த பரோபகாரி முகேஷின்  மனம் பதைபதைத்தது. அவனுக்கு  உதவி செய்ய ஆசை. உடனே, ஒரு மெல்லிய குச்சியை  எடுத்து அந்த கூட்டை , ரொம்ப மெதுவாக குத்தி உடைத்தான். வண்ணத்துப்பூச்சி, கூட்டை விட்டு, வெளியே வந்து விட்டது. அதை பார்த்து  முகேஷ்  ‘ஆஹா! பூச்சியை காப்பாற்றி விட்டோமே! என எண்ணினான். பூரித்தான். . அவன் மனம் ஆனந்தத்தால் இறக்கை கட்டி பறந்தது.
பூச்சி மெல்ல தத்தி தத்தி நடந்தது. ..நடந்தது…. நடந்தது….ஆனால் பறக்கவேயில்லை.

முகேஷ் இப்போது அந்த பூச்சியையே ஆதங்கத்தோடு பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தான். 

‘ஐயையோ! பூச்சிக்கு என்ன ஆயிற்று?’ அந்த வண்ணத்து பூச்சியின் இறக்கை இரண்டும் ஒட்டிக்கொண்டு, அது பறக்க முடியாமல் கீழே விழுந்து விட்டது. இப்போது முகேஷுக்கு புரிந்தது. கூட்டை அவசரப்பட்டு உடைத்ததனால், பூச்சிக்கு இந்த நிலை.

பூச்சியை அதன் போக்கில் விட்டிருந்தால், பூச்சி , தானே, அடித்து பிடித்து கூட்டை விட்டு வெளியே வந்து பறந்திருக்கும். பறக்கமுடியாமல் இப்போது பூச்சி இறந்து விடுமோ? தான் பூச்சி விஷயத்தில் அனாவசியமாக தலையிட்டிருக்க கூடாதோ?

****

மறுநாள் காலை நேரம் 7.30 மணி.

முகேஷ் தனது மோட்டார் பைக்கை துடைத்துக் கொண்டிருந்தான். பள்ளிக்கு போக தயாராக, அனுவும், கூட அவள் அம்மாவும் கீழே இறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். . அனுவின்அம்மா அவளை அர்ச்சனை பண்ணிக் கொண்டே  வர, அனு முகேஷ் பக்கம் கை காட்டி, கண்ணை கசக்கிக் கொண்டு ஏதோ சொல்லி கொண்டே வந்தாள். அனுவின் அம்மா, முகேஷை பார்த்த பார்வையில் நெருப்பு. முகேஷ் தலையை தாழ்த்திக் கொண்டான்.

வழக்கம் போல், பள்ளி பஸ் வந்தது. தள்ளி நின்றது. வழக்கம் போல், பசங்கள் ‘ஓ’வென்று சத்தம் போட்டுக்கொண்டு ‘நான் முந்தி நீ முந்தி’ என்று ஓடி, முண்டியடித்துக் கொண்டு பேருந்தில் ஏறினர். அனுவின் அம்மா அனுவை ஓடிபோய் ஏற ஊக்குவித்தார்.  அவளும் ஓடிப்போய் முண்டியடித்து வண்டியில் ஏறினாள். அனு சிரிக்க, அம்மா கை காட்டி அனுப்பி வைத்தார். 

அப்பா!  தலைக்கு வந்தது தலைப்பாகையோடு போய்விட்டது. அனுவின் அம்மா அனுவின் பிரச்சினையை  ஏதோ கண்டித்து பேசி, சரி செய்து விட்டார். . வாழ்க்கையில் எதிர்நீச்சல் போட இதெல்லாம் ஒரு முன்னோட்டம் போலிருக்கு. . ..

முடிவு செய்து விட்டான் முகேஷ், இனி தன் ஹாபியை மாற்றுவதென்று. இன்றிலிருந்து, முந்திரி கொட்டையாக, மற்றவர் காரியங்களில், தன்  மூக்கை நுழைப்பதில்லை. தேவையில்லாமல் தலையிடுவதில்லை. 

– முரளிதரன்.S

 

Likes(1)Dislikes(0)
Share
Jul 142015
 

athirsam

“அம்மாடி முத்துலட்சுமி, அந்த முறுக்கு மாவை சீக்கிரம் எடுத்து வந்து நல்லா பிசைந்து கொடு. முறுக்கை இப்போ பிழிந்தால் தான் நாளைக்கு சப்ளை கொடுக்க முடியும். டேய் முனியா, அந்த அதிரசத்தை பெட்டியில் எடுத்து அடுக்கி வைக்கலாம், வா” என்று கூறியபடி அடுக்கியிருந்த லட்டை எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே போனாள் அம்சவேணி அம்மாள்.

இரண்டு கால்களிலும் சக்கரம் கட்டிவிட்டது போல் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். 50வயதிலும் தேனீயை போல் சுறுசுறுப்பு. இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அம்சவேணியின் மகன் ராமன்.

மருத்துவம் இரண்டாம் ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருந்தான் ராமன். ஒருவேலை தானும் உதவலாம் என்று போனால், “ஐயா, ராசா.. வேண்டாயா.. நீ டாக்டருக்கு படிக்கிற புள்ள, இந்த வேலையெல்லாம் நான் செஞ்சுக்கிறேன், நீ நல்லா படிச்சு உன் சொந்த கால்ல நிக்கனும், அது போதும்பா” என்பாள்.

இதையெல்லாம் பார்த்தும் யோசித்தபடியே இருந்த ராமனுக்கு வாசலில் யாரோ நிற்பது போன்ற சத்தம் கேட்டு விரைந்து வாசலுக்குச் சென்றான்.

ஒரு பெண், கொஞ்சம் ஆடம்பரமான தோற்றம். முகத்தில் தெளிவு, நடை உடை பாவனையில் ஒரு மிடுக்கு. பார்ப்பதற்கு கிராமத்து பெண் போல் அல்ல. யோசித்தபடியே சென்று, “யார் நீங்க, என்ன வேண்டும் உங்களுக்கு?” என்றான்.

“நான் கயல்விழி, ஒரு பத்திரிக்கை ஆசிரியை, இது தானே அம்சவேணி அம்மாள் வீடு?” என்றாள்.

“ஆமாம்” என்றான் ராமன்.

“நான் அவர்களை பார்க்க வேண்டும். பார்க்கலாமா?” – கயல்விழி

“ஓ, பார்க்கலாமே, உள்ளே வாங்க, அம்மாவை கூப்பிடுகிறேன்” என்று உள்ளே விரைந்தான்.

வீட்டை நோட்டம் விட்டபடியே நின்றுக் கொண்டிருந்தாள் கயல்விழி.

அழகான கிராமம் அம்மாப்பட்டி. அம்சவேணியின் மாமனார் குடும்பம் அந்த கிராமத்தில் வாழ்ந்த பெரிய குடும்பங்களில் ஒன்று. செல்வ செழிப்பு மிகுந்த குடும்பம். நஞ்ச புஞ்ச எல்லாம் ஏராளமாக இருந்தது. விவசாயம் தான் அவர்களது முக்கியத் தொழில். யார் உதவி என கேட்டு வந்தாலும் ஓடிச்சென்று உதவும் உள்ளம் கொண்டவர்கள். நன்றாக வாழ்ந்து, விவசாயத்தில் நஷ்டம் அடைந்து, விதி வசத்தால் வாழ்ந்து கெட்ட குடும்பம் என்ற பெயர் இருந்தாலும் தன்னம்பிக்கையோடு உழைத்து வாழ்வில் வெற்றியை தேடும் அம்சவேணியை பற்றி கேள்விப் பட்டதையெல்லாம் நினைவுக் கூர்ந்தாள் கயல்விழி.

“அம்மாடி, யார் தாயி, என்ன வேணும்” என்ற அம்சவேணியின் குரலைக் கேட்டுத் திரும்பி பார்த்தாள் கயல்விழி.

“வணக்கம்மா, என் பெயர் கயல்விழி, நான் ஒரு பத்திரிக்கை ஆசிரியை. உங்களைப் பற்றி தெரிய வந்தது. உங்களை பேட்டியை என் பத்திரிக்கையின் நம்பிக்கை நட்சத்திரம் பகுதியில் எழுதலாம் என்று உங்களை பார்க்க வந்தேன்” என்றாள்.

“என்ன பத்தியா? அய்ய நா அப்புடி என்ன செஞ்சுப்புட்டேன்? எனக்கு ஒன்னும் புரில. ஏதோ நீ வந்துட்ட, இப்படி உக்காரு தாயி. நா போயி காபி தண்ணி கொண்டு வாரன்” என்று சொல்லிவிட்டு வேகமாக சென்றாள். அடுத்த இரண்டு நிமிடத்தில், காபி பலகாரத்தோடு வந்தாள்.

“மொதல்ல சாப்டுமா, அப்புறம் பேசுவோம்”

“இல்லம்மா, பரவாயில்லை இருக்கட்டும். நீங்க உக்காருங்க. இந்த வயசிலும் எப்படி உங்களால இப்படி சுறுசுறுப்பா இருக்க முடியுது, பார்க்கவே வியப்பா இருக்கு” என்றாள்.

“என்னம்மா பன்றது? வேல செஞ்சே பழக்கப்பட்ட ஒடம்பு. முடியாதுனு என்னிக்கி நினைக்கிறனோ, அன்னிக்கி நா உயிரோட இருக்கமாட்டம்மா” என்றாள் அம்சவேணி.

“பல வசதி வாய்ப்புகளோடு இருந்துட்டு இப்படி ஒரு நிலைமையிலும் தன்னம்பிக்கையோடு எப்படி உங்களால இருக்க முடியுது?”

“நான் கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்தப்போ, என் மாமனார் வெவசாயத்துல நல்ல லாவம், வியாவரத்துல கேரளா, கர்நாடகானு நெல், காய்கறி, பழம்னு அனுப்புவாங்க. ஒரு சமயத்துல 10லட்சம் ரூவா நஷ்டம் வந்துட்டுது. என்ன பண்றது, இருக்கறத எல்லாம் வித்துட்டு கடன கொடுக்கவே சரியா இருந்துச்சு. நடுரோட்டுக்கு வந்தோம். என் மாமனார் அந்த கவலைலே எறந்துட்டாரு.

என் புருஷனும், இனிமே இந்த ஊருல இருக்க வேணாம், வேற எங்கையாவது போயிர்லாம்னு சொன்னாரு. எனக்கு மூனு புள்ளைங்க. கூட்டிட்டு வேற ஊருக்கு போனோம். கைல இருந்த காச வச்சு சின்னதா ஒரு காய்கறி கட போட்டோம். அதுவும் நஷ்டமாச்சு. இதுக்கு மேல இழக்கறதுக்கு ஒன்னுமே இல்ல, வாங்க திரும்பி நம்மூருக்கே போய்டலாம்னு சொன்னேன். இந்த ஊருக்கே வந்துட்டோம்.

அவரு எங்ககிட்ட வேல செஞ்ச ஆளுங்ககிட்ட போய் வேல செஞ்சாரு. எனக்கு பாக்க ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சு. எனக்கு நல்லா சமைக்க வரும். ஒரு சின்ன பலகாரக் கடைய ஆரம்பிச்சேன். பலகாரங்க நல்லா விக்க ஆரம்பிச்சுது. அப்டியே கொஞ்ச கொஞ்சமா மேல வர ஆரம்பிச்சோம். இப்போலாம் நெறய பலகாரம் செய்ய ஆர்டருங்க வருது. என் ரெண்டு பொண்ணுகளையும் கல்யாணம் செஞ்சு கொடுத்துட்டேன். என் மவன் டாக்டருக்கு படிக்கிறான். இப்போ நம் கடைள ஒரு பத்து பேரு வேல பாக்குறாங்க, ஒரு பத்து குடும்பம் பொழைக்குது. வேற என்னம்மா வேணும்?” என்று முடித்த அம்சவேணியை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தாள் கயல்விழி.

“ஒரு பெண்ணாக இருந்து இத்தனை பெரிய சாதனை பண்ணியிருக்கீங்க. கஷ்டப்படுகிறவர்களுக்கு என்ன சொல்ல ஆசைப் படுவீங்க?” என்று கேட்டாள்.

“வாழ்க்கை கொடுத்த வசதிய விதி பறிச்சா, துவண்டு போவாதீங்க. மனசுல வைராக்கியம் இருந்தா, வாழ்ந்து கெட்டவங்களும் வாழ்ந்து காட்டலாம்.” என்றாள் அம்சவேணி தன்னம்பிக்கையோடு.

“பலகாரத்த சாப்பிடும்மா. நானே செஞ்சது“ என்றாள்.

சிரித்துக்கொண்டே அதிரசத்தை கடித்தாள் கயல்விழி. உழைப்பின் சுவை இனித்தது நாவில்…

– சிவரஞ்சனி.வி

 

Likes(4)Dislikes(0)
Share
Jun 142015
 

3

 

கோபி ஒரு முன்கோபி. 

கோபிக்கு  கோபம் வரும் போது, அவன் மூளையை விட அவன் நாக்கு வேகமாக வேலை செய்யும்.

அவனது அப்பா அவனை ஒரு நாள் கேட்டார். ”ஏன் கோபி, இப்படி எடுத்ததுக்கெல்லாம் கோபப் படறியே? ஒரு வேளை, ரத்த கொதிப்பு, கித்த கொதிப்பு  இருக்குமோ? டாக்டரை வேணா பாரேன்?”. 

“நானா? நானா? லூசாப்பா நீ? நானா கோபப்படறேன்?”

“ஆமா கோபி! நீயேதான் ! நான் சொல்லலே ! உன் பிரண்ட்ஸ் எல்லாம் சொல்றாங்களே! ” என்றார் அப்பா தயங்கிய படியே.

“அவங்க கிடக்கறாங்க. தண்டங்க. அது சரி! உன்னை யாரு இதெல்லாம் அவங்க கிட்டே கேக்க சொன்னது? உனக்கு வேறே வேலை இல்லே?”

“கோபிக்காதே கோபி ! உன் பிரண்டு மது தான் நேத்திக்கு சொன்னான். நீ சின்ன விஷயத்துக்கெல்லாம், ஆபீஸ்ல காட்டு கூச்சல் போடறியாமே?”

“சொன்ன பேச்சு கேக்கலன்னா, பின்னே என்ன அவனுங்களை கொஞ்சுவாங்களாமா?”- கோபிக்கு கோபம் பொத்துக் கொண்டு வந்தது.

“அப்புறம், உன் அத்தை கூட சொல்றா, நீ அவளோட, அநியாயத்துக்கு சண்டை போடறியாம்! ரொம்ப வருத்தம் அவளுக்கு!” அப்பா.

“நீ சும்மா இருப்பா! அவ என்ன சொன்னான்னு உனக்கு தெரியுமா?”

“இருக்கட்டும்டா! எதுக்கும் நீ டாக்டரை போய் பாத்துட்டு வாயேன்!” 

“நான் எதுக்கு டாக்டரை பார்க்கணும்? எனக்கு ஒண்ணுமில்லை!” 

“இல்லேடா! எதுக்கும் செக் பண்ணிகிட்டா, நல்லது தானேடா? சொன்னாக் கேளு கோபி !.”

“சரி சரி, போய் பாத்து தொலைக்கறேன்! இல்லேன்னா விடவா போறீங்க?”

***
கோபி தனது குடும்ப டாக்டர் அறையில் .

“குட் மார்னிங் டாக்டர்”

“வாங்க கோபி! என்ன விஷயம்?”

“ஒண்ணுமில்லே டாக்டர், அப்பா தான் என்னை உங்க கிட்ட செக் அப் பண்ணிக்க சொன்னார்.”

 “அப்ப சரி,  செக் பண்ணிடலாம். உக்காருங்க ! உங்களுக்கு என்ன ப்ராப்ளம்?”

 கோபி உட்கார்ந்தான். “ ஒன்னும் பெருசாயில்ல டாக்டர்! சின்ன சின்ன விஷயத்துக்கெல்லாம் கோபம் வரது. அடக்க முடியலே! அதான்..

 “ஓகே. செக் பண்ணிடலாம்”

செக்கிங் முடிந்தது.

“கோபி, உங்களுக்கு ரத்த அழுத்தம் கொஞ்சம் அதிகமாக இருக்கு. இன்னும் சில டெஸ்ட் எடுக்கணும். எழுதி கொடுக்கறேன். உப்பு நிறைய சாப்பிடுவீங்களா?”

 “ இல்லே டாக்டர்!”

 “சிகரட், மது இதெல்லாம்?”

 “எப்பவாவது மது உண்டு டாக்டர்! ”

 “சரி, எவ்வளவு நாளா உங்களுக்கு இந்த பிரச்சனை?”

 “தெரியலே டாக்டர். அடிக்கடி கோபம் வரும், அவ்வளவுதான்”

“கோபம் வந்தால் என்ன பண்ணுவீங்க?”

“வாய்க்கு வந்த படி திட்டுவேன்”

“ஆபீஸ்லே கோவம் வருமா? அதனாலே  தலைவலி, படபடப்பு  அது மாதிரி ஏதாவது?”

“ஆமா. ரொம்ப  பிரச்னைகள் வருது டாக்டர். வாயே குழறுது!”

 “ஏன் கோபி ! ஆபீஸ் கோபத்தையெல்லாம் வீட்டில் காட்டுவீங்களா?”

“ஆமா டாக்டர், காட்டுவேன். அது எப்படி உங்களுக்கு தெரியும்?” . கோபி தலையை தாழ்த்திக் கொண்டான். அவன் முகம் சிவக்க ஆரம்பித்து விட்டது. 

 “அது இருக்கட்டும் !  அப்போ வீட்டிலே அடிக்கடி சண்டை வருமா என்ன?”

 “வரும். அப்பா சொன்னாரா?” கோபியின் குரலில் ஒரு கோபம் தெரிந்தது.

“இல்லியே. சும்மா  கேட்டேன் ! சண்டை யாரோட வரும்?”

“யாரோட இருந்தா உங்களுக்கு என்ன டாக்டர், நீங்க எதுக்கு எங்க வீட்டு பிரச்சனைகள் பத்தி அனாவசியமா கேக்கறீங்க?” கோபி டக்கென்று எழுந்து கொண்டான்.

“அதுவும் சரிதான்! எனக்கெதுக்கு உங்க வீட்டு பிரச்னை ? நீங்க உக்காருங்க !  போகட்டும், கோபி, உங்களுக்கு ஹைபர் டென்ஷன் இருக்கு. இது சைகோ சொமாடிக் பிரச்னை மாதிரி இருக்கு. மனம் சம்பந்த பட்ட உடல் வியாதி. இந்த மருந்து எழுதி தரேன். சாப்பிடுங்க. இரவிலே இந்த மன உளைச்சலை குறைக்க, தூங்க மாத்திரை தரேன். ஓகே வா ! தூங்கினாலே பாதி பிரஷர் குறையும். உப்பை குறையுங்க. ஓகே வா? அதை விட  ரொம்ப அவசியம், கோபம் வந்தால், அதை ரொம்ப குறைச்சுக்கோங்க..”

கோபி பதில் பேசாமல் திரும்பி விட்டான். 

   *****


வருடங்கள் ஓடின. கோபிக்கு இப்போது வயது 60.  

கோபிக்கு காசு பணத்தில் குறைவில்லை. நல்ல வசதி. கோபிக்கு இரண்டு மகள்கள். இருவருக்கும் கல்யாணம் ஆகி மூத்தவளுக்கு குழந்தைகளும் உண்டு.

ஆனால் அவன் குணம்? அது மாறவில்லை. அவன்  கோபம் குறையவில்லை. கோபிக்கு இப்போது ரத்தக் கொதிப்பு, தூக்கமின்மை, அல்சர், கூடவே போனசாக கொஞ்சம் இதய நோய். 

 ஒருநாள், ஒரு வாடிக்கையாளரிடம், கோபி வாய்க்கு வந்த படி பேச, அவர் இவனை ஏக வசனத்தில் ஏச, எல்லாம் சேர்ந்து, அவனுக்கு மயக்கம் வந்து, அப்படியே விழுந்து விட்டான். மூக்கில் ரத்தம் கசிந்தது. .பக்கவாதம் அவனைத் தாக்கியது.


‘தன்னைத்தான் காக்கின் சினம் காக்க: காவாக்கால் தன்னையே கொல்லும் சினம்’ – வள்ளுவர் கூற்று கிட்டதட்ட இவனை பொருத்தவரை உண்மையாயிற்று.
 
 

அவனது மனைவியும் இரண்டு மகள்களும் சேர்ந்து  அவனை ஒரு பெரிய தனியார் ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்தார்கள். 

 

பத்து நாள் கழித்து:

இன்னும் கோபிக்கு பேச்சு வரவில்லை. கை கால் அசைக்க முடியவில்லை. கொஞ்சம் அரை மயக்கம். ஆஸ்பத்திரி அறையில் கண்மூடி படுத்திருந்தான். 

அவனது பெண்கள் அவனை பார்க்க ஆஸ்பத்திரியில் வந்திருந்தார்கள். அவனது . படுக்கைக்கு அருகில் நின்று அவனை கூப்பிட்டார்கள்.  

“அப்பா! அப்பா! உடம்பு இப்போ எப்படிப்பா இருக்கு?- பெரிய பெண் ஊர்வசி.

“அப்பா! நாந்தான் மாலா வந்திருக்கேன். தேவலையா இப்போ?”- இரண்டாம் பெண் மாலா

கோபியின் முகத்தில் எந்த மாற்றமுமில்லை. அவனது மூடிய கண்கள் மூடியே இருந்தன. 

“பாவம்பா நீ! உடம்பு இப்படி இளைச்சு போச்சே!” ஊர்வசி

“என்ன பண்ணுவார்டீ! இவருக்கு இப்போ டியுப் வழியாத்தான் எல்லாமே”- மாலா. அவள் இதழ் ஓரம் ஒரு நக்கல் புன்னகை. 

சிறிது நேரம் கழித்து, அப்பாவை விட்டு, சகோதரிகள் இருவரும் வேறு கதை பேச ஆரம்பித்தனர். அசைய முடியவில்லையே தவிர, கோபிக்கு இதெல்லாம் காதில் விழுந்து கொண்டிருந்தது.

மகள்கள் பேச்சு அப்பாவை பற்றி திரும்பியது. இதுவரை அவர்கள் அப்பா எதிரில் பேசியதே இல்லை. அவ்வளவு பயம். கோபி இவர்கள் சிரித்து பேசினாலே சத்தம் போடுவார்.  

இப்போது, அப்பா மயக்கமாக இருக்கும் தைரியத்தில், மகள்கள் இருவரும்  பேச ஆரம்பித்தனர்.

“ஏய், மாலா, பாரு அப்பாவை. முன்னெல்லாம் எப்படி நம்மை பாடாய் படுத்தினார்?. இப்போ பாரு கைகாலெல்லாம் இழுத்துகிட்டு கிழிந்த நாராய் இருக்கிறார் ! ” – ஊர்வசி

“கிழத்துக்கு இதுவும் வேணும். இன்னமும் வேணும்டி” – மாலா

“ஆமாண்டி ! இவரை பார்த்தால் எனக்கு பாவமே வரலை. பத்திக்கினுதான் வருது”- ஊர்வசிக்கு கோபம் இன்னும் கூடியது.

“ஆமாமா, அதுவும் நம்ம அம்மாவை என்ன பாடு படுத்தியிருக்கிறார் இவர். இப்போ நல்லா படட்டும்.”- ஒத்து ஊதினாள் சின்னவள்.

“நம்ம அம்மா அழாத நாளே இல்லே தெரியுமா?”

“அது மட்டும் இல்ல ஊர்வசி ! இந்த அப்பாக்கு கோபத்திலே என்ன பன்றார்ன்னே தெரியாது. சின்ன வயசிலே என்னை கூட கண்ணு மண்ணு தெரியாம அடிப்பார். பாவி மனுஷன், தள்ளி விட்டுடுவார். வசவு தாங்கவே முடியாது.”

“ஆமாமா ! என்னக் கூட சின்ன விஷயத்துக்கெல்லாம், முடிய  பிடிச்சு உலுக்குவார். சே! இவரெல்லாம் ஒரு அப்பான்னு சொல்லிக்கவே வெக்கமாயிருக்கு”- ஊர்வசி

மகள்களின் அடக்கி வைத்திருந்த கோபம் பேச பேச  வெடித்தது.

அப்போது அவர்களது அம்மா உள்ளே வந்தாள். கொஞ்சம் தூரத்திலிருந்தே கோபியை பார்த்தாள். கோபியின் படுக்கை கிட்டேயே  வரவில்லை. 

“ஏம்மா ! அப்பா கண் விழிச்சாரா? பேசினாரா? ஸ்மரணை வந்துதா?”- அம்மா

“இல்லேம்மா. அப்படியே தான் அசையாம இருக்கார்”- மாலா

“இருக்கட்டும் கொஞ்ச நாள் ஆஸ்பத்திரியிலே. என்னை என்ன பாடு படுத்தியிருக்கிறார்? கிடக்கட்டும் இங்கேயே.  நர்ஸ் பாத்துப்பாங்க. நாம வீட்டுக்கு போகலாம் வாங்க!”

கேட்டுக்கொண்டிருந்த கோபிக்கு மிகுந்த வருத்தம். அவனால் தாங்க முடியவில்லை. கண்ணில் நீர் வழிய ஆரம்பித்தது. 

‘இந்த குடும்பத்திற்கா நேரம் காலம் பாக்காமல் உழைத்தோம்?  இவ்வளவு சொத்து சேர்த்தோம்? எல்லாம் இவங்களுக்கு தானே! என்னை இப்படி உதறிவிட்டு போறாங்களே! நம்ம கோபத்தினாலே, எல்லாரையும் இழந்துட்டோமே!. எனக்கு இப்போ யாருமே இல்லியே.”

காசு பணம் மட்டுமே வாழ்க்கை இல்லை.  அன்பு வேண்டும். அரவணைப்பு , ஆதரவு வேண்டும். உறவுகள் வேண்டும் என்பது  இப்போது கோபிக்கு புரிந்தது. இனிமேலாவது நம்மை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என முடிவெடுத்தான்(ர்).

*****

ஒரு மாதம் கழித்து.

தனது வீட்டில் கோபி. உடல் தேறிவிட்டது. அவரால் இப்போது மெதுவாக நடமாட முடிந்தது.

டாக்டர் சொல்லி விட்டார், “ கோபி, இங்கே பாருங்க , நீங்க சண்டகோழியா இருந்தா, உங்க உயிருக்குதான் ஆபத்து. நீங்க கோபமே பட கூடாது. இன்னொரு முறை, ஸ்ட்ரோக் வந்தால் ரொம்ப கடுமையாயிருக்கும். பாத்துக்கோங்க!” 

கோபி கோபத்தை இப்போது மிகவும் குறைத்து கொண்டார். மனைவியிடம் மிக அன்பாக இருந்தார். மகள்களிடம் மிக கனிவோடு பழகினார். 

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எல்லோரும் அவருடன் நேசமாக ஆரம்பித்தனர். சுற்றம் கூடியது. பெரிய மகள் ஊர்வசியின் குழந்தைகளுடன் அவர் ஒரே விளையாட்டு தான்.

நரகமாக இருந்த வாழ்க்கை சொர்கமானது. நரகமும் சொர்கமும் நமக்குள் தானே !

வாழ்க்கை என்பது என்ன என்பதை கோபி இப்போது தெரிந்து கொண்டார்.  சந்தோஷத்திற்கு முக்கிய தேவை வெற்றியல்ல. வாழ்க்கையின் வெற்றிக்கு முக்கிய தேவை சந்தோஷம்.

அவர் இப்போது தான் என்ன என்ன இழந்தோ மென்று நன்கு புரிந்து கொண்டார். ஆனால் கொஞ்சம் தாமதமாக. அன்பும் ,அரவணைப்பும் இதுவரை இழந்தது இழந்தது தானே!  

நேசமும் பாசமும் இல்லாமல் இதுவரை வெட்டியாய் வாழ்ந்தது வாழ்ந்தது  தானே ! காலம் என்ன மீண்டும் வரவா போகிறது?

 ***

ஒரு வருடம் கழித்து.

 ஊர்வசியின் மகன், கோபி தாத்தாவின் மடியில். பேத்தி கொஞ்சம் பெரியவள், தாத்தா பக்கத்தில். அவரது மகள்கள், மனைவி அவருக்கு அருகில். 

“ஏன் தாத்தா, இப்போவெல்லாம் நீ கோபமே படரதில்லியாமே ! அம்மா சொன்னாங்க” – தாத்தாவின் கையை பிடித்துக் கொண்டே பேத்தி கேட்டாள்

கோபி சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார். “கோபம்ங்கிறது ஒரு   திராவகம் மாதிரி செல்லம்! . அதை  வைத்திருக்கும் பாத்திரத்தையே அது அரிச்சிடும் . அதனாலே தான் நான் கோபப்படரதை குறைச்சிக்கிட்டேன். . அதுவுமில்லாமல்,  மத்தவங்களை நாம திட்டினால், நம்பளை  அவங்க விரும்ப மாட்டாங்க. அதான் !”  

“கோபம் ஏன் வரது தாத்தா?”

“எதிலும், யாரிடத்திலும் ஒரு முழுமையை எதிர் பார்ப்பவங்களுக்கு, பொதுவாவே கொஞ்சம் கோபம் வரும். இத்தோட பிடிவாத குணம், அப்புறம் அகம்பாவம், அதான் ஈகோ, இருந்தா கேக்கவே வேணாம் !” . 

“ஆனா தாத்தா, எனக்கு கோபம் வருமே!”

“அதனாலே என்ன? கோபப்படு. தப்பே இல்லை! அடக்காதே. ஆனால், நிதானமா கோபப்படு. நியாயமா யோசிச்சு , கோபப்படு. கோபம் ரொம்ப இயற்கையானது செல்லம். நமக்கு ஆபத்து வருமொன்னு நினைக்கரப்போ, ஒன்னு ஓடிப்போயிட தோணும். அது பயந்த சுபாவம்.  இல்லே எதிர்த்து சண்டை போட தோணும். கோபம் எதிர்த்து நிக்கிற சுபாவம்.”

ஊர்வசி கேட்டாள். “ஏம்பா, அப்போ எப்படி இந்த கோபத்தை குறைக்கிரதாம்?”

“இதை போய் அப்பாகிட்டே கேக்கிறியே? இது கொஞ்சம் ஓவரா தெரியலே?” மாலா நக்கலடித்தாள்.

கோபி சொன்னார்.

“இல்லேம்மா! இந்த கேள்விக்கு நான் தான் பதில் சொல்லணும்.ஏன்னா, நாந்தான் கோபத்தாலே அடி பட்டவன். குடும்பம், பாசம் எல்லாம் இது நாள் வரையில் தொலைத்தவன்”

“அவ கிடக்கறா ! நீங்க சொல்லுங்கப்பா! கோபத்தை எப்படி குறைக்கிறது?” தூண்டினாள் ஊர்வசி.

“முதல்லே, கோபம் வரப்போ, நீளமா மூச்சு இழுத்து விடணும். வயித்திலேருந்து மூச்சு இழுக்கணும்.”

‘சரி.”

“மத்தவங்க சொல்றதிலும் நியாயம் இருக்க கூடும்னு நினைக்கணும். அது முக்கியம். நாம புத்திசாலின்னு நினைக்கிறது சரி. ஆனால், நாம மட்டும் தான் புத்திசாலின்னு நினைக்கிறது தப்பில்லையா? ”

சிரித்தாள் ஊர்வசி  “அதுவும் சரிதான் ”

கோபி தொடர்ந்தார். “கொஞ்சம் டைம் எடுத்துகிட்டு , மனசு கொஞ்சம் அதிர்வு  அடங்கினவுடனே, நம்ம கோபத்தை வெளிப் படுத்தலாம். ஆனால், கண்டபடி வார்த்தையை விட கூடாது. யோசனை பண்ணி பேசணும்”

அப்போது மாலா குறுக்கிட்டாள். “எங்க வீட்டுக்காரர்  கூட சொல்வார் அப்பா! கோபம் வரும் போது, எதுவும் பேசாமல் ஒன்னிலிருந்து பத்து வரை எண்ணினால், கோபம் குறைந்திடுமாம்.”

ஊர்வசிக்கு சந்தேகம்  “அப்படியும் கோபம் குறயலைன்னா?”

மாலா சொன்னாள் “ இதை  நானும் அவரை கேட்டேனே! அப்போ ஒன்னிலிருந்து நூறு வரை எண்ணனுமாம்”

எல்லோரும் சிரித்தனர்.

கோபியும்  சிரித்துக் கொண்டே தொடர்ந்தார். “சரியான காரணத்துக்காக, சரியான அளவிலே, சரியான நேரத்திலே,சரியான ஆளிடம் சரியான வழியிலே, கோபத்தை காட்ட கத்துக்கணும். அது கொஞ்சம் கஷ்டம் தான். பழகனும்.. கொஞ்சம் தமாஷா பேசினால், இறுக்கத்தை குறைக்கலாம்.”

ஊர்வசி சொன்னாள் “நீங்க சொல்றது சரிதாம்பா! எனக்கு எப்பவாவது அவரோட பிரச்னை வந்தா, ஒன்னு நான் எழுந்து போயிடுவேன். இல்லே அவர் ஏதாவது ஒரு கடி ஜோக் சொல்லி, என்ன சிரிக்க வச்சுடுவார்.  சிரிப்பு வராட்டியும் நானே சிரிச்சிடுவேன்.”

“அடி சக்கை”- மாலா

கோபி தொடர்ந்தார் “ அதேதாம்மா! அப்புறம், எதையும் எளிதா எடுத்துக்கற மன பக்குவத்தை வளர்த்துக்கணும். கொஞ்சம் விட்டு கொடுக்கிற மனப்பான்மை வேணும். ஈகோ, கூடிய வரைக்கும் குறைச்சிக்கனும், உப்பு மாதிரி. முக்கியமா ‘டேக் இட் ஈசி பாலிசி’ வேணும். இது இருந்தாலே கோபம் தன்னாலே குறைந்து விடும். இப்படி நிறைய இருக்கு”

உடனே குழந்தைகள் அம்மாவை பார்த்து “ ஊர்வசி ! ஊர்வசி! டேக் இட் ஈசி பாலிசி என்று பாடின. 
****                                                               

– S.முரளிதரன்

Likes(4)Dislikes(0)
Share
Jun 142015
 

6

ஓரு ஊரில் பலூன் வியாபாரி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் பல வண்ணங்களில் பலூன்கள் கிடைக்கும். வியாபாரம் சரியாக நடக்காத தருணங்களில், ஹீலியம் வாயு நிரப்ப பட்ட ஒரு பலூனை காற்றிலே பறக்க விடுவான். அப்போது அதைப் பார்த்து  சிறுவர்கள் பலரும் தங்களுக்கு ஒரு பலூன் வேண்டும் என்று கேட்டு வாங்கி செல்வார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் வியாபாரம் மந்தமாகும் பொழுதும் இந்த யுக்தியை பயன்படுத்து வியாபாரத்தை பெருக்குவது அவன் வாடிக்கை.

ஒரு முறை காற்றில் ஹீலியம் பலூனை பறக்க விடும் பொழுது, யாரோ அவன் சட்டையை பிடித்து இழுப்பது தெரிந்தது. திரும்பி பார்த்தால் ஒரு சிறுவன் அவனையும் அவனது பலூன்களையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். “பலூன் வேணுமா தம்பி” என்று அவன் கேட்டதற்கு அச்சிறுவன், “எனக்கு பலூன் வேணாம், ஒரு பதில் வேணும்” என்று கூறினான்.

“நீங்க அப்பப்போ ஒரு பலூன காத்துல பறக்க விடுறீங்க, அது கருப்பு பலூனாக இருந்தாலும் பறக்குமா?”

“பறக்கும் பா”

“சிகப்பு பலூனாக இருந்தாலும் பறக்குமா?”

“பறக்கும் பா”

“உருண்டையான பலூனாக இருந்தாலும் பறக்குமா?”

சிறுவனின் சாதாரன பேச்சில் அவனுக்கு தெரியாமலேயே அவன் கேட்கும் கருத்தின் ஆழத்தை புரிந்த வியாபாரி, அச்சிறுவனின் தோள் மீது கைவைத்து,

“பலூன் சிகப்போ, கருப்போ, நீளமோ வட்டமோ, அதன் தோற்றம் அது பறக்கும் உயரத்தை தீர்மானிப்பதில்லை. உள்ளே அடைக்கப் பட்டிருக்கும் வாயுதான் முடிவு செய்கிறது. மேலே பறப்பதற்கு அந்த பலூன் ஓட்டை இல்லாமல் இருந்தால் போதும்” என்று கூறி அவனுக்கு ஒரு பலூனை  கையில் கொடுத்தார்.

வியாபாரி சொன்னது போல நாம் வாழ்வில் உயர்ந்த நிலையை அடைவதற்கு, வெளித்தோற்றங்கள் எந்த விதத்திலும் காரணம் ஆகாது. நம் உடலை விட்டு நம்பிக்கையும் உயிரும் பிறியாதவரை நாம் உயர்வதற்கு உள்ளே ஒளிந்திருக்கும் திறமையை பயன்படுத்தி வாழ்வில் ஒரு நல்ல நிலையை அடைய முடியும்.

– ரக்‌ஷன்

Likes(10)Dislikes(0)
Share
Share
Share