Oct 152014
 

St1

“சைலன்ஸ்! சைலன்ஸ்! அமைதியா இருங்க. நான்தான் இனிமேல் உங்கள் வகுப்பாசிரியை. இன்று தான் பள்ளியில் வேலைக்கு சேர்ந்தேன். என் பேரு நளினா.”  நான்காம் வகுப்பு ஏ பிரிவு.. அமைதியானது.

“டியர் சில்ட்ரன்! நீங்க எல்லாரும் எனக்கு செல்லம். உங்க எல்லார்கிட்டேயும் எப்போதும் அன்பா இருப்பேன். நிறைய கதை சொல்லுவேன். நிறைய விளையாட்டு சொல்லி கொடுப்பேன். நீங்க ஒவ்வொருவரும் சிறந்த மாணவர் என பேர் வாங்க வைப்பேன். ஒருத்தரை கூட அடிக்கவோ திட்டவோ மாட்டேன். சரியா?.

அந்த நிமிடமே, அந்த நொடியில், ஆசிரியை மாணவர் இடையில் ஒரு பிடிப்பு, ஒரு ஒட்டுதல் ஏற்பட்டு விட்டது. “இந்த டீச்சர் ரொம்ப நல்லவங்க. ஜாலியாக இருப்பாங்க”  என்று நம்பிக்கை வந்து விட்டது, குட்டிகளுக்கு.

வாசலில் சிறிய சத்தம். டீச்சர் திரும்பினார். அழுக்கு சட்டை, பரட்டை தலை, பட்டன் சரியாக போடாத அரை டிராயர். அழுத முகத்துடன் ஒரு பையன். மாணவர்கள் எல்லோரும் “ஹோ” என்று சத்தம் போட்டனர். “சைலன்ஸ்! யார் நீ? என்ன வேணும்” என்று வாசலில் நின்ற சிறுவனை கேட்டார் நளினா.

அதற்குள், ஒரு முந்திரிக் கொட்டை பையன், “டீச்சர், அது மணி!. எப்போவுமே லேட்டாதான் வருவான். எதற்கெடுத்தாலும் அழுவான்” கோள்மூட்ட, சொல்லியா கொடுக்கணும் பசங்களுக்கு?

“ஏன் லேட்?” டீச்சர் மணியை வினவினார்.

“லேட்டாயிடுச்சு டீச்சர்!.” நிமிராமல் மணி பதில்.

“அதான் ஏன்னு கேக்கிறேன்?” மணி பதில் சொல்லவில்லை.

“கேக்கிறேன் இல்லே! பதில் சொல்லு!”

ஒரு தடவை நிமிர்ந்து பார்த்து விட்டு, மணி மீண்டும் தலை குனிந்து கொண்டான். கண்களில் கண்ணீர். உதடு அழுது விடுவேன் என துடித்தது.

“சரி சரி வந்து உட்கார். இனிமே லேட்டா வரக்கூடாது, சரியா?”

பள்ளியில் எல்லோரும் சமம் என்றாலும், இந்த பையன் கொஞ்சம் சரியில்லை என்றே தோன்றியது அவருக்கு.

மூன்று நாட்களில்அவர்கணிப்பு உறுதியானது. மணி தினமும் நேரம் கழித்தே வந்தான். பாடம் படிக்க மறுத்தான். எந்த கேள்விக்கும் பதில் தெரியவில்லை. யாருடனும் பேச விரும்பவில்லை. விளையாட்டிலும்ஆர்வம்காட்டவில்லை. “எப்படி இந்த பையன் நான்காம் வகுப்பு வரை வந்தான்? இந்த வருடம் நிச்சயம் பெயில் தான்.” எனநினைத்தார்.

நளினா, மற்ற சக ஆசிரியர்களிடம், மாணவர்களிடம் மணி பற்றி விசாரித்தார். எஸ்தர் டீச்சர் சொன்னார் “அந்த பையனை ஒன்னாம் கிளாஸ்லேருந்து தெரியும். அப்போவெல்லாம் ரொம்ப புத்திசாலி. கிளாஸ்ல முதல் மாணவன். மூணாம் கிளாஸ் படிக்கிறப்போ அவங்கம்மா தவறிட்டாங்க. அப்போலேருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமா மந்தமாயிட்டான். திக்கு வாய் வேறே ஆரம்பிச்சுதா, பசங்க கேலி பண்ண பண்ண, இந்த மாதிரியாயிட்டான். ரொம்ப பாவம் மணி”

நளினாவுக்கு ரொம்ப வேதனையாகிவிட்டது. “இந்த சின்ன குழந்தைக்கு இவ்வளவு கொடுமையா? அம்மா இல்லாதது, யார் பண்ணின பாவம்? இந்த பையனை போய் தப்பா நினைச்சோமே” வருந்தினார்.

“சரி, அவங்கப்பா இவனைப் பத்தி கவலைப் படறதில்லையா?” நளினா வினவினார்.

சூள் கொட்டினார் எஸ்தர். “எங்க! அவங்கப்பா கவலையை மறக்க குடிக்க ஆரம்பிச்சிட்டார். குழந்தையை மறந்திட்டார். அவரோட கூட இருக்கிற வயசான தாத்தா பாட்டிதான் அவரையும்பேரனையும் பாத்துக்கிறாங்க.”

“ஐயோ பாவமே!” வருந்தினார் நளினா. இனிமேல் மணியை ஜாக்கிரதையாக பார்த்துக் கொள்ள, படிப்பு சொல்லி கொடுக்க வேண்டுமெனமுடிவெடுத்தார்.

அடுத்த நாள். மதிய உணவு நேரம். எல்லா குழந்தைகளும், ஒன்றாக உட்கார்ந்து டிபன் டப்பா திறக்க, மணி மட்டும் தனது டப்பாவுடன் தனியாக போவதை பார்த்தார் நளினா. நேராக வந்து மணியின் பக்கத்தில் அமர்ந்தார்.

“நீ என்ன கொண்டு வந்திருக்கே மணி! டப்பாவைக் காட்டு.” மணி அழ ஆரம்பித்து விட்டான்.

“பாட்டிக்கு உடம்பு சரியில்லே டீச்சர். வெறும் பிரட் ஜாம் தான்”

“அழாதே மணி, நான் 5 இட்லி கொண்டுவந்திருக்கேன். வா. சேந்து சாப்பிடலாம். நீ 2 இட்லி ! சரியா?”

“வேண்டாம் டீச்சர்! அப்ப உங்களுக்கு!”

“நான் கொஞ்சம் குண்டு இல்லையா! இளைக்கணும். 3 போறும்”

மணி முதல் தடவையாக சிரித்தான். கள்ளமற்ற சிரிப்பு. டீச்சர் கூட சேர்ந்து சாப்பிட ரொம்ப பெருமை..

அன்றிலிருந்து நளினாவும் அவனும் சேர்ந்தே சாப்பிட ஆரம்பித்தனர். மெது மெதுவா பேசவும் ஆரம்பித்தான். பேச்சு எப்போதும், இறந்து போன அவனது அம்மாவை பற்றியுமே.

நளினா மணியின் அப்பாவுடன், தாத்தா பாட்டியுடன் தனித்தனியே மணியை பற்றி பேசினார். மணியின் வளர்ப்பு பற்றி கேட்டுக் கொண்டார்.  வீட்டில் அவனிடம் பெரியவர்கள் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டுமென விவாதித்தார்.

ஒரு மாத காலத்திலேயே நல்ல முன்னேற்றம்,அவனது நடை, உடை பாவனையில். திக்குவதும் குறைந்து விட்டது. மற்ற மாணவர்களுடன் சேர, விளையாட ஆரம்பித்து விட்டான்.

வருட கடைசி வர வர, மணி வகுப்பில் முதல் மாணவனாக மாறி விட்டான். நளினாவிடம் கொள்ளை பிரியம். டீச்சர் தான் அனைத்துமாற்றத்திற்கும் காரணம் என எண்ண ஆரம்பித்து விட்டான். மற்ற மாணவர்களுக்கும், நளினா ஆசிரியையிடம் மிகுந்த அபிமானம்.

ஒரு நாள், நளினா மணியின் வீட்டு கணக்கு நோட்டை திருத்தும் போது, நோட்டில் மணியின் முத்து முத்து கையெழுத்தில் “நளினா டீச்சர் என்னோட பெஸ்ட் டீச்சர்” எழுதியிருந்ததை பார்த்தார்.

முழு வருட பரிட்சைக்கப்புறம், மணி நளினாவிடம் தனியாக வந்து, “அடுத்த வருஷம் எங்க கிளாஸ் நீங்க வர மாட்டிங்களா டீச்சர்?”  உருக்கமாக கேட்டான்.

“தெரியாது மணி, அதனாலென்ன, நான் உன்னை அடிக்கடி வந்து பாப்பேன்! நீ எப்போ வேணாலும் என்னை வந்து பாக்கலாம்! நல்லா படிக்கணும் சரியா?”

கண்கள் குளமாக, மணி கையை நீட்டினான். ஒரு பிளாஸ்டிக் மோதிரம். “இந்தாங்க டீச்சர், என்னோட ப்ரெசென்ட். இதை நீங்க பத்திரமா வச்சிக்கனும்”

“இதைவிட எனக்கு வெகுமதி என்ன வேண்டும்?” கண்கள் பணித்தன நளினாவிற்கு. மோதிரத்தை வாங்கி கொண்டு மணியை கட்டி கொண்டார்.

அடுத்த வருடம். மணி 5ம் வகுப்பில் முதல் மாணவன். விளையாட்டிலும் முதல். கோப்பை வாங்கியவுடன் நளினாவிடம் ஓடி வந்தான். “வெரி குட்”- டீச்சர் பெருமையாக. “ஆனாலும் நீங்கள் தான் என்னோட பெஸ்ட் டீச்சர்!” சொல்லிவிட்டு ஓடி விட்டான்.

வருடங்கள்பலஓடின. மணி மேல் படிப்பு, கல்லூரி என்று சென்று விட்டான். ஆனால், வருடம் தவறாமல் அவனது கடிதம்நளினாவுக்கு வரும். நிச்சயமாக அதில், “நீங்க தான் என்னோட பெஸ்ட் டீச்சர்” எனும் வாக்கியம் இருக்கும். நளினா ரொம்ப சந்தோஷப்படுவார்.

ஒரு நாள், மணியிடமிருந்து ஒரு கடிதம். “டீச்சர், உங்கள் ஆசியால்,நான் டாக்டர் பட்டம் பெற்று விட்டேன். நான் பட்டம் பெறும் போது உங்களை தான் நினைத்து கொண்டேன்.”

நளினாவுக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. “நான் அப்படி என்ன பண்ணி விட்டேன்!” இருந்தாலும் ரொம்ப சந்தோஷமாக இருந்தது.

ஏழுவருடம் கழித்து ஒரு நாள், மணியிடமிருந்து ஒரு கல்யாண பத்திரிகை. “டீச்சர், எனக்கு கல்யாணம். மும்பையில் நடக்க இருக்கிறது.  நீங்கள் கட்டாயம் வந்து எங்களை ஆசிர்வதிக்க வேண்டும்.இத்துடன், விமான டிக்கெட் இணைத்துள்ளேன். உங்களை உங்கள் கணவருடன் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்”

மும்பை.  கல்யாண வரவேற்பு மண்டபத்தில், நளினா,  அவரது கணவருடன், முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருந்தார்.

கல்யாணம் முடிந்த கைய்யோடு, மணி தனது மனைவியுடன் மேடையிலிருந்து இறங்கி நளினாவிடம் வந்தான். அவரது காலில் விழுந்து வணங்கினான். “எங்களை ஆசிர்வதியுங்கள் அம்மா! உங்கள் அன்பு மட்டும் இல்லையென்றால் என்னால் இவ்வளவு உயர்ந்திருக்க முடியுமா?” தன் மனைவியிடம் திரும்பி “என் அம்மா எனக்கு நினைவில்லை . இவங்க தான் என்னோட அம்மா போல் என்னிடம் பாசம் காட்டினாங்க. என்னோட பெஸ்ட் டீச்சர்!”

வாழ்க்கையில் இதை விட பரிசு, பதக்கம், மரியாதை வேறு என்ன வேண்டும் அவருக்கு?  பேச வார்த்தைகள் இன்றி மணியின் தலையில் கையை வைத்து வாழ்த்தினார்.

மணி, அவரது கையைப் பார்க்கவும், அது 4ம் வகுப்பில் அவன் கொடுத்த பிளாஸ்டிக் மோதிரத்தை சுகமாக, சுமந்துக் கொண்டிருந்தது.

இருவரின் கண்களும் அவர்கள் அறியாமலே கலங்கி இருந்தது.

 

–    முரளிதரன் செளரிராஜன்

(வலையில் படித்த ஒரு உண்மை சம்பவத்தின் தாக்கத்தில் எழுதப்பட்டக் கதை)

Likes(13)Dislikes(5)
Share
 Posted by at 12:38 am

  4 Responses to “நளினா டீச்சர்”

  1. கதை அருமை. அதை வலைப்பதிவில் இட்டமைக்கு பாராட்டுக்கள்

    Likes(1)Dislikes(0)
  2. very nice sir..

    Likes(1)Dislikes(0)
  3. ** வலையில் படித்த ஒரு சம்பவத்தின் தாக்கம்....

    Likes(0)Dislikes(0)
    • உளவியல் கூற்றுப்படி, அம்மாவை இழந்த, முக்கியமாக சிறு வயது குழந்தைக்கு ஏற்படும் பிரச்சனைகளாக வெறுமை, தனிமை, சுய கழிவிரக்கம், கோபம், குழப்பம், பயம், அன்பை தேடுதல் போன்றவை மணிக்கும் இருந்தது. இதன் வெளிப்பாடே அழுகைஆகவும், திக்கு வாயாகவும் மாறியது. இது காலபோக்கில், மன வளர்ச்சியை குன்ற வைத்துவிடும், வயது வந்த பிறகு இயல்பு வாழ்கையை பாதிக்கும் என மனவியல் வல்லுநர் கூறுகின்றனர். இந்த குழந்தைகளுக்கு தேவை, குடும்ப மற்றும் சுற்றத்தாரின் அரவணைப்பு, ஒன்றாக உணவருந்தும் வழக்கம், குழந்தையை நிறைய பேச தூண்டுதல், அம்மாவை விட்டு குழந்தையின் எண்ணத்தை மாற்ற முயற்சித்தல் என்பதுவும் வல்லுனர்கள் கூற்று. (Courtesy : Elisabeth Kübler-Ross : http://en.wikipedia.org/wiki/K%C3%BCbler-Ross_model).

      Likes(1)Dislikes(0)

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(required)

(required)

Share
Share