Jun 292018
 

நம் கதாநாயகி 1915 ஆம் ஆண்டு, கியூபாவின் ஹவானாவில் பிறந்தவர். ஓவியம் என்றால் பெரும் ஈடுபாடு அவருக்கு. எட்டு வயதிற்குள் ஒரு பேராசிரியரிடம் ஓவியப் பாடங்களைப் கற்றார். பள்ளிக்குப் பிறகு, கட்டிடக்கலை பாடத்தில் சேர்ந்தது, அவரது ஓவியத்தை மேலும் மெருகேற்றியது.

1939-ல், ஒரு ஆங்கில ஆசிரியரை திருமணம் செய்து, நியூயார்க்கிற்கு குடிப்பெயர்ந்தார். 1943 முதல் 1947 வரை நியூயார்க்கில் பிரபலமான கலைக் கல்லூரியில் பயின்றார். தொடர்ந்து ஓவியங்கள் வரைந்தும், தனது படங்களை சேகரித்துக் கொண்டேயும் இருந்தார். படங்களின் எண்ணிக்கை தான் கூடியதே தவிர அவருக்கு உரிய அங்கீகாரமோ, வெற்றியோ என்றுமே கிட்டவில்லை. தனது படைப்புகளை பல கண்காட்சிகளில் சமர்ப்பித்து வந்தார், ஆனால் உலகம் அவரை என்றுமே ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

பிறகு 1948 ஆம் ஆண்டில், கலைக்கு அதிகம் வாய்ப்புகள் உள்ள பாரிஸ் நகரத்திற்கு சென்று குடியேறினார். பிரபலமான கலைஞர்களுடன் பழகும் வாய்ப்பும் அவர்களிடமிருந்து மேலும் சில நுணுக்கங்களை கற்கவும் முடிந்தது. அவரது கலைத் திறனில் மேலும் சில முன்னேற்றம் இருந்தது. ஆனாலும் அவருக்குத் தேவைப்பட்ட சிறு அங்கீகாரம் கூட கிடைக்காத சூழ்நிலையே தொடர்ந்தது.

1950 ஆம் ஆண்டில், ஹவானாவில், தனது அத்தனை படங்களையும் சேர்த்து ஒரு கண்காட்சி செய்து முயற்சித்தார், ஆனால் இம்முறையும் மக்கள் அவருடைய படைப்புகளுக்கும் உழைப்பிற்கும் மதிப்பளிக்கவில்லை. மீண்டும் தோல்வியடைந்தார்.

அவரது திறமையையும் விடாமுயற்சியையும் கண்டு, என்றாவது ஒரு நாள் அவர் பிரபலமாகிவிடுவார் என்று நம்பிக்கை வைத்து அவருடைய கணவரும், அவருக்கு பெரிதும் உதவினார். ஆனால் பொருளாதாரச் சுமை அவர்களை துரத்தியது. எனவே 1953 ஆம் ஆண்டு பாரிஸ் நகரத்தை விட்டுத் திரும்பவும் நியூயார்க்கிற்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது.

நியூயார்க்கிற்குத் திரும்பியபின்னும், அவர் தொடர்ந்து வரைந்துக் கொண்டே இருந்தார். தனது படங்களில் நிறைய பரிசோதனைகளும், புது முயற்சிகளும் செய்தார்.

என்ன தவறு நடக்கிறது என்று தீவிரமாக யோசிக்கையில், ஒரு உண்மை விளங்கியது. ஓவியக்கலை உலகில் அப்போது ஆண் ஆதிக்கம் நிரம்பியிருந்தது. போட்டிகளுக்கு இடையில் எவ்வாறு வேலை செய்வது அல்லது போட்டிகளை எவ்வாறு கையாள வேண்டும் என்பதை ஆண்கள் நன்றாக அறிந்திருந்தனர். இந்த காரணம் அவருக்கு வாய்ப்பு கிடைக்காமல் இருக்க ஒரு பெரிய சவாலாக இருந்தது.

1965 ஆம் ஆண்டில் அவர் 50 வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது இன்னொரு சிக்கலையும் சந்தித்தார். பழைய கலைஞர்களை அறிமுகப்படுத்துவதை தவிர்த்து, புதியவர்களை சேர்க்குமாறு கண்காட்சிகளில் அதிகாரப்பூர்வமற்ற விதி வந்திருந்தது. இதனால் ஒவ்வொரு வருடமும் அவரது வாய்ப்புகள் குறைந்து கொண்டே இருந்தன.

ஆனாலும்… அவர் தடுமாறவில்லை. ஓவியத்தைத் தொடர்ந்தார், உலகமும் அவரை தொடர்ந்து அவமதித்தது.

புகழ்பெற்ற அரங்கங்களில் தனது கலையை காண்பிப்பதற்கு ஒரு வாய்ப்பைப் பெற முடியவில்லை என்றாலும், சின்னஞ்சிறு தனி நிகழ்ச்சிகளில் கடினமாக முயற்சித்தார், ஆனால் வெற்றி அவரை நெருங்கவே இல்லை. இருப்பினும், அவரது கணவர் தொடர்ந்து பொறுமையுடன் ஆதரவளித்து, மேலும் உழைக்கும்படி உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டே இருந்தார்.

ஒரு கட்டத்தில் அவரது வேலையை பாராட்ட அல்லது விமர்சிக்க யாரும் இல்லை. ஆனாலும் ஒவ்வொரு நாளும் காலையில் எழுந்து வரைவார். “எப்படியும் யாரும் நமது கலையை கண்டுக்கொள்ளப் போவதில்லை.. பின் எதற்காக உலகத்திற்கு ஏற்றமாதிரி வரைய வேண்டும், தன் இஷ்டம் போல் வரையலாமே?” என எண்ணி பல புது முயற்சிகளை, சோதனைகளை செய்து பார்த்தார். அதற்கான சுதந்திரம் அவரிடம் இருந்தது. அவருடைய ஆர்வம் மற்றும் நோக்கம் மட்டுமே தொடர்ந்து அவரை பணியாற்ற வைத்தது.

1970 கள், 1980 கள் மற்றும் 1990 களில் தொடர்ந்து வரைந்தார். அவருடைய ஓவியங்களிலிருந்து பணத்தையோ பெயரையோ சம்பாதிக்கவில்லை. வயது அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது ஆனால் அவர் மனவலிமை மற்றும் குறைந்துபோகவில்லை.

அவரது ஓவியங்களை அவர் மட்டுமே பார்த்து ரசிக்க ஆரம்பித்தார்.

வரைவதும் பார்வையாளரும் அவர் மட்டுமே. ஒவ்வொரு நாளும் ஓவியம் வரைந்து அவற்றை பராமரித்து வைப்பது கடினமாக இருந்தது. பொருளாதார நெருக்கடி வேறு. சில படங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கிழிந்துப்போக ஆரம்பித்தது.

1998 ஆம் ஆண்டில், 83 வயதை எட்டினார்.

அப்போது தான் அத்தனை வருட உழைப்பிற்கு முதன் முதலில் ஒரு சிறு அங்கீகாரம் கிடைத்தது. ஒரு பத்திரிகை அவரைப் பற்றியும் அவரது படங்களைப் பற்றியும் சிறு தொகுப்பு ஒன்றை வெளியிட்டது.

ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சியும் நீடிக்கவில்லை. 2000 ஆம் ஆண்டில் அவரது கணவர் இறந்தார். 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இணைந்து வாழ்ந்த துணையை இழந்ததில் மிகவும் இடிந்து விடுகிறார்.

“ஒரு நாள் நீ இந்த உலகில் மதிக்கப்படுவாய்” என்று அடிக்கடி நம்பிக்கை கொடுத்து, வாழ்க்கையில் பெரும் உந்துசக்தியாக இருந்தார் அவர் கணவர். கணவரின் நம்பிக்கை பொய்க்க கூடாது என மீண்டும் வரையத் துவங்குகிறார்.

கணவரின் மரணத்திற்குப் பின்னரும், ஒவ்வொரு காலையும் எழுந்து தொடர்ந்து வரைந்தார். உடலில் மூட்டுகள் பாதிப்படைந்த போதிலும், அவர் மனம் உறுதியுடனே இருந்தது.

2000 ஆம் ஆண்டில், 85 வயதை எட்டி இருந்தார். வேறு எவரையும்விட கலை உலகில் பல நிராகரிப்புகளை கண்டிருந்தார். அவருக்கு கிடைக்க வேண்டிய பணமோ, புகழோ, அங்கீகாரமோ பல வருடங்கள் ஆகியும் கிடைக்காமலே இருந்தன.

பொதுவாக மற்றவர்கள் வாழ்வில் இது போல் நடந்து இருந்தால், தம் திறமை சரியில்லை, அல்லது நேரம் சரியில்லை என ஏதாவது காரணம் கூறி வேறு ஏதேனும் வேலைக்கு சென்றிருப்பர். ஆனால் நம் கதாநாயகி அவ்வாறெல்லாம் நினைக்கவில்லை. அவர் எளிதாக வெறுப்படைந்து இருக்கலாம், சோகமோ, கோபமோ அடைந்து இந்த உலகத்தை திட்டித் தீர்த்திருக்கலாம். ஆனால் இதை எதுவும் செய்யாமல் வரைந்துக்கொண்டே இருந்தார்.

விதி பணிந்தது.. வெற்றி கதவை தட்டுகிறது..

2004 ஆம் ஆண்டில், அவரது நெருங்கிய நண்பர், மன்ஹாட்டன் நகரத்தில் உள்ள லத்தீன் கலெக்டர் கேலரி உரிமையாளரான ஃபிரடெரிகோ சேவியுடன் ஒரு இரவு விருந்தில் கலந்து கொண்டார். அந்த இரவு அவரது வாழ்வில் ஒரு பெரும் விடியலை கொண்டு வந்தது.

மூன்று பெண் ஓவியர்கள் இடம்பெற வேண்டுமென திட்டமிட்டு அந்த நிகழ்ச்சியை சேவி ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அதிர்ஷ்டவசமாக ஒரு பெண் ஓவியர் கலந்துக் கொள்ள முடியாமல் போகவே, அவருக்கு மாற்றாக ஒருவரை சேவி தேடிக்கொண்டிருந்தார்.

நண்பர் நம் கதாநாயகி பெயரை பரிந்துரைத்து, அவரது படைப்புகளில் சில மாதிரிகளை காண்பித்தார். சேவி அவரது ஓவியங்கள் பார்த்த போது, பிரமித்து விடுகிறார். அவரது மற்ற ஓவியங்களையும் சேகரித்து, கண்காட்சியில் வெளியிடுகிறார்.

கண்காட்சி மிகப்பெரிய வெற்றி அடைகிறது. இறுதியாக, 85 வயதிற்கு மேல் நம் நாயகியின் கதவை வெற்றி தட்ட ஆரம்பிக்கிறது.

அதற்கு பின் நடந்த சம்பவங்கள் நம்பமுடியாததாக இருந்தன. பல பத்திரிகைகளின் முதல் பக்கத்தில் நம் நாயகியை பிரசுரித்தனர். “89 வயதில் இந்த நூற்றாண்டின் கண்டுபிடிப்பு” என பாராட்டி தள்ளினர். குறுகிய காலத்தில், நீண்ட காலத்திற்கு கிடைக்க வேண்டிய அங்கீகாரம் அவருக்கு கிடைத்தது.

அவரது ஓவியங்களின் விற்பனை தொடங்கியது. கோடிகணக்காண பணத்திற்கு அவரது படங்களை வாங்கினர் ஓவிய ஆர்வலர்கள். மாபெரும் செல்வந்தராக ஆனார். கணவன் தன் வெற்றியைப் பார்த்து இருந்திருக்கலாமே என்று விரும்பினார். பின்னர், அவரது ஒவ்வொரு படைப்புகளும், சிறந்த கலைஞர்களின் பல புகழ் பெற்ற அருங்காட்சியகங்களில் வைக்கப்படுகின்றன.

அத்தனை பெரும் சாதனை புரிந்த அந்த பெண்மணியின் பெயர் ‘கார்மென் ஹெர்ரெரா’.

இத்தனை வெற்றிக்குப் பின்னரும் கூட, ஒவ்வொரு நாளும் எழுந்து ஒரு உதவியாளரின் உதவியுடன் வண்ணம் தீட்டுகிறார் ஹெர்ரெரா. அவர் 101 வயதை வரை வரைந்தார். இப்போது அவருக்கு 102 வயது ஆகிவிட்டது.

இந்த மாபெரும் சரித்திரம் நமக்கு சில பாடங்களை விட்டுச் செல்கிறது.

தம் மீது ஏதோ பிரச்சினை உள்ளது என தவறாக எண்ணி எத்தனையோ மனிதர்கள் வெற்றியை நெருங்கும் நேரத்தில் தங்களது முயற்சியை விட்டுச்சென்றுள்ளார்கள். அவை பெரும்பாலும் சூழ்நிலை சரியாக அமையாததே காரணமாய் இருக்கும் என்பது பலருக்கு புரிவதில்லை.

தோல்வி என்பது தள்ளிப்போகும் வெற்றி என்பதை நாம் ஆழமாக உணர வேண்டியுள்ளது.

அதனால் எதையும் நம் பிரச்சினை என எண்ணி போட்டியிலிருந்து விலகிவிடாதீர்கள். நீங்கள் விரும்பும் வேலையை ரசித்து செய்யுங்கள். பாராட்டும், அங்கீகாரமும் கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும், பிடித்த வேலையில் தம்மை முழுமையாக அர்பணித்து ரசித்து செய்கையில், சாதாரண மனிதனும் ஒருநாள் சாதனையாளர் ஆகிறார்.

பயணம் தொடரும்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

(நன்றி: கார்மென் ஹெர்ரெராவின் கதையை ஆங்கிலத்தில் எழுதிய நண்பர் ஷா முஹமது அவர்களுக்கு)

Likes(2)Dislikes(0)
Share

 Leave a Reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(required)

(required)

Share
Share