Nov 252017
 

accident

முரளி ஒரு பேச்சளார். சகஜமாக பழகக்கூடியவர். உற்சாகமான மனிதர். நிறைய புத்தகங்கள் வாசித்து, பல விஷயங்களை தெரிந்து வைத்துள்ளவர். பாசிட்டிவான மனிதர். அனால்..

சுமார் பத்து வருடங்களுக்கு முன் ஹோசூர் பகுதியில் நடந்த ஒரு சோக சம்பவம் அவரது வாழ்வை புரட்டிப் போட்டு, அவரை நிலைக்குலைய வைத்தது.

21/4/2007 அன்று முரளி இரு சக்கர வண்டியில் தனது குடும்பத்துடன் சென்றுக் கொண்டிருந்தார். வண்டியின் முன் புறத்தில் அவரது பத்து வயது பெண் குழந்தை நின்றுக்கொள்ள, அவரது துணைவியார் பின் சீட்டில் அமர்ந்து இருந்தார். ஹோசூரில் உள்ள TVS நிறுவனத்தின் அருகில், இவரது வண்டி கடக்கும்போது, ஒரு லாரி இவர்களை மோதி விடுகிறது.

இந்த மோதலில் மூன்று பேரும் கீழே விழுந்து விடுகின்றனர். முரளியின் கால் மீது லாரி ஏறி இறங்கிவிடுகிறது. கால் மிகவும் பாதிப்பு அடைகிறது. இவரது மனைவிக்கு பெரிய ஆபத்து இல்லை; சிறு காயங்களுடன் தப்பிவிடுகிறார். ஆனால் துரதிருஷ்டவசமாக முன்னால் நின்ற அவரது மகள் இறந்து விடுகிறார்.

கண்ணிமைக்கும் நொடிப்பொழுதில் எல்லாம் முடிந்து விடுகிறது. எதிர்பாராது நடந்த இந்த விபத்து, பெரும் துயரத்தை இவருக்கு விட்டுச் செல்கிறது.

இவருக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்யப்படுகிறது. காலில் இரும்புக் கம்பிகள் பொருத்தப்படுகிறது. மகளை இழந்த சோகம் ஒரு புறம். மருத்துவ மனையில் காலுக்காக போராட வேண்டிய வலி மறு புறம்.

வாழ்வின் அதிகபட்ச சோகத் தருணங்களை அவருக்கு கடக்க வேண்டி இருந்தது. வெறுப்பு மற்றும் துக்கத்தின் உச்சத்திற்கே சென்று விடுகிறார். மருத்துவர்கள் ஓரளவு காலை தயார் செய்து கொடுத்துவிட்டாலும், பாசமாக வளர்த்த ஒரே குழந்தையை விபத்தில் பரி கொடுத்ததில் முரளிக்கு வாழ்வதற்கான அர்த்தம் புரியவில்லை.

பொதுவாக இந்த மாதிரியான நிகழ்வுகளில் தான் மனிதர்களுக்கு மனச்சோர்வு, நம்பிக்கையின்மை, விரக்தி ஆகியவை தொற்றிக்கொள்ளும். ஆனால் முரளி அந்த மனநிலையிலும் சற்றே வித்தியாசமாக சிந்தித்துள்ளார்.

“சரி இப்படி ஒரு சம்பவம் நடந்து விட்டது. யாரும் அதற்கு பொறுப்பு அல்ல. அடுத்து என்ன செய்யலாம்” என யோசித்து, பெரும் சோகத்தை விட்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளியே வருகிறார்.

தன் அதிகபட்ச துக்கத்தை திசைத் திருப்பும் வகையில் இரண்டு கேள்விகளை தன்னையே கேட்க ஆரம்பிக்கிறார்.

“அதனால் என்ன?

அடுத்து என்ன?”

(So What?..  What Next) என்று அந்த இரு கேள்விகளை தனக்குள் மீண்டும் மீண்டும் ஆழமாக கேட்க ஆரம்பிக்கிறார். அந்த இரு கேள்விகளும் பிற்காலத்தில் அவரது வெற்றிக்கு அடித்தளமாக மாறுகின்றன.

இன்று முரளி நிறைய பள்ளிகளுக்கு கல்லூரிகளுக்கு சென்று பல குழந்தைகளுடன் உரையாடுகிறார். “அங்குள்ள பெண் குழந்தைகளைப் பார்த்து பேசும்போது, தன் குழந்தையுடன் பேசுவது போல் உணர்கிறேன்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவிக்கிறார். தன் மகள் உயிருடன் இருந்திருந்தால் அத்தகைய வயது தான் இருக்கும் என்று நினைவுக் கொள்கிறார்.

மிக முக்கியமாக பல பெற்றோர்களை சந்தித்து தனது அனுபவத்தை  பகிர்ந்துக் கொள்கிறார். அவர்களிடம். “உங்கள் குழந்தைகளை மதிப்பெண்களுக்காக,  சின்னஞ்சிறு தவறுகளுக்காக கடிந்துக் கொள்ளாதீர்கள். எத்தனை அன்பு காட்ட முடிகிறதோ அத்தனை அன்பு காட்டுங்கள். உங்களுக்கு கிடைத்துள்ள வரத்தை மகிழ்ச்சியான தருணங்களை கொண்டாடுங்கள்” எனக் கேட்டுக்கொள்கிறார்.

வாழக்கை ஒரு முறை தான், அதை வீனடிக்காதீர் (“Life is one time offer. Don’t waste it”) என ஒரு அழகான வாக்கியம் உண்டு. நம்மைச் சுற்றியுள்ள சில மனிதர்கள் நமக்கு அதை உணர்த்திக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். நாம் தான் அதை உணராமல் பல நேரங்களில் கவலைகளில் ஆழ்ந்து விடுகிறோம்.

முரளி போன்ற மனிதர்களுக்கு நடக்கும், இயற்கை தரும் இத்தகைய பெரும் இழப்புகளை காண்கையில், நமது அன்றாட சவால்கள், பொருளாதார பிரச்சினைகள் எல்லாம் மிகவும் சிறியது தானே?

அதனால் கவலைகளை, துன்பங்களை உதறித் தள்ளுங்கள். சோகத்திலிருந்து மீண்டு வாருங்கள். வெற்றி உங்களுக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கிறது. மகிழ்ச்சி என்ற சாவியின் மூலம் வெற்றி பாதைக்கான கதவைத் திறங்கள்.

வெற்றிப் பயணம் தொடங்கட்டும்.

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

(எங்களது முகநூல் பக்கத்தை லைக் செய்து, தொடர்ந்து பகிர்வுகளை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் https://www.facebook.com/bpositivenews)

Likes(6)Dislikes(0)
Share
Nov 162017
 
How-does-stress-affect-you_sml

முப்பத்தேழு வயது அவருக்கு. கும்பகோணத்துக்காரர். திருமணமாகி ஒரு குழந்தை. மூன்றாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கிறது. மென்பொருள் துறையில்தான் வேலை. பிடிஎம் லே-அவுட்டில் ஒரு அபார்ட்மெண்ட்டில் குடியிருக்கிறார். எப்பொழுதோ பேருந்துப் பயணத்தில் அறிமுகம். அதன் பிறகு நிறைய முறை சந்தித்திருக்கிறோம். பெங்களூரில் சில கூட்டங்களுக்கும் வந்திருக்கிறார். அலைபேசியில் பேசிக் கொள்வோம். ‘சாகற வரைக்கும் வீட்டுக்கடன் கட்டுவேன்’ என்று ஒரு முறை சொன்னது நினைவில் இருக்கிறது. கடன் முடிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் அவர் செத்துவிட்டார்.

நேற்றிரவு அலுவலகம் முடித்து அதிகாலை இரண்டு மணிக்கு வந்தாராம். ‘அப்பா பாவம்..உறங்கட்டும்’ என்று அம்மாவும் மகளும் அவரை எழுப்பவேயில்லை. காலையில் குழந்தையைக் கிளப்பி பள்ளிக்கு அனுப்பிவிட்டு மனைவியும் அலுவலகத்துக்குத் தயாராகிவிட்டு ‘வீட்டைப் பூட்டிக்குங்க வாங்க’ என்று எழுப்பும் போதுதான் வெற்று உடலென்று உணர்ந்திருக்கிறார். ‘சில்லுன்னு ஆகிடுச்சுங்க’ என்று அழுது கொண்டிருந்தார். என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நண்பர்கள் சிலரை அழைக்க பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

அந்தப் பெண்ணின் தம்பி இதே ஊரில்தான் இருக்கிறான். அவன் அக்காவையும் அக்கா பெண்ணையும் அழைத்துக் கொண்டு அதே ஆம்புலன்ஸ் வாகனத்தில் செல்கிறான்.

குழந்தை ‘அப்பாவுக்கு என்னாச்சும்மா?’ என்று கேட்டுக் கொண்டே செல்கிறது.

மிக இயல்பாக இருந்திருக்கிறார். குடிப்பழக்கம் இல்லை. பீடி சிகரெட் இல்லை. சர்க்கரை இல்லை. ஒரேயொரு இருதய நிறுத்தம். ஆளை முடித்திருக்கிறது. மருத்துவர்களிடம் பேசினோம். ‘ஸ்ட்ரெஸ்தான்’ என்றார். அதேதான். கடந்த மாதம் முழுக்கவவும் அலுவலகத்தில் ஆட்களைத் துரத்தியிருக்கிறார்கள். தன்னையும் வேலையைவிட்டு அனுப்பிவிடக் கூடும் என்று பயந்திருக்கிறார். போனால் வேலைதானே! தைரியமாக இருந்திருக்கலாம். இழுத்துப் போட்டு வேலைகளைச் செய்திருக்கிறார். சோறு தண்ணி இல்லாத உழைப்பு. தினசரி நள்ளிரவு தாண்டிய தூக்கம். எந்நேரமும் அலுவலக நினைப்பு. ஆளையே முடித்துவிட்டது.

அங்கே யாரிடமும் சொற்கள் இல்லை. சமீபத்தில் இத்தகைய சில சாவுகளைக் கேள்விப்பட்டேன். இப்பொழுது நேரடியாகப் பார்த்தாகிவிட்டது.

என்ன சொல்வது எனத் தெரியவில்லை. வேலை போனால் குடி முழுகிப் போய்விடாது.

இன்னொரு நண்பரைப் பற்றிச் சொல்லியாக வேண்டும். ஒன்றேகால் லட்ச ரூபாய் சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டிருந்தார். என்னவோ காரணம் சொல்லி அனுப்பிவிட்டார்கள். இப்பொழுது திருப்பூருக்குப் பக்கத்தில் ஒரு கடை வைத்து வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். பெங்களூருவில் வாங்கிக் குடியிருந்த அபார்ட்மெண்ட்டில் பதினைந்தாயிரம் ரூபாய் வாடகை வருகிறது. ஒரு திருமணத்தில் சந்தித்த போது‘இது போதும்’ என்றார். ஊருக்குள் அவரைப் பைத்தியகாரன் என்கிறார்கள். என்னிடம் கூட அப்படித்தான் சொன்னார்கள். ‘இப்பொழுதே வேலையை விட்டுவந்துவிட்டான்’ என்று கிண்டலடிக்கிறார்கள். ஊர் எப்பொழுதுதான் வாழ்த்தியிருக்கிறது? இப்படி இருந்தாலும் பேசுவார்கள்; அப்படி இருந்தாலும் பேசுவார்கள். ஊர் வாயை அடைக்க முடியாது. அவர் மிகத் தெளிவாக இருக்கிறார். அமைதியான சூழல். அளவான வருமானம். சிரமமில்லாத வாழ்க்கை. ஒன்றும் ஆகிவிடவில்லை.

பெங்களூரிலும் சென்னையிலும் இருப்பவர்கள் ஏன் இவ்வளவு பதறுகிறார்கள்?

வேலையில் இருக்கும் அரசியல், பணியிடங்களில் கொடுக்கப்படும் அழுத்தம் என எல்லாமும் சேர்ந்து மனிதர்களைப் பாடாய்ப்படுத்துகின்றன. தமக்கே தெரியாமல் அவற்றை தலையில் ஏற்றிக் கொண்டு மெல்ல மெல்ல உயிரை விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வேலைக்காக உயிரைக் கொடுப்பது மடத்தனம். ஏன் இவ்வளவு அழுத்தங்களை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்? பணி செய்யுமிடங்களில் அழுத்தட்டும். ‘போங்கடா டேய்’ என்று மனதுக்குள்ளாவது சொல்கிற மனநிலை அவசியம். அதிகபட்சம் என்ன செய்வார்கள்? வேலையை விட்டு அனுப்புவார்கள். இது ஒன்றுதான் வேலையா? இரண்டு மாதத்தில் இன்னொரு வேலை வாங்கிக் கொள்ள வேண்டியதுதான். அப்படியே இல்லையென்றாலும் திருப்பூர்க்காரரைப் போல வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளலாம். கடை வியாபாரமும், ஆல்டோ காரும், அரசுப் பள்ளியில் படிக்கும் குழந்தையுமாக வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கு எவ்வளவோ வழிகள் இருக்கின்றன.

மருத்துவமனையின் வெளியில் அமர்ந்திருந்தோம். மயான அமைதி விரவிக் கிடந்தது. பிரேத பரிசோதனைக்காக கூடத்துக்குள் உடல்கள் வந்து கொண்டேயிருந்தன. இவரது உடல் வெளியே வர மாலை ஆகிவிட்டது. இடையில் அவருடனான நினைவுகள் வந்து போயின. சில வருடங்களுக்கு முன்பாக சேலம் செல்லும் போது பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தார். பேச்சுக் கொடுத்து நண்பர்களானோம். ஊரிலிருந்த அம்மா அப்பாவைப் பார்ப்பதற்காகச் சென்று கொண்டிருந்தார். ஃபோனில் பேசிக் கூட சில மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. இலை உதிர்வதைப் போல உதிர்ந்துவிட்டார். மரணத்திற்குப் பிறகு அவருடைய அலைபேசியிலிருந்த எண்களுக்கெல்லாம் குறுஞ்செய்தியை அனுப்பியிருந்தார்கள். அலுவலகத்தில் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பிச் சென்றிருந்தேன்.

அவரது மனைவிக்கு என்ன ஆறுதல் சொல்வது எனத் தெரியவில்லை. உடல் வெளியில் வருவதற்கு கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்பாக குழந்தையை அழைத்து வந்திருந்தார்கள். அது அம்மாவின் தோளில் சாய்ந்து கொண்டது. உடல் வெளியே வந்தவுடன் அம்மாவும் மகளும் கதறினார்கள். உடலை ஏற்றிய பிறகு அவர்கள் மூவரும் ஏறிக் கொண்டார்கள். அவர் மீது போடப்பட்டிருந்த மாலையிலிருந்து ரோஜா இதழ்கள் விழுந்தன. வண்டி கிளம்பியது. அவரவர் தாம் வந்த திசையில் திரும்பினார்கள்.

அந்தக் குழந்தையைவிடவுமா வேலையும் சம்பளமும் முக்கியம்? அந்தக் குழந்தையும் குடும்பமும் இனித் தாங்கப் போகிற சுமையைவிடவுமா மேலாளர் அழுத்திவிட்டான்? யோசிப்பதேயில்லை.

ஒன்றைத்தான் திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது- நம்முடைய உடலும் உயிரும் நமக்கானது. நம் குடும்பம் முக்கியம். பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் முக்கியம். மற்ற அத்தனையும் இதற்குப் பின்னால்தான்.

வா.மணிகண்டன்,
Bangalore
http://www.nisaptham.com

Likes(3)Dislikes(0)
Share
Nov 122017
 

800px-tidel_park

மணி! மணி !” மணியை தேடிக்கொண்டு, அவனது நண்பன் கோபி, மணியின் அறைக்கே வந்து விட்டான்.

அப்போது மாலை மணி சுமாராக ஆறு முப்பது இருக்கும். மணி, இருட்டில் விளக்கு கூட போடாமல், கட்டிலில் பான்ட் சட்டையுடன் படுத்திருந்தான்.

வா கோபி ! என்ன விஷயம்?” மணி சுரத்தில்லாமல் முனகினான்.

மணி, நீ இங்கேயிருக்கியா? உன்னை எங்கேயெல்லாம் தேடறது? கிளம்பு, கிளம்பு. ரவியோட பார்ட்டிக்கு நேரமாச்சு பார் ! இங்கே தனியா, கவுந்தடிச்சி, எந்த கோட்டைய பிடிக்க திட்டம் போடறே?”

பார்ட்டிக்கு நான் வரல்லே கோபி! மூட் இல்ல! . நீ போய்ட்டு வா!மணி அலுப்புடன் சொன்னான். அவனுக்கு அலுவலக களைப்பை விட, கடுப்புதான் அதிகமாக இருந்தது. ஆற்றாமை ஆறாக பெருகிக் கொண்டிருந்தது. பொறாமையில் பொங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

என்னடா ஆச்சு உனக்கு? காலைலே நல்லா தானே இருந்தே! உன் பிரண்ட்ஸ் எல்லாம்,. வின்ட்சர் பார்க் ஹோட்டல்லே, கும்மாளம் அடிக்க போயிட்டாங்க. நீ என்னடான்னா இங்கே, கப்பலே மூழ்கினா மாதிரி, தலைலே கை வெச்சிகிட்டு! எழுந்திரு மச்சி!. கிளம்பு , கோஷ்டியிலே ஐக்கியமாயிடலாம்!

என்னை விட்டுடு! சொன்னாக் கேளு கோபி! நீ போ, ப்ளீஸ்! நான் வரலை!

உன் ப்ராப்ளம் என்ன மணி? உடம்பு கிடம்பு சரியில்லையா? ”

நான் வரலே கோபி! ரொம்ப வெறுப்பா இருக்கு! இந்த மாதிரி பார்ட்டி ஒண்ணு நானே கொடுத்திருக்கணும் தெரியுமா ? நானும் ரவியும் ஒண்ணாதான் இந்த கம்பனிலே சேர்ந்தோம்! இன்னிக்கு அவன் ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர் ஆயிட்டான்னு பார்ட்டி கொடுக்கிறான். அவனுக்கு வந்த வாழ்வை பாத்தியா? எனக்கு மேலே உக்காந்துகிட்டு என்னை விரட்டறான்.

என்ன கொடுமைடா இது! நீ இன்னும் டீம் லீடே ஆகலே. அப்புறமா நீ ப்ராஜெக்ட் லீட் ஆகணும். அப்புறம்தானே ரவி மாதிரி ஆகி பார்ட்டி கொடுக்கமுடியும். அதுக்கு ரொம்ப காலம் இருக்கேப்பா!

வெறுப்பேத்தாதே கோபி! நானே கடுப்பிலே இருக்கேன். நீ வேறே! எனக்கு அதிர்ஷ்டம் இல்லைடா ! ஏன்டா இந்த கம்பனிலே சேர்ந்தோம்னு இருக்கு!.

அதுக்கெல்லாம் அப்புறம் ரூம் போட்டு யோசிக்கலாம்! இல்லே ரூமுக்கு வந்து பேசிக்கலாம்! இப்போ கிளம்பு. இல்லாட்டி அங்கே உன் பேரு ரிப்பேராயுடும்!

****

பிரமோத் ஐடி சொல்யூஷன் பிரைவேட் லிமிடெட், சுருக்கமா பிட்ஸ், ஒரு கணினி, தொலைத் தொடர்பு மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்பத்துறை சார்ந்த 350 பேர் வேலை செய்யும் கம்பெனி. வெளிநாட்டு வணிக நிறுவனங்களுக்கு மென் பொருள் எழுதி தரும் ஒரு அலுவலகம். சென்னையிலே புற்றீசல் மாதிரி வளர்ந்து, அழிந்து வரும் நிறுவனங்களிலே ஒண்ணு இல்லே அது. நல்ல படியாக , வெளி நாட்டு பேங்க் காண்ட்ராக்ட் ஒன்றில் , நாளுக்கு நாள் முன்னேறி வரும் கம்பனி.

மணி, இந்த அலுவலகத்தில்தான் ஒரு மென் பொருள் நிரலர் (ப்ரோக்ராம்மர்), கடந்த எட்டு வருடங்களாக. தனக்கு குழு லீடராக உயர்வு கிடைக்கும் என ஒவ்வொரு வருடமும் எதிர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். இன்று வரை கிடைத்த பாடில்லை. இந்த வருடமும் கிடைக்காது என உள்ளூர பயம். காசு பணத்தை விட, அவனுக்கு இது ஒரு தன்மான பிரச்சனை.

****


பிட்ஸ் கம்பனியின் எச். ஆர். மேனேஜர் சிந்து பாலகுமாரின் டிஸ்கஷன் அறை.

எச். ஆர். மேனேஜர்  சிந்து ஒரு நடுத்தர வயது நாகரிக யுவதி. நுனி நாக்கால் ஆங்கிலம் பேசி, அனைவரையும் சுண்டி இழுப்பதில் அசால்டாக வெற்றி பெறுபவள். அதே நேரத்தில் மிகவும் கறாராக இருப்பாள். இன்று அவளது அறையில், டீம் லீட் தேர்வுக்கான நேர்காணல் நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர் ரவி, டெலிவரி மேனேஜர் ஸ்டீபென் மற்றும் சிந்து மூவரும்.

மணி உள்ளே நுழைந்தான். குட் மார்னிங் சிந்து, ரவி, ஸ்டீபன்

குட் மார்னிங் மணி. உக்காருங்க. உங்க வருடாந்திர அப்ரைசல் பார்த்தேன். நல்லாயிருந்தது..”- சிந்து புன்னகையுடன் ஆரம்பித்தாள்.

தேங்க்ஸ் சிந்து!

உங்க வாடிக்கையாளர் உங்களை பாராட்டின ஈமெயில் நகல்கள் கூட பார்த்தேன். குட் ! .
ரொம்ப தேங்க்ஸ் சிந்து!
உங்க மேலதிகாரி கூட உங்க திறமையை எக்ஸ்செல்லேன்ட் என்று மதிப்பிட்டிருக்கிறார்.
ரொம்ப தேங்க்ஸ் சிந்து”. ஆரம்பம் நன்றாகவே இருந்தது. மணி கொஞ்சம் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். 

இதெல்லாம் சரி மணி, ஆனால், இதைத்தவிர, வேறே என்னன்ன தகுதிகள் உங்களுக்கு இருக்குன்னு சொல்ல முடியுமா? இந்த வருஷம் நம்ப கம்பனிலே, மொத்தம் ஏழு டீம்லீட் வேகன்சிதான் இருக்கு. ஆனால், 19 பேர் போட்டியிலே இருக்கீங்க. உங்களுக்கு ஏன் நாங்க இந்த ப்ரோமோஷன் கொடுக்கணும்? உங்க மற்ற தகுதிகள் என்ன ? கொஞ்சம் சொல்ல முடியுமா ? ” – சிந்து தனது முதல் கணையை ஏவினாள்.


சிந்து, நான் நல்லா ஹார்ட் வொர்க் பண்ணுவேன். கஸ்டமர் கிட்டே என்னை பற்றி நல்ல மதிப்பு இருக்கு. ஆனால், ஏன் எனக்கு இதுவரை ப்ரோமோஷன் கிடைக்கலைன்னு தான் தெரியலை!

அது ஏன்னு நீங்க எப்பவாவது யோசிச்சிருக்கீங்களா மணி?” – ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர் ரவி இடை மறித்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு மெலிய நக்கல் புன்னகை. மணி பற்றி அவனுக்கு நல்ல மதிப்பு எதுவும் இல்லை. தன்னைப் பற்றி அவன் மற்றவரிடம் நக்கலாக பேசுவதும் அவனுக்கு நன்றாகவே தெரியும். மணி அதற்கு என்ன பதில் சொல்லலாம் என மண்டையை கசக்குவதற்குள், சிந்து உதவிக்கு வந்தாள்.

மெலிதாக சிரித்துக் கொண்டே கேட்டாள். மணி, போட்டியிலே இருக்கிற 19 பேருக்கும் நீங்க சொல்லற தகுதி எல்லாம் இருக்கு. இதைத்தவிர, உங்ககிட்டே வேறே ஏதாவது திறமை, தகுதி இருக்கா?”

எனக்கு புரியலே சிந்து ! வேறேன்னா?”
ஏதாவது புதுமையா பண்ணியிருக்கீங்களா? கிரியேட்டிவா? கம்பனிக்கு உபயோகமா? ”
சாரி! இல்லையே!
ஸ்டீபென் குறுக்கிட்டான் ஏதாவது பிசினெஸ் முன்னேற்ற ஆலோசனை கம்பனிக்கு கொடுத்திருக்கீங்களா மணி ? எப்பவாவது?”
சாரி! இல்லையே!மணி. அவன் முகத்தில் லேசான வியர்வை, முத்து முத்தாக, அந்த குளிரூட்டப் பட்ட அறையிலும்.

சரி, இந்த வருஷம், உங்கள் முயற்சியாலே, எத்தனை புது கஸ்டமர் சேர்ந்திருக்காங்க? ஏதேனும் உங்க முயற்சியாலே புது ப்ராஜக்ட்? கொஞ்சம் அதை பற்றி ஏதாவது சொல்ல முடியுமா? ” – ரவி கேட்டான்

சாரி! எதுவும் இல்லையே!”. மணி, அவனை அறியாமல், உதட்டை பிதுக்கினான்.

மணியின் முக பாவத்தை புரிந்து சிந்து இருக்கட்டும்! மணி.! இந்த எட்டு வருடத்திலே, உங்க வேலையை சுளுவாக்கற மாதிரி ப்ரோக்ராம், டூல் இப்படி ஏதாவது பண்ணியிருப்பீங்களே?. எதுவாயிருந்தாலும் சொல்லுங்க மணி!
மண்டையை பிழிந்து கொண்டான் மணி சாரி ! இல்லையே!”.

சரி ! விடுங்க !, மணி, உங்க பேரிலே ஒரு புகார் இருக்கு. நீங்க கஸ்டமர் மீட்டிங், மற்ற இன்டர்னல் மீட்டிங்லே வாயே திறக்கரதில்லையாமே. உங்க பகிர்தல் ரொம்ப குறைவுன்னு கேள்விப்பட்டோம். என்ன காரணம்னு சொல்ல முடியுமா?”
இல்லே சிந்து, அப்படி ஒண்ணும் கிடையாது. அது வெறும் புரளி”. மணிக்கு சந்தேகம் வந்து விட்டது. ஒருவேளை இந்த வருஷமும் நமக்கு டீம் லீட் கொடுக்க மாட்டாங்களோ? அதுக்குதான் இப்படியெல்லாம் கேக்கிராங்களோ? தனக்கு ப்ரோமோஷனே வேண்டாம், விட்டால் போதுமென்றிருந்தது. இங்கிருந்து ஓடி விடலாம்.

சரி, வேறே ஏதாவது? திறமையை வளர்த்துக்கரா மாதிரி ஏதாவது செர்டிபிகேஷன், கோர்செஸ், லைக் , ஜாவா, நெட்வொர்க் மாதிரி எதாவது பண்ணியிருக்கீங்களா?”

எதுவும் இந்த வருடம் பண்ணலே சிந்து”. என்னடா இது, விட மாட்டேன்கிறாங்களே. பேசாம எழுந்துடலாமா? டார்ச்சர் தாங்கலையே!

அப்படின்னா, போன வருடம் பண்ணிணீங்களா? தட்ஸ் குட்”. இது ரவி. அவன் குரலில் கொஞ்சம் இளக்காரம் தெரிந்தது போல இருந்தது. 

இல்லே ரவி, போன வருடமும் பண்ணலவேறே என்ன சொல்ல !

சிந்து உதட்டை பிதுக்கினாள். ஓகே, மணி, வேறே ஏதாவது உங்களுக்கு சொல்லனுமா?”

நான் என்னோட வேலையை சரியாத்தானே செய்யறேன்! அதிலே எந்த குறையும் இல்லையே?” 

சிந்து நிமிர்ந்து மணியை பார்த்தாள். சாரி மணி, தவறா எடுத்துக்காதீங்க. உங்க வேலைத்திறன் , ஓகே தான். மே பி, ஒரு ப்ரோக்ராம்மரா இது போதலாம். ஆனால், ஒரு டீம் லீடாக, இந்த திறமை மட்டும் போதாது. உங்க தகுதிகளை நீங்க இன்னும் நிறைய வளர்த்துக்கணும். டீம் லீடரா , மற்றவரை வழி காட்ட, நீங்க உங்களை இன்னும் மேம்பாடு பண்ணிக்கணும். அப்போதான் நீங்க மேல வர முடியும். மற்றவரிடம் உங்கள் பேச்சுக்கு மதிப்பு இருக்கும் ! நான் சொல்றது உங்களுக்கு புரிஞ்சிருக்கும்னு நினைக்கிறேன்.

சிந்து, நான் இந்த கம்பனிலே எட்டு வருஷமா இருக்கேன்.ரவி ஈன ஸ்வரத்தில் முனகினான். 

ஸ்டீபன் அது வெறும் நம்பர் தான் மணி. சொல்லப் போனால், அதனால் தான் நாங்களும் உங்களை வெளியே அனுப்ப கொஞ்சம் யோசிக்கறோம்! . இல்லாட்டி, தகுதி அடிப்படைலே, இந்த கம்பனிலே நீங்க பணி புரியறது கூட கஷ்டமாயிடும்.

சிந்து குறுக்கிட்டாள். லுக் மணி, நீங்க வேனால், தாராளமாக வேறே இடத்திலே முயற்சி பண்ணலாம். வேறே நல்ல வேலை கிடைத்தால் விலகலாம். எனக்கு எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை . சரியா ? மேலிடத்திலே என்னையும் கேள்வி கேக்கிறாங்க, ஏன் அவர் எட்டு வருஷமா அதே பொசிஷன்லேயே இருக்காரு! ப்ரோக்ராமர் வேலைக்கு ஒரு ஜூனியர் போதுமே? அவர் போல சீனியர் எதுக்கு ? காஸ்ட் கட்டிங் பண்ணுங்கன்னு கேக்கறாங்க! நான் என்ன பதில் சொல்ல, மணி ? ”

செவிட்டில் அறைந்தது போல இருந்தது மணிக்கு. குனிந்த தலை நிமிராமல் வெளியே வந்தான்.

*****
அன்று மாலை. அலுவலகத்தை விட்டு வரும்போது , வாசலில் அவன் நண்பன் கோபி, மணிக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தான். வாடா மச்சி ! டீம் லீட் பொசிஷன் கொடுத்திட்டாங்களா? ரவி கிட்டே நான் ஏற்கெனவே சொல்லி இருக்கேன்! பார்ட்டி எப்போ? ”

இல்லே கோபி! இந்த வருடமும் இல்லேன்னு சொல்லிட்டாங்க. அதுவும், உன் பிரன்ட் ப்ராஜக்ட் மேனேஜர் ரவி ,என்னை சுத்தமா நாற அடிச்சிட்டான். கூட அந்த சிந்து வேறே, என்னை காய்ச்சிப்புட்டா!. சே! பேசாம பேப்பரை போட்டுடலாமென்று பாக்கறேன்.!

அவசரப்படாதே மணி! இப்போவெல்லாம் நம்ம படிப்புக்கு, வேலை அவ்வளவு ஈசியா கிடைக்கரதில்லே. வேறே கம்பனியிலும் இதே மாதிரி ஆகாதுன்னு என்ன நிச்சயம்? வெயிட் பண்ணு.. வேறே வேலை தேடிக்கிட்டு அப்புறமா இதை விடு

எல்லாம் ட்ரை பண்ணிட்டேன் கோபி! எவனும் கூப்பிட மாட்டேங்கிறான்! சும்மா ஸ்கைப்லே இண்டர்வியு பண்ணிட்டு, அத்தோட காணாம போயிடறாங்க. ! கடுப்படிக்கராங்கப்பா! நேரா கூட கூப்பிட மாட்டேங்கிறாங்க! மணி அலுத்துக் கொண்டான்.

மணி! இப்போவாவது புரிஞ்சுக்கோ. நமக்கு தகுதி இல்லேன்னா நம்மை எவனும் சீந்த மாட்டான்க!”. 

மாப்பிள்ளே, நீ கூட என்னை நக்கல் பண்றே பாத்தியா? நான் இந்த கம்பனிக்காக ராத்திரி பகல் பாக்காம உழைச்சிருக்கேன்! அந்த நன்றி கூட இல்லை ரவிக்கு ! எல்லாம் கிடக்க, செர்டிபிகேஷன் இருக்கான்னு கேக்கறாங்கடா!

மணி, டென்ஷன் ஆவாதே ! இது ஒன்னும் கவர்மென்ட் ஆபிஸ் இல்லே! சீனியாரிட்டி பாத்து ப்ரோமோஷன் கொடுக்க!

அப்போ என்கூட சேர்ந்தானே ஸ்டீபென், அவன் மட்டும் எப்படி மேலே மேலே போயிண்டிருக்கான்?” இது மணியின் ஆதங்கம்!

அது உனக்கு தெரியாதா என்ன? அவன் மாமா தான் கம்பனி சீனியர் வைஸ்பிரசிடென்ட் !ஒன்னு செய், பேசாம உங்கப்பா கம்பனிலே போய் சேந்துக்கோ. டைரக்டர் கூட ஆயிடலாம்.

அது முடியாதே! அவருக்குதான் கம்பனியே கிடையாதே!
தெரியுதில்லே! அப்போ வாய பொத்துகோபி சிரித்தான்.


இருவருக்கும் இடையே கொஞ்ச நேரம் அமைதி நிலவியது. அதைக் கலைத்தான் கோபி ரவியை பாத்து பொங்கறையே! மணி, அவனை மாதிரி உன் திறமையை வளர்த்துக்க பாரேன்! பொங்கி மட்டும் என்ன பிரயோசனம்? . கஷ்டப்பட்டு உழை. சும்மா டைம் வேஸ்ட் பண்ணாதே. எல்லாரையும் அனுசரிச்சு போயேன் . ரவியை பாத்து இதெல்லாம் கத்துக்கோயேன்.
நிறுத்து! நிறுத்து! விட்டா அட்வைஸ் அளவில்லாம கொடுக்கறியே

சாரிடா! உனக்கு உதவி பண்ண ஆசை!கோபி, “தேங்க்ஸ். எல்லாம் சரி, ஆனால், என்னாலே படிக்க முடியாது. நேரம் இல்லியே”- மணிக்கு அவன் கவலை.
அப்போ ஒன்னு செய். பேசாம எதாவது அரசாங்க உத்தியோகத்திலே சேர்ந்துடு. ரொம்ப ஒன்னும் படிக்க வேணாம். சீனியாரிட்டி அடிப்படையிலே, ஒன்னு ரெண்டு உயர்வு கிடைச்சாலும் கிடைக்கும். உன்னை மாதிரி ப்ரோமோஷன் இல்லாம நிறைய பேர் இருப்பாங்க. அதனால யாரையும் பாத்து பொரும வேண்டாம். நிம்மதியா இருக்கலாம். ஓகேவா?”
என்ன கோபி, நக்கலா?’
இல்லே, அப்பா நிறைய பைசா வெச்சிருந்தா வீட்டோட இரு. எதை பத்தியும் கவலை பட வேண்டாம். படிக்க வேண்டாம். தண்ட சோறுன்னு மட்டும் சொல்வாங்க . பரவாயில்லயா?”
யப்பா. யப்பா. இத்தோட நிறுத்திக்குவோம். போறுண்டாப்பா. நான் படிக்கிறேன். டிவி பாக்கிறதை விட்டுட்டு, சினிமாக்கு போகாமல், அரட்டை அடிக்காமல். அடுத்த வருடம் டீம் லீட் ஆகி காட்டறேன்
வெரி குட் மணி. இதை இதைத்தான் நான் எதிர்பார்த்தேன். நோ பெயின், நோ கெயின்கமல் சொன்னது. ஜேன் போண்டா சொன்னது

நல்லாயிருந்தது நீ சொன்னது!மணிக்கு தன் குறை புரிந்தது !

 

****

மூன்று வருடம் கழித்து

கோபியின் அறிவுரைப் படி, மணி தன்னை முழு மனதாக வேலையில் ஈடுபடுத்திக்கொண்டான். திறமைகளை வளர்த்துக் கொண்டான்.

மணி ஆசை பட்டது போலவே, இப்போது அவனுக்கு ப்ராஜெக்ட் லீட் ஆகிவிட்டது. இதை காண்பித்து, வேறு ஒரு கம்பனியில் ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர் வேலையும் கிடைக்கும் போலிருக்கிறது. அதை ஒட்டி மணியின் ட்ரீட் எல்லாருக்கும் ஒரு பெரிய ஹோட்டலில். ரவி, ஸ்டீபன், சிந்து அனைவரும் ஆஜர் . கோபி இன்னும் வரவில்லை. அவனை எதிர்பார்த்து காத்துக் கொண்டிருந்தான்.

கோபி வேக வேகமாக உள்ளே நுழைந்தான். வா கோபி! ஏண்டா லேட்?” மணி.

எங்க ஆபீஸ்லே கொஞ்சம் வேலை. ரொம்ப சந்தோஷம் மணி. கங்கராட்ஸ்!

உனக்கு தான் தேங்க்ஸ்!. நீ மட்டும் இல்லேன்னா, நீ மட்டும் அன்னக்கு என்னை திட்டலன்னா, நான் இன்னிக்கும் ப்ரோக்ராம்மர் தான் ! மில்லியன் தாங்க்ஸ் டா ! நீதான் என் நன்பேண்டா!

உளராதே! வா. எல்லாரும் பாக்கரறாங்க பாருகோபி, மணியை தள்ளிக் கொண்டு போனான்.

  *****

குறள் 784:

நகுதற் பொருட்டன்று நட்டல் மிகுதிக்கண்

மேற்செனறு இடித்தற் பொருட்டு”

(ஒருவனோடு நட்புக் கொள்வது சிரித்து மகிழ மட்டும் அன்று; நண்பனிடம் வேண்டாத செயல் இருக்கக் கண்டபோது விரைந்து கண்டித்துப் புத்தி சொல்வதற்கும் ஆம்.)

****

முரளிதரன். S

Likes(2)Dislikes(0)
Share
Share
Share