Mar 142016
 

invest_ag_600

பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் கற்று தர இயலாத வாழ்க்கை பாடங்களை, சில சந்திப்புகளின் மூலமும், சம்பவங்களின் மூலமும் நாம் கற்றுக் கொள்ளலாம். சென்ற மாதம் நான் சந்தித்த இரு வேறு மனிதர்கள், இதை மிகத் தெளிவாகப் புரிய வைத்தனர்.

முதல் நபர் – பெயர் பிரபு. 18 வயது கூட நிறைந்திருக்குமா என நினைக்க வைக்கும் தோற்றம். தள்ளு வண்டியில் வேர்கடலை வறுத்து விற்பது இவனது தொழில். இந்த விற்பனை மூலம் இவனது மாத வருமானம் ரூபாய் முப்பாதாயிரத்திற்கும் மேல் என்பது ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி.

அன்று எதேச்சையாக பிரபு விற்று செல்லும் தெருவில் சென்ற நான், கடலை வாங்க அவனை அணுகினேன்.

கடலையை பெற்றுக்கொண்டபின், “என்னப்பா படிக்கிறியா?” என்ற எனது கேள்விக்கு அவனிடமிருந்து எந்த பதிலும் இல்லை. “கடலை தான் வாங்கிட்டீல, கெளம்பி போயிட்டே இரு” என என்னை சொல்வது போல் ஒரு ரியாக்ஷனை கொடுத்தான்.

சிறு குழந்தை போல் தோற்றத்தில் இருப்பினும், அவனது செயல்களின் வேகமும் சுறுசுறுப்பும், அவனைப் பற்றி மேலும் தெரிந்துக்கொள்ள தூண்டவே, “ஏம்பா, படிப்ப நிறுத்திட்டியா” என சிரித்தவாறே தொடர்ந்தேன். இதற்கும் அவனிடம் பதில் வரவில்லையெனில் அங்கிருந்து கிளம்பலாம் என்றிருந்தேன். ஆனால் நல்ல வேலையாக, பேசினான். ஒரு நெடிய உரையாடலும், புது சிந்தனையும் அந்த சூழ்நிலையில்  கிடைக்கும் என நாங்கள் இருவருமே அப்போது நினைக்கவில்லை.

“ஆமாண்ணே, நமக்கு படிப்பு வரல, படிப்பு புடிக்கவுமில்ல, அதான் ஏதாவது செய்யலாமென இத செஞ்சிட்ருக்கேன்.  வீட்ல வசதி இல்ல, அப்பா ஊர்ல வேல செய்றார், அம்மா இல்ல, அக்கா அண்ணால்லாம் இருக்காங்க” என்றும் சொந்த ஊர் திருவாரூர் எனவும் மாதம் ஒருமுறை ஊர் செல்வதாகவும் தெரிவித்தான்.

“இதோ இந்த பொட்டலம் பத்து ரூபா, ஒரு நாளைக்கு நுறு நூத்தம்பது பொட்டலம் ஈசியா விக்கும். இந்த கடலைங்க, லைட்டு, வண்டி இதுக்கெல்லாம் ஒரு நாளைக்கு ஐநூறு ரூபா போயிடும். கடைசியா ஆயிரம் ரூபா நிக்கும். மாசத்துல எல்லா நாளும் ஓட்ட முடியாது. மாசத்துக்கு ரெண்டு தட ஊருக்கு மிச்சமுள்ள பணத்த அனுப்புவேன்” தொடர்ந்து கடலை வாங்க வந்த வாடிக்கையாளர்களிடம் விற்றுக்கொண்டும், கடலை வறுத்துக்கொண்டும், வண்டியை தள்ளிக்கொண்டும் அவனது பேச்சு தொடர்ந்தது.

பத்து நிமிட உரையாடளுக்குப்பின், அவன் வழக்கமாய் டீ குடிக்கும் கடையில் வண்டியை நிறுத்தினான். இருவரும் டீ குடித்த பின், ஒரு செல்ஃபி  எடுத்துக்கலாமா என்று கேட்டேன், “என்ன அண்ணே, கடலை வாங்கிட்டு பொதுவா, எல்லாரும் போயிட்டே இருப்பாங்க, நீங்க இதெல்லாம் பண்றீங்க??” என இழுத்தான்.

நமது B+ இதழை பற்றி தெரிவித்து, “உன்ன பத்தி அதில் எழுதுறேன் தம்பி. கஷ்டத்துல இருக்கிற யாராவது உன்ன பத்தி படிச்சா, ஒரு சின்ன பையனே தனியாளாக இருந்து, நல்லா சம்பாதிக்கிறான், நம்மால ஏன் முடியாதுனு யோசிப்பாங்க, அவங்களுக்கு உன் கதை தேவப்படலாம்” என தெரிவிக்கவும், “அதெல்லாம் வேண்டாண்ணே” என முதலில் தயங்கியவன், பின் “சரிண்ணே, ஆனால் ஃபோட்டாலாம் போடாதீங்க” என சிரித்தவாறே கேட்டுக்கொண்டான்.

கிளம்புமுன், “ஒரே ஒரு கேள்வி தம்பி, தெனமும் இதே வேல செய்ய ஒனக்கு போரடிக்கல?” என நான் கேட்கவும், “ஆமாண்ணே கஷ்டம் தான், அதுவும் ஆரம்பத்துல கை கால்லாம்  வலிக்கும், இப்போ அப்டியே பழகிடுச்சி” என்றான். “ஆனா, இன்னும் ரெண்டு மூணு வருஷத்துல ஒரு டிரைவரா ஆகிடலாம்னு ஆசப்படுறேன்”  என்றவனிடம் ஒரு பெரிய நம்பிக்கை வெளிப்பட்டது.

இரண்டாவது நபர் – பெயர் பார்த்திபன். இவர் ஒரு டாக்ஸி ஓட்டுனர். சென்ற மாதம் ஒருநாள் நள்ளிரவில் அலுவலக பணி முடித்து தில்லியிலிருந்து சென்னை திரும்புகையில், விமான நிலையத்தில் இவரை சந்திக்க நேர்ந்தது.

பொதுவாக இரவு நேரங்களில் டாக்ஸி ஓட்டுநர்கள் கொஞ்சம் தூக்க கலகத்துடன் தான் இருப்பர். டிராபிக்கும் இரவில் குறைவாகவே இருக்கும் என்பதால், ஏதும் பேசாமல் வேகமாக வண்டியை ஓட்டி, நம்மை வீட்டில் சேர்த்துவிடும் நோக்கத்தில் மட்டும் இருப்பர்.

ஆனால் விமான நிலையத்தில் என்னை pickup செய்ததிலிருந்தே மிக வித்தியாசமாக இருந்தது பார்த்திபனின் பேச்சும் செயலும். “Good evening Sir, welcome” என புன்னகையோடு வரவேற்று வண்டியை ஓட்ட ஆரம்பித்தார்.

பொதுவாகவே டாக்ஸி ஓட்டுனர்கள் உரையாடுகையில் அரசியலும், நாட்டு நடப்பும் தான் அதிகம் இருக்கும். அனால் பார்த்திபன் பேசுகையில், பொருளாதாரம், வணிகவியல், நாட்டின் வளர்ச்சி என பல விஷயங்களை புள்ளி விவரங்களுடன் அடுக்க எனக்கு பயங்கர ஆச்சரியம்.

“என்ன பார்த்திபன், பல விஷயங்கள தெரிஞ்சி வச்சிருகீங்க, என்ன படிச்சிருகீங்க” எனவும் “MBA FINANCE SIR” என்ற பதில் அவரிடம் வந்தது.

“அப்புறோம் ஏன் ஏதாவது கம்பெனியில் வேல செய்யாம வண்டி ஓட்றீங்க? என்ற என் கேள்விக்கு, “யார்கிட்டையும் போய் கைகட்டி வேல பாக்றதெல்லாம் விருப்பம் இல்ல சார், நமக்கு அது செட்டும் ஆகாது. ஒரு சின்ன பிஸினஸ் ஐடியா வச்சிருக்கேன், அதுக்கு கொஞ்சம் பணம் வேணும், ஏற்கனவே கொஞ்சம் சேர்த்துட்டேன், இன்னும் ஆறு மாசம் ஓட்டினா ரெடி ஆயிடுவேன்” என முடித்தார்.

“அதெல்லாம் சரி, உங்க சொந்தக்காரங்க, தெரிஞ்சவங்கல்லாம், ஏன் படிச்சிட்டு இந்த வேல பாக்குறனு கேக்கலையா” என்றேன்.

“நிறைய பேர் கேட்டாங்க சார், அப்டி கேட்டவங்கள்ட்ட, சரி நா ஒரு பிஸினஸ் பண்றேன், கொஞ்சம் பணம் தர்ரீங்களானு கேட்டேன், அதுக்கப்புறம் அவங்க யாரும் வாயே தொறக்கல. நம்ப நாட்டில தான் சார், தெரிஞ்சவங்க என்ன நினைப்பாங்க, அவர் என்ன சொல்லுவார், இவர் என்ன சொல்லுவார்னு தேவையில்லாம குழப்பிக்கிறோம்.  நம்ம வாழ்க்கைய, சுத்தி உள்ள ஒரு நாலு பேர் தான் முடிவு பண்றாங்க. இத்தனைக்கும் அந்த தெரிஞ்ச நாலு பேரால எந்த உபயோகமும்  நமக்கு இருக்காது, ஆனா பல சமயம் முகமே தெரியாத ஆளுங்க தான் நமக்கு உதவி செஞ்சிருப்பாங்க. அப்டி இருக்கும்போது, அந்த நாலு மனுஷங்கள பத்தி நாம ஏன் யோசிக்கணும்னு முடிவு பண்ணி, சும்மா இருந்தா பணம் வராது என இதில் இறங்குனேன். இப்போ பாதி கிணறு தாண்டிட்டேன், கூடிய சீக்கிரம் மீதியவும் முடிச்சிடுவேன். நா திருடல, பொய் சொல்லல, அது போதும் சார்” என தெளிவாக முடித்தார்.

முற்றிலும் மாறுபட்ட இந்த இருவேறு மனிதர்களையும் இணைத்து பார்க்கையில், “வாழ நினைத்தால் வாழலாம், வழியா இல்லை பூமியில்” என்ற பாடலின் அர்த்தம்  புரிந்தது.

இந்த இருவர் போல், எத்தனையோ பேர் இன்றும் நம்முடன் வாழ்ந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றனர். அவ்வளவு ஏன், இன்றைய சூழ்நிலையில் நன்றாக படித்தவர்கள், பெரிய கார்பொரேட் நிறுவனங்களில் பணிபுரிகிறவர்கள் எல்லாம், சில வருடங்களுக்கு முன் இருந்த தயக்கத்தை எல்லாம் வீசிவிட்டு, விவசாயம் பக்கம் வருவதையும் பார்க்க முடிகிறது. இவர்கள் சமூகம் என்ன கேள்வி எழுப்பும் என்ற என்னத்தை உடைத்து, விவசாயத்தில் இன்று சாதனை படைத்து வருகின்றனர்.

படித்துவிட்டு, தனக்கு ஏத்த வேலை கிடைக்கவில்லை என நிறைய இளைஞர்கள்  வருந்தி நேரத்தை வீணாக்காமல், இத்தகைய மனிதர்களிடம் பாடம் கற்க வேண்டும். சிறியதோ, பெரிதோ கிடைக்கும் எந்த வாய்ப்பையும் நழுவ விடாமல், அந்த வேலையை எப்படி சிறப்பாக செய்ய முடியும் என சிந்திக்க வேண்டும்.

அதேபோல் இன்றைய உலக பொருளாதார சூழ்நிலையில் ஸ்திரமற்ற நிலை இருப்பதாக நினைத்தும், நாளை என்ன நடக்குமோ என்ற பதட்டம் (ANXIETY) நம்மில் பலருக்கு, குறிப்பாக தனியார் நிறுவனங்களில் வேலை செய்பவர்களுக்கு இருப்பதையும் காண முடிகிறது.

ஏதேனும் பிரச்சினை வந்துவிட்டாலோ, பாதையில் ஒரு சறுக்கல் வந்துவிட்டாலோ, வாழ்க்கையே முடிந்துவிட்டது என தோல்வி முகத்துடன் அமர்ந்துவிடும் அத்தகைய சிலரை பார்க்கிறோம். பிரபு போன்ற, பார்த்திபன் போன்ற மனிதர்கள் தான் இந்த மாதிரியான இக்கட்டான சூழ்நிலைகளில், உற்சாக தரும் உதாரணங்களாய் இருக்கின்றனர்.

கரடு முரடான சவால்கள் நிறைந்த பாதை தான் வாழ்க்கை. அதை சரியாகப் புரிந்து,  அந்த சவால்களை சந்தர்பங்களாய் மாற்றுபவர்கள் தான் சரித்திரம் படைக்கிறார்கள்.

விடாமுயற்சி, கடின உழைப்பு, நம்பிக்கையுடன் சேர்ந்து போராடும்போது, எந்த இலக்கும் அடையக்கூடியதே. நாம் மனது வைத்து விட்டால், எல்லா மார்க்கமும் உண்டு என்பதை நாம் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டும்.

வெற்றி கொடி கட்ட வேண்டிய நேரமும், வழியும் நம் சிந்தனையில் தான் இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து, உங்களுள் உள்ள சாதனையாளனை தட்டி எழுப்புங்கள், எத்தகைய சரித்திரத்தையும் உங்களால் படைக்க முடியும்.

மீண்டும் சந்திப்போம்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(4)Dislikes(1)
Share
Mar 142016
 

Bhumi1 (640x361)

“நல்ல சிந்தனையும் உருதியும் கொண்ட ஒரு சிறு குழுவால் இந்த உலகத்தை எப்படி மாற்றிவிட  முடியும் என நினைக்கிறீர்களா, உண்மையில் அத்தகைய மனிதர்கள் தான் இதுவரை சமூக மாற்றத்தை கொண்டு வந்துள்ளனர்”.

“இன்றைய சிறு மாற்றமே நாளைய பெரிய மாற்றத்தின் தொடக்கம்”

நம்பிக்கை தெறிக்கும் இந்த இரு வரிகளைக் கொண்டு நம்மை வரவேற்கிறது “பூமி” என்ற தன்னார்வ நிறுவனம். பல இளைஞர்களை சிறப்பாக வழிநடத்தி, அவர்களின் மூலம் பல ஆதரவற்ற குழந்தைகளுக்கு ஒரு நல்ல எதிர்காலத்தை வழங்கி வருகிறது பூமி. (www.bhumi.org.in)

மூன்று நண்பர்கள் சேர்ந்து தொடங்கிய இந்த நிறுவனம், பத்தே வருடங்களில், 13 நகரங்கள், சுமார் 12000  இளைஞர்கள் என தன் கிளைகளை விரித்து, பல சமுதாய சேவைகளை செய்து வருவது பெரிய ஆச்சரியம். பூமியின் துணை நிறுவனர்களின் ஒருவரான திரு.பிரஹலாதனை சந்தித்து அவரிடம் பூமியை பற்றி பல சுவையான தகவல்களை கேட்டறிய முடிந்தது. இனி அவரின் பேட்டியிலிருந்து..

வணக்கம் உங்களை அறிமுகப் படுத்திக்கொள்ளுங்கள்

வணக்கம் என் பெயர் பிரஹலாதன். சென்னையில் கண் மருத்துவராக பணிப்புரிகிறேன். பூமி  நிறுவனத்தின் துணை நிறுவனர். என் மனைவியும் பூமியில் முழு நேரம் பணி செய்கின்றார்.

பூமி அமைப்பின் எண்ணம் எவ்வாறு வந்தது? எப்படி தொடங்கினீர்கள்?

2006 ஆம் ஆண்டின் போது ORKUT என்ற சமூக தளம் தான் மிகவும் வேகமாக வளர்ந்துவந்தது. ORKUT மூலம், ஒத்தக் கருத்துள்ள சில நண்பர்கள் சேர்ந்து, சமூகத்திற்கு ஏதாவது நல்லது செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் ஒன்றினைந்தோம்.

என்ன செய்யலாம் என விவாதிக்கையில், கல்வித்துறைக்காக ஏதேனும் செய்யலாம் என்று முடிவெடுத்தோம். ஆனால் வேலைகளை செய்யத்தொடங்கிய பின் தான், இத்துறையில்  எத்தனை சவால்கள் உள்ளது என புரிந்தது. அதற்கு ஒரு நிறுவனமும் எங்களுக்கு தேவைப்பட்டது. அப்படி தான் பூமி உருவாகியது. 2006 ஆம் ஆண்டின் ஆகஸ்ட் மாதம் 15ஆம் தேதி இந்த நிறுவனத்தை ஆரம்பித்தோம்.

நிறுவனம் செய்து வரும் பணிகளைப் பற்றி..

வாய்ப்பு வசதிகள் சரியாக இல்லாத குழந்தைகளுக்கு, தரமான கல்வியை கொண்டு சேர்ப்பது தான்,நாங்கள் இப்போது செய்யும் முக்கிய பணியாக உள்ளது. எங்கள் குழுவினர் வார இறுதி நாட்களில் அந்த குழந்தைகளை சந்தித்து அவர்களுக்கு பள்ளி பாடங்களை சொல்லித்தருவர். கல்வி தவிர, இந்த அமைப்பின் மூலம் பல மற்ற சமூகபணிகளையும் செய்து வருகிறோம். தற்போது கடற்கரையை சுத்தம் செய்யும் பணியில் எங்கள் குழு ஈடுபட்டுள்ளது.

ஆரம்பிக்கும் போது எத்தகைய சவால்களை சந்தித்தீர்கள்?

ஆரம்பிக்கும் போது என்ன செய்வது என்று தெரியாமலேயே இயங்கிக் கொண்டிருந்தோம். எங்கள் பணியின் விளைவும், பெரியளவில் இல்லை. நிறைய உதவியும் ஆதரவும் தேவைப்பட்டது. ஒரு நிறுவனம் என்று வைத்து இயங்கும்போது தான் அனைத்து சவால்களையும் சரியான முறையில் சந்திக்க முடியுமென உணர்ந்தோம்.

குழந்தைகள் காப்பகம் சென்று அவர்களுக்கு டியூஷன் எடுக்கலாம் என்று அணுகினோம். அதற்கு, “நீங்கள் எந்த குழு, எந்த அமைப்பு, எந்த NGO என்று பல கேள்விகள்.. உங்கள் அமைப்பின் LETTER HEAD இல் விண்ணப்பம் கொடுங்கள், அப்போது தான் அனுமதி கிடைக்கும் என்றெல்லாம் பதில்கள் வந்தது.

அவ்வாறு ஆரம்பித்த அந்த பயணம் இன்று எத்தனை தூரம் வந்துள்ளது?

இன்று 13 நகரத்தில் இயங்கி வருகிறோம். சென்னை, திருச்சி, தஞ்சாவூர், கோயம்புத்தூர், ஹைதராபாத், பெங்களூர், பூனே, மும்பை, ஜெய்ப்பூர், தில்லி, சண்டிகார், கோல்கத்தா மற்றும் இந்தோர் பகுதிகளில் எங்களது பணிகள் நடந்து வருகின்றது. சராசரியாக 12000  தன்னார்வ நபர்கள் (VOLUNTEERS) எங்களிடம் வேலை செய்கின்றனர்.

தங்களது குழு வேலை செய்யும் முறை எவ்வாறு இருக்கும்?

கல்வித்துறைக்கென மட்டும் இப்போது நம்மிடம் 2000 தன்னார்வ நபர்கள் உள்ளனர். அவர்கள் அனைவரும் சனி மற்றும் ஞாயிற்று கிழமைகளில் குழந்தைகள் இல்லங்கள் சென்று பாடங்கள் சொல்லித்தருவர். சில இடங்களில் குடிசை பகுதிகளுக்குச் சென்று பாடம் நடத்துகின்றோம்.

தன்னார்வ நபர்கள் பொதுவாக கல்லூரி மாணவர்கள் அல்லது வேலைக்கு செல்பவர்களாக இருக்கின்றனர். சராசரி வயது 22 – 23 என இருக்கும். அந்த இளைஞர்கள் ஏதேனும் சமுதாயப் பணி செய்ய வேண்டுமென இணையத்தின் மூலம் எங்களை அணுகுவார்கள். பூமி அமைப்பில் பதிவும் செய்வார்கள். நாங்கள் அவர்களுக்கு ஆரம்ப பயிற்சி அளித்து, செய்யும் பணிகளைப் பற்றி தெரிவிப்போம். அவர்களுக்கு பிடித்த வேலை மற்றும் அவர்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு அருகில் உள்ள பகுதிகளை தேர்வு செய்வோம்.

உதாரணமாக ஒரு இளைஞர் தனக்கு ஆங்கிலம் நன்றாக சொல்லித்தர வரும், இந்த பகுதி எனக்கு அருகாமையில் உள்ளது என முடிவெடுத்து எங்களிடம் தெரிவிப்பார். பின் அவருக்கு அந்த பாடத்தில் பயிற்சி அளித்து அதற்கான பாடகோப்புகளை கொடுப்போம்.

பயிற்சி முறை எவ்வாறு இருக்கும்?

ஒரு குழந்தைகள் காப்பகம் என எடுத்துக்கொண்டால், ஒரு தன்னார்வ நபர் மட்டும் சென்று பாடம் நடத்துவது போல இருக்காது. 50 குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள் எனில் பத்து முதல் பதினைந்து நபர்கள் கொண்ட நமது குழு அங்கு செல்வர்கள். சனிக்கிழமை, ஞாயிற்றுக்கிழமை என தனித்தனியாக ஒருங்கிணைப்பாளர்கள் இருப்பார்கள். மொத்தமாக ஒரு குழந்தைகள் காப்பதகத்திற்கு ஒரு ஒருங்கிணைப்பாளர் இருப்பார். இது போல் 4 – 5 குழந்தைகள் காப்பதகங்கள் இருந்தால், அதற்கு ஒரு ப்ராஜெக்ட் ஒருங்கிணைப்பாளர் இருப்பார்.

இவ்வாறு உள்ள கட்டமைப்பில், ஒருவர் முதலில் சேர்ந்தபின், பாடம் நடத்த ஆரம்பிப்பார். சிறிது மாதங்களில் அவருக்கு மேலும் சில நேரம் தர இயலும் என நினைத்தால், ஒருங்கிணைப்பாளர் பணியை எடுத்துச் செய்வார்.

எத்தனை முறை செல்வீர்கள்?

ஒரு வாரம் ஒரு குழு சென்றால், அதே குழு மீண்டும் அடுத்த வாரமும் செல்லும். ஒரு குழந்தைகள் காப்பதகத்திற்கு ஒரு நபரை நியமித்துவிட்டால், அவர் வருடம் முழுதும் அனைத்து சனிக்கிழமையோ, ஞாயிற்றுக்கிழமையோ அதே பகுதிக்குச் சென்று அதே குழந்தைகளுக்கு பாடங்கள் சொல்லித்தருவார்.

எத்தனை காப்பகங்களுக்கு இது போல் உங்களது குழு சென்றுவருகிறது?

இந்தியா முழுவதிலும் சுமார் 200 வரை இருக்கும்.

12802919_1017264325008197_6764390011218596699_n

நீங்கள் பாடம் எடுக்கும் குழந்தைகளின் அறிவுத்திறன் எவ்வாறு உள்ளது? அதை எப்படி அளவிடுகிறீர்கள்?

சரியான நேரங்களில் தேர்வுகள் நடத்தி சோதனை செய்வோம். அரசு பள்ளிகளில் படிக்கும் இந்த மாணவர்களின் அறிவுத்திறன் தனியார் பள்ளிகளில் படிப்போரின் திறனிற்கு சமமாக இருக்க வேண்டும் என்பது தான் எங்களது நோக்கம். தொடர்ந்து இந்த எண்ணத்தில் முன்னேற்றம் அடைய முயற்சிக்கிறோம். எங்களது பயிற்சி முறையும் பிராக்டிக்கலாக (ACTIVITY BASED) இருக்கும்.

இதுவரை உங்களுக்கு கிடைத்துள்ள விருதுகள் பற்றி..

அமெரிக்காவின் “இந்தியா ஷைன்” என்ற விருது, சென்னை ரோட்டரி கிளப்பின் விருதுகள், லையன்ஸ் கிளப் விருது, FYSE அமைப்பு நடத்திய ஆசியாவின் வளர்ந்து வரும் 100 இளைய சமூக ஆர்வலர்களுக்கான விருது ஆகியன கிடைத்துள்ளது.

மிகவும் மகிழ்ச்சி தந்த அங்கீகாரமாக – மும்பையில் தேசிய அளவில் நடந்த ஒரு போட்டியில், தன்னார்வ நபர்களை மிகச் சிறந்த முறையில் உபயோகித்து செயலாற்றுகிறது என பூமிக்கு ஒரு விருது கிடைத்தது (LEADER IN VOLUNTEERS ENGAGEMENT AWARD FROM IVOLUNTEER)

இந்த செயல்களின் மூலம் மிகவும் மகிழ்ச்சியோ பெருமையோ அடைந்த தருணம்?

நாங்கள் பயிற்சி அளித்த ஒரு மாணவர், தன்னார்வ நபராக எங்கள் குழுவில் சேர்ந்தது, எங்களுக்கு மிகவும் திருப்திகரமாய் அமைந்தது. ஆனால் அது போல், நூறு பேர், ஆயிரம் பேர் என வர வேண்டும்.

அடுத்த இலக்கு என்ன?

இப்போது பத்தாம் வகுப்பு வரை மாணவர்களுக்கு பயிற்சி அளித்து வருகிறோம். கல்வியையும் தாண்டி மாணவர்கள் அவர்கள் வாழ்வில் ஒரு நல்ல நிலையை அடைய, அவர்கள் சொந்தக் காலில் நிற்கத் தேவையானவற்றை செய்ய விரும்புகிறோம்.

தனியார் பள்ளியில் படிக்கும் ஒரு மாணவன், ஏதேனும் ஒரு நல்ல நிறுவனத்தில் பணிபுறியும் தகுதியை வளர்த்துக் கொள்கிறான் என்றால், அரசு பள்ளிகளில் படிக்கும் நம் மாணவர்களும் அத்தகைய திறமைகளை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டுமென நினைக்கிறோம்.

25 முதல் 30 வரை வயதான ஓரு இளைஞன் வாழ்க்கையில் வீணாகிப் போகிறார் என்றால், அது அவர் தெரிந்தே எடுக்கும் முடிவு. ஆனால் ஆதரவற்ற குழந்தைகள் வாய்ப்புகள் இல்லாததால், அவர்கள் வாழ்க்கை வீணாகி விடக்கூடாது. அதற்கு தேவையான முழு கவனத்தையும், வாய்ப்பையும் தர விரும்புகிறோம்.

மேல் படிப்பு, கல்லூரி வசதிகள், தொழில் செய்ய தேவையான திறமைகள், நிதியுதவி என ஆதரவற்ற குழந்தைகளுக்கு எதிர்காலம் சிறப்பான முறையில் அமைய, எங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்ய விரும்புகிறோம்.

அதனால் எங்களது மொத்த இலக்கு – நல்ல சமுதாயம். சமமான,  செல்வாக்குள்ள சமூக விழிப்புணர்வுள்ள சமுதாயத்தை உருவாக்கும் நோக்கம் உள்ளது. 2020 ஆம் ஆண்டிற்குள், குழந்தைகளுக்கான ஒரு லட்சம் தன்னார்வ நபர்களை உருவாக்கும் எண்ணம் உள்ளது.

மக்களுக்கு நீங்கள் கூற விரும்புவது?

ஒரு முறையாவது இது போல் சமுதாயப் பணிகளில் ஈடுபடுங்கள். சேவை செய்யும்போது, உண்மையான மகிழ்ச்சியை உணருவீர்கள். VOLUNTEER ஆக ஒரு முறையாவது வேலை செய்து பாருங்கள், உங்களுக்கு கண்டிப்பாக அது நிம்மதியை தரும்.

Likes(3)Dislikes(0)
Share
Mar 142016
 

Photo

தஞ்சாவூர் மாவட்டம், பட்டுக்கோட்டை வட்டம் மதுக்கூர் ஒன்றியத்தில் உள்ள ஒரு கிராமம் படப்பைக்காடு. அந்த ஊரிலிருக்கும் அரசுப்பள்ளியில் சுமார் 50 மாணவர்கள் பயின்று வருகின்றனர். சுமார் பதினைந்து இருபது வருடங்களுக்கு முன்னர் 150 மாணவர்கள் வரை பயின்று வந்த அந்தப் பள்ளியில் இன்றைய மாணவர்கள் எண்ணிக்கை வெறும் 50. அதே படப்பைக்காட்டிலிருந்து தினமும் தனியார் பள்ளி வேன்களில் சென்று கான்வெண்டில் படிக்கும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை 60 க்கு மேல்.

இது படப்பைக்காட்டு பள்ளியின் நிலை மட்டுமல்ல. தமிழ்நாட்டில் அத்தனை கிராமங்களில் உள்ள பல அரசுப் பள்ளிகளின் நிலையும் இது தான். தனியார் பள்ளிகளில் பயில்வதை மக்கள் ஒரு கவுரமாகவும் அரசுப் பள்ளிக்கு செல்வது தரக்குறைவாகவும் எண்ணும் வழக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நமது மக்களிடையே வேரூன்ற ஆரம்பித்திருக்கிறது. விளம்பரங்கள் வாயிலாக பல அபத்தங்களை தனியார் பள்ளிகள் மக்கள் மனதில் விதைப்பதும் இதற்கு மற்றொரு முக்கியக் காரணம்.

மக்களிடையே இருக்கும் இந்த மனப்பாங்கை மாற்றும் முயற்சியில் முதல் அடியை எடுத்து வைத்துள்ளனர் படப்பைக்காடு இளைஞர்கள். ஆறு மாதத்திற்கு முன்னர் எதேச்சையாக தான் பயின்ற பள்ளிக்கு சென்ற ஒரு இளைஞர் பள்ளி மிகவும் மோசமான நிலையில் இருப்பதை உணர்ந்தார். உடனே மற்ற இளைஞர்களுக்கும் பள்ளியின் நிலையை எடுத்துக்கூற, ஒரே வாரத்தில் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட இளைஞர்கள் “பள்ளி வளர்சிக் குழு” எனும் பெயரில் திரண்டனர்.

அரசாங்கம் எவ்வளவு குறைந்த செலவில் மாணவர்களுக்கு கல்வியைக் கொடுத்தாலும், அதையும் தாண்டி எவ்வளவு செலவு செய்தாலும் என் குழந்தையை தனியார் பள்ளிக்குத்தான் அனுப்புவேன் எனும் பெற்றோர் பக்கம் உள்ள நியாயத்தையும் நாம் சற்று மனதில் கொள்ள வேண்டும். ஒரு பள்ளியில் மாணவர்கள் பயில ஒருசில அடிப்படை வசதிகள் இன்றியமையாதவைகளாகின்றன.

  1. முறையான சுற்றுச்சூழல்
  2. சுத்தமான கழிப்பிடம்
  3. தூய்மையான குடிநீர்

இவை மூன்றையும் மாணவர்களுக்கு அளிப்பது பள்ளியின் கடமையாகின்றது.

படப்பைக்காடு இளைஞர்கள் பள்ளியின் நிலையை அறியும் போது இவை மூன்றுமே அங்கு இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. முறையான கழிப்பிடம் கிடையாது. சுத்தமான குடிநீர் கிடையாது. மாணவர்கள் உட்காரும் தரைப்பகுதி ஆயிரம் குழிகளுடன் காணப்பட்டது. எனவே மக்களிடம் குழந்தைகளை இப்பள்ளியில் சேர்க்க கோரிக்கை விடுப்பதற்கு முன்னர் இவற்றையெல்லாம் சரி செய்வதென முடிவெடுத்து அரசை நாடிய பொழுது தற்பொழுது இவற்றை சரி செய்ய நிதி எதுவும் ஒதுக்கப்படவில்லை, ஒருவருடத்திற்குப் பிறகு பார்க்கலாம் என கூறி அனுப்பிவிட்டனர் அதிகாரிகள்.

அரசுக்காக காத்திருப்பதை விட நம்மை உருவாக்கிய இப்பள்ளியை நாமே சரிசெய்வோம் என களத்தில் இறங்கினர் படப்பைக்காடு இளைஞர்கள். ஒவ்வொருவரும் தங்களால் இயன்ற பணத்தை பள்ளிக்காக நன்கொடையாக அளித்து பள்ளியில் ஒவ்வொன்றாக சரிசெய்யத் துவங்கினர். இன்று வரை சுமார் 3.5 லட்சம் ரூபாய் மதிப்பிலான வசதிகளை இந்த இளைஞர்கள் “பள்ளி வளர்ச்சிக் குழு” எனும் பெயரில் செய்து கொடுத்து சென்ற வாரத்தில் முதன் முதலாக அனைவரும் வியக்கும் வண்ணம் பள்ளி ஆண்டு விழாவையும் நடத்தி முடித்துள்ளனர்.

தற்பொழுது இந்தப் பள்ளி நல்ல புறத்தோற்றத்துடனும், தூய்மையான கழிப்பறைகளுடனும், R.O ஃபில்டர் மூலம் தூய்மையான குடிநீருடனும், சுற்றி மரக் கன்றுகள் நடப்பட்ட முறையான பள்ளி மைதானத்துடனும் காணப்படுகிறது.

அரசையும் சூழ்நிலைகளையும் குறை கூறுவதை விட்டு, தானே இறங்கி களப்பணி செய்யும் இத்தகைய இலைஞர்கள் அடுத்த தலைமுறைக்கு ஒரு பெரிய முன்னுதாரணமாய் விளங்குகின்றனர்.

– முத்துசிவா

Likes(6)Dislikes(0)
Share
Share
Share