May 142015
 

1-ReachingyourGoals

ஒரு கதை. அது ஒரு அடர்ந்த காடு, அதில் தனியாக வசித்து வரும் அந்த வயதான துறவியை காண ஒருநாள் இளம் சீடன் ஒருவன் வந்தான். “குருவே, எனக்கு அமைதியும், பக்தியும் வேண்டும், அதற்காக தான் உங்களைத் தேடி வந்தேன்” என்றான். துறவியும், “சரி தம்பி, என்னை காண இத்தனை தூரம் எவ்வாறு வந்தாய்?” என்று கேட்டார். சீடனோ, “ஒரு குதிரையில் தான் இங்கு வந்தேன் குருவே” என்றான்.

துறவி சற்று யோசித்துவிட்டு, “சரி தம்பி, நாளை முதல் உனக்கு பயிற்சி ஆரம்பம். நாளை முதல், இங்கு வருவதற்கு, ஒரு ஆற்றுவழி பாதை உண்டு. அதில் படகுகள் ஓடும். அதில் சவாரி செய்து வா. இன்று நீ போகலாம்” என்றார்.

சீடனும், குரு சொன்ன நேரத்தில், அடுத்த நாள் அந்த படகில் ஏறுவதற்கு கரையில் தயாராக நின்றான். அப்போது அவனுடன் சேர்ந்து படகில் இன்னொரு முதியவரும், இருமிக்கொண்டே ஒரு பெரிய மீன் கூடையுடன் ஏறவே, படகோட்டி படகை ஓட்ட ஆரம்பித்தார்.

இளம் சீடனுக்கோ அந்த சவாரியே பெரும் சவாலாக ஆயிற்று. அந்த பெரியவரை பார்த்தாலே அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை. முதியவரின் துணிகள், பழையதாகவும், கிழிந்தும் இருந்தன. அவரின் மீன் கூடையிலிருந்து வந்த மணமும், சைவமாகிய அந்த சீடனால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவ்வப்போது, பெரியவரின் இருமல் சத்தம் வெறுப்பின் உச்சத்திற்கே அவனை கொண்டு சென்றது.

குருவின் எல்லை வந்தவுடன், ஓடி சென்று, அந்த சம்பவத்தை அவரிடம் அப்படியே விவரித்தான். “எனக்கு அந்த பெரியவரை பார்த்தாலே பிடிக்கவில்லை. தினமும் நான் வருகின்ற நேரத்தில் தான், அவரும் சவாரி செய்கிறார் என்றும் கேள்விப்பட்டேன், அதனால் நாளை முதல் குதிரையிலேயே வந்துவிடுகிறேனே” என்று கெஞ்சினான்.

துறவியோ, சிரித்துக்கொண்டே, “உனக்கு பக்தியை சொல்லித்தர இதை விட ஒரு சரியான அனுபவம் கிடைக்காது. நீ கண்டிப்பாக படகில் தான் வர வேண்டும். பக்தியை அடைய நீ மூன்று நிலைகளை கடக்க வேண்டும். முதல் நிலையை உனக்கு நாளை தெரியும். அதனால் நாளை அந்த மீனவரை கரிசனத்துடன் பார்த்து, ‘என்ன வேலை செய்கிறீர்கள்?’ என்று மட்டும் கேள், அவர் கூறும் பதிலை என்னிடம் தெரிவி” என்றார்.

சீடனுக்கோ, மிகுந்த கோபம். அந்த நாளோடு, போதுமென்று ஓடி விடலாமா என்று தீவிரமாக யோசித்தான். ஆனாலும் இந்த செயலில் இறங்கியாயிற்று, என்ன தான் நடக்கிறது என்று நாளை ஒருநாள் மட்டும் பார்த்துவிட்டு முடிவெடுப்போம் என்று தீர்மானித்தான்.

அடுத்த நாள் படகு வந்தவுடன், சிறிது நேர சவாரிக்கு பின் கோபத்தை தள்ளி வைத்துவிட்டு, அந்த பெரியவரிடம் கரிசனத்துடன் “ஐயா, நீங்கள் என்ன வேலை செய்கிறீர்கள்” எனக் கேட்டான். அந்த பெரியவரும் இருமிக்கொண்டே தன் நிலை குறித்து விளக்க தொடங்கினார்.

“தம்பி, நான் யாருமே இல்லாத ஒரு அனாதை. மீன்களை தினமும் கடலிலிருந்து பிடித்து, சந்தையில் விற்பது என் தொழில். அந்த தொழின் வருமானம் மூலம் என்னைப் போன்றே கைவிடப்பட்ட மூன்று அனாதை சிறுவர்களை வளர்த்து,  படிக்க வைத்து வருகிறேன். கடந்த ஆறு மாதமாக, தீவிர இருமல் நோயிற்கு  ஆளானது சற்று வேதனையாக உள்ளது. எனக்கு பின், யார் அந்த சிறுவர்களை காப்பாற்றுவார்கள் என தெரியவில்லை” என்றார் வருத்தத்துடன்.

இந்த பதிலை சற்றும் எதிர்பாராத சீடனோ, மிகவும் வெட்கி, “சரி ஐயா, நீங்கள் தான் சம்பாதிக்கிறீர்களே, நல்ல உடைகளை உடுத்தலாமே?” என்று கேட்டான். பெரியவரோ, “என் காலம் முடிய போகிறது தம்பி, எனக்கு எதற்கு அதெல்லாம்? அந்த பணத்தில் மூன்று சிறுவர்களுக்கும் பள்ளிக்கு கட்டணம் செலுத்திவிடுவேன்” என்றார் பரிதாபமாக.

இந்த உரையாடலை யோசித்துகொண்டே குருவின் இடத்தை அடைந்த சீடனின் கண்கள் கசிந்திருந்தன. குருவை சந்தித்தவுடன் அன்று நடந்தவற்றை அப்படியே தெரிவித்தான். சலனமற்ற அவன் முகத்தை பார்த்த குரு, “இன்று உன்னிடம் ஒரு மாற்றம் தெரிகிறது. பக்தியின் முதல் நிலையான ‘ஏற்றுக் கொள்ளும்’ நிலையை நீ எட்டிவிட்டாய், தொடர்ந்து அதே படகில் பயணம் செய்துவா” என்றார்.

நாட்கள் சில அவ்வாறே ஓடி இருந்தது. சில நாட்கள் சீடன், மீனவரின் மூன்று சிறுவர்களையும், அவர் மீன் விற்று கஷ்டப்படுவதையும் பார்த்துவந்தான். ஒரு கட்டத்தில் தன் குருவின் மீதிருந்த மரியாதை, அந்த மீனவர் மீதும் அவனுக்கு வந்தது. அதை குருவிடமே தெரிவிக்க, குரு சிரித்துகொண்டே “மீண்டும் சில நாட்கள் வா” என்று கூறி அனுப்பினார்.

ஒருநாள் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் குருவை பார்க்க வந்த சீடன் அன்று நடந்தவற்றை தெரிவித்தான். “குருவே, இன்று அந்த பெரியவரின் இருமலுக்கு புது மருந்தை கொண்டு கொடுத்தேன். அந்த சிறுவர்களுக்கு என்னால் முடிந்த உதவிகளை செய்வேன் என்றும் உத்திரவாதமும் அளித்துள்ளேன். என் அன்பை பார்த்த அந்த பெரியவரிடம் நன்றி கலந்த ஆனந்த கண்ணீர் பெருகியது. அந்த உணர்வு என்னை புது சக்தியுடன், உற்சாகத்துடன் திளைக்க வைக்கிறது” என்றான்.

குருவோ அப்போது பொருமையாக, “சீடனே, இதை தான் உன்னிடம் எதிர்பார்த்தேன். ஆரம்பத்தில் நீ இங்கு வந்தபோது, அந்த பெரியவரின் மீது அத்தனை வெறுப்புகளை தேவையே இன்றி வைத்திருந்தாய். பின்னர் அவரை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஏற்றுக்கொண்டாய். பின்னர் அவருக்கு மரியாதை கொடுக்க ஆரம்பித்தாய். பின்னர் அவரிடம் தன்னலமற்ற அன்பை தர ஆரம்பித்துள்ளாய். இந்த மூன்று நிலைகளை கடந்த உனக்கு பக்தியை அடையும் அனைத்து தகுதியும் வந்துவிட்டது.

அதனால் இவை அனைத்திற்கும் அடிப்படையான “ஏற்றுக்கொள்ளுதலை” மனிதர்களிடமும் தொடங்கு. அனைவரையும் ஏற்றுக்கொள், யாரையும் வெறுத்து  அவதூறை பேசாமல், அன்பை பரப்பு” என்றார்.

சீடனோ, “குருவே மிக்க மகிழ்ச்சி, ஆனால் சமூகத்தில் ஏதேனும் பிரச்சினை இருந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா?” என்றான். குரு மிகவும் நிதானத்துடன், “சீடனே, சக மனிதர்களுக்கும், தனக்கும் ஏதேனும் ஒரு சமூக பிரச்சினை யாராவது மூலம் வந்தால், எவரும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. அவரவருக்கு முடிந்த வகையில் அந்த பிரச்சினைகளை எதிர் கொள்ளலாம். ஆனால் காரணமேயின்றி ஒருவரை பார்த்தவுடனே, அவரை வெறுப்பதும், அவரை பற்றி மற்றவர்களிடம் குறை கூறுவதும் தவறு. சுயநலமற்ற அன்பு தான் இந்த உலகத்தை காக்கும்” என்று விளக்கி அனுப்பினார்.

கிட்டத்தட்ட அந்த கதையில் வரும் சீடனின் மனநிலையில் தான், இன்று நாம் பலரும் உள்ளோம். வீட்டிலும், அலுவலகத்திலும், சமூகத்திலும் நாமும், நமக்கு தெரிந்தவர்களும், எவரை பற்றியேனும் தெரிந்தோ தெரியாமலோ, எத்தனை குறைகளை அன்றாடம் கூறுகிறோம்?

ஒருவர் நடந்துக்கொள்ளும் விதம் பிடிக்கவில்லை என்றால், நேரடியாக அவரிடமே சென்று அந்த பிரச்சினையை விவாதிப்பது தான் சிறந்த தீர்வாக இருக்கும். அவ்வாறு செய்வதினால், அந்த நபரிடம் உண்மையிலேயே தவறு இருந்தால், அவர் திருத்திக்கொள்ள நாம் ஒரு சந்தர்பம் தருகிறோம். ஒருவேளை  அவர் அப்படியில்லை என தெரியவந்தால், நம் மனநிலையை மாற்றிக்கொள்ள ஒரு சந்தர்பத்தை பெறுகிறோம்.

இதை விடுத்து சம்பந்தமே இல்லாமல், மற்றவர்களிடம் சென்று அவர் பற்றி தவறான கருத்துக்களை கூறுவது, எந்த வகையிலும் பலன் அளிக்காது. நாம் ஒருவரைப் பற்றி அவதூறு கூறியது, அவருக்கு யார் மூலமாக தெரிய வருகையில், நம் மனநிலை எத்தனை தர்மசங்கடத்திற்கு உள்ளாகும்?

அதனால், அனைத்து மனிதர்களையும் புரிந்துக்கொண்டு, ஏற்றுக்கொள்ள  முயற்ச்சிப்போம். சக மனிதர்களை பற்றி நல்ல விஷயங்களை கூறவில்லை என்றாலும், தவறான வதந்திகளையும், பொய்யான தகவல்களையும் கூறாமலிருப்பதே ஒரு உயர்ந்த உள்ளத்தின் அடையாளம் தான்.

கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள், எந்த ஒரு மனிதரும் அடுத்த மனிதரைப் பற்றி குறை கூறுவதில்லை என்று ஒரு சமுதாயம் இருந்தால் இந்த உலகம் எத்தனை அருமையாக இருக்கும்!!

எது எப்படி சாத்தியமாகும் என நினைப்பவர்கள், “நான் அடுத்தவர்களை பற்றி குறை கூறுவதை இன்றிலிருந்து தவிர்ப்பேன்” என கடைபிடிக்க தொடங்கினால் கூட, நம்மை சுற்றி ஒரு சிறந்த சமுதாயம் அமையும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. மாற்றம் நம்மில் இருந்து தொடங்கட்டுமே?

அமெரிக்காவில் நீண்ட நாட்கள், “FIRST LADY” ஆக பெயர் பெற்ற திருமதி.எலியனார் ரூஸ்வெல்ட் அவர்கள் மக்களுக்காக கூறிய மிக பிரபலமான வரிகள்..

SMALL MINDS DISCUSS ABOUT PEOPLE,

AVERAGE MINDS DISCUSS ABOUT EVENTS, BUT

GREAT MINDS DISCUSS ABOUT IDEAS….!!!

இந்த மூன்று வகைகளில், நாம் தினமும் விரும்பி பேசுகின்ற, விவாதிக்கும் விஷயங்களை வைத்தே, நம்மை யார் என்று நாமே சுய பரிசோதனை செய்து தெரிந்துக்கொள்ளலாம். மேலும், தனது உயர்ந்த லட்சியத்தை மட்டுமே சிந்தித்து வாழும் மனிதர்களுக்கு, சக மனிதர்களை பற்றி குறை கூறும் நேரமும் எண்ணமும் இருப்பதில்லை என்பதும் நிதர்சனம்.

நம்மை சுற்றியுள்ள மனிதர்களை ஏற்றுக்கொண்டு, தன்னலமற்ற அன்பை வழங்குவதும், மாபெரும் சிந்தனைகளை வளர்த்துக்கொள்தலும் எத்தனை உன்னதமான செயல்?! இவற்றை கடைபிடிக்கையில், வாழும்போதே நம்மை சுற்றி அழகான அமைதியான சொர்க்கம் அமையும் என்பது உறுதி. நம் பாதையும், வாழ்க்கையும் நம் கையில் தானே இருக்கிறது?

உங்கள் பயணம் அழகானதாகவும், அர்த்தமுள்ளதாகவும் அமைய வாழ்த்துக்கள்…

பயணம் தொடரும்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(25)Dislikes(0)
Share
May 142015
 

8

பரப்பளவில் இந்திய தேசத்தினை ஒப்பிடும் பொழுது 8.6 மடங்கு சிறிய நாடு ஜப்பான். மேலும் ஒரு வருடத்திற்கான சூரிய ஒளி கதிர் வீச்சினை (solar irradiation) பெறுவதை ஒப்பிடும் பொழுது ஜப்பானை விட பல மடங்கு அதிகமாக இந்தியாவில் பெறப்படுகிறது. ஆனால் சூரிய ஒளியின் மூலம் தங்களது சுய தேவையினை பூர்த்தி செய்வதில் ஜப்பான் மிக குறைவான கால கட்டத்தில் இந்தியாவை விஞ்சி நிற்கிறது. இது எப்படி சாத்தியமானது, இந்தியா இந்த அனுபவத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்தலாம் என்பதை விளக்குவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

முதலில் ஜப்பானில் ஆற்றல் வளத்தினை காண்போம். ஜப்பானின் எரிபொருள் கொள்ளளவு திறன் பெரும்பாலும் வெளிநாடுகளில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் கச்சா எண்ணெயின் அளவை சார்ந்தே இருந்து வருகிறது. ஜப்பான் ஆற்றல் பொருளாதார மைய ஆய்வேட்டின்படி (Japan Energy Economy Institute) கடந்த 1972 ஆம் ஆண்டிலிருந்து, சராசரியாக 80 சதவிகிதம் கச்சா எண்ணெய் வெளிநாட்டு இறக்குமதியிலும், 20 சதவிகிதம் உள்நாட்டு ஆற்றல் உற்பத்தியின் மூலம் தனது அனைத்து தேவைகளையும் எளிதாக சமாளித்து வந்திருக்கின்றது.

உலக வர்த்தகத்தில் கோலோச்சிய ஜப்பானின் பொருளாதார நிலையானது 2011 ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கமும், சுனாமியும் (Great East Japan earthquake) அதளபாதாளத்திற்கு தள்ளி விட்டது. மேலும் புகுசிமா (Fukushima Daiichi) அணு உலை விபத்து ஜப்பானின் பொருளாதாரத்தினை மட்டுமல்லாது அன்றாட வாழ்வில் மக்களுக்கு தேவையான மின்சார பகிர்வையும் சீர்குலைத்துள்ளது. இதன் விளைவாக ஜப்பானின் வெளிநாட்டு கச்சா எண்ணெய் இறக்குமதி தற்போது 92 சதவிகிதமாக உயர்ந்திருக்கின்றது.

2011 ஆம் ஆண்டு நிலநடுக்கம் மற்றும் சுனாமியில் நேரடியாக பாதிக்கப்பட்ட ஜப்பானிய தமிழ் நண்பர்களுடன் உரையாடிய போது ஒரே நாளில் ஜப்பானின் எதார்த்த வாழ்க்கை எப்படி துக்கமானதாக இருந்திருக்கிறது என அறிய முடிந்தது.

நிலநடுக்கம் ஏற்ப்பட்ட அன்று தண்ணீர் தட்டுபாடு கடுமையாக இருந்திருக்கிறது. பெரும் நில நடுக்கம் ஏற்படும் போது ஒவ்வொரு தெருவிலும் வைக்கப்பட்டிருக்கும் தானியங்கி குளிர் பான இயந்திரத்தில் இருக்கும் தண்ணீர் பாட்டில்களை கூட அவர்களால் எடுக்க முடியவில்லை காரணம் அச்சாதனங்கள் இயக்கக் கூடிய மின்சாரமும் துண்டிக்கப்பட்டதே. மேலும் சாலையின் சமிக்ஞை விளக்குகள் மற்றும் தானியங்கி கதவுகள் என யாவும் மின்சாரம் இல்லாமல் முடங்கி விட்டிருக்கிறது. வீடுகளில் ஒரு வார காலத்திற்கு மின்சாரம் இல்லாமல் பெரிதும் அவதிப் பட்டிருக்கிறார்கள்.

இந்த அனுபவத்திற்கு பிறகு ஜப்பானின் ஆற்றல் பார்வை தற்போது மரபுசாரா ஆற்றல் வளங்களின் மீது திரும்பி உள்ளது. அதிலும் முக்கியமாக சூரிய மின் உற்பத்தியில் (solar power generation) ஜப்பான் மிகப் பெரும் ஆர்வம் செலுத்தி வருகிறது.

கடந்த ஆண்டில் ஜப்பானிய அரசால் வெளியிடப்பட்ட ஆற்றல் செயல் திட்டத்தின் (Stredgery Energy Plan 2014) மூலம் புதிய சூரிய மின்சக்தி நிலையங்கள் முன்னெடுப்பது பற்றிய அதன் விரிந்த பார்வையினை அறிய முடிகிறது.  அணு உலையின் மூலம் பெறப்பட்ட மின் சக்தியினை எவ்வாறு சூரிய மின்சக்தி மற்றும் காற்றாலைகள் மூலம் பெற முடியும் என்ற பெரும் சவாலான பணிக்கு ஆயத்தமாகி உள்ளார்கள்.

தற்போது ஜப்பான் அரசு அணு மின் உலைகளின் பயன்பாட்டினை மெதுவாக நடைமுறையில் இருந்து குறைத்து கொண்டு வருகிறது. ஆனால் அதே சமயம், அணு உலைக்கு இணையாக மாற்று எரிசக்தியினை சூரிய மின் சக்தியின் மூலம் எப்படி பெறுவது என்ற தயக்கமான கேள்வியும் அவர்கள் முன் சவாலாய் நின்றது. உதாரணத்திற்கு ஒரு மணி நேரத்தில், ஒரு அணு உலையில் பெறப்படும் மின் சக்திக்கு (1.2 மில்லியன் கிலோ வாட் அல்லது 7.4 பில்லியன் கிலோவாட்/மணி) இணையான சூரிய மின் சக்தியினை பெற வேண்டுமாயின் குறைந்த பட்சம் 1.7 மில்லியன் வீடுகளின் கூரைகளில் சோலார் பேனல்களை பொறுத்த வேண்டும். இது கற்பனையில் தோக்கியோ நகரில் உள்ள எல்லா வீடுகளின் கூரைகளின் மீதும் பொருத்துவதற்கு சமம்.

இந்த இடத்தில் இந்தியாவின் சூரிய மின் சக்தி கொள்கையினையும் அதற்கு நாம் எடுத்து கொண்ட முயற்சிகளையும் நாம் அலச வேண்டும். ஜவகர்லால் நேரு சூரிய மின் சக்தி திட்டக் கொள்கையானது (Jawaharlal Nehru National Solar Mission) 2010 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவில் தொடங்கப்பட்டது. இதன் முக்கிய நோக்கமானது, எதிர் வரும், 2020 ஆம் ஆண்டுக்குள் 20,000 மெகாவாட் சூரிய மின் சக்தியினை உற்பத்தி செய்வதோடு, உள்நாட்டு மின் சக்தி கொள்முதலில் மிகக் குறைந்த விலையில் பெறும் வகையில் சூரிய மின் சக்தி தளவாடங்களை உள்நாட்டிலேயே உற்பத்தி செய்வது, மேலும் அதற்குத் தேவையான ஆய்வுகளை முன்னெடுப்பது போன்றவையாகும். இத்திட்டதில் நாம் ஓரளவிற்கு வெற்றியும் பெற்றுள்ளோம். ஆயினும் தொழிற்சாலைகள் அல்லாத குடியிருப்பு பகுதிகளில் சூரிய மின் சக்தி திட்டமானது அமல்படுத்துவதில் இன்னும் தேக்க நிலையிலேயே உள்ளது. அரசு போதிய மானியம் அளித்திருந்த போதிலும் மிகக் குறைந்த விலையில் கிடைக்கும் வழமையான அனல் மின் சக்தியானது மக்களை இன்னும் மாற்று எரிபொருளின் மீதான பார்வைக்கு திருப்பாமல் வைத்திருக்கிறது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

கட்டுரையின் துவக்கத்தில் குறிப்பிட்டது போல் ஜப்பானை விட இந்தியாவில் சோலார் பேனல்களை நிறுவுவதற்கு மிக தாராளமான இடங்கள் உள்ளது, குறிப்பாக வீடுகளில் நமது மேற்கூரை அமைப்புகள் அகலமாக, தட்டை வடிவில் உள்ளதால் மிக எளிதாக சோலார் பேனல்களை நிறுவ முடியும். ஆனால் ஜப்பானில் நில நடுக்கம் மற்றும் குளிர் காலத்திற்கு ஏற்றவாறு சாய்வான  மேற்கூரைகளே உள்ளது. ஆகையால் இந்தியாவை ஒப்பிடும் பொழுது இத்தையக V வடிவிலான கூரைகளின் மீது சோலார் பேனல்களை பொறுத்த தாங்கு கம்பிகளுக்கு நிறைய பணம் செலவாகும். மேலும் இந்தியாவினைப் போல் வீடுகளில் சோலார் பேனல்கள் பொருத்த மானியமும் கிடையாது.

இவ்வளவு சிரமத்திற்கு இடையிலும், கடந்த ஆண்டின் இறுதியில் மணிக்கு 6.7 மில்லியன் கிலோவாட் மின்சக்தியினை வீடுகளின் கூரைகளில் பொருத்தப்பட்ட சோலார் பேனல்களில் இருந்து மட்டும் பெற்று சாதித்து காட்டியுள்ளார்கள் ஜப்பானியர்கள். இந்த சாதனையினை எவ்வாறு இவர்களால் நிகழ்த்த முடிந்தது?

இந்த சவாலில் கிடைத்த வெற்றிக்கு இரண்டு காரணங்களை சொல்லலாம். முதலில் ஜப்பான் மக்கள் தங்கள் நாட்டிற்கு ஏற்பட்ட பின்னடைவை தங்களுக்குடையது என கருதி தேசத்திற்காக களத்தில் இறங்கியது. மற்றொன்று அதுவரை ஜப்பானில் வீடுகளில் உற்பத்தி செய்யப்படும் மின் உற்பத்தியினை மின் வாரிய கம்பி தடத்தில் ஏற்றுமதி செய்யும் மின்சார இன்வெர்ட்டர்கள் (grid-tie type inverters) இல்லாமல் இருந்தது. இந்த தொழில்நுட்பத்தில் ஜெர்மனிதான் உலகத்திற்கே முன்னோடி எனலாம். ஆகவே சூரிய மின்சக்தியினை மின்வாரிய நிறுவனங்களுக்கு ஏற்றுமதி செய்யும் இன்வெர்ட்டர்களை வடிவமைத்து சந்தைப்படுத்துதலில் எளிமைப்படுத்தியதன் விளைவு சூரிய மின் சக்தி உற்பத்தியில் புதிய பரிணாமத்தினை எட்டி உள்ளார்கள். இதன் தொடர்ச்சியாக ஜெர்மனிக்கு அடுத்து நவீன தொழில்நுட்பத்தில் சூரிய ஆற்றலின் மூலம் பெறப்படும் மின்சாரத்தினை உடனுக்குடன் கண்காணிக்கும் மென்பொருள்கள் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் தட்ப வெப்பநிலை, சோலார் பேனல்களில் இருந்து உருவாகும் மின் உற்பத்தி மற்றும் அதற்கு நிகரான கார்பன் டை ஆக்சைடு கழிவு எவ்வளவு தடுக்கப்படுகிறது என்பதனை அறுதியிட்டு தெரிந்து கொள்ளலாம். இப்போது இந்த வசதி திறன் அலைபேசிகளிலும் வந்து விட்டது.

தற்போது ஒரு கிலோவாட்/மணிக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படும் சூரிய மின்சக்தி ஏற்றுமதிக்கு (Feed-in tariff) 29 லிருந்து 35 யென் வரை மின் உற்பத்தி நிறுவனங்கள் தருகின்றது. இந்த மின்சக்தியினை வாங்குவதற்கு 10 லிருந்து 20 ஆண்டுகளுக்கு மின் உற்பத்தி செய்பவரோடு இந்நிறுவனங்கள் ஒப்பந்தம் செய்து கொள்கிறது. ஆகையால் மக்களிடம் இத்திட்டதிற்கு தற்போது ஜப்பானில் நல்ல வரவேற்பு. இந்தியாவில் கடந்த ஆண்டுதான் சூரிய மின் சக்தியினை ஏற்றுமதி செய்யும் வகையிலான இன்வெர்ட்டர்கள் (grid-tie type inverters) சந்தைகளில் கிடைக்கத் தொடங்கி உள்ளன. இதன் விலையும், இதன் மீதான உள்நாட்டு உற்பத்தி வரியும் நீக்கப்பட்டால் நாமும் இதே போன்று சாதிக்க முடியும் என்று எண்ணுகின்றேன். ஆனால் சூரிய மின் உற்பத்தியினை உடனுக்குடன் கண்காணிக்கும் மென்பொருள் இன்னும் வடிவமைக்கப்படாமலே உள்ளது. இதனை இந்தியாவில் குறைந்த விலையில் வடிவமைத்தால் மிகப்பெரிய சோலார் மின் உற்பத்தி நிலையங்கள் அமைக்கும் போது பெரும் செலவு மிச்சமாகும்.

(மேலும் தகவல்கள் அடுத்த இதழில் தொடரும்…)    

 

– முனைவர். பிச்சைமுத்து சுதாகர்

தோக்கியோ அறிவியல் பல்கலைக் கழகம்

ஜப்பான்

(E-mail: vedichi@gmail.com)

 

 

முனைவர் பிச்சைமுத்து சுதாகர் பற்றி…

இயற்பியல் துறையில் 2009 ஆம் ஆண்டு பாரதியார் பல்கலைக் கழகத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். குவாண்டம் துகள்களை கொண்டு செறிவூட்டப்பட்ட திறன் மிகுந்த சூரிய மின்கலங்களை (QDs-sensitized solar cells) எவ்வாறு நானோ நுட்பவியல் மூலம் வடிவமைப்பது என்ற தலைப்பில் பத்து ஆண்டுகளாக ஆய்வினை மேற்கொண்டு வருகிறார். தற்போது ஜப்பான் நாட்டின் மிகசிறந்த JSPS ஆராய்ச்சி விருதினைப் பெற்று தோக்கியோ அறிவியல் பல்கலைக் கழகத்தில் உள்ள சர்வதேச போட்டோ கேட்டலிஸ்ட் ஆராய்ச்சி மையத்தில் விஞ்ஞானியாக பணி புரிந்து வருகிறார். மேலும் இந்தியாவில் Solarix Energy System என்ற நிறுவனம் ஒன்றினையும் நடத்தி வருகிறார். சேலத்தில் இயங்கும் National Institute of Renewable Energy Technology என்ற நிறுவனத்தில் ஆராய்ச்சி பிரிவின் இயக்குநராகவும், சம கால சூழலில் ஸ்பெயின், இங்கிலாந்து, கொரியாவில் உள்ள பல்கலைக் கழகங்களுக்கு சூரிய மின் சக்தி குறித்த ஆராய்சிக்கு வருகை பேராசிரியராகவும் உள்ளார்.

Likes(11)Dislikes(0)
Share
May 142015
 

2

“ஒன்றை இழந்தால், மற்றொன்றை பெற முடியும். கையிருந்தால் தான் எதுவும் செய்ய முடியும் என்று முடங்கிவிடாமல், எழுந்து வெறியுடன் ஓட ஆரம்பித்ததின் விளைவுகள் தான் இவைகள் அனைத்தும்!!” – நம்பிக்கை தெரிக்க பேசும் திரு.வெங்கடேசனை இந்த மாத சாதனையாளராய் அறிமுகப் படுத்துவதில் B+ இதழ் பெருமை அடைகிறது.

கை கால்கள் நன்றாக இருந்தும், உழைக்காது வாய்ப்புகள் சரியாக கிடைக்கவில்லை என கூறி வருத்தப்படும் சிலர், திரு.வெங்கடேசனின் உழைப்பிலும் வெற்றியிலும் சமூக அக்கறையிலும் பலவற்றை கற்றுக்கொள்ளலாம்.

சென்னை கீழ்ப்பாக்கம் அருகில் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான தடகள போட்டிகளில் இவரது மாணவர்களை கூட்டி வந்து போட்டிகளில் ஊக்கப் படுத்திக் கொண்டிருந்தார். இனி அவர் பேட்டியிலிருந்து…

வணக்கம், உங்களை அறிமுகப் படுத்திக்கொள்ளுங்கள்

வணக்கம், என் பெயர் வெங்கடேசன். தர்மபுரி மாவட்டம், எம்.ஒட்டப்பட்டி கிராமம். சிறு வயதில் மின்சார விபத்தில் இரண்டு கைகளையும் இழந்தேன். இருந்தும் விடாமுயற்சியினாலும் பல நல்ல உள்ளங்களின் உதவியினாலும் MA, MEd, DTEd. வரை படித்து, அரசு உயர்நிலை பள்ளியில் தமிழாசிறியராக பணிப்புரிகிறேன்.

அந்த விபத்தைப் பற்றி சில வரிகள்..

என் அப்பாவின் தொழில் ஆடு வளர்த்தல். அப்பா ஏதெனும் கூலி வேலைக்கும் சிலசமயம் செல்வார். அந்த நேரங்களில் ஆடுகளை நான் மேய்ப்பதுண்டு. எனக்கு அப்போது பத்து வயது இருக்கும், ஐந்தாம் வகுப்பு கோடை விடுமுறை நாட்கள். சரியாக 27/5/1995 ஆம் நாளன்று, சில ஆடுகள் காணாமல் போய்விடவே, தூரத்தில் மேய்கின்றனவா, என்று காண்பதற்கு, அருகில் உள்ள மரம் மீது ஏறி பார்க்க முயற்சித்தேன். அப்போது தலைக்கு மீது சென்ற மின்சார கம்பிகளின் மீது தெரியாமல் கைவத்து விடவே, மின்சார அதிர்வு அலை தாக்கி, விபத்து ஏற்பட்டு கைகளை இழந்தேன்.

இத்தனை பெரிய துயரத்தை எவ்வாறு தாங்கிக்கொண்டீர்கள்?

கைகளை இழந்த ஆரம்ப நாட்கள் கடினமான போராட்டமாக தான் இருந்தது. பள்ளிகளில் என்னை காட்சிப்பொருளாக சிலர் பார்த்தாலும், பலர் எனக்கு உதவி செய்தார்கள் என்றே கூற வேண்டும். எனக்கோ, கைகள் போனாலும் ஏதெனும் சாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டும் ஆழமாக இருந்தது.

அதனால் அப்போதே சைக்கில் ஓட்டுவதை மிக சிரமத்துடன் பழகிக்கொண்டேன். அதேபோல், கைகள் இருக்கும் போது தெரிந்த நீச்சலையும் திரும்பி ஆரம்பித்தேன். அது ஒரு சுவாரசியமான சம்பவம். கிணற்றில் நண்பர்கள் குளிக்கும்போது, கரையில் அவர்களின் துணிகளையும் உடைமைகளையும் பாதுகாக்க என்னை இருக்க செய்வார்கள். அப்படி ஒருநாள் கரையின் மீது அமர்ந்து நான் பாதுகாக்கையில், எதேச்சையாக அங்கு வந்தார் என் உறவினர் ஒருவர். எப்படியாவது நான் நீந்திவிடுவேன், பின்னர் கிணற்றில் இருந்து தூக்கிவிடலாம் என்ற எண்ணத்துடன், என்னை தண்ணீருக்குள் தள்ளி விடுகிறார். நானும் அவர் எதிர்பார்த்தது போன்றே, கால்களால் மட்டுமே நீந்தி நீரின் மேல்பரப்பிற்கு வந்தேன். அவ்வாறாக என் நீச்சல் பயிற்சி தொடங்கியது.

அன்றாடப் பணிகளை செய்வதற்கு எங்கு பயிற்சி பெற்றீர்கள்?

ஒருமுறை தமிழக முதல்வர், தர்மபுரிக்கு தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்கு வந்திருந்தார். என் நிலையைப் பற்றி கூறி, எனக்கு செயற்கை கைகள் பொருத்துவதற்கும், என் வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்தவும் உதவ வேண்டும் என்ற மனுவை முதல்வரிடம் அப்போது கொடுத்தேன். கருணையுடன் அந்த மனு பரிசீலிக்கப்படு, மருத்துவ சிகிச்சை மேற்கொள்ள, முதல்வரின் தனிப்பிறிவிலிருந்து எனக்கு கடிதம் வந்தது.

அக்கடிதத்தை எடுத்துக்கொண்டு, சென்னையில் உள்ள ஒரு உறவினர் துணையுடன், சென்னைக்கு வந்து சேர்ந்தேன். அசோக் பில்லர் அருகில் உள்ள அரசு புணர்வாழ்வு மருத்துவ மைய்யத்தில் சேர்க்கப்பட்டேன். அங்கு தான் எனக்கு கால்களால் எழுதவும், படிக்கவும், அன்றாட பணிகளை நானே செய்துகொள்வதற்கும், காலை 10 முதல் 1மணி வரை தினமும் பயிற்சி கொடுத்தனர்.

நீச்சலை உங்கள் துறையாக எப்போது மாற்றினீர்கள்?

2009 இல், மதுரையில் நடந்த தென்னிந்தியாவிற்கான விளையாட்டு போட்டிகள், என் வாழ்க்கை பாதையை மாற்றியது என்றே கூற வேண்டும். இந்த போட்டிகளில், நீச்சலில் கலந்துக்கொண்டேன். எனக்கு அப்போது, நீச்சல் மட்டும் தான் தெரியும். நீச்சலில் உள்ள நான்கு முறைகளைப் பற்றியெல்லாம் தெரியாது. அதிர்ஷ்டவசமாக அது FREESTROKE நீச்சல் முறையாக இருந்தது. FREESTROKE முறையில் எப்படி வேண்டுமானாலும் நீச்சல் அடிக்கலாம். அந்த போட்டிகளில் எனக்கு இரண்டாம் இடம் கிடைத்தது, பெரும் உற்சாகத்தை தந்ததோடு மட்டுமன்றி, நம் துறையையே நீச்சலாக மாற்றிவிடலாம் என்ற எண்ணத்தையும் தந்தது.

பின் சென்னையின் ஆந்திரா கிளப் தலைவர் திரு.நர்சா ரெட்டி அனுமதியுடன், பயிற்சியாளர் திரு.கோபி எனக்கு நீச்சலின் அனைத்து பயிற்சிகைளயும் அளித்தார். 2011இல், மஹாராஷ்டிரா மாநிலம் கோலாப்பூரில் நடைபெற்ற மாற்று திறனிகளுக்கான 11ஆம் தேசிய நீச்சல் போட்டிகளில் கலந்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. தமிழ்நாட்டிலிருந்து நான்கு பேர் கலந்துக்கொண்டோம். பல பதக்கங்களை வாங்கி, பல அமைப்புகளின் பாராட்டுகளை பெற்றேன்.

இதுவரை நீச்சலுக்காக என்னென்ன பரிசுகளின் வாங்கியுள்ளீர்கள்?

2011 ஆம் ஆண்டு, கோலாப்பூரில் நடந்த 11ஆவது தேசிய நீச்சல் போட்டியில் நான்கு பிரிவுகளில் 2 தங்கம், 1 வெள்ளி, 1 வெண்கலம் வென்றேன்.

2012 ஆம் ஆண்டு, 12ஆவது தேசிய நீச்சல் போட்டியில் 2 தங்கம், 2 வெள்ளி வென்றேன்.

2013 ஆம் ஆண்டு, பெங்களூரில் நடைப்பெற்ற 13ஆவது தேசிய நீச்சல் போட்டியில் 2 தங்கம், 1 வெள்ளி, 1 வெண்கலம் வென்றேன்.

2014 ஆம் ஆண்டு, மத்திய பிரதேசத்தில் நடைப்பெற்ற 14 ஆவது தேசிய நீச்சல் போட்டியில் 1 தங்கம் வென்றேன்.

பல மாநில அளவு போட்டிகளிலும், மாவட்ட போட்டிகளிலும் பரிசுகளை வென்றுள்ளேன்.

உங்கள் கல்வி ஈடுபாடு பற்றி..

கல்வித்துறையும், நீச்சல் துறையும் இரண்டு கண்களாக பார்க்கிறேன். இப்போது தர்மபுரி அரசு உயர்நிலைப் பள்ளியில், 6 முதல் 10ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு தமிழாசிரியரக பணியாற்றி  வருகிறேன். கூடவே இருக்கும் ஆசிரியர்களும், நல்ல ஒத்துழைப்பும், ஆதரவும் தருகின்றனர். மாணவர்களுக்கு விளையாட்டு போட்டிகளில் ஆர்வத்தையும் ஏற்படுத்துகின்றேன். என்னால் இயன்ற அளவில் மாணவர்களுக்கு பல விளையாட்டு போட்டிகளுக்கு கூட்டி செல்கிறேன்.

மாணவர்களை எவ்வாறு ஊக்கப்படுத்துவீர்கள்?

மாணவர்களுக்கு கல்வி மட்டுமின்றி, மன ரீதியான, உடல் ரீதியான வகுப்புகளை எடுத்து ஊக்குவிக்கிறேன். பல பள்ளிகளில், கல்லூரிகளில் மாணவர்களுக்கு MOTIVATION CLASS எடுக்கும் வாய்ப்புகளும் வருகிறது. வருகின்ற 28ஆம் தேதி, ஒரு கல்லூரியில் சிறப்பு விருந்தினராக அழைக்கப்பட்டுள்ளேன்.

ஒன்றை இழந்தால், மற்றொன்றை பெற முடியும். கையிருந்தால் தான் எதுவும் செய்ய முடியும் என்று முடங்கிவிடாமல், எழுந்து வெறியுடன் ஓட ஆரம்பித்ததின் விளைவுகள் தான் இவைகள் அனைத்தும். இப்போது கால்களால் BALANCE செய்ய முடியும். கைகளால் செய்யக்கூடிய பல வேலைகளை கால்களால் செய்துக்கொள்கிறேன். இதற்கெல்லாம் காரணம் விடாமுயற்சி, கடின உழைப்பு, முறையான பயிற்சி, பல நல்ல உள்ளங்களின் உதவியும் ஒத்துழைப்பும் என்று  என் கதையை கூறியும் ஊக்கப்படுத்த்வேன். என்னால் முடியும்போது, அவர்களாலும் முடியும் என்றும் கூறுவேன்.

உங்களைப் போல் கடினமாக உழைத்து முன்னேற விரும்பும் மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கு நீங்கள் சொல்லவிரும்புகிறீர்கள்?

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒரு ஆற்றல் உண்டு. அதை நான் உணர்ந்து பயண்படுத்திக் கொண்டேன். அதேபோல் எல்லோரும் அவர்களின் ஆற்றலை பயண்படுத்த வேண்டும்.

இன்றைக்கு இந்த தடகள போட்டிகளை பார்த்தீர்கள். எத்தனை மாற்றுத் திறனாளிகள் கலந்துக்கொண்டு சிறப்பாக விளையாடினர்?! இரு கால்களும் முழுமையாக இயங்காத நிலையிலும், அந்த சிறு மாணவி 100மீட்டர் பந்தையத்தில் கலந்து, எல்லைக்கோட்டை தொட்டது எத்தனை பெரிய சாதனை?! நம்மால் முடியாது என்று அவர்களின் கிராமங்களில் முடங்கி இருந்திருந்தால், கபடி, ஓட்டப்பந்தையம், BASKETBALL என்று இத்தகைய சாதனைகளை படைத்திருக்க முடியாதல்லவா? தன்னம்பிக்கை மற்றும் விடாமுயற்சியின் பலன்களை தான் இவைகள் காட்டுகின்றன. போட்டிகளில் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற மன நிலையே பெரிய சாதனை தான்.

இந்த போட்டிகள் நடப்பதற்கு பலர் உதவிகளை செய்கின்றனர். மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கு கூட்டமைப்பை தலைவரும் செயலாளரும் ஏற்படுத்தி, பெரும் பங்காற்றினர்.

சமீபத்தில் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவர்களும் இந்த போட்டிகள் நடந்தன. வீட்டிலேயே அடைப்பட்ட அவர்களுக்கு அது போட்டி என்றே கூட தெரியாது. ஆனாலும் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து நடப்பது அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.

நம் சமுதாயம் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு எத்தகைய உதவி செய்கிறது?

நம் சமுதாயத்தில் நிறைய நல்ல மனிதர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கும், MULTIPLE CHALLENGESஇல் பாதிக்கப்பட்ட மனிதர்களுக்கும் (ஒன்றுக்கு மேல்பட்ட ஊனமுடையவர்கள்) அன்பும், பரிவும் காட்டுவது மிகுந்த மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. சில ஆண்களும், பெண்களும் தாமாக முன்வந்து மாற்றுத்திறனாளிகளை திருமணம் செய்து தங்கள் உயர்ந்த உள்ளத்தையும், வாழ்க்கையும் அளிக்கின்றனர்.

இன்று நான் இந்த நிலைமையில் இருக்க சாய்ராம் கல்வி குழுமத்தின் நிறுவனர் திரு.லியோ முத்து அவர்களும் ஒரு பெரிய காரணம். மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கும், ஆதரவற்ற குழந்தைகளுக்கும், ஏழை மாணவர்களுக்கும், இலவச கல்வி, கட்டணச் சலுகைகள் என்று பல உதவிகளை செய்து வருகின்றார்.

இன்று தர்மபுரி ராஜாஜி நீச்சல் குளாத்தில் பயிற்சி எடுத்து வருகிறேன். தர்மபுரி தடகள் செயலாளர் திரு.பாலமுருகன் போன்ற பல நல்ல மனிதர்கள் உதவி செய்கின்றனர். நீச்சலில் கலந்துக்கொள்ள உடைகளை அணிவிப்பது, GOGGLES (நீச்சல் கண்ணாடி) அணிவிப்பது, அனைத்து இடங்களுக்கும் கூட்டி செல்வது போன்ற பல உதவிகளை எனக்கு பல உயர்ந்த உள்ளங்கள் இன்றும் செய்வதால் தான் இந்த வெற்றியெல்லாம் சாத்தியமாகிறது. இல்லையேல் இதெல்லாம் கண்டிப்பாக சாத்தியமாகாது.

நான் கூட இரு கைகளும் இல்லாத, ஆறு பேரை இதுவரை தமிழகத்தில் கண்டுபிடித்து, தனிப்பட்ட முறையில் இயன்றளவில் உதவிகளை செய்து வருகிறேன். அதில் ஒருவருக்கு அரசு பணி கிடைக்கவும் உதவி செய்துள்ளேன்.

எங்கள் வாசகர்களுக்கு ஏதாவது கருத்து சொல்லுங்களேன்?

உடல் ஊனம் என்று நினைத்தால் தான் ஊனம். உண்மையில் உள்ளத்தில் தான் ஊனம் இருக்க கூடாது. உடல் ரீதியாக நன்றாக உள்ள சிலர், எப்போதும் கவலைப்பட்டு கொண்டே இருப்பதை பார்த்திருக்கிறேன். அது தான் தவறு. நாம் மனதளவில் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தால் தான், நம்மால் மற்றவர்களையும் மகிழ்ச்சியுடன் வைத்துக்கொள்ள முடியும்.

உடலளவில் ஊனம் இருந்தால் கூட நம்பிக்கை இருந்து, வெறியுடன் உழைத்தால் வெற்றி பெற்றிடலாம், ஆனால் உள்ளத்தில் ஊனம் இருக்க கூடாது.

உங்களின் நோக்கம் என்ன?

மாற்றுத்திறனாளிகளில் எத்தனையோ திறமையுள்ளவர்கள் உள்ளனர். ஆனால் செலவு செய்து இந்த போட்டிகளில் கலந்துக்கொள்ளவும், பயிற்சி எடுத்துக்கொள்ளவும் இயலாத சூழ்நிலையில் உள்ளனர். அதனால் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு என்றே ஒரு விளையாட்டு கழகம் ஏற்படுத்தி தரவேண்டும்.

அரசு தரும் உதவித்தொகை, ஊக்கத்தொகை, மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு சரியான முறையில் சென்று சேர வேண்டும். அதற்கான விழிப்புணர்வு முகாம்களை ஏற்படுத்த வேண்டும். பல கடினங்களையும், போராட்டங்களையும் சந்தித்து மாற்றுத்திறனாளிகள் வெற்றிபெறுகின்றனர். அதனால் அவர்களுக்கு பரிசுகளும், உதவித்தொகையும், அங்கீகாரங்களும் சரியானளவில் கிடைக்க செய்யவேண்டும்.

Likes(3)Dislikes(0)
Share
 Posted by at 12:07 am
May 142015
 

3

”இதோ பாருங்களேன், உங்க பையனை! பிறந்து இன்னும் ஒரு வருஷம் கூட  ஆகலை. அதுக்குள்ளே, எப்படி , கொடுக்கற சாமானையெல்லாம் தூக்கி தூக்கி போடறான் பாருங்க. எவ்வளவு ஸ்மார்ட் இல்லே நம்ம கண்ணன்?” – அம்மா பாருவுக்கு பெருமிதம் தாங்கலை.

“பின்னே அவன் யாரு? என் பிள்ளையாச்சே! பின்னாடி விளயாட்டுலே பெரிய ஆளா வருவான் பாரு! ஷாட் புட், டிஸ்கஸ் த்ரோ அப்படின்னு நம்ப கண்ணன் நாட்டையே கலக்கப் போறான், பாரு!”  பையனை சுற்றி கும்மி அடித்தார் வங்கியில் வேலை செய்யும் கண்ணனின் அப்பா, பார்த்திபன். ‘அது பார்த்திபன்  கனவு’.

ஆனால்,  இது எதுவும் நடக்க வில்லை. கனவு கண்ட அப்பாவின் ஆவல், கதை கந்தல் ஆச்சு. 

காலப் போக்கில் கண்ணன், எதையும் தள்ளிபோடுவதில் கில்லியாகிவிட்டான். 

நாளை நாளை என ஒத்திப் போடும் வழக்கம்,  அவனோடு ஒட்டிக்கொண்டது. கண்ணன் சோம்பியிருந்து சுகம் காண ஆரம்பித்து விட்டான்.
***
இப்போது கண்ணனுக்கு வயது பதினேழு. பிளஸ் டூ மாணவன். மாணவர் அனைவரும், தனித்தனியாக கணினி சம்பந்தமாக ஒரு ப்ராஜக்ட் பண்ண வேண்டும்.  

இவனது ப்ராஜக்ட் வணிகம், வங்கி சம்பந்த பட்டது. ஆசிரியரிடம் கேட்டு வாங்கி கொண்டான். ‘மின் அணு நிதி மாற்றம் (EFT) , மின் அணு பரிவர்த்தனை முறை (ECS) இவைகளின் செயல்முறை,’ பற்றி ஒரு ஆய்வு கட்டுரை, வரை படங்களுடன்  எழுதுவது இவன் ப்ராஜக்ட்.


“ மச்சி! நீ ரொம்ப லக்கிடா. நாங்கள் எல்லாம் சி, சி பிளஸ் ப்ராஜெக்ட் பண்றோம். நிறைய கோடு எழுதணும். உனக்கு மட்டும் வெறும் கட்டுரை, ரிப்போர்ட் மட்டும் தான். என்ஜாய்டா” -நண்பர்கள் பொறாமை கண்ணில் வழிய .

கண்ணனின் நண்பன் மாதவனுக்கு மட்டும் சந்தேகம். கண்ணனை பற்றி அவனுக்கு தெரியும். .  “ ஏன் மச்சி ! இதுக்கு நிறைய புஸ்தகம் பிடிக்கணுமே. உனக்கு புரியாதே! என்ன பண்ணப்போற?”

“அது ஒண்ணும் பெரிய விஷயம் இல்ல மாதவா.  எங்க அப்பா வங்கியிலே தானே வேலை பன்றார். அவர்கிட்டே கேட்டுப்பேன். எவன்டா கோடு எழுதி கஷ்டப் படறது? ”- கண்ணன்.

கண்ணன் வீட்டிற்கு வந்தான்.

ப்ராஜக்ட் ஒரு மாசம் கழிச்சி, அரையாண்டு விடுமுறை முடிந்து பள்ளி திறந்த மறுநாள் கொடுக்க வேண்டும். பாத்துக்கலாம். ரொம்ப சிம்பிள். பின்னாடி, ரெண்டு மூணு புஸ்தகம் படிச்சி ஒப்பேத்திடலாம்.

ஒரு மாதம் இருக்கே. அதனாலே, இப்பத்திக்கு ப்ராஜக்டை ஓரம் கட்டிவிட்டான்.  விடுமுறை உல்லாசம். மஜாதான். டிவி., சினிமா,  அரட்டை,  தெரு மதில் சுவர் ,  நேரம் போனதே தெரியவில்லை.

பள்ளி திறக்க ஐந்து நாட்கள்:

’ஐயையோ! ப்ராஜக்ட் பண்ணனுமே! மறந்தே போயிடுத்தே!’. தன் நண்பன் மாதவனை கை பேசியில் அழைத்தான்.

“மாதவா! உன் ப்ராஜக்டை  முடிச்சிட்டியா?”

“ஓ! நேத்திக்கே கோடெல்லாம் எழுதி ஒரு மாதிரி முடிச்சிட்டேன். இன்னிக்கு நம்ம பிரண்ட்ஸ் எல்லாம் சினிமாக்கு போறோம். எல்லாரும் ப்ரீ. நீ இன்னும் முடிக்கல்லே?”

“இன்னும் இல்லேடா! சரி, பரவாயில்லே. நானும் வரேன். நாளைக்கு எழுதிக்கறேன். ரிப்போர்ட் தானே!” கண்ணன் மீண்டும் தன் வேலையை தள்ளி வைத்தான்.

“சரி வா! சத்யம் தியேட்டர்க்கு நேரே வந்துவிடு.  மத்தியம் 3.00 மணி.”

 

“ஓகே. வரேன்.”. கண்ணன் அலைபேசியை அணைத்தான்.  சினிமா தான் முக்கியம் ப்ராஜக்டை நாளைக்கு பாத்துக்கலாம். இன்னும் நாலு நாட்கள் இருக்கே!

பள்ளி திறக்க நான்கு நாட்கள்:

“டே கண்ணா ! உன் சித்தி வீட்டுக்கு போய் இந்த நகையையும் புடவையும் கொடுத்துட்டு வரியா!. அவசரமா வேணும்னு கேட்டாள்!” – அம்மா

“போம்மா! என்னை தொந்திரவு பண்ணாதே! எனக்கு ப்ராஜக்ட் வேலை தலைக்கு மேலே இருக்கு!”

“சரி! அப்படின்னா, நாளைக்கு கொண்டு போய் கொடு”

“ சாரிம்மா! நாளைக்கும் முடியாது! ப்ராஜக்ட் பண்ணலைன்னா பெயில் பண்ணிடுவாங்க”

“சரி! சரி! உன் வேலையை பாரு. நான் வேற வழி பாக்கறேன்! என்னமோ போ, எப்ப கேட்டாலும் பிசி பிசிங்கறே! இப்படி ஸ்கூல்ல போட்டு பிழியராங்களே?”

கண்ணன் ஒரு நோட்டு புத்தகம், பேனா, லேப்டாப் சகிதம் உட்கார்ந்து கொண்டான்.

புத்தகத்தை பிரித்தான். தலை சுற்றியது. என்ன கொடுமைடா இது. EFT , ECS, RTGS, என்னவோ சொல்றாங்களே. ஒரு இழவும் புரியலியே. எப்போ இதை படிச்சி, புரிஞ்சி, இதனாலே ஏற்படும் இடர்பாடு பற்றி எழுதறது? 

‘சரி, ஒண்ணு பண்ணுவோம், நெட்லே பாத்து காப்பி அடிச்சி எழுதிடலாம்.’ கண்ணன் லேப்டாப்பை திறந்தான்.

ஐயோடா! இது இன்னும் பெரிய தலைவலியா இருக்கும் போலிருக்கே. என்னென்னவோ சொல்றானே! நெட்வொர்க் ரிஸ்க், கிரெடிட் ரிஸ்க், லிகுடிட்டி ரிஸ்க் , ஒரு இழவும் புரியலியே. தெரியாத வேலையா எடுத்துகிட்டோமே! பேசாம, சி ப்ளஸ் கோடு ப்ராஜக்ட் எடுத்திருக்கலாம். நல்லா மாட்டிக்கிட்டேன்

‘ஐடியா! அப்பா கிட்டே கேப்போம்’. அவர் பேங்க் மேனேஜர் தானே! நிச்சயமா அவருக்கு தெரிஞ்சிருக்கும். அவர் சொல்றதை வெச்சி எழுதிடுவோம். முடிஞ்சா எழுதியே கொடுக்க சொல்லிடுவோம்.

“அம்மா! அப்பா எங்கேம்மா?”
“அப்பா இன்னிக்கு லேட்டாக வருவார்டா. பேங்க்லே ஆடிட்டிங் இருக்காம்”

“ச்சே! இந்த அப்பாவாலே எனக்கு ஒரு பிரயோஜனமும் இல்லே. எப்போ பாத்தாலும் ஆடிட் மீட்டிங்னு பேங்க்கை கட்டிக்கிட்டு  அழறார். என்னமோ இவர் தலைலே தான் பேங்க் ஓடறா மாதிரி.   எனக்கு எதுவும் சொல்லி கொடுக்க அவருக்கு நேரமே இல்லே. அப்பா சுத்த வேஸ்ட் பீஸ்மா”

“ஏன்டா! நேத்திக்கெல்லாம் என்ன கழட்டிகிட்டு இருந்தே! வீட்டிலே தானே இருந்தார். அப்போ கேட்டிருக்கலாமில்லே?”

“அட போம்மா!. எதுக்கும் என்னையே குறை சொல்லிக்கிட்டு” கண்ணன் படாரென்று தன் அறைக்கதவை மூடிக் கொண்டான். எரிச்சலாக வந்தது. கொஞ்சம் பயமாகவும் இருந்தது. என்ன பண்ணப் போறேனோ தெரியலியே?

பள்ளி திறக்க மூன்று நாட்கள்:

“அப்பா! அப்பா!”
“என்ன கண்ணா ! என்ன விஷயம் ! என்னை தேடினியாமே!”

“வந்துப்பா!. ஒரு ப்ராஜக்ட் பண்ணனும்பா. மின் அணு நிதி மாற்ற இடர்ப்பாடுகள் பற்றி.”

“என்னடா சொல்றே! ஒரு கன்னராவியும் புரியலே. புரியறமாதிரி தமிழ்லே சொல்லு!”

“இல்லேப்பா, ஈ.சி.எஸ்(eletrronic Clearing System), ஈ.எப்.டி (Eletronic Funds Transfer) பத்தி எழுதணும்பா”

“ஐயோ! அது  ரொம்ப பெரிய விஷயமாச்சே! என்னடா  பண்ண போறே?”

“படிச்சேம்பா! ஒண்ணும் புரியலே. நீ என்னன்னு சொல்லிக் கொடு. அதை ரிப்போர்ட் கட்டுரையா எழுதிடறேன்.”

“கண்ணா! நான் பேங்க் மேனேஜர் தான். இல்லைன்னு சொல்லலை. ஆனால், இந்த கம்பூட்டர் கிம்பூட்டர்ன்னாலே எனக்கு அலர்ஜி. ஏதோ, சுமாரா தட்டி தடவி உபயோகிப்பேன். நீ சொல்லற விஷயம் எதுவுமே எனக்கு அவ்வளவா தெரியாதே. கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ரொம்ப சாரிடா. வேற யாராவதை கேளேன்” – கண்ணனின் அப்பாக்கு நைசா  தப்பிக்க நல்லாவே தெரியும். பேங்க் மேனேஜர்னா சும்மாவா?

“இல்லேப்பா! இந்த புஸ்தகம் படிச்சி எனக்கு சொல்லேன்”
“சரி கொடு”
கண்ணன் புஸ்தகங்களை கொடுத்தான்.

“இன்னாடா! தலைகாணி மாதிரி புஸ்தகம் கொடுக்கறே? சரி. படிச்சுட்டு சொல்றேன். சிஸ்டம் பத்தி தானே.!  ஒரு பத்து நாள் டைம் கொடு. யார்கிட்டயாவது கேட்டு எழுதிக்கொண்டு  வரேன்”


“ஐயய்யோ! நான் மூணு நாளிலே ரிப்போர்ட் ரெடி பண்ணனும்”

“என்ன விளையாடறியா? சான்சே இல்லே. எனக்கு இப்போ ஆபீஸ்லே ஆடிட் நடக்குது. இவ்வளவு நாள் என்ன பண்ணிகிட்டிருந்தே! ஒரு பத்து நாள் முன்னாடியே கொடுத்திருக்கலாமில்லே? என்ன வெட்டி முறிச்சிகிட்டிருந்தே?  ஸ்டுபிட்!” அப்பா கண்ணனை வைதார். கையிலிருந்த கனமான புத்தகங்களை  கீழே வைத்தார்.

“இப்போ என்னப்பா பண்றது?”

“என்ன வேணா பண்ணு. ! எங்காவது சுவத்திலே போய் முட்டிக்கோ. என்னாலே முடியாது!” அப்பா ஜகா வாங்கி விட்டார்.

கண்ணனுக்கு செம எரிச்சல். இந்த அப்பாவே சுத்த டம்மி. .

பள்ளி திறக்க இரண்டு நாள் பாக்கி :

 

கண்ணனுக்கு வயிற்றில் புளியை கரைக்க ஆரம்பித்து விட்டது. நோட் புக், பேனா திறந்தது திறந்த படியே இருந்தது. ஒன்றுமே ஓடவில்லை. இரண்டு வரி கூட எழுதவில்லை. சனியன்! என்ன கொடுமை இது ? ஏதாவது புரிஞ்சாதானே!

“டே கண்ணா! சாப்பிட்டுவிட்டு வேலை பாரேன். நான் எவ்வளவு நேரம் உனக்காக காத்துக் கிட்டிருக்கிறது?” – அம்மா சமையலறையிருந்து கூப்பிட்டாள்.

 

“போம்மா! எனக்கு பசியில்லே! ஏகப்பட்ட வேலையிருக்கு. நீ வேறே! ஒன்னும் வேணாம் கம்முனு கிட” – எரிச்சலை அம்மாவிடம் காட்டினான்.

கண்ணனது எல்லா நண்பர்களும் அவர்களது ப்ராஜக்டை முடித்து விட்டார்கள். இவன் மட்டும் ஆரம்பிக்கவே இல்லை. படித்தால் தூக்கம் வருகிறது. அப்பா வேறு, ஒரு உதவியும் செய்யவில்லை. சலிப்பு, ஆத்திரம், சுய பச்சாத்தாபம். என்ன ஆகுமோ தெரியலியே! பயம் நடுக்கியது.

 

“ச்சே! இது என்ன ஒரு முட்டாள்தனமான படிப்பு. எதுக்கு இந்த ப்ராஜக்ட்.? பைசாக்கு பிரயோசனமில்ல. ஏண்டா இப்படி நம்மளை சாவடிக்கிறாங்க ?” – அலுத்துக்கொண்டான் நண்பர்களிடம். 


பள்ளி திறக்க ஒரு நாள்:

ஏதோ அரைகுறையாக ஒரு கட்டுரையை கிறுக்கினான் கண்ணன். அவனாலேயே அதை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. முடிக்க முடியவில்லை. ப்ராஜக்ட் ரிசல்ட் என்ன ஆகும்? பேசாமல் பள்ளிக்கு ஜுரமென்று லீவ் போட்டுவிடலாமா?

முடியாதே! ப்ராஜக்ட் கொடுத்தே ஆகவேண்டுமே. இல்லாவிட்டால், கம்ப்யூட்டர் பாடத்தில் பெயில். அப்பா கொன்னேபுடுவார்.

கண்ணனுக்கு ஒரே டென்ஷன். நினைக்க நினைக்க அவனுக்கு ஜுரமே வந்து விட்டது. தலைவலி மண்டையை பிளந்தது. மூளை சுத்தமாக வேலை செய்யவில்லை. அவன் என்ன வைத்துக் கொண்டா வஞ்சனை செய்கிறான்?

தண்ணியை குடித்தான். புஸ்தகங்களை அடுக்கினான். கொஞ்ச நேரம் பாட்டு கேட்டான். கொஞ்ச நேரம் கம்ப்யூட்டர் பேஸ் புக்கில் அரட்டை. எதிலும் மனம் லயிக்க வில்லை. ஆனால் கட்டுரை மட்டும் மேலே எழும்பவில்லை. 


என்ன பண்ணுவது? சட்டியில் இல்லை, அதனால் அகப்பையில் எதுவும் வரவில்லை. கோபம் மட்டும் வந்தது.

பள்ளி திறந்தது

கண்ணன் விருப்பமே இல்லாமல் பள்ளி சென்றான்.. ஏதோ உளறிக் கொட்டி,  ப்ராஜெக்ட் கட்டுரையை ஒப்பேத்திவிட்டான். “ச்சே என்ன வாழ்க்கைடா இது?” செம கடுப்பு அவனுக்கு.  பயந்து கொண்டே, பள்ளியில் ரிப்போர்ட்டை கொடுத்தும் விட்டான்.

ஒரு வாரம் கழித்து:

கணிணி வகுப்பில், ப்ராஜெக்ட் ரிப்போர்ட் முடிவு அறிவிக்கப் பட்டது. எல்லோரும் பாஸ். சிலர் நல்ல மதிப்பெண். மக்கு என்று பேர் வாங்கியிருந்த அவன் நண்பன் மாதவனும் கூட 72 % மார்க் வாங்கியிருந்தான்.

ஆனால், கண்ணன் மட்டும் பெயில்.  அது மட்டுமல்ல, மிக குறைந்த மதிப்பெண்.

ஆசிரியர் வகுப்பில் இதை சொல்லும்போது கண்ணன் குனிந்த தலை நிமிரவில்லை. நண்பருக்கிடையே என்ன ஒரு அவமானம்.

“கண்ணா! நீ, நீ மட்டும்தான், இந்த முழு கிளாஸ்லே பெயில். தண்டமா ஒரு ரிப்போர்ட். இதுக்கு பேர் ப்ராஜெக்டா? என்ன எழுதினேன்னு படிச்சி பாத்தியா?  கண்ணராவி ! ஒரே அபத்தக்களஞ்சியம்.”

“சார்! என் ப்ராஜக்ட் ரொம்ப கடினம் சார்”- தயங்கி தயங்கி சொன்னான் கண்ணன்.

“உன்னை யாரு இந்த ப்ராஜெக்டை தேர்ந்து எடுக்க சொன்னாங்க! நீயே தானே கேட்டு எடுத்துகிட்டே?”

“சாரி சார், சி பிளஸ் ப்ரோக்ராம் எழுதாமே, வித்தியாசமா ஒரு கட்டுரை எழுதலாமேன்னு நினைச்சேன் சார் . எங்கப்பா சொல்லிகொடுப்பார்னு நம்பினேன் சார்!”- சொல்லும்போது கண்ணன் கண் விழியோரம் ஈரம்.

“அப்புறம் என்னாச்சு?”
“வணிக சம்பந்தமான இந்த கணிணி சப்ஜெக்ட் புரியலே சார்.”

“இதை பத்தி நான் பாடம் எடுக்கையில் உன் கவனம் எங்கே போச்சு?”
”கவனிச்சுகிட்டு தான் சார் இருந்தேன்”
“தினமும் வீட்டுக்கு போய் படிப்பே தானே! அப்போ நல்லாவே புரிஞ்சிருக்குமே”
“சாரி சார்! ”

“இப்போவாவது புரிஞ்சுக்கோ! நீ படிப்பை தள்ளி போட்டா, வெற்றி உன்ன விட்டு தள்ளி போகும்”


“புரியுது சார்”. நாக்கு தழு தழுத்தது கண்ணனுக்கு. அழுது விடுவான் போல இருந்தது. எவ்வளவு அவமானம் ?

ஆசிரியர் யோசித்தார். “சரி கண்ணன் . நீ ஒரு புத்திசாலி பையன். அதனாலே உனக்கு இன்னொரு வாய்ப்பு கொடுக்கறேன். இன்னும் ஒரு நாலு நாளில் வேறு ஒரு ப்ராஜக்ட் ரிப்போர்ட் பண்ணிக் காட்டு. நல்லாயிருந்தால் நீ பாஸ். ஓகே வா.? ”

“ரொம்ப தேங்க்ஸ் சார்” – கண்ணனுக்கு மூச்சு வந்தது.

“சரி! என்ன சப்ஜெக்ட் எடுத்துக்கப்போறே? ”

“நீங்களே சொல்லுங்க சார்”

 “குட். ம்.. இங்கே இருக்கிற ப்ராஜக்ட்லே இருந்து  ஐந்து பேருடைய சி பிளஸ் ப்ரோக்ராம்களின் குறைகள் என்னன்ன என்பதை பற்றி ஒரு ரிப்போர்ட் எழுது. அதுதான் உனக்கு தண்டனை.”
“நிச்சயம் பண்றேன் சார்”

***

கண்ணனுக்கு, தான் மட்டும் பெயில் ஆனது ரொம்ப பெரிய ஷாக். இவனோட சுற்றிய அத்தனை நண்பர்கள் எல்லோரும் பாஸ். அது தான் அவனுக்கு இன்னும் ரொம்ப அவமானமா இருந்தது. பாவி பசங்க, எல்லாரும் பாஸ் பண்ணிட்டாங்களே ! அவனால் தாங்கவே முடியலே.

வீட்டில் அவன் யாரோடும் சரியாக பேசவேயில்லை. இறுக்கமாகவே இருந்தான்..

கண்ணனின் தாத்தா இதை கவனிச்சிகிட்டேயிருந்தார்.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து, அவனை தனியா அழைச்சிகிட்டு போய்  “ஏன் கண்ணா! ரொம்ப நெர்வசா இருக்கே! ரொம்ப இறுக்கமா தெரியரே! என்ன விஷயம்! என் கிட்டே சொல்லு!” ன்னு கேட்டார்.

கண்ணனும் தனது பிரச்னை பத்தி சொன்னான்.

அதுக்கு அவர் சொன்னார்: “கண்ணா! தள்ளிப் போடறது ஒண்ணும் பெரிய தப்பில்லே”


கண்ணனுக்கு புரியவேயில்லை “என்ன தாத்தா சொல்றீங்க?”

தாத்தா சொன்னார் “ நம்மாலே முடியுமோ முடியாதோன்னு ஏற்படற பயம், அதனாலே அந்த வேலையை கொஞ்ச நேரம் தள்ளி வெக்கிறோம். தள்ளிப் போடறதினாலே, நமக்கு கொஞ்சம் மன உளைச்சல், தற்காலிகமா குறைகிறது.”

“ஆமாமா! அதேதான்!”

“அப்புறம், சில சமயங்களில், நம்ப தள்ளி போடற அந்த வேலையை வேற யாராவது செஞ்சு கொடுத்துடுவாங்க. அது லாபம்தானே! என்ன நான் சொல்றது சரியா?”

“நீங்க சொல்றது சரிதான் தாத்தா! அப்பா ஹெல்ப் பன்னுவார்னு பாத்தேன். ஆனால் அவர் காலை வாரி விட்டுட்டார்.”

“இன்னொன்னு, இந்த ஒத்தி போடறதாலே, நிறைய சமயங்களிலே சாக்கு போக்கு சொல்லி நாம தப்பிச்சுக்க முடியும். இவ்வளவு வசதி இருக்கரதினால தான் நாம, நம்மால் ஈசியா முடியாத அல்லது பிடிக்காத வேலையை தள்ளிப் போடறோம்.”

கண்ணனுக்கு புரிந்தது. “ஆனா, தாத்தா, நான் இன்னிக்கு சுத்தமா மாட்டிக்கிட்டேன். பெயில் ஆயிட்டேன்.”

“அதை தான் நான் சொல்லவரேன். எல்லாத்தையும் எப்போவும் தள்ளிப் போடக்கூடாது. பின்னாலே, வேறே வேறே பிரச்னைகள் வரும். நம்ம வாழ்க்கையே கேள்விக்குறியாயிடும். அதனாலே, தேவையற்றதை மட்டும் தான் தள்ளி போட வேண்டும்.

ஒன்னு தெரிஞ்சுக்கோ, நிச்சயமா, வெற்றிக்கு தேவையானதை ஒத்தி போடக் கூடாது. ஒன்றே செய், ஒன்றும் நன்றே செய், அதுவும் இன்றே செய் படிச்சதில்லே ?”  – தாத்தா கேட்டார்


“படிச்சிருக்கேனே!”

“எந்த காரியத்தையும் எப்போ முடிக்கிறதுன்னு நினைக்ககூடாது. ஏன்னா, அந்த நினைவே நமக்கு டென்ஷன் உண்டு பண்ணும். எப்போ ஆரம்பிக்கலாமுன்னு தான் நினைக்கணும். ஒரு வேலை எடுத்துகிட்டா, ஐயோ தலையெழுத்தே! இந்த வேலையை பண்ணியே ஆகணும்னு நினைக்கக் கூடாது. அப்போ, அதுவே நமக்கு ஒரு வெறுப்பு, டென்ஷன் உண்டுபண்ணும்.
“சரி தாத்தா”

“எதையும், இவ்வளவு பெரிய வேலையான்னு நினைச்சா, நிச்சயமா பயமாத்தானிருக்கும். நமக்கு நாமே தன்னம்பிக்கை வளர்த்துக்கணும். சின்ன சின்ன அடியா, எளிதில் முடிக்க கூடிய ஸ்டெப்சா, எடுத்து வெச்சா, பாத்துகிட்டே இருக்கச்சே,எவ்வளவு பெரிய வேலையும் தன்னாலே முடிஞ்சுடும்”

கண்ணனின்  தாத்தா சொன்னது அவனை முழுமையாக மாற்றியது. இந்த ப்ராஜக்ட்லே தான் வெற்றி பெறணும் என குறிக்கோளோட உழைத்தான்.

அவன் கஷ்டப்பட்டு படிக்கறதை பாத்திட்டு, அவனது  மாமா இன்போசிஸ்லே வேலை, அவரும் நிறைய ஐடியா கொடுத்தார்.

நான்கு நாள் கழித்து

இப்போது கண்ணன் தனது வேலையை தள்ளி போடவில்லை. மிக அழகாக ப்ராஜக்டை முடித்தான்.

இந்த தடவை ஆசிரியர் கண்ணனின் ரிப்போர்ட் பார்த்து மூக்கில் விரலை வைத்தார். கண்ணனை கிளாஸ்ல எல்லார் முன்பும் பாராட்டினார்.

“வெரி குட் கண்ணா. நான் இதை எதிர்பார்க்கவே இல்லை. போனதடவை நீ பெயில். கேவலமா மார்க். வாங்கியிருந்தே !  ஆனால்,இப்போ, இப்போ ரொம்ப நல்ல மார்க். குட். இன்னும் கூட உன்னால நல்லா பண்ண முடியும்!.”   

“தேங்க்ஸ் சார்”

 

கண்ணனை தட்டிக் கொடுத்து அனுப்பினார் ஆசிரியர். சிரித்த முகத்துடன், தலை நிமிர்ந்து நண்பர்களுக்கு கை காட்டியபடியே சென்று அமர்ந்தான் கண்ணன். நண்பரிடையே தனது மதிப்பு உயர்ந்தது பெருமையாக இருந்தது.


மனதிற்குள் தாத்தாவிற்கு நன்றி சொன்னான். ”தப்பிச்சேண்டா சாமி. இனி ஒரு போதும் ஒத்தி போடமாட்டேன்”.


****முற்றும்.

–    முரளிதரன் செளரிராஜன்

Likes(4)Dislikes(0)
Share
May 142015
 

4

பண்டு முதல் இன்றுவரை உயர்ந்த மொழி தமிழ்

கண்டுபலர் சிரம்தாழ்த்தி விண்டுரைத்தார் புகழ்

கண்டவரும் கேட்டவரும் மகிழ்கின்றார் காண்

பண்டவரும் பல்லவரும் சிறப்படைந்தார் தமிழால்தான்

நித்தம் நித்தம் விண்டுரைப் போம் தமிழின் புகழை

சித்தமதில் மகிழ்ந்திடுவோம் அத்தமிழின் எழிலை

பசுந்தமிழ் செந்தமிழ் பைந்தமிழ் தீந்தமிழ்

இசையுரு பொருளெல்லாம் குறிப்பது தமிழையே

சிறந்த புலவர்களின் எண்ணிக்கை கணக்கிலடங்கா

நிறைந்தபொருள் கொண்டவர் தம்கவிதை வியப்பிலடங்கா

பசுந்தமிழ் உலகினில் பலகலை உயரவே

பழியறப் படித்திடு பாங்குடன் வாழவே

செந்தமிழ் நாட்டினில் செயல்படு உயரவே

செழிப்புடன் வாழ்ந்திடு சிந்தனை பெருகவே

கேளீர் கேளீர் செந்தமிழின் சிறப்பை யெல்லாம்

வாரீர் வாரீர் அழகுதமிழ் மொழியை கற்றுணர

 

– சரஸ்வதி ராசேந்திரன்

மன்னார்குடி

திருவாரூர் மாவட்டம்

Likes(4)Dislikes(0)
Share
May 142015
 

 

5

Indian Forest Service பரீட்சை பற்றி திரு.பூமிநாதன் அவர்கள் கூறியுள்ள விவரங்களை இந்த மாத காணலாம்.

உங்களுக்கு ஏதேனும் போட்டி தேர்வுகள் குறித்து கேள்விகள் இருந்தால்  bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரிக்கு ஈமெயில் அனுப்பவும் அல்லது KING MAKERS IAS ACADEMY ஐ தொடர்பு கொள்ளவும்)

                                      Indian Forest Service Exam

  • Indian Forest Service Exam is the Forestry service of India. It is one of the Three All India Services of the Government of India. Its members are recruited by the national government but serve under state government or central government.

Plan of Examination: Indian Forest Service Examination is conducted in two stages.

  1. Civil Services (Preliminary) Examination.
  2. Indian Forest Services (Main) Examination

Education Qualification: A Bachelor’s degree with at least one of the subjects namely, Animal Husbandry & Veterinary Science, Botany, Chemistry, Geology, Mathematics, Physics, Statistics and Zoology or a Bachelor’s degree in Agriculture or Forestry or Engineering of a recognized university             or equivalent.

Age Limit: 21 to 30 years of age, relaxation of 3 years to OBC and 5 years to SC/ST Category    candidates.

Attempts:       For General Category – 4 attempts

For OBC Category – 7 Attempts

For SC/ST Category – No Limit

 

How to Apply: Candidates are required to apply Online by using the website             http:www.upsconline.nic.in Detailed instructions for filling up online applications are available on          the above mentioned website.

Examination Fee: Rs 100 for Civil Service (Preliminary) Examination for general and OBC category candidates, SC/ST/ Female Candidates are exempted.

Rs. 200 for Indian Forest Service (Main) Examination.

Civil Services Preliminary Examination:

  • Earlier there was separate preliminary exam for Indian Forest Service Examination, from 2013 onwards there is common preliminary for both Civil Services and Indian forest Service Examination with same syllabus as mentioned in Civil Service preliminary Examination But Separate Main Examination for Indian Forest Service.

Indian Forest Service Main Examination:

  • Indian Forest Service Main Examination consists of two stages (i) Written examination and (ii) Personality test (Interview) based on the cumulative mark in two stages candidates are recruited on the merit system.

 

  • The Indian Forest Service Examination comprises of six papers; General English, General knowledge and two optional subjects each comprising two papers.

 

Paper Subject Marks (Total – 1400 Marks)

  • Paper I General English 300 Marks
  • Paper II General Knowledge 300 Marks
  • Paper III Optional Subject 1 (Paper 1) 200 Marks
  • Paper IV Optional Subject 1 (Paper 2) 200 Marks
  • Paper V Optional Subject 2 (Paper 1) 200 Marks
  • Paper VI Optional Subject 2 (Paper 2) 200 Marks

Interview for Personality Test of Such Candidates as may be called by the commission (Maximum Marks: 300 Marks).

Indian Forest Service Syllabus

Paper I – General English

  • Candidates will be required to write an essay in English. Other questions will be designed to test their understanding of English and workmanlike use of words. Passages will usually be set for summary.

Paper II – General Knowledge

  • General Knowledge including knowledge of current events and of such matters of every day observation and experience in their scientific aspects as may be expected an educated person who has not made a special study of any scientific subject. The paper will also include questions on Indian Polity including the political system and the constitution of India, History of India and Geography of a nature which the candidate should be able to answer without special study.

Note: The standard of papers in General English and General Knowledge will be such as may be expected of a Science or Engineering graduate of an Indian university. The scope of the syllabus for optional subject papers for the examination is broadly of the honours degree level i.e., a level higher than the bachelor’s degree and lower than the master’s degree. In the case of engineering subjects, the level corresponds to the bachelor’s degree.

The will be no practical examination in any of the Subjects:

List of optional Subject

! Agriculture
! Agricultural Engineering
! Animal Husbandry and Veterinary Science
! Botany ! Chemistry
! Chemical Engineering ! Civil Engineering
! Forestry ! Geology
! Mathematics ! Mechanical Engineering
! Physics ! Statistics
! Zoology

 

Personality Test:

  • The candidates will be interviewed by a board of competent and unbiased observers who will have before them a record of their career. The object of the interview is to assess the personal suitability of the candidate for the service. The candidate will be expected to have taken an intelligent interest not only in his/her subjects of academic study but also in events which are happening around him/her both within and outside his/her own state or country, as well as in modern currents of thoughts and in new discoveries which should rouse the curiosity of well-educated youth.
  • The technique of the interview is not that of a strict cross examination, but of a natural, though directed and purposive conversation, intended to reveal mental qualities of the candidate. The Board will pay special attention to assessing the intellectual curiosity, critical powers of observation and assimilation, balance, of judgement and alertness of mind, initiative, tact, capacity for leadership; the ability for social cohesion, mental and physical energy and powers of practical application; integrity of character; and other qualities such as topographical sense, love for out-door life and the desire to explore unknown and out of way places.

 

Tentative Date of Examination

Civil Service Preliminary Examination

Notification – May / June

Examination – August

Result – October

Indian Forest Service Main Examination

Notification – October / November

Examination – November – December

Likes(0)Dislikes(0)
Share
 Posted by at 12:04 am
May 142015
 

6

பிரபலமான MGR பாடல் ஒன்று FM-இல் ஒலித்தது

எந்த குழந்தையும் நல்ல குழந்தை தான் மண்ணில் பிறக்கையிலே,

அவன் நல்லவன் ஆவதும் கெட்டவன் ஆவதும் அன்னை வளர்ப்பினிலே

அருகில் இருந்த நண்பர் எந்த அம்மாவது தன் பிள்ளை கெட்டவனாக வளரணும்னு நினைப்பாளா அப்புறம் எப்படி நல்லவன் ஆவதும் கேட்டவன் ஆவதும் அன்னை வளர்ப்பினிலேனு கவிஞர் பாடினார் என்றார் நண்பர்.

கரெக்ட் சார். ஆனால் ஒரு தாயால் ஓர் மகனை பண்பில் சிறந்தவனாக வளர்க்க முடியும் என்றேன்

ஏதாவது உதாரணம் இருக்கா? என்றார் நண்பர்.

இந்த கதையை கேளுங்க என்றேன் –

சத்ரபதி சிவாஜி சிறு வயதில் தன் தந்தையை இழந்ததும் தன் தாயார் ஜிஜபாயிடம் கல்வி கற்றதும், முகலாயர்களிடம் சண்டை இட்டதும் அனைவரும் அறிந்ததே. அதேபோல் முகலாயர்கள் தாங்கள் வென்ற பகுதியின் பெண்களை கவர்ந்து செல்வதும் அனைவரும் அறிந்ததே.

ஒரு சமயம் ஒரு போரில், சிவாஜியின் படை வென்றதும் சிவாஜியின் தளபதி தான் அரசனை மகிழ்விக்க எதிரியின் மனைவியை பரிசாக கொடுத்தான். சிவாஜி அந்த பெண்ணை பார்த்தவுடன், இவ்வளவு அழகான பெண் என் தாயாக தானே இருக்க முடியும் என்று சொல்லி அவள் முன் வணங்கி, “தாயே அடுத்த ஜென்மத்தில் உங்களுக்கு மகனாக பிறக்க எனக்கு அருள் புரியுங்கள்” என்றாராம்.

பிறகு அத்தளபதியிடம் எந்த பெண்ணையும் கவர்ந்து வர கூடாது என்று ஆணை இட்டார்.

சார், இப்போ சொல்லுங்க எந்த அளவிற்கு ஒரு தாயின் வளர்ப்பு இருந்தால் எந்த ஒரு அழகான பெண்ணும் தான் தாயாக தான் இருக்க முடியும் என்று சொல்ல தோணும்.

ஆமாம் சார் என்றார் நண்பர்

நீங்க சொன்ன பாடல் வரியிலிருந்து கவிஞரை எடை போடுவதற்கு பதில் நம்மை எடை போடுவது நமக்கு ஒரு பிரயோஜனம் என்ன சொல்றீங்கன்னு கேட்டேன்

அதுவும் கரெக்ட் தான்னு சொன்னார் நண்பர். படத்துல அம்மா பையனை தூங்க வைக்கும் பாடல் அதனால் அன்னை-ஆவன்ணு வருது. ஆனா நிஜத்துல தாய் தந்தை இருவருக்குமே தங்கள் பிள்ளைகளின் வளர்ப்பில் சரி பங்கு உள்ளது சார் என்றார் நண்பர்.

சிறிது மௌனத்திற்குப் பிறகு, சரி சார் இந்த கதை அன்னையார் தின ஸ்பெஷலாக இருக்கட்டும் என்று சொல்லி கிளம்பினார்.

– D.சரவணன்

Likes(3)Dislikes(0)
Share
May 142015
 

7.1

ஒரு பாலைவனத்திற்குள் உங்களை ஒரு கடத்தல்காரன் விட்டு செல்கிறான். போகும்போது, உங்கள் கண்களை இறுக்கி கட்டிவிட்டு, ஒரு மயக்க ஊசியையும் செலுத்திவிட்டு செல்கிறான். காவலுக்கு துப்பாக்கி ஏந்தி ஒருவன் நிற்கிறான். கண்கட்டை நீங்கள் அவிழ்த்தால் அவன் சுட்டுவிடுவான்.

மயக்கத்திலிருந்து தப்பிப்பதற்கு ஒரே ஒரு வழி மட்டும் உங்களுக்கு தருகிறான். ஒரே வடிவமுள்ள 2 வெள்ளை மாத்திரைகள், 2 கருப்பு மாத்திரைகளை உங்களிடம் கொடுத்து செல்கிறான்.

நீங்கள் சரியாக ஒரு வெள்ளை, ஒரு கருப்பு மாத்திரையை (அந்த நான்கிலிருந்து)  சாப்பிட்டு விட வேண்டும், செய்தால் மயக்கத்திலிருந்தும், கடத்தல்காரனிடமிருந்தும் பாதுகாப்பாக தப்பித்து விடலாம்.

சரியான பதில் என்ன? சரியான பதில் உங்களுக்கு தெரிந்தால், எங்களுக்கு bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரியில் ஈ.மெயில் அனுப்பவும். சரியான விடையும், சரியான விடையைக் கூறும் நண்பர்களின் பெயரும், அடுத்த மாத இதழில் வழக்கம் போல் வெளி வரும்…

மார்ச் மாதம் கேட்கப்பட்ட புதிருக்கு பதில் இதோ..

PERFECT SQUARE NUMBERS 1, 4, 9, 16 ஆம் நாற்காலிகளில் மட்டும் பச்சை நிறத் தொப்பிகளே இருக்கும். மற்ற எண்களில் உள்ள நாற்காலிகளில் மாறி இருக்கும். (மேலும் விவரங்களுக்கு அட்டவனையை காணவும்)

7.2

சரியான பதில் அளித்தவர்கள்:

K.B.சுதர்ஷன், ஹரி, ராஜேந்திரன்.

Likes(3)Dislikes(0)
Share
Share
Share