Feb 142015
 

3Achiever

இன்றைய காலத்து இளைஞர்களை அவர்கள் கைப்பேசியில் அழைத்தால் பொதுவாக என்ன மாதிரி பாடல்கள் “CALLER TUNE” ஆக நமக்கு கேட்கும் என நாம் அனைவரும் அறிவோம். ஆனால் 25 வயதே ஆகியுள்ள திரு.பாலாஜியை அழைத்தால், “சிட்டி, தி ரோபாட், ஸ்பீடு ஒன் டெர்ராஹெர்ட்ஸ், மெமரி ஒன் ஜெட்டாபைட்” என எந்திரன் பட வசனம் தெரித்து விழுகிறது. இதை வைத்தே ரோபோடிக்ஸ் துறையில் இவரின் ஆர்வம் தெளிவாக புரிந்தது.

B+ இதழின் சாதனையாளர்கள் பக்கதிற்காக சந்திக்கலாமா என்றவுடன் மகிழ்ச்சியுடன் சரி என ஒத்துக்கொண்டார். பேசிக்கொண்டிருக்கையில், இவரின் தொழில்நுட்ப சாதனைகள் கூடவே, இவரின் சமுதாய நோக்கும் நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது.

பொருளாதாரத்தில் சிறு வயது முதலேயே சிரமப்பட்டிருந்தும், பணத்திற்காக எந்த சமரசமும் செய்துக் கொள்ளாமல், லட்சியத்தின் பின் தொடர்ந்து கடின உழைப்புடன் செல்லும் இவரைப் பார்க்கையில், இவரைப் போல் பல இளைஞர்கள் தான் இன்று நம் நாட்டிற்கு கண்டிப்பாக தேவை என்ற எண்ணம் தோன்றுகிறது. இனி இவரின் பேட்டியிலிருந்து..

வணக்கம், உங்களை அறிமுகம் படுத்திக்கொள்ளுங்கள்..

வணக்கம், என் பெயர் பாலாஜி. பிறந்தது, படித்தது எல்லாமே விழுப்புரம் மாவட்டத்தில் உள்ள கண்டாச்சிபுரம் என்ற கிராமத்தில். அப்பா திருநாவுக்கரசு, அம்மா முருகவேனி. என் அப்பாவிற்கு அறிவியல் ஈடுபாடு அதிகம். கிராமத்தில் உள்ளவர்களுக்கு, விவசாயத்திற்கு தேவைப்படும் ஏர் மற்றும் களப்பைகளை மரத்தில் செய்து தருவார். அவரைப் பார்த்து வளர்ந்த எனக்கும் அறிவியலில் ஈடுபாடு அதிகம் வந்துவிட்டது. சிறு வயதிலிருந்தே எந்த பொருளை பார்த்தாலும் அதே மாதிரியே செய்து விடுவேன், பள்ளியில் படிக்கும் போதே, மாவட்டளவில் அறிவியலில் பரிசுகளை வாங்கியுள்ளேன். மயிலம் பொறியியல் கல்லூரியில் மெக்கானிக்கல் பொறியியல் பிறிவில் 2007 ஆம் ஆண்டு சேர்ந்தேன். பின் SRM கல்லூரியில் 2012 முதல் 2014 ஆம் அண்டு வரை ரோபோடிக்ஸ் பிறிவில், எம்.டெக் படித்தேன்.

கல்லூரிகளில் உங்கள் அறிவியல் தேடல் எவ்வாறு இருந்தது?

பள்ளியில் முழுக்க தமிழ் வழி கல்வியில் பயின்றதால், கல்லூரி படிப்பு மிக ஆரம்பத்தில் மிக கடினமாக இருந்தது. நிறைய அரியர்களும் வைத்தேன். ஆனாலும் பிராஜக்ட் மட்டும் சிறப்பாக செய்ய வேண்டுமென ஆர்வம் இருந்தது.

2010 ஆம் ஆண்டில், கல்லூரியில் மூன்றாம் வருடத்தில் படித்துக் கொண்டிருக்கையில், பறக்கும் விமானம் செய்யலாம் என தொடங்கினேன். என் அப்பா தான் அதற்கு தேவையான பண உதவி செய்தார். ஆனால் விமானத்தை பறக்க வைக்க முடியவில்லை. மீண்டும் முயற்சித்தேன். கல்லூரியில் பல ஆசிரியர்களிடம் சென்று கோரிக்கை வைக்க, ஒரு பத்தாயிரம் ரூபாய் கொடுத்து அவர்கள் உதவி செய்யவே, மீண்டும் முயற்சித்தேன். விடாமுயற்சி பலனலித்தது. பிராஜக்ட் வெற்றிகரமாக முடிந்தது. சிறந்த பிராஜக்ட் என்ற பரிசும் எனக்கு கிடைத்தது.

பின் 2011 ஆம் ஆண்டு, எனது நான்காம் வருடத்தில், அதே பிராஜக்டை சூரிய கதிரின் சக்தியில், ஆளில்லா விமானமாக (UNMANNED AIRCRAFT AERIAL VEHICLE) செய்து, அரசு விருதும் வாங்கினேன். இந்த இரண்டு பெரிய விருதுகளும் கல்லூரியில் படிக்கையில் வாங்கினேன்.

விவசாயத்திற்கு ரோபோவை கொண்டு சேர்த்ததைப் பற்றி..

விவசாயமும் ரோபோவும் பிடித்த துறைகள் என்பதால், விவசாயத்தில் (AUTOMATION) தானியங்கி முறையில் செய்ய வேண்டுமென சிறு வயது முதல் ஆசை இருந்தது. ஏர் களப்பை முறையை இப்போது உள்ள தொழில் நுட்பத்துடன் தொடர்புகொள்ள (INTERFACE) செய்ய நினைத்ததன் விளைவு தான் இந்த விவசாயத்திற்கான ரோபோ.
1992 ஆம் ஆண்டில் அறிமுகமாகிய தொலைபேசி துறை பல வளர்ச்சிகளை கண்டு இன்று எங்கோ ஒரு உயரத்தை சென்றடைந்துவிட்டது. ஆனால், 1978 ஆம் ஆண்டே அறிமுகமாகிவிட்ட ரோபோ துறையை பற்றி நம் மக்களுக்கு அவ்வளவாக தெரியாது. அதனால் ரோபோவை வைத்து குறைந்த விலையில் பயன்படும் வகையில் ஒரு ரோபோ செய்துள்ளேன்.

ஒரு டிராக்டரை எடுத்துக் கொண்டால், சுமார் 5லட்சம் ரூபாய் செலவாகும், மனிதர்களை கொண்டு இயக்க வேண்டும், டீசல் தேவைப்படும். ஆனால் நான் செய்துள்ள இந்த ரோபோவிற்கு எதுவும் தேவையில்லை. தண்ணீர் தெளிப்பது, மருந்தடிப்பது, விதை விதைப்பது, களையெடுப்பது, நிலத்தின் தண்ணீர் அளவை கணித்து, தண்ணீரை தெளிப்பது போன்ற ஐந்து வேலைகளை இந்த ரோபோ செய்யும். ஜப்பான் நாட்டில் கூட விவசாயத்திற்கு ரோபோக்களை இப்போது தான் அறிமுகப்படுத்த ஆரம்பித்துள்ளனர். ஆனால், நாம் அதற்குள் ஒரளவிற்கு வந்துவிட்டோம். ஒரே நேரத்தில் வீட்டிலிருந்தபடியே 100 ரோபோக்களை விவசாயத்தில் கட்டுபாட்டுடன் இயக்க வைக்கும் திட்டம் ஒன்றையும் தயாரித்து வருகிறேன்.

இந்த திட்டங்களையும் ரோபோவையும் எங்கெல்லாம் காண்பித்து ஒப்புதல் வாங்கியுள்ளீர்கள்?

ஜப்பான் டோக்கியோ பல்கலைகழகத்தின் பெரிய அமைப்பான “ARTIFICIAL LIFE & ROBOTICS” இல், 2014 ஆம் வருடம் எனது ரோபோ டிசைனை காண்பிக்க விண்ணபித்து இருந்தேன். ஒரு நான்கு மாதம் கழித்து அருமையான பாராட்டு கருத்துக்களுடன் பதில் வந்தது. ஜப்பானிற்கு வந்து எனது டிசைனைப் பற்றி PRESENTATION தரவும் அழைப்பு வந்தது.
ஆனால் ஜப்பான் செல்லும் அளவு பொருளாதாரமும் இல்லை, பாஸ்போர்ட்டும் இல்லை. ஆனால் ஆர்வத்தை மட்டும் விடவில்லை. அப்போது வா.மணிகண்டன் என்ற நண்பர் தனது BLOG மூலம் என்னைப் பற்றி எழுத, அவரின் வாசகர்கள் மூலம் போதிய நிதி வரவே, ஜப்பான் சென்றேன். ரோபோடிக்ஸ் துறையில் ஜப்பான் பெரிய இடத்தில் உள்ளது, அப்படி இருக்கையில், என்னிடம் ஜப்பானியர்கள் ஆட்டோகிராஃப் வாங்கியது, BIODATA வாங்கியது போன்ற விஷயங்களை மறக்கவே முடியாது. அவர்களது அங்கீகாரம் மிகுந்த ஊக்கமளித்தது.

ஜப்பான் பயணத்திற்கு பின் வாழ்க்கை எவ்வாறு இருந்தது? வேறு எங்கெல்லாம் உங்கள் டிசைனை சமர்பித்துள்ளீர்கள்?

அமேரிக்காவின் ஆராய்ச்சி டாக்டர்கள் கமிட்டி, மலேசியாவில் ஒரு ஆராய்ச்சி மாநாட்டை நடத்தியது. ஜப்பானுக்கு அனுப்பியது போன்ற மற்றொரு ஆராய்ச்சி அறிக்கையை (MULTI PURPOSE AGRICULTURE RIDE என்ற தலைப்பில்) ஒரே மாதத்தில் தயார் செய்து அனுப்பினேன். அதுவும் தேர்வு செய்யப்படவே, என்னை மலேசியாவிற்கு அழைத்தனர். அதிலும் சிறந்த ஆராய்ச்சி அறிக்கை என்ற விருதை வாங்கினேன்.

பின்னர் சென்ற ஜூன் மாதம் உலகளவிலான ஒரு போட்டி “TECHNOLOGY UNIVERSITY OF MALAYSIA” வில் நடந்தது. எனது ரோபோவை அங்கு எடுத்து செல்லலாமென்று முடிவு செய்து, சுமார் 15 நாள், இரவு பகலாய் உழைத்து தயார் செய்தேன். எனது விண்ணப்பம் தேர்வாக, மீண்டும் மலேசியா சென்றேன்.

மலேசியா இரண்டாவது முறை சென்று, அங்கு சமர்பித்ததில், மிகுந்த வரவேற்பு கிடைத்தது. உடனே எனது டிசைனை அவர்கள் வெளியீடும் செய்தார்கள். அந்த போட்டியில் இரண்டாம் பரிசும், 25000 ரூபாய் பணமும் கிடைத்தது. பெரிய பதக்கமும், பதிப்புரிமையும் (COPYRIGHT) கொடுத்தார்கள். அங்கேயே சில நிறுவனங்களில் வேலை வாய்ப்புகளும் கொடுத்தனர். ஆனால் இந்தியாவில் தான் வேலை செய்ய வேண்டுமென மறுத்துவிட்டேன்.

சர்வதேச அளவில் தொடர்ந்து மூன்று விருதுகளை வென்றது எவ்வாறு இருந்தது? அடுத்த இலக்கு என்ன?

மிகுந்த உற்சாகத்தை கொடுத்தது. மூன்று முறையும் வெளிநாடுகள் செல்வதற்கு எனது நண்பர்கள் தான் உதவி செய்தார்கள், அவர்களுக்கு இந்த வெற்றிகளை காணிக்கையாக்குகிறேன்.

அடுத்த இலக்கு, 2015 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் அமேரிக்காவில் “INTERNATIONAL YOUNG SCIENTIST AWARD” என்ற நிகழ்ச்சி ஒரு வாரமாக நடக்க இருக்கிறது. இது ஒரு மிகப்பெரிய நிகழ்ச்சி. பல பேராசிரியர்களின் வழிகாட்டலும், ஆலோசனைகளும் இதற்கு தேவை. ஒரு குழுவாக சேர்ந்து உழைக்க வேண்டும். அந்த விருதும் வாங்கிவிட்டால் உலகமே நம்மை திரும்பி பார்க்கும்.

உங்கள் எதிர்கால லட்சியம் என்ன?

படித்தவர்கள் விவசாயத்திற்கு வரவேண்டுமென எனக்கு தனிப்பட்ட முறையில் ஒரு கருத்து உண்டு. படித்தவர்கள் விவசாயத்திற்காக பெருமளவில் ஏதாவது செய்ய வேண்டும். மற்றைய நாடுகளை விட நாம் விவசாயத்தில் உயர்ந்த நிலையில் இருக்க வேண்டும். விவசாயத்திற்காக தேவையான பொருள்களை மலிவான விலையில் தயாரிக்க படித்தவர்கள் முயல வேண்டும். சீனா, ஏற்கனவே மலிவாக செய்வதால், அதை விட மலிவாக செய்ய நமக்கு சிறந்த தொழில்நுட்பம் தேவைப்படுகிறது. அதற்கு நாம் நிறைய கற்றுக்கொள்ள வேண்டும், அதிகம் தொழில்நுட்பத்தில் முன்னேறி நாம் இருக்க வேண்டும்.

எனக்கு ரோபோடிக்ஸ் துறை பிடிக்கும் என்பதால், நான் அதை கையில் எடுத்துள்ளேன். அது ஒரு மிகப்பெரிய துறை. ஆனால் இத்துறையில் என்னால் ஒரு 2 சதவீதமாவது மாற்றம் வரவேண்டுமென நினைக்கிறேன். ரோபோடிக்ஸை விவசாயத்தில் முடிந்தளவிற்கு கொடுப்பதை நோக்கமாக கொண்டுள்ளேன்.

இளைஞர்களுக்கு நீங்கள் சொல்ல விரும்புவது?

பிடித்த துறையில் ஈடுபடவேண்டும். ஆர்வம் இருக்க வேண்டும். ஏதெனும் ஒரு வேலையில் சம்பாதிப்பதோடு நின்று விடாமல், நாட்டிற்கு ஏதெனும் நல்லது செய்ய வேண்டும் என்று கூடுதலாக ஒரு லட்சியத்துடன் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில் இளைஞர்கள் தான் மாற்றத்தை கொண்டு வர முடியும். குறிப்பாக 25 முதல் 35 வயது வரை உள்ளவர்கள் நம் நாட்டில் தான் மிக அதிகம். அவர்கள் அனைவரும் இது போன்ற உயர்ந்த லட்சியத்துடன் உழைத்தால், 10 வருடத்தில் அல்ல, மூன்றே வருடத்தில் இந்தியா மிகப்பெரிய வளர்ச்சி அடையும்.

உங்கள் பார்வையில் தொழில்நுட்பத்திலும் ஆராய்ச்சியிலும் நம் நாடு எவ்வாறு உள்ளது?

இன்றுள்ள நிலைமையில், தொழில்நுட்பத்தை கண்டுபிடிப்பதற்கு பதில், தொழில்நுட்பத்தை உபயோகபடுத்துவதோடு மட்டும் இருந்து, அதற்கு அடிமையாகி உள்ளோம். தேவையில்லாமல் பொழுதுபோக்குகளில் நேரத்தை கணினிகளிலும், கைப்பேசிகளிலும் வீணாக்குகிறோம். சீனாவில் சில பகுதிகளில் வீட்டிற்கு வீடு ஆய்வுக்கூடம் உள்ளது, ஆனால் நம் நாட்டில் சில கல்லூரிகளில் கூட ஆய்வுக்கூடங்கள் இல்லை.

இதுவரை எத்தனை தொழில்நுட்பத்தை நாம் கண்டுபிடித்துள்ளோம்? எத்தனை IIT க்கள், எத்தனை NIT க்கள், எத்தனை பெரிய பெரிய பொறியியல் கல்லூரிகள் உள்ளன, எத்தனை வளங்களும், திறமைகளும் உள்ளன?! இருந்தாலும் எத்தனை காப்புரிமைகள் (PATENTS) வருடத்திற்கு இதுவரை வாங்குகியுள்ளோம்? அமேரிக்காவில் ஒரு வருடத்திற்கு சுமார் 1700 காப்புரிமைகள் வாங்குகிறார்கள், நாமோ சராசரியாக ஒன்று மட்டுமே வாங்கும் சூழ்நிலையில் உள்ளோம். அப்படியெனில் நாம் எத்தனை பின் தங்கியுள்ளோம்?

தொழில்நுட்பத்தை கண்டுபிடிப்பது சமுதாயத்தில் உள்ள மனிதர்களுக்கு உதவதானே தவிர, நாமே பொழுதுபோக்கிற்காக அவற்றை பயன்படுத்தி, நம் நேரத்தை வீணடிக்க அல்ல. கல்வி முறையை குறை கூறுவதை தவிர்த்து, நம்மால் முடிந்ததை நாம் அனைவரும் செய்ய வேண்டும்.

நம் சமுதாயத்திற்கு நீங்கள் கூற விரும்புவது?

பணத்தை தேடி மட்டும் வாழ்க்கை போக வேண்டுமென ஒரு சமுதாயம் நினைத்தால், வரும் காலங்களில் எதுவும் செய்ய முடியாது. பணமும் முக்கியம், அதனோடு கூடவே சமுதாயத்திற்கு ஏதெனும் செய்ய வேண்டுமென லட்சியமும் வேண்டும். அதற்கு நிறைய உழைத்தாக வேண்டும். தேசிய சிந்தனை வேண்டும்.

பல லட்சம் பொறியாளர்கள் வேலையில்லாமல் இருப்பதற்கும் காரணம் இது தான். நாம் புதிதாக எதுவும் கண்டுபிடிப்பது இல்லை. வெளிநாட்டினரின் காப்புரிமை உள்ள பொருள்களை லைசன்ஸுடன் விலைக் கொடுத்து வாங்குகிறோம், மொத்தமாக, கும்பலாக பயன்படுத்துகிறோம். வெளிநாட்டினரும் நம்மை வைத்து நன்றாக சம்பாதிக்கின்றனர்.

IIT போன்ற பெரிய கல்லூரிகளில் இருந்து சிறந்த தேர்ச்சி பெறும் பல மாணவர்கள் வெளிநாடு சென்று விடுகின்றனர். வெளிநாடுகளில் பணம் அதிகம் தருவதற்கு காரணம் என்ன? நம் மூளை தான் அவர்களுக்கு வேண்டுமே தவிர, நாம் அல்ல. பணம் தான் பெரியது என்று சில இளைஞர்களும் கிளம்பி விடுகின்றனர். பணம் சிறிது குறைவாக கிடைத்தாலும் பரவாயில்லை, என் திறமையை வளர்த்துவிட்ட என் நாட்டிற்கு தான் என் அறிவு பயன்பட வேண்டுமென நாம் சேவை செய்ய வேண்டும், அதை நம் சமுதாயம் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நீங்கள் சந்திக்கும் மாணவர்களிடம் இவற்றை சொல்கிறீர்களா? அவர்கள் மனநிலை எவ்வாறு உள்ளது?

நிறைய பள்ளிகள், கல்லூரிகளுக்கு சென்று மாணவர்களை சந்திக்கிறேன். மதிப்பெண்களுக்காகவும், பணத்திற்காகவும் கடமைக்கென பிராஜக்ட் செய்வதும், படிப்பதுமாய் இருக்கும் சில மாணவர்களை பார்த்தால் வேதனையாய் உள்ளது. கிட்டத்தட்ட 250 கல்லூரிகளுக்கு இதுவரை சென்று மாணவர்களுக்கும், ஆசிரியர்களுக்கும் எனது அனுபவத்தை பகிர்ந்துள்ளேன்.

எனக்கும் கூட வெளிநாடுகளில் வேலை செய்யும் வாய்ப்புகள் சில வருகின்றன. நான் அதற்கு செல்ல விரும்பவில்லை. லட்சியத்திற்காக இங்கே இருக்க விரும்புகிறேன். சம்பாதிக்கலாம், ஆனால் சந்தோஷமாக இருக்க முடியுமா? என் நாட்டில், என் குடும்பத்தினருடனும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கவே விரும்புகிறேன். நம் வாழ்க்கை நமக்கு பிடித்தார்போல் தான் இருக்க வேண்டும். பணத்திற்காக இந்த மகிழ்ச்சியையும், சுதந்திரத்தையும் இழக்க நான் விரும்பவில்லை. ஆத்ம திருப்தி வேண்டும், அது மக்களுக்காக பணி செய்யும்போது தான் நிறைய கிடைக்கிறது. அதுவே போதும், வாய்ப்பளித்தமைக்கு நன்றி..

Likes(21)Dislikes(0)
Share
Feb 142015
 

4 Stories

 

சென்னை, அம்பத்தூர் தொழிற் பேட்டை. நான் எனது சின்ன தொழிற்சாலைக்குள் நுழைந்தேன். நான்கு லேத்துகள், இரண்டு பிரஸ்ஸிங் மிஷின், மூன்று ட்ரில்லிங் மிஷின் இவ்வளவு தான் என் பட்டறை..

முன்னுக்கு வர முயன்று கொண்டிருக்கும் சிறிய தொழில் அதிபர் நான். என் பாக்டரியில் மொத்தமே 15 பேர்தான், என்னையும் சேர்த்து. ஆனால், சொன்னால் யாரும் நம்ப மாட்டாங்க ! எனக்கு எக்கச்சக்க பிரச்னைகள்!

என்னன்னு சொல்ல? தொழிலாளர்களின் தேவைகள் , என்னோட கஸ்டமர் டிமாண்ட்ஸ், அரசாங்க கெடுபிடிகள், வங்கி சம்பந்த பிரச்சனைகள் , எச்சைஸ் வரி, சேல்ஸ் வரி இப்படி எவ்வளவோ ? அப்பப்பா ! போதுமடா சாமி !

உள்ளே நுழையும் போதே குரல் கொடுத்தேன் . “துரை! கொஞ்சம் என் ரூமுக்கு வா!”. துரை, எனது கம்பெனி சுபெர்வைசெர், என் அறையின் உள்ளே நுழைந்தான்.

“என்ன சார்! போன காரியம் என்னாச்சு? கஸ்டமர் கிட்டே டைம் கேட்டீங்களா?”

“இல்லே துரை, ரொம்ப நெருக்கறான். இன்னும் பதினைந்து நாளில் ஷூ ப்ரேக் உதிரி பாகம் 1000 யூனிட் டெலிவரி வேணுமாம்!”

“அதுக்கு சான்சே இல்லே சார். குறைந்தது ஒரு மாசமாவது ஆகும். இன்னும் பிரசிஷனே வரல்ல!”

“என்ன துரை, நாலு நாளா அதேதான் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கே!”

“நான் என்ன சார் பண்ணட்டும்! ஒரு வாரமா மூணு லேபர் வரல்லே, மத்த வேலையெல்லாம் அப்படி அப்படியே நிக்குது. அதை பாக்கிறதா, இல்லே இந்த வேலையை பாக்கறதா?”

“இதை ஏன் என் கிட்டே முன்னாடியே சொல்லலே?”

“சொன்னேன் சார், நீங்க தான் காதிலேயே போட்டுக்கலே”

“ஏன் லேபர் வரலியாம்?”

“கூலி கட்டுப்படி ஆகலியாம். அதிகம் கேக்கிறாங்க”

“சரியா போச்சு! இது வேறையா? நான் எங்கே போறது? சரி நீ போ! அந்த ஷூ பிரேக் டிசைனை என்கிட்டே அனுப்பு. என்னன்னு நானே பாக்கிறேன்”

எப்படி 15 நாளைக்குள்ளே டிசைன் சரி பார்த்து , 1000 யூனிட் டெலிவரி பண்றது? போற போக்கிலே ஒரு மாசம் ஆகிடும் போலிருக்கே! பெரிய கம்பனி அக்கௌன்ட் கை விட்டு போயிடுமே! என்ன பண்றது? யோசனை பண்ணி, நெற்றி பொட்டு வலித்ததுதான் மிச்சம்.
****

மதியம் ஒரு மணி இருக்கும்! இன்னும் சாப்பிட போகவில்லை. பசி வயிற்றை கிள்ளியது. அப்போது, துரை வேகமாக உள்ளே வந்தான்.

“சார்! சார்! இன்கம் டாக்ஸ் ஆபீசர் வந்திருக்கார்! உங்களை பாக்கணுமாம்”
“என்னையா! என்னை எதுக்கு பாக்கணும்? நாந்தான் ரிடர்ன் பைல் பண்ணிட்டேனே. ம்ம். சரி, உள்ளே அனுப்பு”

இது என்னடா கஷ்ட காலம்! இருக்கிற தொந்திரவிலே இது என்ன புது குழப்பம்?

“நீங்க தானே சுந்தர்? லஷ்மி எகுப்மென்ட் முதலாளி?” – உள்ளே நுழைந்து அமர்ந்த அதிகாரி, தனது பைலை புரட்டிக் கொண்டே கேட்டார்.

“ஆமா சார். நீங்க?”

“நான் ஐ.டி இன்ஸ்பெக்டர், கோவிந்தன். உங்க பான் , டான் நம்பர் கொஞ்சம் சொல்ல முடியுமா?” சொன்னேன். கோவிந்தன் தனது பைலில் சரி பார்த்தார்.

“சுந்தர், உங்க பேரிலே ஒரு புகார் வந்திருக்கு. நீங்க வரி ஏய்ப்பு செய்யறீங்கன்னு. அது விஷயமா உங்களை பாக்க வந்திருக்கேன்”

“இல்லியே! எனது ஆடிடர் எல்லாமே பைல் பண்ணியிருக்கிறாரே?” எனக்கு நெற்றி பொட்டில் வியர்வை துளி. கொஞ்சம் படபடப்பு. கைகுட்டை தேடினேன்.

“டென்ஷன் ஆகாதிங்க. இது ஒண்ணும் பெரிய பிரச்னையே இல்லை. உண்மையை ஒளிக்காமல் சொன்னால் மட்டும் போதும்.”

“சார் நீங்க என்ன சொல்றீங்க?”

“எனக்கு தெரியும் சுந்தர், புகார்லே இருக்கு. உங்களுக்கு சென்னையிலே ரெண்டு வீடு இருக்கு. ரெண்டு கார் வெச்சு இருக்கீங்க. இப்போ புதுசா இந்த பக்கத்து பாக்டரி வாங்க முயற்சி பண்ணிட்டிருக்கீங்க. சரியா?”

“சரிதான் சார். ”

“ஆனால், உங்களுக்கு நஷ்டம்னு டாக்ஸ் பைல் பண்ணியிருக்கீங்க. இது வரி ஏய்ப்பு இல்லாமல் வேறே என்ன?”

“சார், நான் எல்லாம் சரியாதானே கொடுத்திருக்கேன்? அக்கௌன்ட் எல்லாம் சரின்னு எங்க ஆடிட்டர் கூட சொன்னாரே”
“அது இருக்கட்டும், சுந்தர், உங்க பைலை ஓபன் பண்ணினால், குறைந்தது ஒரு இருபது லக்ஷம் டாக்ஸ் கட்டவேண்டி வரும். இன்னும் அதிகம் கூட ஆகலாம். உள்ளே கூட தள்ளலாம்.”

“சார்! எதுக்கும் நான் என் ஆடிட்டர் கிட்டே பேசிட்டு உங்களை பாக்கவா?”

“தாராளமா, அது உங்க விருப்பம். ஆனால், நீங்க ஆடிட்டர் கிட்டே போறதினாலே, உங்களுக்கு இன்னும் நஷ்டம் தான் அதிகம் ஆகும். கோர்ட், ஐ.டி ஆபீஸ்ன்னு அலைய வேண்டியிருக்கும்.”

“சார், அப்போ இதுக்கு என்ன பண்ணலாம்? நீங்க தான் உதவி செய்யணும்!”
“மிஸ்டர் சுந்தர், உங்க கஷ்டம் எனக்கு புரியுது. அதுக்குத்தான் நானே பெர்சனலா வந்திருக்கேன். காதும் காதும் வெச்சா மாதிரி கேஸ் க்ளோஸ் பண்ணிடறேன். போதுமா? இன்னிக்கு நம்பர் டூ அக்கவுண்ட் வெச்சுக்காதவன் யாரு?”

“ரொம்ப தேங்க்ஸ் சார்”

‘ஆனா இதிலே பாருங்க சுந்தர், இதுக்கு நான் மேலிடத்தையும் கவனிக்கணும். கொஞ்சம் செலவாகுமே!”
எனக்கு புரிந்தது. ‘சொல்லுங்க சார், செஞ்சிடலாம்!”

“எல்லாம் சேர்த்து ஒரு ஐந்து லட்சம் ஆகும். இப்போ பாதி, கேஸ் க்ளோஸ் பண்ண பிறகு மீதி கொடுத்தா போதும். ”
“சார், எனக்கு கொஞ்சம் டைம் வேணும். ஒரு வாரத்தில ரெடி பண்ணிடறேன்! ”

“ஒரு வாரம் வேணுமா? சீக்கிரம் முடிச்சிடறது நல்லது. எனக்கு ஒண்ணுமில்லே, கேஸ் என்னை தாண்டி வேறே யாரு கிட்டயாவது போயிட்டா, உங்க பாடு திண்டாட்டம் தான். ஞாபகம் வெச்சுக்கோங்க”
“இல்லே சார், பணம் புரட்டனும். கொஞ்சம் டைட்”- புளுகினேன்

“ஓகே. ஒரு வாரம் கழித்து கால் பண்றேன்.”

புயல் ஓய்ந்தது போல இருந்தது. தலையில் கை வைத்து கொண்டு உட்கார்ந்தவன் தான், நான் மதிய உணவிற்கு கூட செல்ல வில்லை.

எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி பிரச்சனை வருது? எப்படி சமாளிக்க போறேன்? ஒரே சஞ்சலம்.

*****

இரண்டு நாள் கழிந்தது.

பாக்டரியில் ஷூ பிரேக் டிசைன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். என்ன பண்ணியும் சரியாகவே வரவில்லை. மனம் அலை பாய்ந்து கொண்டிருந்தது

நேரங்கெட்ட நேரத்தில், அலைபேசி. “சார், நாங்க ஐசிசி பாங்க்லேருந்து பேசறோம். உங்களுக்கு பர்சனல் லோன் வேணுமா சார்!” கடுப்பாகிவிட்டேன். “வைம்மா போனை. வேறே வேலையில்லை உங்களுக்கு!”

திரும்பவும் அலைபேசி. இப்போது அன்புத்தொல்லை, என் மனைவி.
“என்னங்க! ஊரிலிருந்து அண்ணா போன் பண்ணினான்”
“என்ன விஷயம்?”

“உங்க சின்ன மாமனாருக்கு அறுபது பூர்த்தியில்லே! அதுக்கு நம்ம கோயில்லே படையல். நம்மளை விருந்துக்கு கூப்பிட்டிருக்கான்.”

“என்னிக்கு?”

“இந்த மாசக் கடைசியிலேங்க! மறந்துட்டீங்களா ?. நாம ரெண்டு நாள் முன்னாடியே போகணும்”

“ஐயோ! என்னால் முடியாதம்மா! இங்கே ஏகப்பட்ட வேலை இருக்கு”

“ஆமா! எங்க வீட்டு விசேஷம் எதுக்கு கூப்பிட்டாலும் எதாவது சாக்கு சொல்லி தட்டி கழிக்கிறீங்க!”

“சொன்னா புரிஞ்சுக்கோ. என்னாலே அவ்வளவு தூரம் வர முடியாது. நான் என்ன இங்கே வேலை வெட்டி இல்லாமையா இருக்கேன்?எனக்கே இங்கே ஏகப்பட்ட பிடுங்கல்”

“ஏன் சொல்ல மாட்டீங்க? நான்தானே உங்க பிடுங்கல்?”

“மீனா! கோபி..” முடிப்பதற்குள் துண்டிக்கப்பட்டது. எனக்கு இது வேறே பிரச்சனை.

கோபக்கார மனைவி. சமாதானப் படுத்த எனக்கு நேரம் இல்லை. மனமும் இல்லை.

****

இன்னும் நான்கு நாட்கள் கழிந்தது.

என் நிலைமையில் ஒரு முன்னேற்றமும் இல்லை. தூக்கம் சுத்தமா போச்சு. கண்ணயரும்போது, ஒரு பக்கம் கிளையன்ட் டார்ச்சர், இன்னொரு பக்கம் இன்கம் டாக்ஸ் இன்ஸ்பெக்டர். என்ன செய்யப் போறேன்? எதைன்னு பாக்கிறது? தலை வலி. வயிறு வேறு பிசைந்து கொண்டேயிருந்தது. எப்படி சமாளிக்கபோறேன்? யோசனை, படபடப்பு, மன உளைச்சல், நெஞ்சு வலிக்கற மாதிரி இருந்தது. டாக்டர்கிட்டே போகணும்!
அலைபேசி அழைத்தது. அழைத்தவன் எனது நண்பன் விஷ்வா.

“டேய் சுந்தர், நான்தாண்டா விஷ்வா பேசறேன்! எப்படியிருக்கே?”-

“டேய் விஷ்வா ! நீ எங்கே இங்கே ?”-நான்

“நேத்திதான் நான் சிங்கப்பூர்லேருந்து வந்தேன். ஒன்னு செய். நீ அண்ணா நகர்லே தானே இருக்கே! நேரே ஐந்து மணிக்கு சரவண பவன் ஹோட்டலுக்கு வந்துடு. நிறைய பேசணும்”- விஷ்வா

“இல்லேடா ! நான் வரல்லே ! கொஞ்சம் பிரச்சனை! சாரிடா”

“அடி படுவே! நீ வரே! நாம மீட் பண்றோம் ! அவ்வளவுதான்.”

பள்ளி நண்பன். ரொம்ப நெருக்கம். தட்டமுடியவில்லை. எனக்கும் கொஞ்சம் மாற்றம் தேவையாயிருந்தது.

(அடுத்த இதழில் முடியும்….)

–    முரளிதரன் செளரிராஜன்

Likes(2)Dislikes(0)
Share
Feb 142015
 

5Kavithai

 

நண்பா
வா…

நல்லதொரு காலம்
கணிந்திருக்கிறது;
நாம்
சேர்ந்து உழைப்போம்.

உன்னதங்களின் உறைவிடமாய் இருந்த
பாரதம் – இன்று
உருமாறிக் கிடக்கிறது!

உலகக் கயவர்களின்
சூழ்ச்சிகளில் சிக்கி – நம்
உயரியப் பண்பாட்டை
உதறித் தள்ளியதால்
உச்சியில் இருந்து
வீழ்ச்சி அடைந்தோம்

இனி வரும் காலம்
இந்தியாவின் காலம்;
இன்னல்கள் மாய்க்க
உழைத்திடுவோம் நாளும்…!

உற்றார் ஊரார்
உளருவதைத் தள்ளு;
உன் நாட்டுக்கு உழைப்பதை
உயர்வாய்க் கொள்ளு…

பிழைக்கத்தெரியாதவன் என்று
பிழை சொல்வார்கள்;
பெரிதுபடுத்தாதே!
பிழைப்பு மட்டுமே
வாழ்க்கை இல்லை.

உதவாக்கரை என்று
உதாசீனப்படுத்துவார்கள்;
உள்ளம் நோகாதே!
அவர்களுக்கும் சேர்த்துத்தான் நீ
அரும்பாடுபட்டுக்கொண்டிருக்கிறாய் என்பதை
அறியாதவர்கள் அவர்கள்.

வேலைக்கு ஆகாதவன் என்று சொல்லி
வெறுப்பேற்றுவார்கள்;
புன்முறுவல் பூத்துவிட்டு
போய் உன் வேலையைப் பார்…

பைத்தியக்காரனைப் போல்
பாவிப்பார்கள் உன்னை;
பயங்கொள்ளாதே!
மாபெரும் லட்சியவாதிகளை
மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்வதில்லை…

உனக்கு
சரியெனப் படுவதை
செய்துகொண்டேயிரு…
மனிதர்கள் பழித்தாலும் – இந்த
மாநிலம் பயன்பெரும்!

அது தான்
உன் லட்சியம்…

–    வீர திருநாவுக்கரசு

Likes(3)Dislikes(0)
Share
Feb 142015
 

6Youth

அதிகாலை நான்கு மணி -ஜனவரி மாதம் -ஹைதிராபாத்தில் நல்ல குளிர். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் போர்வைக்குள் ஒளிந்துக் கொள் என்கின்றது மனம், இல்லையில்லை எழுந்துக்கொள் என்கிறது புத்‌தி. செய்ய வேண்டிய வேலைகளை பட்டியலிட்டுசினிமா படம் போல் காட்டுகின்ற புத்தியை திட்டிக் கொண்டேஉடம்பை கட்டிலில் இருந்து தூக்கி உட்கார வைக்கின்ற மனதை பக்கத்து வீட்டு குக்கரின் விசில்சத்தமும், மிக்ஸீயின் லூட்டியும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தி ஓட வைக்கிறது. “இவர்களுக்கெல்லாம் என்ன அவசரம்? இத்தனை காலை பொழுதில் என்ன சமையல் வேண்டி இருக்கிறது? பாவம் அந்த பெண்மணி புறநகரில் அமைந்த பொறியியல் கல்லூரியில் படிக்கும் அவளது பையனுக்கு காலேஜ் பஸ் காலை ஆறு மணிக்கே வந்துவிடும்; மெடிக்கல் நுழைவு தேர்விற்கு பயிலும் பெண் ஏழு மணிக்கு சென்றால் இரவு ஒன்பதுக்கு தான் வீடு திரும்புவாள். இவர்களுக்கு மூன்று வேளைக்கு தேவையான உணவு டப்பாக்களை நிரப்பி, தனது அலுவலகத்திற்கு ஓடும்”பொறுப்பான” தாயை நினைத்து மனதில் வாழ்த்திகொண்டே எழுந்து …….

பேஸ்ட் ஐ பிரஷிற்கு காட்டி அவை இரண்டையும் பல்லிற்கு காட்டி, முகத்துக்கு தண்ணீர் தெளித்து ஓடோடி வந்து பார்த்தால் மணி 4:30. குளிர் சாதன பெட்டியில் பால் பாக்கெட் இல்லை. சூடான காபிக்கு சபலப்பட்டு வாசலில் இறங்கினால் –“சார்ர்ர்” என்று இரண்டு சக்கர வாகனத்தில், முகமூடி கொள்ளைக்காரன் போல் சால்வை போர்த்திக்கொண்டு ஒருவர் நான்கு பள்ளி குழந்தைகளயும் அவர்களின் புத்தக மூட்டைகளயும் ஏற்றிக்கொண்டு வேகமாக சென்று கொண்டிருந்தார். அவருக்கு பின்னால் நைட்டியில் ஒரு தேவதை, ஸ்கூட்டியில் தனது அன்பு குவியலைக்கு, க்ரிஷ்ணா பரமாத்மாவே ஆச்சர்ய படும் அளவிற்கு, குட்டி அர்ஜூனனுக்கு எதிர் காலத்தை பற்றியும், படிப்பின் முக்கியத்துவத்தை பற்றியும் போதித்துக்கொண்டே ரதம் ஒட்டி சென்றார். அவ்வளவு குளிரில், அதிகாலையில் கூட்டம் கூட்டமாக துவக்க பள்ளி குழந்தைகள் முதல் முதுகலை பயிலும் மாணவர்கள் வரை, எங்கே எதை தேடி எதனை நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள்?

இந்த ஒரு நாள் மட்டும் அல்ல, வெய்யில் ஆனாலும், குளிரானாலும், மழை பெய்தாலும், புயல் அடித்தாலும், பனி மூட்டமானாலும், ராத்திரியில் ஒரு கும்பல், நண்பகலில் ஒரு கும்பல் என்று ஆறில் ஐந்து ஜாம்ங்கள் இவர்கள் எங்கே போகிறார்கள்? என்ன செய்கிறார்கள் என்று ஆலோசனை செய்தவாறே வீட்டிற்கு பால் பாக்கெட்டுடன் வந்தேன்.

இந்த மாதிரியான காட்சிகள் எனக்கொன்றும் புதிதல்ல என்றாலும் என்னை எண்ணற்ற முறை சிந்திக்க வைத்தது. பெரும்பாலான நாட்கள் எனது சிந்தனை மாணவர்களின் பற்றில் ஒரு பச்சாதாப உணர்விலும், பெற்றோரின் பால் பாவம் கலந்த கோபம் என்ற எண்ணத்திலும் முடிந்துவிடும். இல்லை “காலம் மாறிவிட்டது”என்ற அங்கலாய்ப்பில் முடியும் . ஒரு தாயாக என் குழந்தைகளயும் இப்படி தான் ஓட்டீனேனா அல்லது ஆசிரியையாக என்னிடம் பயின்ற மாணவர்களை உற்சாகபடுத்தினேனா? என்ற கேள்விகள் மனத்தில் எழாமல் இல்லை!!

அஷ்ட ஐஸ்வரியங்களில் பிரதானமாவை நன்மக்கட்செல்வமும், ஞானமும் ஆகும். தான் கருவில் உருவாகி கொண்டிருக்கும் சிசுவை பற்றிய கனவில் ஆனந்தப்படும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் தன் குழந்தையின் எதிர் காலத்தை பற்றியும், அதன் புத்தி ஆற்றலை பெருக்கும் வழிமுறைகளையும் படிப்பாற்றல் பற்றியும் கனவு காண ஆரம்பித்து விடுகிறாள். பேச கற்றுக்கொண்டிருக்கும் போதே”நீ பெரியவன் ஆனப்புறம் என்ன ஆவே?” என்ற கேள்வியும், அதற்கு “டாக்டர்-என்ஜினீயர்” என்ற பதிலையும் தாய் தந்தையர், தாத்தா -பாட்டி என அனைவரும் அந்த குழந்தைக்கு பயிற்சி கொடுத்துவிடுகிறார்கள். அதோடு நிற்காமல் வீட்டிற்கு வரும் விருந்தாளிகளுக்கெல்லாம் பெருமையுடன் பறைசாற்றி கொள்கிறார்கள்! எனது தோழியின் ஒன்றரை வயதுமகனை, “உன் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டால், “அனிருத் IIT” என்று அவன் மழலையில் பதிலளித்தது இன்னும் மறக்க முடியவில்லை. நிறங்கள், பூக்கள், காய் கனிகளின் பெயர்களை கூட சரியாக சொல்லததெரியாத குழந்தைக்கு IIT என்றால் என்னததெரியும் என்று எனக்குத்தெரியவில்லை.

பள்ளிக்கு செல்லும் முன்பே இந்த வகை பயிற்சி என்றால், இரண்டாம் பிறந்த நாள் முடிந்தால் போதும் – எந்த ஸ்கூலில் குழந்தையை சேர்க்க வேண்டும் என்னும் ஆராய்ச்சி எந்த பாடத்திட்டம் உயர்ந்தது என்றும் குறிப்பிட்ட பள்ளியில் நுழைவு பெற நடத்தப்படும் தேர்விற்கு பெற்றோர்களும் குழந்தைகளும் சித்தமாவதும், அதனையொட்டி அனுபவங்களின் பகிர்வு, கருத்து பரிமாற்றம் என்றெல்லாம் பெற்றோர்கள் பரபரப்படைகிறார்கள். இதுவரை மத்திய வர்க்‌க குடும்பங்களில் நாம் பெரும்பாலும் கண்டு வந்த இந்த நிலைமை இப்போது எல்லா வர்ககங்களிலும் ஊடுருவி இருப்பது தெள்ள தெளிவாக தெரிகிறது. ஆங்கில வழி கல்வி போதிக்கும் பள்ளிகளில் அலைமோதும் பெற்றோர்/ மாணவர் எண்ணிக்கையும், அரசினர் பள்ளிகளில் அதிலும் குறிப்பாக தாய் மொழியில் கல்வி கர்பவரின் எண்ணிக்கை மிக மிக குறைவாக உள்ளதையும் மறுக்க முடியாத ஒன்று!!

“இளமையில் கல்” என்றும்”எண்ணும் எழுத்தும் கண்ணெனா தகும்” என்ற அவ்வை பாட்டியின் சொல்லையும்“ஈன்றபொழுதினும்பெரிதுவக்கும்தன்மகனைசான்றோன்எனக்கேட்டதாய்”
என்ற வள்ளுவனின் வாக்கையும் நாம் சரியாக பேணி காத்து வருகின்றோமா? நாம் வீட்டு நம் நாட்டுகுழந்தைகள் தகுந்த செல்வங்களை பெற நம் கல்வி முறையும், திட்டங்களும் உதவி செய்கின்றனவா? வீடும் நாடும் பெருமை கொள்ளும் படி, சரியான சான்றோர்களும்விஞ்ஞானிகளும் உருவாக்கப்படுகிறார்களா? இந்த கேள்விகள் என் மனதை எப்போதும் அலைமோதிக் கொண்டே இருப்பதால்; ஒரு ஆசிரியையாக, ஒரு தாயாக சமூக நலத்தின் பால் ஆர்வம் உள்ளவளாக, தேசத்தின் நலம் இன்றைய மாணவர்களின் கையில்உள்ளது என்ற திடமான எண்னத்துடன் இதில் நம் எல்லோருக்கும் பொறுப்புண்டு என்ற வலுவான கருத்துடனும் இந்த தொடரை  B+ இணைய இதழில் எழுத துவங்குகிறேன். கருத்து பரிமாற்றம், நமது எண்ணங்களை வழிப்படுத்தவும், அணுகுமுறையில் சிறுதேனும் மாற்றம் ஏற்படுத்தும் என்ற கோரிக்கையுடனும் விடைபெறும்……………..

உங்கள் தோழி

பத்ம ரஞ்சனி

 

 

 

எழுத்தாளரைப் பற்றி..

இந்த தொடரை எழுதும் திருமதி பத்ம ரஞ்சனி அவர்கள் பற்றி ஒரு சிறு அறிமுகம்.கல்வி தொடர்பான இவர் எழுதும் இந்த தொடரின் நோக்கம் மாணவர்களுக்கு கல்வியின் மேல் ஒரு ஈடுபாட்டை, ஒரு ஆவலை, கற்றலை ஒரு சுகமான பயணமாக ஆக்க வேண்டும் என்பது தான்.

அவர் ஒரு ஹைதிராபாத் வாசி. பூர்விகம் நம் தமிழ்நாடு தான். 25 வருட கல்வி துறை அனுபவம் மிக்கவர்.மருத்துவ படிப்புக்கான தேர்ச்சி பெற்ற போதும் MBBS வேண்டாம்என்றுஇயற்பியல் எடுத்து. அந்த பாடத்தில் பல்கலைக்கழக முதல் மாணவியாக தேர்ச்சி பெற்றார்.பிறகு ஆசிரியர் தொழிலின் மேல் உள்ள பற்றால் இயற்பியல் பேராசிரியராக பல்வேறு கல்லூரிகளில் பணி ஆற்றினார்.

தனது ஓய்வு நேரத்தில் மாணவருக்கு IIT JEE போன்ற தகுதி தேர்வுகளுக்கு பயிற்சி அளித்தார். திருமதி பத்ம ரஞ்சனி அவர்கள் இதை தவிர சமயம், அரசியல் மற்றும் சோதிடம் போன்ற துறைகளிலும் நல்ல ஈடுபாடும் தேர்ச்சியும் உள்ளவர். தமிழின் மேல் ஆளுமையும் பற்றும் உடையவர்.

Likes(3)Dislikes(0)
Share
Feb 142015
 

7 Kids

மாதவன் தன் வீட்டு முற்றத்தில் தொலைக்காட்சியை பார்த்தவாரே இறுக்கமாக உட்கார்ந்து கொண்டு இருந்தான். வடிவேலு தான் அடிவாங்கி பார்ப்பவர்களை சிரிக்க வைக்க முயற்சித்து கொண்டு இருந்தார். ஆனால் பயனில்லை. அலுவலக வேலை சுமை மாதவனை பயமுறித்தி கொண்டு இருந்தது. ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் நல்ல வேலையில் இருப்பவன் மாதவன். நல்ல சம்பளம். பொறுப்புகள் அதிகம் உள்ள வேலை, போட்டியும் தான். கடந்த சில ஆண்டுகளாக பதவி உயர்வுக்கு முயற்சி செய்து கொண்டு இருக்கும் மாதவன், எப்போதும்விட கொஞ்சம் அதிகமாகவே உழைத்து கொண்டு இருந்தான். நாளை பதவி உயர்வு பற்றி தெரிய வரும்.

இந்த முறையாவது பதவி உயர்வு கிடைக்குமா? இல்லை என்றால் நான் என் சக ஊழியர்கள் முன் எப்படி நிற்பேன்? நான் என்ன அவ்வளவு முட்டாளா? ஒரே பதவியில், சம்பளத்தில் எப்படி 3 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இருப்பது? இந்த சமூகம் என்னை திறமையற்றவன் என்று தூற்றாதா? சம்பளம் கூடவில்லை என்றால் எப்படி வீட்டை மாற்றி கட்டுவது? மகனின் கல்வி என்ன ஆகும்’. இப்படி பல்வேறு உள்ள குமுறல்கள் அவனை வதைத்துக் கொண்டு இருந்தது.

மகன் செல்வன் தரையில் உட்கார்ந்து கொண்டு தமிழ் வார்த்தைகளை எழுத பழகி கொண்டு இருந்தான். தான் மகனை பார்த்துவாரே யோசனையில் ஆழ்ந்து இருந்தான் மாதவன்.

“அப்பா” என்ற மகனின் அழைப்பு அவனை நிகழ் காலத்துக்கு அழைத்து வந்தது.

“என்ன டா கண்ணு”, என்றான்

“கானல் நீர். அப்படினா என்ன பா” என்றான் செல்வன்.

“கானல் நீர் னா, ஒரு விஷயம் தூரத்துல இருக்கற மாதிரி இருக்கும் ஆனா உற்று பார்த்தால் இருக்காது”, என்றான் மாதவன்.

“அது எப்படிப்பா?”, என்று கேட்டான் செல்வன் ஆச்சரியமாக.

“தூரத்துல பார்த்த நிறைய தன்னி இருக்கற மாதிரியே இருக்கும். ஆனா கிட்ட போய் பார்த்த ஒண்ணுமே இருக்காது. ரொம்ப வெய்யிலா இருந்த ரோட்ல போறப்போ அப்படி ஆகும்”, என்று விவரித்த்தான் மாதவன்.

“அப்போ அன்னைக்கு நீங்க பயப்படாதே. பயம்னு ஒன்னு இல்லவே இல்ல. தைரியமா இருன்னு சொன்னினீங்களே. அப்போ பயமும் கானல் நீரா அப்பா?”, என்று கேட்டான் குழந்தைக்கே உள்ள வெகுளித்தனத்துடன்.

“ஆமாம் டா கண்ணு”, என்று வாரி அணைததான் மாதவன்.

ஆம் பயம் என்பதும் கானல் நீர் தானே? அவன் கையில் இப்போது என்ன உள்ளது? வருடம் முழுவதும் உழைத்து ஆகி விட்டது. உழைப்புக்கு பரிசு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை தவிர இப்பொழுது அவன் செய்ய வேண்டியது ஒன்னும் இல்ல. எதற்கு வீண் கவலை. ஒரு சிறு குழந்தை இதை அவனுக்கு ஒரு நொடியில் உணர்த்தியது. பயம் என்ற கானல் நீர் விலகியது. புதிய தெம்புடன் எழுந்தான். சமையல் வேலைகளை கவனித்துக் கொண்டு இருந்த மனைவியிடம் சென்று ஏதாவது உதவி வேண்டுமா என்று கேட்டான். அவள் வேண்டாமென்றாள். மறுபடியும் TV முன்னால் வந்து அமர்தான். வடிவேலு அடிவாங்கவில்லை. ஆனால் ஜெயித்து விட்டார். வீட்டை சிரிப்பு சத்தம் சூழ்ந்து கொண்டது!

– ஸ்ரீவாநி

Likes(2)Dislikes(0)
Share
Feb 142015
 

7) three-color-balls

உங்களிடம் 100 ரூபாய் இருக்கிறது. ஒரு கடைக்கு சென்று மூன்று நிற பந்துகளை வாங்க நினைக்கிறீர்கள். கடையில் விலை இவ்வாறு உள்ளது.

1)   ஒரு சிகப்பு நிற பந்தின் விலை – ஒரு ரூபாய்

2)   ஒரு மஞ்சள் நிற பந்தின் விலை – ஐந்து ரூபாய்

3)   ஐந்து நீல நிற பந்துகளின் விலை – ஒரு ரூபாய்

புதிர் இது தான்.

மொத்தம் 100 பந்துகள் வாங்க வேண்டும்,

உங்களிடம் உள்ள 100 ரூபாயையும் பந்துகளுக்காக செலவு செய்ய வேண்டும்,

ஒவ்வொரு நிற பந்துகளிலும் குறைந்தது ஒரு பந்தேனும் வாங்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு நிற பந்துகளிலும், எத்தனை வாங்குவீர்கள்?

சரியான பதில் என்ன? சரியான பதில் உங்களுக்கு தெரிந்தால்,  எங்களுக்கு bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரியில் ஈ.மெயில் அனுப்பவும். சரியான விடையும், சரியான விடையைக் கூறும் நண்பர்களின் பெயரும்,  அடுத்த மாத இதழில் வழக்கம் போல் வெளிவரும்…

 

 

போன மாதம் கேட்கப்பட்ட புதிருக்கு பதில் இதோ..

பருந்து மொத்தம் 140 கிமீ தூரம் பறந்திருக்கும்.

 

சரியான பதில் அளித்தவர்கள்:

கிரிபாபு, கார்த்திகேயன்

Likes(2)Dislikes(0)
Share
Share
Share