Dec 172015
 

Prem

அமெரிக்காவில் சுண்டல் விக்கிற வேலை கிடைத்தாலும் பரவாயில்லை, அங்கே கிரீன் கார்டு வாங்கி தலைமுறையினராய் செட்டிலாகிவிடலாம் என்பது நம் நாட்டின் பல இளைஞர்களின் எண்ணம். ஆனால் அமெரிக்காவில் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில்  வேலை கிடைத்தும், பிறந்த நாட்டிற்காக எதாவது செய்ய வேண்டும், சமூகத்தில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்” என்று தீவிரமாக உழைத்து வருகிறார் ராமனாதபுரத்தைச் சேர்ந்த திரு.பிரேமானந்த் சேதுராஜன்.

நமது நாட்டின் பிரச்சினைகளை தீர்ப்பதற்கு, தொழில்நுட்பம் பெரியளவில் கைகொடுக்கும் என ஆழமாக நம்பும் இவர், அத்தகைய தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டு, அறிவியலையும், கணிதத்தையும் எளிமையாக அனைவருக்கும் புரியும் வகையில், கற்பித்து வருகிறார்.

கடந்து இரு ஆண்டுகளாக, அமெரிக்காவில் இருந்துக் கொண்டே, தமிழில் சுமார் 40 அறிவியல் மற்றும் கணித வகுப்புகளை வீடியோக்களாக பதிவு செய்து, LETS MAKE ENGINEERING SIMPLE என்ற ஒரு கான்சப்டைத் தொடங்கி, facebook மூலமும் youtube மூலமும்  வெளியிட்டுள்ளார்.

கணிதத்தைக் கண்டோ, அறிவியலைக் கண்டோ பயந்து ஓடுபவர்கள், இவரது வீடியோக்களைப் பார்த்தபின், “பாடங்களில் கடினம் என்று ஏதுவும்மில்லை, சொல்லித்தருபவர் கையில் தான் அனைத்தும் உள்ளது” என உணர்ந்து வருகிறார்கள். திரு.பிரேம் நமது B+ இதழின் சாதனையாளர்களின் பக்கத்திற்கு அமெரிக்காவிலிருந்து தொலைப்பேசியின் மூலம் அளித்த பேட்டியிலிருந்து..

உங்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

பிறந்தது ராமநாதபுர மாவட்டத்தை சேர்ந்த தினைக்குளம் என்ற சிறு கிராமம். அதே கிராமத்தில் 12 ஆம் வகுப்பு வரை தமிழ் வழிக்கல்வி படித்தேன். பிறகு அங்குள்ள சையத் அம்மாள் பொறியியல் கல்லூரியில் 2006 ஆம் வருடம் எலக்ட்ரானிக்ஸ் (ECE) முடித்தேன். தந்தை எங்கள் ஊரில் ஒரு சிறு வியாபாரம் செய்து வருகிறார். தம்பி மருத்துவராகவும், தங்கை ஆசிரியராகவும் பணியாற்றுகின்றனர்.

படித்தவுடன் ஆறு மாதம் வேலை கிடைக்காமல் அலைந்து திரிந்த பின், சென்னையில் HCL Technologies நிறுவனத்தில் சாப்ட்வேர் வேலை கிடைத்தது. சுமார் இரண்டு வருடத்திற்கு பின் பணிநிமித்தமாக அமெரிக்கா சென்றேன். சாப்ட்வேர் சர்வீசஸ் தொடர்பான நிறுவனங்களில், தொழில்நுட்பங்களை கற்றுக்கொள்ள வாய்ப்புகள் மிக குறைவாகத் தான் கிடைக்கும். நிறைய புது விஷயங்களை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தினால் ஏதாவது ப்ராடக்ட் தொடர்பான நிறுவனங்களில் பணிபுரியலாம் என முடிவு செய்தேன்.

அப்படி தான் ப்ளோரிடாவில் உள்ள ராக்வெல் காலின்ஸ் என்ற நிறுவனத்தில் வேலையில் சேர்ந்தேன். எதிர்பார்த்தது போலவே இப்போது புதியதாய் நிறைய விஷயங்களை ப்ராக்டிகலாக கற்றுக்கொள்ள முடிகிறது.

கல்வித்துறையை குறிப்பாக தேர்ந்தெடுக்கக் காரணம் என்ன?

என்னை பொறுத்தவரை எதுவும் உலகத்தில் கடினமான பாடம் என்று கிடையாது. யார் சொல்லித் தருகிறாரோ அவர்களிடம் தான் அனைத்தும் உள்ளது. ஐயன்ஸ்டினின் முக்கியமான ஒரு வாக்கியம் உண்டு – “உங்களுக்கு ஒரு விஷயத்தை எளிமையாக விளக்கி சொல்லித்தர இயலவில்லை என்றால், உங்களுக்கே அது புரியவில்லை என்று அர்த்தம்”

படிப்பது எதற்கு? அறிவை வளர்த்துக்கொள்ளத்தானே. ஆனால், போட்டி நிறைந்த உலகத்தில், மதிப்பெண் நிறைய வாங்கவேண்டும், அப்போது தான் நல்ல வேலை கிடைக்கும்” என தவறாக நினைத்து மதிப்பெண்ணை மட்டுமே  குறிவைத்து படிப்பதில் தான் பிரச்சினை ஆரம்பிக்கிறது. நிறைய மாணவர்கள் நிறைய மதிப்பெண்கள் வாங்கிவிடுகிறார்கள், ஆனால் அறிவு எத்தனை தூரம் வளர்ந்தது என்று பார்த்தால், கேள்விக்குறியாகிறது.

பாடத்திட்டமானது, ப்ராக்டிகலாக இது, எங்கு, எவ்வாறு, பயன்படுகிறது என்பதை கற்றுத்தரவேண்டும். ஆனால் நம் நாட்டு கல்வி முறை அப்படியெல்லாம் சொல்லித் தருவதில்லை. ஏன் ஒரு பாடத்தை படிக்கிறோம் என்றே தெரியாமல் கல்லூரி வரை படித்தும் முடித்து விடுகிறோம். ஆகையால், கல்விமுறையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவேண்டும் என்பது என் எண்ணம்.

நம் நாட்டு கல்விமுறையில் மாற்றம்வேண்டும் என்பதற்கு ஏதாவது உதாரணம் கூற இயலுமா?

உதாரணமாக தொழில் கல்வி என்று நினைத்து தான் பொறியியல் படிக்கிறோம். அந்தப் படிப்பில் நமக்கு அடிப்படை எதிர்பார்ப்பு என்ன? தொழில்கல்வி முடித்தவுடன் மாணவர்களால் ஏதாவது சுயமாக ஒரு கண்டுபிடிப்பை தரமுடியும் அல்லது சுயமாக ஒரு தொழிலை தொடங்கும் அளவு அறிவு வரும் என்பது தான். ஆனால் என்ன படித்தோமென்றே தெரியாமல் படிப்பை முடித்து வருபவர்களால், எவ்வாறு தொழில் பண்ண முடியும்? அதனால் தான் வேலை வாய்ப்பை தேடுபவர்கள் வேறு வழி தெரியாமல், ஐ.டி. நிறுவனங்களிடம் சென்று விழுந்து விடுகிறோம்.

மெக்கானிக்கல், சிவில் துறை முடித்தவர்கள் கூட ஐ.டி.க்கு தான் செல்கின்றனர். மெக்கானிக்கல் துறைக்கும் ஐ.டி.க்கும் என்ன சம்பந்தம்? மெக்கானிக்கல் துறையில் முறையாக மாணவர்களுக்கு பயிற்சி தரப்பட்டிருந்தால், அவர்கள் கற்ற அறிவை வைத்து நான்கைந்து பேராக சேர்ந்து, கடன் வாங்கி ஒரு சிறு தொழில் பண்ணலாமல்லவா!

நீங்கள் பொறியியல் முடித்த பின் எத்தகைய மனநிலையில் இருந்தீர்கள்?

நானும் பொறியியல் முடித்து வெளிவரும்போது, அறிவை வளர்த்துகொள்ளாமல் தான் வந்தேன். 80% மதிப்பெண் எடுத்திருந்தேன், இருந்தும் திறமை, ப்ராக்டிகல் அறிவு போன்றவற்றை கற்றுக்கொள்ளாமல் வந்ததால், வேலை கிடைக்காமல் கஷ்டப்பட்டேன். கல்லூரியில் இருந்தவரை பாதுகாப்புடன் இருப்பதாக நினைத்தேன். ஆனால் கல்லூரிக்குப் பின் கண்ணைக் கட்டி காட்டில் விட்டது போல் ஆகிவிட்டது. வேலைக்கான நேர்முகத் தேர்வில், நான் படித்ததை வைத்து ப்ராக்டிகலாக கேள்வி கேட்கின்றனர். எனக்கு ஒன்றுமே தெரியவில்லை.

அதே மாதிரி வேலைக்குச் சேர்ந்த பிறகு தான் பள்ளிகளில் படித்த பல விஷயங்கள் ப்ராக்டிகலாக எவ்வாறு பயன்படுகிறது என தெரிந்தது. இதை எனக்கு பள்ளிகளிலோ, கல்லூரியிலோ யாராவது தெளிவாக சொல்லித் தந்திருந்தால், நான் கூட ஒரு விஞ்ஞானியாக வெளியே வந்திருப்பேன்.

உங்களது “LETS MAKE ENGINEERING SIMPLE” பணிகளை பற்றி.. இந்த ஐடியா உங்களுக்கு எப்படி தோன்றியது?

நமது கல்விமுறையில் மாற்றம்வேண்டும் என்பது அனைவரது விருப்பம். ஆனால்  யாரும் அதற்கான செயலைத் தொடங்குவது போல் தெரியவில்லை.

வேலைக்கு சேர்ந்து ஒரு எழு வருட அனுபவத்திற்கு பின் நாம் ஏதாவது தொடங்குவோமே, என நினைத்து நண்பர்கள் நான்கு பேர் சேர்ந்து இந்த முயற்சியை 2014 ஆம் ஆண்டு ஆரம்பித்தோம். நமக்கு தெரிந்த, நமது நண்பர்களுக்கு தெரிந்த ப்ராக்டிகலான விஷயங்களை வீடியோ பதிவு செய்து போட்டால், படிக்கும் குழந்தைகளுக்கு, ஒரு விஷயத்தை ஏன் படிக்கிறோம் என்ற தெளிவு உண்டாகும் என நினைத்து தொடங்கினோம். ஆரம்பத்தில் குறைவாக இருந்த பார்வையாளர்களின் கருத்துக்களும் ஆதரவும் போக போக பெரிதானது. இதை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளேன்.

முழுதும் இருட்டாக இருக்கும் சூழ்நிலையில் ஒரு தீக்குச்சியையாவது நாம் கொளுத்தினால் தான், வெளிச்சம் பரவும். நம்மை பார்த்து மேலும் சிலர் இது போல் செய்யத் தொடங்குகையில் மாற்றம் மெல்ல நிகழத் தொடங்கும். அதற்கு பதில்  தான் இந்த LETS MAKE ENGINEERING SIMPLEமுயற்சி.

Logarithm பற்றிய உங்கள் வீடியோ பார்த்தேன். எப்படி கடினமான கல்வி பாடங்களை கூட மிக எளிமையாக சொல்லிவிடுகிறீர்கள்?

முதலில் ஒரு கான்சப்டை கையில் எடுத்து விட்டால் அதற்கு ஸ்கிரிப்ட் முழுவதும் எழுதுவேன். ஸ்கிரிப்டிற்கு தேவையான கதைகளை நிறைய தேடி ஆராய்ச்சி செய்து தேர்ந்தெடுப்பேன். அதை எழுதுகையில், என் கிராமத்தில் உள்ள, வயலில் வேலை செய்யும் படிக்காத ஒருவர் அந்த வீடியோ பார்த்தால் கூட, அவருக்கும் 50 சதவீதமாவது புரிய வேண்டும் என நினைப்பேன். வீடியோ பார்ப்பவர்கள் யாராக இருப்பினும், ஆறு வயது குழந்தையாக இருப்பினும் கூட அவர்களுக்கும் புரிய வேண்டுமே என நினைப்பேன்.

ப்ராக்டிகலாக ஒரு கான்சப்ட் எங்கு பயன்படுகிறது என எனக்கு தெரியும், ஆனால் அதை எளிமையாக எடுத்துச்சொல்ல நிறைய புத்தகங்களை படிப்பேன். பெரிய பல்கலைகழகங்களின் பேராசிரியர்களின் வீடியோக்களையும் பார்ப்பேன். நம் நாட்டு கல்லூரிகளை காட்டிலும் அவை முற்றிலும் வித்தியாசமாக இருக்கும். எங்கு இந்த கான்சப்ட் பயன்படும் என்று Application Oriented ஆக அவர்கள் சொல்லித்தருவார்கள். அவைகளையும் பயன் படுத்திக்கொள்வேன்.

முதலில் சொன்ன மாதிரி, சொல்லித் தருபவர்கள் தெளிவாக புரிந்திருப்பது மிக முக்கியம். அடுத்து சொல்லித் தருகையில், நிறைய உதாரணங்களை கொடுப்பேன். கான்சப்டை பற்றி மட்டும் பேசாமல், கதையோட சேர்ந்த கான்சப்டை தயார் செய்வேன். என் வீடியோ பார்ப்பவர்களுக்கு பக்கத்தில் உட்கார்ந்து யாரோ கதை சொல்வது போல இருக்க வேண்டும் என்பது என் விருப்பம்.

வேலையும் செய்துக்கொண்டு இவற்றை செய்வதற்கெல்லாம் எப்படி நேரம் கிடைக்கிறது?

காலை ஒன்பது மணி முதல் மாலை ஆறு மணி வரை அலுவலகத்தில் முழு நேரம் வேலை. வேலை முடித்து வீட்டிற்கு வந்தபின், ஸ்கிரிப்ட் எழுதுவது, அனிமேஷன் வேலைகள், வீடியோ எடுப்பது, எடிட்டிங் வேலைகள் என ஒரு நாளில் சராசரியாக மூன்று முதல் நான்கு மணி நேரம் இதற்காகவே செலவிடுவேன்.

இருக்கும் வேளைகளில் மிக அதிகமாக நேரம் அனிமேஷன் வேலைகளுக்குத் தான் செல்லும். பத்து வினாடிகள் அனிமேஷன் திரையில் வருவதற்கு சுமார் நான்கு முதல் ஐந்து மணி நேரம் தேவைப்படும். அனிமேஷன் காட்டும்போது, பார்வையாளர்களுக்கு உணர்ந்துகொள்வது (VISUALISE செய்வது) மிக எளிதாக இருப்பதால், அதற்கு நிறைய நேரம் ஒதுக்குகிறேன்.

எங்கெல்லாம் பார்வையாளர்கள் அனிமேஷன் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என நினைப்பார்களோ, அங்கெல்லாம் அனிமேஷன் சேர்த்துக்கொள்வேன். கடைசியாக வெளிவரும் ப்ராடக்ட் எனக்கு முழு திருப்தி இருந்தால் தான் யூ-ட்யூபில் பதிவு செய்வேன். அது போல் எல்லா வேலைகளையும் முடித்துவிட்டு சரியில்லை என சில வீடியோவை பதிவு செய்யாமல் கூட விட்டிருக்கிறேன்.

இத்தனை சிரமம் எடுத்து, எவ்வாறு இதை தொடர்ந்து செய்து வருகிறீர்கள்?

அது ஒரு Passion என்று சொல்வேன். நான் ஆரம்ப காலங்களில் வேலையில்லாமல் கஷ்டப்பட்டபோதும், மற்ற நேரங்களிலும் நம் கல்வி முறையில் ஏதாவது மாற்றம் செய்ய வேண்டுமே என நண்பர்களிடம் புலம்பிக்கொண்டே இருப்பேன். நமக்கு பின் வரும் மாணவர்கள் கஷ்டப்படக்கூடாது என்ற எண்ணம் ஆழமாக உருவானது.

ஒரு நாடு வளர வேண்டுமெனில் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தில் அந்நாட்டின் கால்தடம் ஆழமாக பதிய வேண்டும். அதற்கு, தொழில்நுட்பம் மாணவர்களுக்கு சரியான முறையில் சொல்லிக்கொடுக்கப் படவேண்டும்.

நாட்டின் வளர்ச்சி பல விஷயங்களை நம்பி இருப்பினும், என்னை பொறுத்தவரை, தொழில்நுட்பத்தின் பங்கு மிக அதிகமாகவே இருக்கிறது. கல்வித்துறையில் மாற்றம் வராமல், இது சாத்தியமாகாது. எனவே அந்த மாற்றம் எனக்கு ஒரு கனவு போல் ஆகிவிட்டது. கல்வித்துறையில் மாற்றம் ஏற்படுத்த ஏதாவது ஒரு நிறுவனம் கூட நடத்தலாம். ஆனால் வீடியோ எடுத்தல், போட்டோ எடுத்தல் எனக்கு பிடித்த மற்ற விஷயங்கள். இந்த மூன்றையும் ஒன்றாக இணைத்து செய்வதற்கான வாய்ப்பு இந்த பணியில் கிடைப்பதால், தொடர்ந்து செய்ய முடிகிறது என நினைக்கிறேன்.

நீங்கள் சந்தித்த சுவாரசியமான நிகழ்வு அல்லது நீங்கள் வெளியிட்ட வீடியோக்களில் உங்களுக்கு மனதிருப்தி அளித்தவை பற்றி?

எனக்கு ஆச்சரியமாகவும் மிகவும் வருத்தமாகவும் இருந்த ஒரு நிகழ்வு. ஒரு நாள் 15 வருட அனுபவமுள்ள கணித ஆசிரியர் ஒருவர், எனது Logarithm வீடியோவைப் பார்த்து விட்டு, “எனக்கே இப்போது தான் Logarithm என்றால் என்ன என்று புரிகிறது” என்று என்னிடம் தெரிவித்தார். இது என்னை மிகவும் பாதித்தது. இப்படியும் ஆசிரியர்கள் இருக்கின்றனரே? இவர்களுக்கே சரியாக தெரியாமல் பாடங்களை நடத்தினால், மாணவர்களுக்கு எவ்வாறு புரிந்துக்கொள்வார்கள் என நினைத்தேன்.

ஒரு அறிவியல் ஆசிரியர், ஒருநாள் என்னை தொலைபேசியில் அழைத்தார். “எனது வகுப்பில் உள்ள ஒரு மாணவி இருக்கிறார். அந்த மாணவிக்கு அறிவியல் என்றாலே சுத்தமாக பிடிக்காது, அந்த பாடத்தை வெறுக்கும் அளவிற்கு இருந்தார். அவர் இருந்த வகுப்பறையில் ஒருநாள் உங்களின் அறிவியல் வீடியோவை காண்பித்தேன். பின்னர் அவரே உங்களது மற்ற அறிவியல் வீடியோக்களையும் பார்த்து, அறிவியலைப் பற்றி நன்றாக புரிந்து, அறிவியலை விரும்பி படிக்க ஆரம்பித்தார்”  என்று மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்தார்.

எனது “relativity theory” வீடியோவைப் பார்த்துவிட்டு ஒரு இளைஞர், “அண்ணா, உங்களால் தான் எனக்கு வேலை கிடைத்தது” என்றார். எனக்கு ஒன்றும் புரியாமல் எப்படி என கேட்கவும், “சமீபத்தில் ஒரு நேர்முகத் தேர்வில் கலந்துக்கொண்டேன். அப்போது என்னிடம் உங்களுக்கு நன்று தெரிந்த ஏதாவது ஒரு கான்சப்டை விளக்கவும் என கேட்டனர்.  நீங்கள் சொன்ன relative theory யை அப்படியே சொன்னேன். அதை கேட்ட நேர்முகத் தேர்வு அதிகாரிகள், இதெல்லாம் எங்களுக்கே தெரியாதே, உனக்கு எப்படி தெரியும் என்று ஆச்சரியத்துடன் அந்த வேலையை எனக்கு கொடுத்தனர்” என்றார்.

மேலும் சில மாணவர்கள். “உங்கள் வீடியோக்களை பார்த்துவிட்டு, வகுப்பறையில் எங்களுக்கே தோன்றியது போல் அதை சொல்லித்தந்து ஆசிரியர்களிடமிருந்தும், சக மாணவர்களிடமிருந்தும் பாராட்டுக்களை பெறுவோம்” எனவும் சிலர் கூறியதுண்டு.

அது போல், நிறைய சம்பவங்கள் உள்ளன. ஆனால் அந்த 15 வருட அனுபவமுள்ள கணித ஆசிரியர் தெரிவித்த கருத்து தான், நம் கல்வி முறை எத்தனை மோசமாக உள்ளது என தெளிவாக புரியவைத்தது. நாம் செய்ய வேண்டிய பணிகள் நிறைய உள்ளன என உணர்த்தி யோசிக்க வைத்தது.

(மேலும் அதிக சுவாரசியமான தகவல்களும், கருத்துக்களும் உள்ள மீதமுள்ள இவரது பேட்டி, அடுத்த இதழிலும் தொடரும்….)

Likes(83)Dislikes(2)
Share
Dec 142015
 

Intro (800x498)

சுனாமிக்கு நிகரான  பேரிடராய் தமிழகத்தை வதம் செய்து சென்றுள்ளது கடந்த இரண்டு வார கனமழை. தமிழகமே, குறிப்பாக சென்னையும் கடலூரும் வெள்ளக்காடாய் சிக்கித் தவிக்க, இயற்கையின் கோரப்பிடியிலிருந்து மக்களை மீட்டெடுக்க மக்களே களம் இறங்கினர். எத்தனை கோடி பொருட்செலவில் நிவாரண பணிகள், எத்தனை கருணை இதயங்கள், பல மனிதர்கள் இறந்த சோகத்திலும் மனிதத்தன்மை இறக்கவில்லை என நிருபித்தனர். கலி முத்திவிட்டது, நல்லவர்கள் குறைந்துவிட்டனர் என்ற கூற்றெல்லாம் பொய்யானது.

வாட்ஸப்பில் சென்ற வாரம் வந்த ஒரு தகவல். வெள்ள நிவாரண பணிகளை செய்ய சென்ற ஒரு குழுவிடம், நிவாரணத்தை பெற்ற ஒருவர், “நீங்கள் யார், எந்த கட்சியை சேர்ந்தவர்கள், எந்த பின்னணியில் இந்த பணியை செய்கிறீர்கள்?” என கேட்கிறார்.

நிவாரண பணியில் ஈடுபட்ட ஒருவர் மிக அமைதியாக, “சார் பேருந்துகளில், ரயில்களில், பயணம் செய்கையில் ஒரு இளைஞர் குழு எப்போதும் கைபேசியை இயக்கிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்திருப்பீர்கள். சமூக அக்கறை இல்லாமல் எப்போதும் சமூக தளங்களிலும், வாட்ஸப்பிலும் அப்படி என்ன தான் செய்கிறீர்கள் என பெரியவர்கள் பலரும் வசைபாடும் அந்த இளைஞர் கூட்டத்தை சேர்ந்த சாதாரண மனிதர்கள் தான் நாங்கள். எந்த சமூக தளத்தை வைத்து எங்களை திட்டினார்களோ, அதன் மூலம் இன்று பல குழுக்களாக இணைந்து அவர்களுக்கே  வேலை செய்கிறோம்” என்றார்.

நமது B+ வாட்ஸப் குழுவும் இரண்டு முறை நிவாரணப்பணிகளை சமீபத்தில் மேற்கொண்டது. நாம் களப்பணி செய்ய ஈடுபட்டதே ஒரு ஆச்சரியமான செயல். சென்ற சனிக்கிழமை இரவு, வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நம் குழுவும் ஏதாவது செய்யாலாமா என எதேச்சையாகத் தான் விவாதித்தோம், அடுத்த நாளே சென்னை கோடம்பாக்கம் ரங்கராஜபுரத்தை தேர்வு செய்து, அங்குள்ள குடிசைப் பகுதிகளுக்கு நமது குழு பணியாற்றியது மறக்க முடியா அனுபவம்.

அதன் தொடர்ச்சியாக இந்த வாரமும் சென்னை ஷெனாய் நகரை அடுத்துள்ள பாரதிபுரத்திற்கும், அதிகளவில் பெரியளவில் தொண்டு செய்தோம்.

நமது B+ குழுவில் உள்ள வெளிநாட்டு இந்தியர்களும், களப்பணி செய்ய வர இயலாதவர்களும் பெருமளவில் பண உதவி செய்தனர் என்றால், நகரத்தில் இருந்தவர்களோ, பொருள்களை மக்களுக்கு விநியோகம் செய்யும் பணியை ஆற்றினர். குடும்பத்தை மறந்து, கொட்டும் மழையிலும், முழங்கால் வரையிலான சாக்கடை நீரில் நடந்தே, பல வீடுகளுக்கு சென்று கொண்டுவந்த பொருள்களை கொடுத்தோம்.

பொருள்களை வாங்கிய மக்கள் யாரென்று எங்களுக்கு தெரியாது, நாம் யாரென்று வாங்கியவர்களுக்கும் தெரியாது. அங்கு மனிதம் மட்டுமே மேலோங்கி நின்றது.

வாங்கியவர்கள் நம் குழுவிற்கு, நட்பும் இல்லை உறவும் இல்லை, ஆனாலும் முகம் தெரியாத அந்த மனிதர்களுக்கு செய்த சேவையில் எங்கள் அனைவருக்கும் மன நிம்மதி. எங்களைப் போன்றே லட்சக்கணக்கான குழுக்கள், கோடிக்கணக்கான  செலவில் பல நாட்டில் வாழும் தமிழர்களும், இந்தியர்களும் உதவி செய்தது கண்கூடானது. மக்களிடம் ஒரு பெரும் எழுச்சி ஏற்பட்டுள்ள சூழ்நிலை மழைக்குப் பின் அப்பட்டமாக தெரிகிறது.

Intro2 (800x473)

ஒரு புறம் இத்தகைய எழுச்சியைக் கண்டு மகிழ்ச்சி தோன்றினாலும், வேறு கண்ணோட்டத்திலும் இந்த சூழ்நிலையை சற்று பார்க்க தோன்றுகிறது. சென்னையும், கடலோரப் பகுதிகளை சார்ந்த பல தமிழக ஊர்களும், கிட்டத்தட்ட கடல் தளத்தின் நிலையிலேயே அமைந்துள்ளது, அந்த ஊர்களுக்கு இயற்கையின் மூலம் ஏற்பட இருக்கும் பேராபத்தை மீண்டும் உணர்த்தியுள்ளது. இத்தகைய சூழ்நிலையில் இரண்டு விஷயங்கள் என்னுள் சற்று ஆழமாக தோன்றி யோசிக்க வைக்கிறது.

முதலாவதாக, நாம் செய்ய வேண்டிய முக்கிய சமூகப் பணி. மழையெல்லாம் முடிந்தபின் நமது பணி முடிவடைந்துவிட்டது என்று களைந்து விடாது, இந்த இளைய, இணைய சக்தி மீண்டும் களத்தில் இறங்கி தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் செயல்பட நிறைய பணிகள் காத்துக்கிடக்கிறது.

இன்னொரு பேரிடரை தமிழகம் சந்திக்க நேர்ந்தாலும், தேவைப்படும் அனைத்து தற்காப்பு நடவடிக்கைகளையும் செய்து கொள்வது முக்கியம். உதாரணமாக இந்த வாட்ஸப் குழுக்கள் அனைத்தும் இணைந்து, தமிழகத்தில் மூடி மறைந்துள்ள ஏரிகள், கால்வாய்கள், கண்மாய்கள், குளம், குட்டை ஆகியவற்றை தூர்வாரி சீரமைக்கலாம்.

இப்போது ஏற்பட்டுள்ள எழுச்சியின் மூலம் இது போன்ற பல சமூகப் பணிகளை செய்துக்கொள்வது, அடுத்த தலைமுறையினருக்கு நாம் செய்யும் மிகப்பெரிய கடமையாகும். பல நீர்தேக்கங்களை தொலைத்து, மக்கள், அரசாங்கம் என ஒட்டு மொத்த சமுதாயமாக இன்று தோல்வியடைந்துள்ள நாம், இத்தகைய பணிகளை செய்வதன் மூலம் கடந்த காலங்களின் நமது சுயநல தவறுகளை திருத்திக்கொள்ள வாய்ப்பை பெறலாம்.

இரண்டாவதாக,  தமிழகத்தை ஆட்கொண்டுள்ள இலவசம் கலாசாரம். வெள்ளம் இப்போது பல வீடுகளில் பெரும் சேதாரத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது உண்மை. இத்தகைய சூழ்நிலையில் வெள்ள நிவாரண பொருள்களை பாதிப்படைந்த மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளலாம். தவறில்லை. ஆனால் தேர்தல் நேரங்களிலோ மற்ற நேரங்களிலோ கிடைக்கும் இலவசங்களைப் பற்றி நாம் யோசிக்க வேண்டியுள்ளது.

ஃபேன், மிக்ஸி, தொலைக்காட்சி, கணினி என பொருள்களை ஆட்சியாளர்களிடம் எதிர்பாராமல், தாங்கள் நிரந்தரமாக பிழைக்கவும் உழைக்கவும் மக்கள் ஆட்சியாளர்களிடம் கோரவேண்டும். உழைப்பின் உன்னதத்தையும் பலன்களையும் சிறு வயது முதலே அனைவருக்கும் நம் சமூகம் சொல்லித்தரவேண்டும்.

உழைப்பும், தொழில் திறமையும், தொழில் புரியும் வாய்ப்பும் இருந்துவிட்டால், எந்த மனிதனும் அரசிடமோ, மற்ற மனிதர்களிடமோ பிச்சை எடுக்கும் நிலையில் இருக்க மாட்டான். இலவசமாக பெற்று சேமித்த செல்வம் நம்மை ஒருநாள் விட்டுச்செல்லலாம். அனால் நாம் கற்ற தொழில் எத்தகைய பேரிடரிலும் நம்மை காக்கும்.

திருடராய் பார்த்து திருந்தாவிட்டால் திருட்டை ஒழிக்க முடியாது என்ற வரியைப் போல், மக்களாய் பார்த்து திருந்தாவிட்டால் இலவசத்தை ஒழிக்க முடியாது. மன்னன் எவ்வழியோ மக்களும் அவ்வழி என்பதெல்லாம் பழைய காலம். மக்கள் எதை எதிர் பார்க்கிறார்களோ, அதை அரசாங்கம் செய்ய நினைப்பது தான் இந்த காலம். அதனால் மக்களே உழைப்பதற்கு வாய்ப்பையும், சூழ்நிலையையும் அரசிடம் கேட்கத் தொடங்கினால், அரசும் அவற்றை செய்ய முன் வரும்.

அதை தவிர்த்து மக்கள், இனியும், அரசிடம் இலவசங்களை எதிர்பார்த்தால், எந்த முன்னேற்ற கழகம் வந்தாலும் தமிழகத்தை முன்னேற்ற முடியாது.

ஹிரோஷிமா மற்றும் நாகசாகி அணு குண்டு வெடிப்பிற்குப் பின் புல் பூண்டு கூட முளைக்காது என தீர்ப்பு எழுதி முடித்துவிட்ட தங்கள் நாட்டை, உலகே திரும்பி பார்க்குமளவு பொருளாதார முன்னேற்றம் அடைய வைத்த ஜப்பானியர்களின் வெற்றி ரகசியம் கடின உழைப்பு மட்டுமே.

புத்தாண்டு பிறக்க இருக்கும் இந்த வேலையில், இலவசங்களை உதறி தள்ள புது சபதம் எடுப்போம். நம் கைகள் தாழ்ந்து வாங்கும் நிலையிலிருந்து, கைகள் மேலே ஏழுந்து கொடுக்கும் நிலைக்கு உயர்வோம். அதற்கு தேவையான திறமையையும், உழைப்பையும், வாய்ப்புகளையும் பெருக்குவோம்.

இலவசமில்லா புதியதொரு தமிழகத்தை உலகிற்கு காண்பித்து, தன்னிகரில்லா தமிழகம் என்ற பெயரை மீட்டெடுப்போம்.

வரும் புத்தாண்டு புது உத்வேகத்தையும், நல்ல எண்ணத்தையும் தந்து உழைப்பின் பாதையில் நம்மை அழைத்துச்செல்லும் என்ற நம்பிக்கையுடன்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(7)Dislikes(0)
Share
Dec 142015
 

Puzz

சுதீர் தனது அக்கவுன்டிலிருந்து சிறிது பணத்தை எடுப்பதற்காக வங்கிக்கு செல்கிறான். வங்கியில் X ரூபாயும் Y பைசாக்களும் எடுக்க எண்ணினான். ஆனால் வங்கியில் கேஷியர், தவறுதலாக சுதீருக்கு Y ரூபாயும் X பைசாக்களும் கொடுத்துவிடுகிறார். இரண்டு பேருமே, அந்த சமயத்தில் அதை கவனிக்க தவறிவிடுகின்றனர்.

சிறிது நேரம் கழித்து, வங்கியில் வாங்கிய பணத்தில், 20 பைசாக்களை ஒரு கடையில் செலவு செய்த சுதீர், தன்னிடம் இருக்கும் பணத்தை எண்ணிப் பார்க்கிறான். அப்போது அவனிடம் சரியாக அவன் எடுக்க விரும்பிய பணத்தை விட இரு மடங்கு பணம் இருக்கிறது.

கேள்வி இதுதான். அவனிடம் இப்போது எவ்வளவு பணம் இருக்கும்?

சரியான பதில் என்ன? சரியான பதில் உங்களுக்கு தெரிந்தால், எங்களுக்கு bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரியில் ஈ.மெயில் அனுப்பவும். சரியான விடையும், சரியான விடையைக் கூறும் நண்பர்களின் பெயரும், அடுத்த மாத இதழில் வழக்கம் போல் வெளி வரும்…

கடந்த அக்டோபர் மாதம் கேட்கப்பட்ட புதிருக்கு பதில் இதோ..

ராமு மற்ற இவர்களையும் சுடாமல், மேலே காற்றில் சுட வேண்டும். அவ்வாறு அவன் செய்தால், அவன் உயிர் பிழைக்கும் வாய்ப்பு அதிகம் இருக்கும். மற்ற இவர்களில் யாரையாவது ஒருவரை ராமு சுட நினைத்தால், அவன் பிழைக்கும்  வாய்ப்பு மிக குறைவாக இருக்கும்.

சரியான பதில் அளித்தவர்கள்:

சங்கரன், மதுமிதா

Likes(4)Dislikes(0)
Share
Nov 142015
 

img3

விவசாயமா!!! ஆளை விடுங்கள், நான் கஷ்ட்டப்பட்டது போதும், எனக்குப் பின் வரும் தலைமுறையினராவது, ஏதாவது பெரிய நிறுவனத்தில் கால் மேல் கால் போட்டு உட்கார்ந்த இடத்தில் சம்பாதிக்கட்டும் என்று பல விவசாயிகள் வலியினால் புலம்பும் காலம் இது. ஆனால், அப்படிப்பட்ட நல்ல  வேலையை விட்டுவிட்டு, விவசாயம் என்றால் என்ன என்றே தெரியாத ஒரு இளைஞர், விவசாயத்தில் இறங்கி பல சாதனைகளை செய்து வருகின்றார் என்றால் எத்தனை வியப்பான விஷயம்?!

சென்னை திருநின்றவூரை அடுத்துள்ள பாக்கம் என்ற சிறு கிராமம். இங்கு தனது கீரைத் தோட்டத்தை வைத்து 100% இயற்கை வேளாண்மை சாம்ராஜ்யம் அமைத்து இருக்கிறார் திரு.ஜெகன்நாதன். இத்தனை கீரை வகைகளா என ஆச்சரியப் படுத்த வைக்கிறது இவரது கீரைத் தோட்டம். (இவரது இணைய தளம் – http://www.nallakeerai.com)

நல்லக்கீரை எனும் நிறுவனத்தை தொடங்கி, சென்னையில் பலரது வீட்டுக் கதவைத் தட்டி கீரைகளை தந்து வருகிறார். இதை இக்கால பசுமை புரட்சி என்றால் அது மிகையாகாது. இனி அவர் பேட்டியிலிருந்து..

விவசாயம் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசை எப்படி வந்தது?

வேலை செய்துக்கொண்டே கல்வித்துறையில், நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு ப்ராஜக்ட் செய்துக்கொண்டிருந்த சமயம். நன்றாக படிக்கும் ஏழை மாணவர்களுக்கு அவர்கள் வீடு தேடி சென்று ஊக்கத்தொகை கொடுக்க எங்கள் குழுவினர் செல்வது வழக்கம். அப்படி ஒரு நாள் ஒரு மாணவர் வீட்டிற்கு நான் சென்றபோது, விவசாயம் செய்யும் அவர் அப்பா பசியால் வயிற்றில் ஈரத்துணி சுற்றி படுத்திருந்தார். ஏக்கர் கணக்கில் நிலம் வைத்து, உணவை அனைவருக்கும் அளிக்கும் விவசாயி, ஏழ்மையினால் உணவேதும் இன்றி, ஈரத்துணியுடன் படுத்துக்கொண்டிருந்த அந்த சம்பவம் என் மனதை மிகவும் பாதிக்கவே, விவசாயத்திற்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என முடிவெடுத்தேன்.

ஏன் இயற்கை விவசாய முறையை தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்? 

திரு.ஜே.சி.குமாரப்பா எழுதிய  பொருளாதாரம் பற்றிய புத்தகங்களை அந்த சமயங்களில் நிறைய படிப்பேன். அதில் உந்தப்பட்டு, விவசாயத்தை மட்டுமே முக்கியமாக நம்பியுள்ள என் கிராமத்தில், அங்குள்ள கல்லூரி மாணவர்களை வைத்து 1999 ஆம் வருடம், ஒரு மதிப்பாய்வு (survey) செய்தேன். இந்த மதிப்பாய்வில், கிராம மக்கள் செய்யும் செலவுகளில் பெரும் பகுதியாக இருப்பது எது என்று கணக்கெடுத்தோம். 240 குடும்பங்களில், 210 குடும்பங்கள் ஒத்துழைப்பு கொடுத்து மதிப்பாய்வில் பங்கெடுத்தன.

அந்த வருடம் முழுதும் செய்த மதிப்பாய்வில், கிராமத்தினர் 60%ற்கும் அதிகமான தங்களது வருமானத்தை உரம் அல்லது பூச்சிக்கொல்லிக்கும், மாத்திரை மருந்துக்கும், மதுபானத்திற்கும் செலவு செய்கின்றனர் என தெரிய வந்தது. சுமார் 1கோடியே 6லட்ச ரூபாய் ஒரு சிறு கிராமத்தின் மூலம், ஒரு வருடத்திற்கு இந்த மூன்று காரணங்களுக்காக வெளியாவதை தெரிந்துக்கொண்டேன். இயற்கை சார்ந்த வேளாண்மை செய்யும் போது,  உரத்தின் தேவை இல்லாததால், செலவு குறைகிறது என அறிந்து, கிரமாப் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கு இயற்கை விவசாயம் தான் சிறந்தது என இதை தொடங்கினேன்.

விவசாயம் ஆரம்பித்த நாட்களில் நிறைய சவால்களை சந்தித்திருப்பீர்கள். நல்ல வேலையை விட்டு, இப்படி விவசாயத்தில் கஷ்ட்டப்படுகிறோமே என எப்போதாவது வருந்தியுள்ளீர்களா?

நிறைய சவால்களை சந்தித்தேன். ஆனாலும் விவசாயத்தின் மீது நம்பிக்கையும், விருப்பமும் அதிகம் இருந்தது. சில வருடங்களில் விவசாயம் அடைய இருக்கும் பெரிய வளர்ச்சியைப் பற்றி எனக்கு நன்றாக தெரிந்தது. நான் அடைய இருக்கும் இலக்கும் தெளிவாக இருந்தது. 100% விவசாயத்தில் நம்பிக்கை இருந்தது. அதனால் அந்த சவால்களை நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

கார்போரேட்களில் வேலை செய்பவர்கள், கணினி துறையை சேர்ந்தவர்கள், பொறியாளர்கள் என நன்றாக படித்து சம்பாதிப்பவர்கள் சிலரின் பார்வை இப்போது இயற்கை விவசாயம் பக்கம் திரும்பி உள்ளதே? அவர்கள் இதை செய்ய முடியுமா?

என்னைக் கேட்டால் அவர்கள் தான் இயற்கை விவசாயத்தை சிறப்பாக செய்யமுடியும். அவர்கள் அடையும் வெற்றியை பார்த்து தான் மற்ற விவசாயிகள் இயற்கை முறைக்கு மாறுவர். ஏனெனில், பல வருடங்களாக பூச்சிக்கொல்லி மூலம் விவசாயம் செய்து வருபவர்களை, இயற்கைமுறை விவசயாத்திற்கு மாற்றுவது அத்தனை எளிதல்ல. இது செய்தால் நல்லது என்று அவர்களிடம் எடுத்துச் சொல்லி புரிய வைக்க முடியாது. இந்த தலைமுறையினர் இயற்கை விவசாயம் செய்து, அதில் நல்ல முறையில் வெற்றி பெற்று காண்பிப்பதன் மூலம் தான், மற்ற விவசாயிகளும் மாறுவர். அதனால் இளைய தலைமுறையினர் பலர், புது தொழில்நுட்பத்தை இத்துறையில் புகுத்தி வெற்றிப் பெறவேண்டும்.

நீங்கள் வரவேண்டும் என நினைக்கும் இந்த கார்ப்போரேட் ஊழியர்களும் பொறியாளர்களும், லட்சங்களில் சம்பளம் வாங்கும் வாய்ப்பு பெற்றவர்கள்.  விவசாயத்தில் அத்தகைய வருவாய் கிடைக்குமா?

அந்த துறைகளில் என்ன வருமானம் ஈட்டுகிறார்களோ, அதே அளவு விவசாயத்திலும் வாய்ப்புகள் உள்ளது. அதற்கான திட்ட வடிவத்துடன் அவர்கள் வர வேண்டும். லட்சங்களில் சம்பளம் வாங்கிவிட்டு, விவசாயத்தில் சில ஆயிரங்களை சம்பாதிக்க வாருங்கள் என சொல்லவில்லை. அதே அளவு இங்கும் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் வாருங்கள், அவ்வாறு வந்தால், சாதிக்க முடியுமா என்று கேட்டால், கண்டிப்பாக முடியும் என்று சொல்வேன். பொறுமை, ஆர்வம், அர்பணிப்பு இந்த மூன்றும் வேண்டும்.

இயற்கை விவசாயம் என்றால் என்ன என்று கூட தெரியாது, ஆனால் நல்ல ஆர்வம் இருக்கிறது என்று எண்ணி, ஒருவர் இந்த துறைக்கு வர முடியுமா?

கண்டிப்பாக முடியும். என்னையே உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளுங்களேன். ஆரம்பிக்கும்போது எனக்கு சுத்தமாக விவசாயம் தெரியாது. ஒரு கடையில் சென்று பொன்னாங்கண்ணியின் விதை கிடைக்குமா என்றேன், கடைகாரர் சிரித்துக்கொண்டே பொன்னாங்கண்ணியை நட்டு வையுங்கள், அது போதும் என்றார். அந்த நிலையிலிருந்து தான் ஆரம்பித்தேன்.

அதுவும் குறிப்பாக இயற்கை விவசாயத்தில் எந்த முன்னனுபவமும் இல்லாமல் ஆரம்பிப்பது மிக மிக நல்லது. இரண்டாவது, நம் முன்னோரெல்லாம் விவசாயம் செய்தவர்கள் தான். நமது மரபணுவில் விவசாயம் ஆழமாக இருக்கிறது. இது ஒன்றும் நமக்கு முழுவதுமாகப் புதிதல்ல. இப்போது நிறைய பேர் மனதில் விவசாய ஆர்வம் வருவதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

இயற்கை வேளாண்மைக்கு எதிர்காலம் எவ்வாறு இருக்கிறது?

எந்த மனிதருக்கு தான், உயிர்க்கொல்லி விஷம் கொடுத்து பயிர் செய்யப்பட உணவு பிடிக்கும்?  அம்மாதிரி விஷ உணவு வகைகளை யாராவது ஒருவரேனும், சுவைக்காக அல்லது செரிமானத்திற்கு எளிதாக இருக்கும் என சாப்பிடுகிறேன் என்று கூறுவார்களா? கண்டிப்பாக இருக்காது. இன்று நமக்கு வேறு வழி இல்லை, அதனால் அத்தகைய உணவை உண்ணும் சூழ்நிலை.

விஷமில்லாத இயற்கை உணவு கிடைக்கையில், ஒருவர் கூட வேண்டாமென ஒதுக்கமாட்டர்கள் என்பது தான் உண்மை. அத்தனை தேவை (DEMAND) இயற்கை விவசாயத்திற்கு உள்ளது.

அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் ஆங்கில மருத்துவத்திற்கு (GENERIC MEDICINE) இந்தியர்கள் செய்ய இருக்கும் செலவு சுமார் 1.75 லட்சம் கோடி ரூபாய் என்ற ஒரு புள்ளிவிவரத்தை தற்போது ஒரு பத்திரிகையில் படித்தேன். இயற்கை முறையில் விவசாயம் செய்யப்பட்ட உணவினை உட்கொள்கையில், இதற்கான தேவை இருக்காது.

இன்றைய விவசாய நிலை நம் நாட்டில் எவ்வாறு இருக்கிறது?

மத்தியில் சென்ற ஆட்சியின் போது, உச்ச நீதிமன்றம் FOOD CORPORATION OF INDIA (FCI) அதிகாரிகளிடம், நமது உணவுக் கிடங்குகளில் பல லட்சம் டன் உணவுப் பொருள்கள் வீணாகும் நிலையில் உள்ளது, மக்களுக்கு விநியோகம் செய்யலாமே என்று கேட்டது. அப்படி என்றால் தேவைக்கு அதிகமாக அரிசியும், கோதுமையும், சர்க்கரையும் நம்மிடம் இருக்கிறது. அதே சமயம், வருடத்திற்கு ஒரு கோடியே நாற்பது லட்சம் டன் எண்ணையை நாம் இறக்குமதி செய்கிறோம். சராசரியாக ஒவ்வொரு இந்தியனும் ஒரு லிட்டர் இறக்குமதி செய்யப்பட சமையல் எண்ணையை உட்கொள்கிறான். சுத்திகரிக்கப்பட்டது என்ற பெயரில் நம்மை ஏமாற்றி ரசாயனத்தை, பூச்சிக்கொல்லிகளை அதிகளவில் பயன்படுத்திய எண்ணைகளை, சில பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் நம்மிடம் விற்று வருகிறார்கள், நாமும் அதை சாப்பிட்டு உடல் ரீதியிலான பல பிரச்னைகளை வளர்த்துக்கொள்கிறோம்.

இன்னொன்று, உலகிலேயே அதிகம் பருப்புகளை உட்கொள்ளும் நாடு இந்தியா தான். இவைகளை விவசாயம் செய்ய தட்பவெட்ப சுழல் உலகிலேயே இந்தியாவில் தான் சிறந்த முறையில் இருக்கிறது. அனாலும் கொடுமையாக இவைகளை நாம் தான் அதிகளவில் இறக்குமதி செய்கிறோம். பர்மா, ஆப்பிரிகா போன்ற நாடுகளிடம் இருந்து பருப்புகள் வருமா என்று காத்துக்கொண்டுள்ளோம்.

ஒரு புறம் தண்ணீர் அதிகம் தேவைப்படும் அரிசி கோதுமைகளை தேவைக்கு அதிகமாக உற்பத்தி செய்து புழுத்து போக வைக்கிறோம், மற்றொரு புறம், தண்ணீர் அதிகம் தேவைப்படாத எண்ணை வித்தையும், பருப்புகளையும் உற்பத்தி செய்யாமல் இறக்குமதி செய்கிறோம். அரிசி பயிரிடத் தேவையான தண்ணீரில் 10% இருந்தால் கூட பருப்புகளை நாம் விளைய வைக்க முடியும்.

மேலும் எண்ணை வித்துக்களையும், பருப்புகளையும் நாம் பயிரிடும் போது, அதன் வேர் முடிச்சில் நைட்ரஜன் மிகுதியாக இருக்கும். அதனால் நாம் தனியாக யூரியா மூலம் நைட்ரஜனை வரவைக்க வேண்டாம். மேலும் இம்மாதிரியான பயிர் வகைகளில் வரும் தவிடு, பொட்டு, புண்ணாக்கு ஆகியவைகளை வைத்து மாடுகளை வளர்க்க முடியும். இது மாதிரியான பல பயிர் சுழற்சி முறைகளை பின்பற்றுகையில், பல உரங்கள் தேவைப்படாமல் போகிறது என்பது தான் உண்மை.

சாதாரண மனிதர்களாகிய நாம் இதற்கு என்ன செய்ய முடியும்?

நிறைய இருக்கிறது. முதலில் விவசாயம் குறித்த விழிப்புணர்வு வேண்டும். ஒவ்வொரு 30 நொடிகளுக்கும் ஒரு மனிதர் புற்றுநோயால் நம் நாட்டில் இறக்கிறார். இது வெறும் மது பானத்திலோ புகையினாலோ மற்றும் விளைகின்ற பாதிப்பு கிடையாது. பாதிக்கு மேல் மனிதர்களுக்கு சர்க்கரை நோய் வந்துவிட்டது. உடலில் உருவாகியுள்ள அத்தனை விஷம் தான், இத்தனை நோயிற்கும் காரணம். உணவு என்ற பெயரில் விஷம் கலந்த பூச்சிக்கொல்லிகள் செய்த விணை.

விளையும் பொருள்களில் பூச்சிகளை கொல்வதற்கு, பூச்சிமருந்து அடிக்கிறோம் என்கிறார்கள். பூச்சியை கொள்ளும் விஷத்தை அடிக்கிறோம் என்று சொல்கிறார்களா? அது பூச்சுகளை கொள்ளும் விஷம் மட்டும் அல்ல, அதை சாப்பிட்டால் கோழி ஆடு மாடு, ஏன் மனிதன் கூட சாக வேண்டிதான். அப்படி என்றால், அது உயிர்க்கொல்லி விஷம் தானே? அந்த விஷம் கலந்த சாப்பாட்டினை தான் திரும்ப திரும்ப உட்கொள்கிறோம்.

நம் ஈரல்களுக்கு விஷத்தை, உடலில் எங்கு அனுப்புவது எனத் தெரியாது. எனவே, அவை நம் உடலிலேயே செட்டிலாகி விடுகிறது. இதையெல்லாம் அறிந்து, நாம் அனைவரும் சேர்ந்து, கிட்டத்தட்ட இன்னொரு சுதந்திரப் போராட்டம் போன்று, இயற்கை விவசாயத்திற்காக உழைக்க வேண்டிய நேரமிது.

உணவு முறைதான் அடுத்த தலைமுறைக்கு நாம் தரும் பரிசு என்கிறீர்களா?

என் குழந்தைக்கு சிறந்த கல்வி தர வேண்டுமென நினைக்கும் எத்தனை பெற்றோர்கள், ஆரோகியமான உணவு தர வேண்டுமென நினைக்கிறார்கள்? அந்த உணர்வு வேண்டும். நோயற்ற வாழ்வே குறைவற்ற செல்வம். உணவே மருந்து. ஆனால் இந்த வரிகளை மறந்து விட்டோம்.

பிறந்த குழந்தையின் தாய்ப்பாலில் இருந்து ஆரம்பித்து, வாழ்வின் கடைசிநாள் வரை சாப்பிடும் அத்தனை உணவும் ரசாயானம், விஷம் என்றாகிவிட்டது. அடுத்த தலைமுறையின் ஆரோக்கியத்திற்கு நாம் வேலை செய்தே ஆக வேண்டும். வேற வழி இல்லை. மற்றவர்கள் தேவைக்கு கூட இல்லை, குறைந்தது தங்களது வீட்டின் ஆரோக்கியத்திற்கு, ஒவ்வொருவரும் இயற்கை விவசாயத்தை செய்ய ஆரம்பிக்க வேண்டிய நிலையில் உள்ளோம்.

மக்களுக்கு நீங்கள் கூற விரும்புவது?

என் கருத்து அல்ல. திரு.ஜே.சி.குமாரப்பா அவர்கள் கூறியதையே நான் இங்கு குறிப்பிடுகிறேன். தாய்மை பொருளாதாரம், இயற்கை சார்ந்த விவசாயம் மட்டுமே இந்தியப் பொருளாதாரத்தை உயர்த்தும் என 50 வருடங்களுக்கு முன்பே அவர் தெரிவித்துள்ளார். அவர் கூறியதை தான் இன்று ஐ.நா. சபையும் தெரிவித்துள்ளது. அவர் கூறியபடி குறு விவசாயிகளும், இயற்கை விவசாயமும் தான் இன்று உலகிற்கு உணவளிக்க முடியும். அதனால் இயற்கை விவசாயம் நமக்கு மட்டும் இல்லை, ஒட்டு மொத்த நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் வழிவகுக்கும் என்பது என் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.

கீரையில் ஒரு பெயர் எடுத்து விட்டீர்கள். இனி உங்கள் அடுத்த இலக்கு என்ன?

நம் நாட்டில் நடைமுறையில் உள்ள விவசாயத்தில், மக்களின் தேவையை அறிந்து செய்யும் உற்பத்தி திட்டம் கிடையாது. அனால் இயற்கை முறையில் நான் கீரைக்காக செய்யும் விவசாயத்தில் மொத்த தேவை என்ன என்பதை தெரிந்துக்கொள்ள சில வழிகளை செய்து வருகிறேன்.

ஆண்டு சந்தா 4500 ரூபாய் கட்டி எங்கள் நிறுவனத்தில் பதிவு செய்யும் வாடிக்கையாளர்களுக்கு, வாரத்திற்கு ஐந்து வகையான கீரை என, வருடம் முழுதும் அவர்கள் வீட்டிலேயே, இயற்கை முறையில் விளைய வைத்தக் கீரையை டெலிவரி செய்யும் திட்டத்தை தொடங்கியுள்ளோம். இதன் மூலம் எத்தனை வாடிக்கையாளர்கள் இயற்கை முறையை விரும்புகிறார்கள் என்ற புள்ளிவிவரமும், அதற்கேற்றவாறு உற்பத்தியை செய்வதற்கான வழியும் கிடைக்கிறது.

கீரைக்கு அடுத்து, அரிசி, பால், காய்கறிகள், பழங்களை எல்லாம் மக்களுக்கு இயற்கை முறையில் செய்து கொடுக்கலாம். அதற்கான செயல் திட்டத்தை தொடங்கியுள்ளேன். இதை மனதில் வைத்து தான் நல்ல சந்தை என்ற நிறுவனத்தை தொடங்கியுள்ளோம். இது இடைத்தரகர்கள் இல்லாது, விவசாயிகளிடமிருந்து நேராக வாடிக்கையாளர்களிடம் பொருள்களை கொண்டு சேர்க்கும் ஒரு முயற்சியாக இருக்கும்.

இந்த நோக்கத்தில் தங்களை இணைத்துக்கொள்ள பலர் எங்களைத் தொடர்புக் கொள்கின்றனர். அவர்கள் அனைவரையும் ஒன்று சேர்க்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளேன். இயற்கை விவசாயம் பற்றி தெரிந்துக்கொள்ள விரும்புவர்களுக்கும், அதை செய்ய நினைப்பவர்களுக்கும் எங்கள் நிறுவனம் மூலம் உதவி செய்கிறோம்.

Likes(14)Dislikes(0)
Share
Nov 142015
 

1

சில சந்திப்புகள், சில அனுபவங்கள் நம் ஒட்டுமொத்த எண்ண ஓட்டங்களையும் புரட்டிப்போடும் அளவு சக்திவாய்ந்தது. நிகழ்காலத்தின் மகிழ்ச்சியை மறக்க வைத்து, எதிர்கால சிந்தனையுடன் பயணித்துக் கொண்டிருக்கும் நம்மை, இதுபோன்ற சம்பவங்கள் நாம் வாழும்முறை சரிதானா என்று யோசிக்கவைக்கிறது. அது போன்ற ஒரு நிகழ்வு சென்ற ஞாயிற்று கிழமை நடந்தது.

அன்று என் எழு வயது மகனுடன் வீட்டருகே இருக்கும் முடி திருத்தகத்திற்கு சென்றிருந்தேன். அங்குள்ள சோஃபாவில் இரண்டு நபர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். ஒருவருக்கு சுமார் 50 வயது இருக்கும். மற்றொருவர் ஒரு இளைஞர். அந்த இளைஞருக்கு உயரமான விளையாட்டு வீரனின் உடல்வாகு, சுமார் 20 வயது இருக்கும். டி-சர்ட், ஷாட்ஸில், ஏதும் பேசாமல் ஒரு அசால்ட்டான தோரணையுடன் அவர் அமர்ந்திருந்தது, ஏதோ பெரிய சாஃப்ட்வேர் நிறுவனத்தில் வேலை செய்பவர் என்ற எண்ணத்தை வரவழைத்தது.

என் மகனும் அந்த சோஃபாவில் உட்கார விரும்பியதால், இரண்டாவதாக உட்கார்ந்திருந்த இளைஞரை பார்த்து, “சார், கொஞ்சம் நகருங்களேன், பையன் உட்கார விரும்புகிறான்” என்றேன். அந்த இளைஞரோ, கொஞ்சம் கூட கண்டுக்கொள்ளாமல், அதே தோரணையுடன், சற்றும் நகராமல் அமர்ந்தவாறே இருந்தார்.

என்னப்பா இது, ஒரு சிறுவன் உட்கார நினைக்கிறான், இடம் தர மறுக்கிறாரே என நினைத்து, அருகில் இருந்த அந்த முதியவரை நான் பார்க்கவும், முதியவரோ என்னைப் பார்த்து மெலிதாக சிரித்து, “ஒரு நிமிடம்” என்று என்னிடம் கூறிவிட்டு, “விஜய், move a  little bit” என்றவாறே இளைஞனின் கால்களை தன் பக்கம் இழுக்கவே, சோஃபாவில் அமர போதிய இடம் கிடைக்கவும், என் மகன் அங்கு சென்று அமர்ந்தான்.

விஜய்யை மேலும் கீழும் பார்த்த நான், ஒருவேளை நேற்று சனி கிழமை, அதனால் நண்பர்களுடன் சினிமா அல்லது பார்ட்டி என சுற்றிய மப்பில் (Hangover) இருக்கிறாரோ என எண்ணிக் கொண்டேன். அதை ஊர்ஜிதப் படுத்தும் விதத்தில் விஜய்யும் சற்றுக் கூட எங்கள் பக்கம் திரும்பாமல் அதே அலட்சியப் பார்வையுடனே அமர்ந்திருந்தார்.

ஒரு நபர் முடிவெட்டிக் கொண்டு கிளம்பவும், விஜய் முடி வெட்டிக்கொள்ள வாய்ப்பு வந்தது. அப்போது அந்தப் பெரியவர், “come on, let’s go” என விஜய்யை அழைக்க, அப்போது தான் அந்த சம்பவம் நடந்தது.

கைத்தட்டிக்கொண்டே, ஒரு குழந்தையின் பலத்த சிரிப்புடனும் உற்சாகத்துடனும் விஜய் எழுந்தார். பல விதமான ஒலிகளை எழுப்பியதோடு, வித்தியாசமான ரியாக்ஷனை கொடுத்தவாரே, முடிவெட்டும் நாற்காலியின் அருகில் சென்றவரை நாங்கள் அனைவரும் மிகவும் வியப்புடன் கண்டோம்.

முதியவரோ, கொஞ்சமும் சலனம் இல்லாமல், விஜய்யை கவனமாக முடிவெட்டும் நாற்காலியில் உட்கார வைத்துவிட்டு, அவரை பிடித்துக்கொண்டே “that’s all, இன்னும் அஞ்சு நிமிஷத்துல வீட்டுக்கு போயிடலாம், கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ” என்று ஒரு குழந்தைக்கு சொல்வதைப் போல் சொல்லியது எங்களை மேலும் வியப்பில் ஆழ்த்தியது.

“சே, விஜய்யை தப்பாக நினைத்துவிட்டோமே, அவருக்கு ஏதோ பிரச்சினை இருக்கிறது போல” என்று உணர்ந்த நான், குற்ற உணர்ச்சியில், அந்தப் பெரியவரிடமே பேசுவோம் என முடிவு செய்து, “என்ன சார், ஏதேனும்…?” என்றேன் தயங்கியபடியே.

பெரியவர் சிரித்துக்கொண்டே, “பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை சார், இவன் என் பையன். சிறு வயதிலிருந்தே அவனுக்கு ஆட்டிசம் (AUTISM)  என்ற பிரச்சினை. 20 வயது தாண்டியும் சிறு குழந்தைகளிடம் இருப்பதைப் போல பய உணர்ச்சி இவர்களுக்கு இருக்கும். இப்போது இங்கே உட்கார்ந்திருக்கையில் கூட முடிவெட்டிக் கொள்ளவேண்டும் என்ற ஆசை அவனுக்கு இருக்கும், ஆனால் கத்தியோ, கத்திரியோ தன்னை குத்தி ரத்தம் வந்துவிடும் என்ற பயமும் அவனுள் கூடவே இருக்கும்.

இவனைப் போல் உள்ளவர்களுக்கான பள்ளியில் படிக்கிறான். பேசக் குறைவாகத் தான் வரும், ஆனாலும் நாம் பேசுவதை நன்றாகப் புரிந்துக்கொள்வான். பொய் சொல்லமாட்டான். வீட்டில் நாங்களும் யாரும் பொய் சொல்வதில்லை. ஏனெனில், நாம் செய்வதை தான் அவர்களும் செய்வார்கள்” என்றார் உற்சாகம் கலையாமல்.

நடுநடுவே கத்திரியின் முனை பயத்தையும் கூச்சத்தையும் விஜய்க்கு தந்திருக்க வேண்டும். எழுந்து செல்ல பல முறை முனைப்பட்டவரை, கட்டுப்படுத்திக்கொண்டே, “இதோ பார், முடி வெட்ட வெட்ட இன்னும் அழகாய் இருக்கிறாய், ஷேவ் பண்ணிகிறாயா, இன்னும் ஸ்மார்ட் ஆகிடுவ” என்று அவனை ஊக்கப் படுத்திக்கொண்டே என்னிடம் பேச்சைத் தொடர்ந்தார் பெரியவர்.

“சார், விஜய் ரொம்ப சமத்து, அனாவசிய தொந்திரவு கொடுக்கவே மாட்டான், வீட்டில் பாத்ரூம் வரைக் கொண்டு விட்டால் போதும், அவனது வேலையை அவனே பார்த்துக்கொள்வான். ஆனாலும் யாராவது ஒருத்தர் முழு நேரமும் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டுமென்பதால், என் வேலையை சில வருடங்களுக்கு முன் ராஜினாமா செய்துவிட்டு முழு நேரமும் இவனுடனே இருக்கிறேன். என் மனைவியும் நானும் பார்த்துக்கொள்கிறோம்.

விளையாட்டுத் துறையில் அவனுக்கு ஆர்வம் அதிகமாக உண்டு. நீச்சல் மற்றும் ஓட்டப் பந்தையங்களில் கலந்துக்கொண்டு பரிசுகள் வாங்கியிருக்கிறான்”.

முகத்தில் எந்த வித சோகமோ, களைப்போ இல்லாது, அந்தப் பாசமுள்ள, பொறுப்புள்ள தந்தை தன் மகனைப் பற்றி பெருமிதத்துடன், அவனது பாசிடிவான விஷயங்களை அடுக்கிக்கொண்டே சென்றார். அவரைப் பற்றி கேட்டதும், தன் பெயர் ஹரிஹரன் என்றும், பிறந்தது கன்னியாகுமரி மாவட்டம் என்றும், விஜய்யின் ட்ரீட்மென்ட் வசதிக்காக சென்னையிலே செட்டிலாகி விட்டதாகவும் தெரிவித்தார். தன் மகனுக்காக வாழ்வையே தியாகம் செய்த அந்த மனிதனின் மீது பெரும் மரியாதை வந்தது.

“நானும் என் மனைவியும் மகிழ்ச்சியாகவே இருக்கிறோம், இருக்கும் வரை நாங்கள் அவனைப் பார்த்துக்கொள்வோம். அதற்குப் பின் என்ன நடக்கும் என்று நினைத்தால் தான் சிறு வருத்தமாக இருக்கும்” என்று பேச்சை நிறுத்தியவர், பார்ப்போம், அவர் இருக்கிறார் என்று மேலே கையை காட்டி, மீண்டும் உற்சாகத்துடன் சிரித்தார்.

கிளம்பும்போது, “விஜய், இவருக்கு ஹாய் சொல்லு” என்றவுடன், என் முன் அமைதியாக நின்ற விஜய்யைப் பார்த்து “How are you Vijay” என நான் கைநீட்ட, விஜய்யும் என் கையை குலுக்கியவாறே,  “Fine” என்று கூறி சிரித்துக்கொண்டே அங்கிருந்து கிளம்பினார்.

கனத்த இதயத்துடன் என் மகனைத் தேடிய என்னுள் சில கேள்விகள். அவன் செய்யும் சிறு தவறுக்கு எத்தனையோ முறை கோபப் பட்டுள்ளேன்? வீண் கோபத்தை தவிர்த்து அவனுக்கு பொறுமையுடன் எடுத்து சொல்லி இருக்கலாமே என்று தோன்றியது. அருகிலிருந்த என் மகனை அணைத்துக் கொண்டேன். எத்தனையோ ஹரிஹரன்கள் மகிழ்வுடன் இருக்கையில், நமக்கெல்லாம் பிரச்சினையே இல்லை எனவும் இறைவனுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும் எனவும் தோன்றியது.

நாம் அன்றாடம் கவலைப் படும் பிரச்சினைகள் பலவும், நம் மனதில் நாமாகவே ஏற்படுதிக்கொள்பவை. இல்லாதவைகளை பற்றியே சிந்தித்து, கையில் இருக்கும் அழகிய வரமான நிகழ்காலத்தை இழக்கும் நாம், அதை உணருகையில், வாழ்வின் பெரும் பகுதி நம்மைக் கடந்துச் சென்று விடுகின்றது.

“நமக்கும் கீழே உள்ளவர் கோடி” என்ற பொன்னான வாக்கியத்தை நினைத்துப் பார்த்து நிம்மதியை நாடுவோம். வாழ்கையின் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் ரசித்து, அர்த்தமுள்ளதாய் அமைத்துக்கொள்வோம்.

இனிய தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள்!!

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(15)Dislikes(1)
Share
Nov 142015
 

2B8C652400000578-3206031-India_s_Cochin_International_Airport_is_now_the_first_in_the_wor-a-29_1440161749578

 

மணி, சென்னை

சாதிக்கத் தூண்டும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் ஏதும் வருவதில்லையே?

சாதிக்க விரும்புபவர்கள் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளைப் பார்ப்பதில்லையே.


மயுரி, நாகர்கோவில்

கொச்சி விமான நிலையம் உலகின் முதல் சோலார் விமான நிலையம் என பெயரெடுத்து வெற்றிப்பெற்றது பற்றி?

45 ஏக்கரில் 46150 சூரியத் தகடுகள் (SOLAR PANELS) அமைத்து, ஒருநாளில் 60000 யூனிட்கள் வரை மின்சாரம் தயாரிக்க ஆரம்பித்துள்ளார்கள். இந்தியாவிற்கு மட்டுமல்லாது உலகத்திற்கே முன்னோடியாய் இருக்கும் கேரளாவின் இந்த செயல், பாராட்டப் படவேண்டியது மட்டுமல்ல பின்பற்ற வேண்டியது கூட.


வினோதினி, மும்பை

சமீபத்திய லெக்கின்ஸ் கலாச்சாரத்தைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

சமீபத்திய என்பது சரியா என்று தெரியவில்லை. அன்றைய ராஜா காலத்து படத்தில் எம்.ஜி.அர். வீரப்பபா போன்றோர்கள் அணிந்து இருப்பார்களே அது தான் இப்போது பெண்கள் அணிகிறார்கள். லெக்கின்ஸோ புடவையோ நாம் செய்யும் வேலைக்கு சௌகரியமான ஆடை அணிவது தவறில்லை. ஓட்டப்பந்தய வீராங்கனை சேலை கட்டி ஓட முடியுமா? சில மக்களிடம் மந்தை மனப்பான்மை [herd mentality] இருப்பது இயல்பு. ஆகையால், ஆணோ பெண்ணோ அடுத்தவர் போல உடை உடுத்த தயங்குவதில்லை.


பிரசன்னா, மதுரை

மத்திய அரசு கொண்டுவந்துள்ள 3 தங்க முதலீடு திட்டங்களைப் பற்றி?

பலர் தங்கம் வாங்குவதை முதலீடாகவே பார்ப்பதால் கோல்டு பாண்டு திட்டத்துக்கு வரவேற்பு கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது. கோல்டு பாண்ட் திட்டம் அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள திட்டம் என்பதால் மக்களிடையே அதிக வரவேற்பு இருக்கும் என்றே நம்புகிறேன்.


ரவி ஷங்கர், துபாய்

உண்மையிலேயே சகிப்புத்தன்மை நம்மிடம் குறைந்து வருகிறதா அல்லது மீடியாக்களின் வளர்ச்சியினால் எல்லா விஷயங்களும் வெளியே தெரிய ஆரம்பித்துள்ளதா?

“எதையும் வெறுக்காமல் மதிக்க வேண்டும் என்னும் கொள்கையை நாங்கள் நம்புவதோடு, எல்லா மதங்களும் உண்மை என்று ஒப்புக் கொள்ளவும் செய்கிறோம்.” என்ற சுவாமி விவேகானந்தரின் சிகாகோ சொற்பொழிவு இன்றும் உண்மை என்றே நம்புகிறேன்.
சகிப்புத்தன்மை குறையவில்லை. ஆனால் அவசரத்தன்மை, பொறுப்பின்மை, பொறுமையின்மை போன்றவை கூடியுள்ளதாக தெரிகிறது.


சரவணன், ஹைதராபாத்

தேசத்தின் பழம் பெருமைகளைப் பேசிக் கொண்டிருப்பதால் பயன் உண்டா?

பேசிக் கொண்டு மட்டும் இருந்தால் பழசோ புதுசோ பெருமை இல்லை. ஆனால், முன்னேறுவதற்கு பழம் பெருமையைப் பற்றி தெரிந்து வைத்தல் நமது நாட்டிற்கு மிக மிக அவசியம்.

“பழம் பெருமையும், தற்கால அவல நிலையும், எதிர் கால கனவும் உள்ள இளைஞர்களே இந்தியாவை முன்னேற்றுவர்” என்ற அரவிந்தர் வார்த்தை பொய்யாகுமா?


மாலதி, திருவண்ணாமலை

கோயில்களில் செய்யும் அபிஷேகங்கள், பிரசாதங்கள் போன்றவற்றை வீனடிக்காமல், ஏதெனும் குழந்தைகள் காப்பகங்களுக்கு கொடுத்தாக வேண்டுமென்ற சட்டம் வந்தால்?

அனைத்துமே சட்டத்தின் மூலமாக தான் நிறைவேற வேண்டும் என்றில்லை.

பிறகு கல்வியின் அவசியம் என்ன? நமது கல்வி ஓர் மனிதனிடம் சமுதாயத்தின் மேல் அக்கறையை வளர்க்க வேண்டும். சக மனிதன் மேல் பரிவு வந்தாலே பாதி சங்கடங்கள் குறையும்


சுந்தர், சேலம்

Oct 31 வல்லபபாய் படேல் பிறந்ததினம். அவரைப் பற்றி..

யார் இந்த வல்லபபாய் படேல் – என்ற கேள்வியை எழுப்பினார் ராஜகோபாலாச்சாரியார். அதற்கு அவரே பதிலும் தந்தார்: ஓயாத உத்வேகம், என்றும் சாயாத துணிவு, மாறாத தன்னம்பிக்கை, மலை போன்ற ஆற்றல் – ஆகியவற்றின் ஒட்டுமொத்த வடிவமாக அவதாரம் எடுத்து வந்தவர்தான் இந்த வல்லபாய். இவரைப் போன்ற இன்னொருவரை நாம் மீண்டும் காணப் போவதில்லை என்றார். மூதறிஞரே சொன்னப் பிறகு இனி நான் இல்லை வேறு எவர் எதை சொல்ல.


ஜோசப், சென்னை

நமது பாடங்களில் வரலாறு திரிக்கப்படுகின்றனவா?

திரிக்கப்படுகின்றதா என தெரியவில்லை. ஆனால், மறைக்கப் படுகிறது.. பல பக்கங்களை அலெக்சாந்தருக்கு ஒதுக்கியவர்கள் அரைப் பக்கத்தில் ராஜராஜ சோழனை ஒடுக்கிவிட்டார்களே!


முருகேசன், திருப்பதி

விவசாயத்தில் தற்போதைய சவால்களினால், விவசாய நிலத்தை விற்று, பலர் வேறு வேலைகளுக்கு செல்லும் தற்போதைய நிலை தொடருமா?

தொடரவேண்டுமா? கார்பொரேட் துறையினர் சிலர் விவசாயம் பக்கம் வரும் போது பரம்பரை விவசாயி வெளியில் போகலாமா?

வள்ளுவன் என்ன சொல்கிறான் பாருங்கள்:

சுழன்றும் ஏர்ப் பின்னது உலகம் அதனால் 
உழந்தும் உழவே தலை [1031]

உலகம் பல தொழில் செய்து சுழன்றாலும் ஏர்த் தொழிலின் பின் நிற்கின்றது, அதனால் எவ்வளவு துன்புற்றாலும் உழவுத் தொழிலே சிறந்தது.

Likes(1)Dislikes(0)
Share
Nov 142015
 

Kavithai

உன்னோடு மட்டும் பேசுவதற்கு

ஓராயிரம் அந்தரங்கத் தகவல்களை

என்னிடத்தில் தேக்கியிருக்கிறேன்!

 

நாம் சந்திக்காத இடைவெளியில்

கிடைத்த பயண அனுபவங்களை

உணர்வு மாறாமல் பகிர வேண்டும்!

 

நான் பெற்ற பெருமித கணங்களை

ஒரு துளியும் விடாமல் ஒப்புவித்து

உன்னையும் குதூகலமாக்க வேண்டும்!

 

நாமிருவரும் பழகிய நண்பர்களையும்

அறிமுகமில்லாத புதிய முகங்களையும்

ஒன்றாய் சேர்ந்து அலசிட வேண்டும்!

 

நீ அருகில் இல்லாத பொழுதுகளில்

பட்ட துயரம் அத்தனையும் சொல்லி

உன் தோளில் சாய்ந்திட வேண்டும்!

 

புதிதாய் தோன்றிய எண்ண ஓட்டங்களை

நம் பழைய வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிட்டு

காலத்துக்கு ஏற்றவாறு மாறிட வேண்டும்!

 

நம் இருவரின் நட்புக்கு வலு சேர்த்த

ஆனந்தமான மலரும் நினைவுகளை

ஒய்யாரமாய் அசைபோட வேண்டும்!

 

உன்னோடு மட்டும் பேசுவதற்கு

ஓராயிரம் அந்தரங்கத் தகவல்களை

என்னிடத்தில் தேக்கியிருக்கிறேன்!

ஆனால்….

அமர்ந்து பேச இருவருக்கும் நேரமில்லை!

– கலாவதி

Likes(2)Dislikes(0)
Share
Nov 142015
 

IMG-20151027-WA0015

நண்பர் 1: இன்று அமெரிக்காவில் இரண்டு சூரியன் உதித்துள்ளது, நான் அனுப்பிய அந்த வீடியோவைப் பாருங்கள்.

நண்பர் 2: இரண்டு சூரியனா, இது உண்மையான செய்தியா இல்லை ஃபேக்கா?

நண்பர் 1: எனக்கு தெரியாது நண்பரே, எனக்கு வந்ததை அப்படியே ஃபார்வார்ட் செய்தேன். இந்த குழுவில் யாருக்காவது இது பற்றித் தெரிந்தால் தகவல் தரவும்.

நண்பர் 3: இது உண்மையில்லை. இது வதந்தி தான். நான் கூகுளில் தேடினேன், இது போன்ற ஒரு சம்பவம் நடந்ததாக தெரியவில்லை.

நண்பர் 1: மிக்க நன்றி நண்பா..

நண்பர் 4: இது குறித்து கூகுளிலும், யு-ட்யுபிலும் தேடினபோது, இந்த பால் வழி மண்டல (Milky Way Galaxy) புகைப்படம் சிக்கியது. என் மகனும் என்னருகில் உட்கார்ந்து,  நம் பால் வழி மண்டலத்தை பற்றிய விவரத்தைக் கேட்கிறான். இந்த விவாதத்தை தொடக்கி வைத்ததற்கு உங்கள் அனைவருக்கும் நன்றி. உங்களால் தான் அவனுக்கு இதை காண்பிக்க முடிந்தது.

இந்த புகைப்படத்தை பார்க்கையில், ஒரே சூரியன் தான் இருக்கிறது. அதனால் வேறு ஏதேனும் கோல் எப்போதாவுது பூமிக்கு அருகில் வந்தபோது, இரண்டாவது சூரியன் வந்தது போல் ஒரு பிம்பம் இருந்திருக்குமோ?

நண்பர் 5: இன்னொரு கோலாக இருந்தாலும் அவ்வளவு பெரிதாக வர வாய்ப்பில்லை.

நண்பர் 1: அந்த இரண்டாவது சூரியன் நம் நாட்டிற்கு வரவில்லை. அமெரிக்காவில் தான் தெரிந்தது.

நண்பர் 4: ஒகே நண்பரே. அமெரிக்கா என்று சொன்னதால் இதை விட்டுவிடுவோம். நம்ம நாட்டிலேயே நிறைய பிரச்சினை இருக்கே, அதை டீல் பண்ணுவோம்

நண்பர் 1: இரண்டு சூரியன் கண்டதான தகவலுக்கு மேலும் சில தகவல்கள்👇👇

வளிமண்டலத்தில் ஏற்படும் சில மாற்றங்களால், சூரியன் அல்லது சந்திரனின் பிம்பத்தின் காரணத்தால் பார்ப்பவர்கள் கண்களுக்கு இரண்டு சூரியன் அல்லது இரண்டு சந்திரன் போல தெரியும் என அறிவியலாளர்கள் தெளிவுபடுத்தி உள்ளனர். மேலும் இந்த இரட்டை சூரியன் 2011 ம் ஆண்டு சீனாவில் பார்க்கப்பட்டதாகவும், பின்பு அமெரிக்கா, கனடா போன்ற நாடுகளில் தெரிந்ததாகவும் இணையத்தில் செய்திகள் இருக்கின்றன.

இது நேற்று இன்று நடப்பதல்ல. சூரியன் உதிக்க துவங்கிய காலத்தில் இருந்து நடக்கிறது.

இதற்கு பெயர் “சண் டாக்” sun dog. காற்றில் இருக்கும் பனித்திவலைகளால் ஏற்படும் ஒளி பிரதிபலிப்பால் இரண்டு சூரியனோ அதற்கு மேற்ப்பட்ட சூரியன்களோ தெரிவது போன்ற தோற்றம் ஏற்படும்

மேலும் விவரங்களிற்கு கூகுளில் Sun dog ணு அடிச்சு பாருங்க..

நண்பர் 6: மிக சரி. நான் கூட இந்த விவரத்தை ஒரு முறை படித்துள்ளேன். இது மாதிரியான தோற்றம் வட துருவத்திலும், தென் துருவத்திலும், அங்குள்ள தட்பவெட்ப சூழ்நிலையால் அடிக்கடி ஏற்படுவதுண்டு.

Likes(1)Dislikes(0)
Share
Oct 142015
 

e339fa41-6a58-4932-825e-503d1d72f5d7.Burma_

நண்பர்களே, இந்த மாத B+ இதழில், “உலகத் தமிழர்கள்” என்ற ஒரு பகுதியை ஆரம்பித்துள்ளோம். பல்வேறு நாடுகளில் குடிப்பெயர்ந்து வாழ்ந்து வரும் தமிழர்களின் நிலை என்ன என அறியும் ஆர்வத்துடனும், நோக்கத்துடனும் இந்தப் பகுதியை ஆரம்பித்துள்ளோம். (இந்தப் பகுதியில், நீங்கள் இருக்கும் நாட்டில் தமிழர்களின் நிலையை உலகத்தில் உள்ள அனைத்து தமிழர்களும் அறிய வேண்டும் என நீங்கள் விரும்பினால், உங்கள் பெயர் மற்றும் வாழும் நாட்டின் பெயரை மட்டும் bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரிக்கு மெயில் அனுப்பவும்)

இந்த மாத “உலகத் தமிழர்கள்” பக்கத்தில், பர்மா நாட்டைப் பற்றி காண்போம். அங்கு ஆறு தலைமுறைகளாக செட்டிலாகியிருக்கும் குடும்பத்தை சேர்ந்த திருமதி.நாமகள் அவர்களின் பதில்களை காணலாம்.

பர்மாவின் சிறப்புகள் என்ன? உங்களுக்கு பர்மாவில் பிடித்த விஷயங்கள் என்ன?

இயற்கை சூழல் மற்றும் வேளாண்மை. நதிகள் இங்கு தேசிய மயமாக்கப்பட்டதால், விவசாயம் செழிப்புடன் இருக்கிறது.

எத்தனை வருடங்களாக அல்லது தலைமுறையினராக பர்மாவில் உள்ளீர்கள்? தமிழ் படிக்கத் தெரியுமா?

ஆறு தலைமுறையினராக எங்கள் குடும்பம் இங்கு வாழ்ந்து வருகிறோம். எனக்கு தமிழ் நன்றாக எழுத, படிக்க, பேசத் தெரியும். என் அம்மா எனக்கும், என் பாட்டி என் அம்மாவிற்கு தமிழைக் கற்றுக் கொடுத்தனர்.

உங்கள் உணவு வகைகள் என்ன?

அம்மியில் அரைத்து சமைக்கும் தமிழர் பாரம்பரிய உணவு முறை தான். சில பர்மா உணவுளும் சேர்த்து சாப்பிடுவோம்.

எத்தனை தமிழர்கள் மொத்தம் பர்மாவில் இருப்பார்கள்?

சரியான கணக்கெடுப்பு இதுவரை இல்லை. சுமார் 20லட்சம் பேர் வரை இருப்பார்கள் என சில தகவல்கள் உள்ளது.

தமிழர்கள் பொதுவாக என்ன பணிப்புரிவர்?

பொதுவாக வியாபாரம் மற்றும் விவசாயம் செய்கிறார்கள்.

அரசு/தனியார் அலுவலகங்களில் தமிழர்களின் வாய்ப்புகள் உண்டா?

எல்லா இடத்திலும் அடையாள அட்டை கேட்கப்படுவதாலும், சில இன வேறுபாடு பார்ப்பதனாலும், அரசு மற்றும் தனியார் வேலைகளில் தமிழர்கள் குறைவு தான்.

தமிழ் மக்கள் தங்கள் தமிழ் பெயரோடு சேர்த்து பர்மாவின் பெயரும் வைக்க காரணம் என்ன?

எத்தனை தலைமுறை வாழ்ந்தாலும் குடியுரிமை வாங்கும் நிலை மிகவும் கடினமாக உள்ளது. இனவெறுப்பு காட்டப்படுவதும் ஒரு காரணம்.

என்ன படித்தீர்கள்? எந்த பள்ளியில் படித்தீர்கள்? தமிழர்கள் எங்கு பொதுவாக  படிப்பர்?

நான் கணினி பொறியியல் படித்தேன். அரசு பள்ளி மற்றும் கல்லூரியில் படித்தேன். தமிழர்கள் இந்நாட்டில் யாங்கோன், மோன், அயிராவதி, பகோ, போன்ற  மாநிலங்களில் அதிகமாக வசிக்கிறார்கள்.

இந்திய அல்லது தமிழக கலாச்சாரத்தையோ பழக்கங்களையோ இத்தனை வருடங்கள் கழித்தும் கடைப்பிடிக்கின்றீரா? ஏதாவது அப்படி உண்டெனில் கூறுங்களேன்..

அத்தனையும் சற்றும் மாறாது கடைப்பிடிக்கிறோம். பொங்கல் பண்டிகை உட்பட தமிழர் கலாச்சாரங்கள் அனைத்தையும் செய்து வருகிறோம். ஜல்லிக்கட்டுக் கூட நடத்துகிறோம்.

தமிழர்கள் பெருவாரியாக வாழும் இடங்களில் வேட்டி, துண்டு, சட்டையுடன் காட்சியளிப்பார்கள். மற்ற இடங்களில் பர்மியரைப் போலவே வாழ்கின்றனர்.

பர்மாவில் உள்ள நம் கோவில்கள் பற்றி..

பிரசித்திப் பெற்ற பிலிக்கன் கோவில் உட்பட நிறைய உள்ளது. திருவிழா, கும்பாபிஷேகம் என அனைத்தும் சிறப்பாகவே நடக்கும்.

தமிழ்நாடு குறித்து எந்தெந்த விஷயங்களில் ஆர்வம் உள்ளது?

சினிமா மற்றும் அரசியல்

தமிழகத்தின் உதவி வேண்டுமென்றால் எந்தெந்த விஷயங்களில் உங்களுக்கு தேவைப்படும்?

தமிழ் மொழி வளர்ச்சிக்கு மற்றும் பர்மா வாழ் தமிழர்களின் அரசியல் விழிப்புணர்விற்கு

இந்தியா வருவதுண்டா? வந்தால் என்ன செய்வீர்கள்? இங்கு யார் இருக்கிறார்கள்?

கோவில் வேண்டுதலுக்கும், உறவினர்களை சந்திக்கவும் இந்தியா வருவதுண்டு. சிலர் தொழில் ரீதியாகவும் வருவார்கள்.

தங்களைப் போல் பர்மாவில் தங்கிவிட்ட தமிழ் மக்களுக்கு என்ன கூற விரும்புவீரகள்?

தமிழை நேசியுங்கள். இன மொழி அடையாளங்களை காப்பாற்றுங்கள். தமிழர்கள் பர்மாவில் தன்மானத்தோடு வாழ, முக்கியமான தேவை ஆட்சி அதிகாரத்தில் பங்கேற்பு. அதற்காக ஒற்றுமையுடன் வழி தேடுங்கள். இனத்திற்காக குரல் கொடுங்கள்.

—– X ——

(இந்தப் பகுதியில், நீங்கள் இருக்கும் நாட்டில் தமிழர்களின் நிலையை உலகத்தில் உள்ள அனைத்து தமிழர்களும் அறிய வேண்டும் என நீங்கள் விரும்பினால், உங்கள் பெயர் மற்றும் வாழும் நாட்டின் பெயரை மட்டும் bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரிக்கு மெயில் அனுப்பவும்)

Likes(17)Dislikes(0)
Share
Oct 142015
 

offer-Sandals-Halcyon-Beach-Saint-Lucia-660-425x250

இத்தாலி நாட்டின் தெற்கு பகுதியில் உள்ள அழகிய பெரிய தீவு சிசிலி. சரியாக மத்தியத் தரைக் கடலின் நடுவில் உள்ள அந்த தீவில் சுற்றுலா விடுதி ஒன்றை தமக்குச் சொந்தமாக வைத்திருந்தார் ரெக் கிரீன் என்ற அமெரிக்கர்.

அக்டோபர் மாதம் 1994 ஆம் ஆண்டு. ரெக் தனது மனைவி மேகி மற்றும்  குழந்தைகளுடன் (நிக்கோலஸ் 7 வயது,  எலினார் 4 வயது), சிசிலியில் உள்ள தனது இல்லத்திற்கு விடுமுறையை கழிக்க, காரில் சென்றுக் கொண்டிருந்தார். பயணத்தின் போது, ரெக்கின் குழந்தைகள் காரின் பின்னிருக்கையில் அமர்ந்து நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

ரெக்கின் காரை பின் தொடர்ந்தவாரே இன்னொரு கார் மிக வேகமாக வந்தது. அடுத்த காரில் வந்த மனிதர்கள் இரண்டு முறை ரெக்கின் காரை நோக்கி துப்பாக்கியால் சுட்டனர். ஆம், பின் தொடர்ந்த காரில் வந்தவர்கள் ஒரு கொள்ளைக் கூட்டத்தினர். ஒரு நகைக் கடையில் கொள்ளை அடித்துச் சென்ற மற்றொரு கூட்டத்தை தேடி வந்த அவர்கள், தவறாக ரெக்கின் காரை வழிமறித்து அந்த தாக்குதலை நடத்தினர். ரெக் தனது இலக்கு இல்லை என தெரிந்தவுடன் அந்த கொள்ளைக் கூட்டத்தினர் வேகமாக அங்கிருந்து மறைந்துவிடுகின்றனர்.

நொடிப்பொழுதில் நடந்து முடிந்த இந்த சம்பவத்தை சற்றும் எதிர்பாராத ரெக் மற்றும் மேகி தம்பதியினர், சற்று சுதாரித்தப்பின், பின்னிருக்கையை திரும்பி பரபரப்புடன் பார்க்க இரண்டு குழந்தைகளும் உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

சற்று நிமிட பயணத்திற்குப் பின், ஒரு சாலை விபத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த ஒரு ஆம்புலன்ஸ் குழு, ரெக்கின் காரை நிறுத்தி உதவி கோரவே, ஆம்புலன்ஸின் வெளிச்சத்தில் ரெக் அப்போது தான், தனது காரின் உள்ளே கவணிக்கிறார். தனது மகன் நிக்கோலஸின் கைகள் மிக மெதுவாக அசைய, அவனது வாயில் நுரை கக்கியிருந்தது. அந்த இரு தோட்டாக்களில் ஒன்று நிக்கோலஸின் பின் மண்டையில் பலமாக தாக்கியிருந்தது.

நிக்கோலஸின் நிலைமை மிக மோசமாக இருக்கவே உடனடியாக அறுவை சிகிச்சை செய்யப் படவேண்டும் எனவும், சிசிலியில் உள்ள பெரிய மருத்துவமணைக்கு அவனைக் கொண்டுச் செல்ல வேண்டுமென அங்குள்ளவர்கள் அறிவுறுத்தினர். நிக்கோலஸ் அங்குள்ள தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதிக்கப் பட்டு, சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டான்.

ஆனால் அங்குள்ள மருத்துவர்களோ, நிக்கோலஸின் நிலைமை மிகவும் கவலைக்கிடமாக உள்ளதாகவும், தங்களது நம்பிக்கை சிதைந்து விட்டதாகவும் ரெக்கிடம் தெரிவித்தனர். இரண்டு நாட்கள் மேலும் கடந்தது. மருத்துவர்கள் ரெக் தம்பதியினரிடம், நிக்கோலஸ் கிட்டத்தட்ட இறந்துவிட்டதாகவும், மூளையின்  செயல் இழந்து விட்டதாகவும் தெரிவித்தனர்.

நிக்கோலஸ் இல்லாத வாழ்க்கையை நினைத்துக் கூட பார்க்கமுடியாமல் மாபெரும் துயரத்துடன் நின்றுக் கொண்டிருந்த ரெக்கிடம், மேகி தயக்கத்துடன் “நம் மகன்   நிக்கோலஸ் இறப்பது உறுதியாகி விட்டது, அவனது உறுப்புகளையும் திசுக்களையும் நாம் ஏன் தானம் செய்யக்கூடாது?” என கேட்கிறார்.

அந்த நிலையில், ரெக்கிடம் இரண்டு வழிகள் இருந்தன. காலம் முழுதும் அப்படி ஒரு சம்பவம் நடந்துவிட்டதே என எண்ணி உலகின் மீது வெறுப்பை அள்ளி வீசுவது அல்லது நிக்கோலஸின் உறுப்புகளை தானம் செய்வது மூலம் சில முன்பின் தெரியாத மக்களுக்கு பேருதவியாய் இருப்பது.

நிதானமாய் யோசித்த ரெக்கின் மனதில் சிறு மாற்றம் ஏற்பட்டது. “மேகி சொல்வது சரிதான், இனி நிக்கோலஸின் உடல் அவனுக்கு தேவைப் படாது, குறைந்தபட்சம் வேறு எவருக்கேனும் தேவைப்படட்டுமே” என எண்ணி அதற்கு ஒத்துக்கொள்கிறார். அந்த மாபெரும் துயர நேரத்திலும், ரெக் எடுத்த அந்த உன்னதமான முடிவு, ஐந்து முன்பின் தெரியாத மனித உயிர்களை காப்பாற்றியது.

தங்கள் நாட்டில் சுற்றுலா வந்த ஒரு வேறொரு நாட்டின் குடும்பத்திற்கு ஏற்பட்ட   அந்த துயர சம்பவத்திற்கு இத்தாலி மக்கள் மிகவும் வருந்தினர். ஆனால் அந்த நிலையிலும், தங்களின் ஐந்து குடிமகன்களின் உயிரைக் காப்பாற்றிய அந்த அமெரிக்க குடும்பத்தின் தியாக குணம், இத்தாலி நாட்டு மக்களை அதிர்ச்சியிலும், ஆச்சரியத்திலும் உறைய வைத்தது.

ரெக் குடும்பத்தின் இந்த தியாக உணர்வு, இத்தாலி, பிரிட்டென் மற்றும் அமெரிக்காவின் நாழிதள்களில் முக்கிய செய்தியாக பல நாட்கள் வெளிவந்தன.

நிக்கோலஸின் ஒவ்வொரு உறுப்பும் எங்கு யாருக்கு பயன்பட்டன என்று ஒவ்வொரு கட்டமாய் ஊடகங்கள் மக்களுக்கு “நிக்கோலஸின் பரிசு” என்ற தலைப்பில் காண்பித்தன.

இத்தாலியில் அந்த சம்பவத்திற்கு பின், உறுப்பு தானம் நான்கு மடங்காக உயர்ந்தது. நிக்கோலஸின் பெயர் இத்தாலியில் பல பள்ளிகளுக்கு, சாலைகளுக்கு, பூங்காக்களுக்கு சூட்டப்பட்டது.

ரெக்கிற்கு இப்போது 80 வயதை தாண்டிவிட்டது. அவர் குடும்பம், இன்று கூட நிக்கோலஸிற்கு நடந்த அந்த துயர சம்பவத்தை நினைத்து கண்ணீர் விடுகின்றனர். ஆனாலும் பல நாடுகளுக்கு சுற்றி உறுப்புகள் தானத்தைப் பற்றி பல அரங்குகளில் எடுத்துறைக்கிறார் ரெக்.

தினமும் பிரிட்டெனில் மூன்று மனிதர்கள், அமெரிக்காவில் 18 மனிதர்கள் என உலகம் முழுதும் ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்கள், ஓராண்டில் உறுப்புகளுக்காக காத்திருக்கும் பட்டியலிலிருந்து இறக்கின்றனர். உறுப்புகள் தானம் சராசரியாக மூன்று அல்லது நான்கு உறுப்புகளை தருவதின் மூலம் மூன்று அல்லது நான்கு குடும்பத்தை பேரழிவிலிருந்து காப்பாற்றுகிறது என்று தீர்க்கமாக கூறுகிறார் ரெக்.

மிகவும் நேசிக்கும் ஒருவரின் உறுப்புகளை தானம் செய்ய மக்கள் ஒத்துழைக்காதது தான், தனக்குள்ள ஒரே வருத்தம் என்று குறிப்பிடும் ரெக், “எங்களுக்கு ஏற்பட்ட துயரம் போல் நடந்து தான் அது போல் ஒரு முடிவு எடுக்கும் மனநிலைக்கு யாரும் தள்ளப்படக் கூடாது” எனவும் “மக்கள் தாமாகவே முன் வந்து தானம் செய்வது பல மக்களின் உயிரைக் காப்பாற்றும்” என்கிறார்.

நிக்கோலஸ் இறந்தும், பல வருடங்களிற்கு பல மனிதர்களின் மனதில் வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கும் வாய்ப்பை ரெக் குடும்பம் ஏற்படுத்தியது.

ரெக் குடும்பத்தினர் செய்த அந்த தியாகத்தினை போல் பல எண்ணற்ற குடும்பங்களும், தனி மனிதர்களும் நம் நாட்டிலும், மற்ற பல நாடுகளிலும் இன்று வரை மருத்துவ துறையில் தியாகம் செய்து கொண்டு தானிருக்கின்றனர்.

எத்தனையோ மருத்துவர்கள் மிக நன்றாக சம்பாதித்த பின்னும், அதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு ஏதோ கிராமத்திலோ, ஏழை மக்கள் வாழும் பகுதிகளுக்கோ சென்று, இலவசமாக மருத்துவம் செய்வதை இன்றும் நாம் பார்த்தும், கேள்விப்பட்டும் தான் வருகிறோம். இதற்கு பல உதாரணப்புருஷர்கள் இன்றும் உள்ளனர்கள்.

இவையெல்லாம் எதற்கு? மனிதர்களின் உயிர்களை வாழவைக்க தங்களால் முடிந்தவற்றை செய்ய வேண்டும் என்ற ஒரு உயர்ந்த எண்ணம் தானே?

ஆனால், நம் சமூகத்தில் பல பெற்றோர்கள், பணம் சம்பாதிக்கும் நோக்கத்தில் தங்கள் குழந்தைகளை மருத்துவ படிப்பிற்கு அனுப்புவதை அன்றாடம் பார்க்கிறோம்.

சக மனிதனின் உயிரை காப்பாற்றும் மருத்துவ துறை உயர்ந்த சேவை செய்வதற்கான துறை என்ற எண்ணம் நம் அனைவர் மனதிலும் தோண்ற வேண்டுமே தவிர, அந்த உயிரை வைத்து விளையாடி பணம் சம்பாதிக்க நினைக்கும் வியாபார களமாக மாற்றும் எண்ணம் வரக்கூடாது.

தனி மனிதனின் தூய்மையான சிந்தனை, சுயநலமின்மை, சமூக அக்கறை இவைகள் தான் இந்த நேரத்தின் தேவையாக உள்ளது.

மாற்றம் நம் அனைவரிடத்திலும் வரவேண்டும்.

மாற்றம் வரும் என்ற நம்பிக்கையில்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM.

Likes(12)Dislikes(0)
Share
Oct 142015
 

krishna-godavari-link

நண்பர்களே, நமது B+ இதழிற்காக திரு.சாரதி அவர்கள், வாசகர்களின் கேள்விகளுக்கு ஒவ்வொரு மாதமும் பதில் அளிக்க உள்ளார். இதுவரை வாசகர்கள் மற்றும் நண்பர்களிடமிருந்து நமது B+ இதழிற்கு ஈமெயிலில் வந்த கேள்விகளுக்கும், கருத்துகளுக்கும் திரு.சாரதி இந்த மாதம் பதில் அளித்து உள்ளார்.

*** குறியிட்ட கேள்வி இந்த மாதத்திற்கான சிறந்த கேள்வியாக தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டுள்ளது

(நீங்களும் உங்கள் கேள்விகளை கேட்க விரும்பினால், உங்கள் பெயர், ஊர், கேள்வி ஆகியவற்றை bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரிக்கு மெயில் அனுப்பவும்.)


ரஞ்சித், தஞ்சாவூர்

நம் நாட்டினர் அயல் நாட்டினர்களிடமிருந்து கற்க வேண்டிய ஒரு விஷயம் என எதை சொல்வீர்கள்?

காலந்தவறாமை.


ஷாகுள் ஹமீத், வந்தவாசி

*** அரசு செய்யும், அதிகாரிகள் செய்வார்கள் என இல்லாமல், தேச நலனுக்காக சாதாரன மக்களாகிய நாம் செய்ய வேண்டிய கடமைகள் ஏதேனும் உண்டா?

இந்த தேசம் ஆட்சியாளர்களுக்கும் அரசு அதிகாரிகளுக்கும் மட்டும் தானா என்ன? அனைவருக்கும் கடமைகள் உண்டு. நமது அரசியல் சாசனம் ஷரத்து 51A-ல் குடிமகனின் கடமைகள் என்ன என்று ஓர் பட்டியல் இட்டுள்ளது. அதை படிக்க நேரமில்லையெனில், ஓர் செடியையாவது நடுவது நல்லது.


கீதா, திருச்சி

அன்றாட உணவிற்கே கஷ்டப்படும் மக்களிடம் தேசம் குறித்த கடமைகளையும், விழிப்புணர்வையும் எப்பொழுது ஏற்படுத்த முடியும்?

உணவிட்டப் பிறகு.


சுப்பிரமணி, மதுரை

நம் நாட்டில் அனைத்து நதி நீர் இணைப்பு சாத்தியமாகுமா?

குஜராத் மற்றும் ஆந்திரம் பதில் சொல்லியுள்ளதே!


ரவிச்சந்திரன், சென்னை

ஏன் நம் நாட்டில் வெளிநாட்டு மோகம் அதிகமாக உள்ளது?

எப்பொழுதோ எழுத்தாளர்ளார் சுஜாதா சொன்னது- வெளிநாட்டு மோகத்தை மூன்று வகையாகப் பிரிக்கலாம்.

ஒன்று – வெளிநாட்டுப் பொருட்களின்மேல் மோகம்

இரண்டு -வெளிநாட்டுப் பழக்கவழக்கங்களின்மேல்

மூன்று – வெளிநாடு சென்றே ஆகவேண்டும் என்கிற மோகம்.

நல்ல கிராஃபிக் ஆர்ட்டிஸ்ட்டாக இருந்தால் மாக்கின்டோஷ் கணிப்பொறி வாங்கலாம். லெட்டர் அடிக்கவும் கேம்ஸ்விளையாடவும் அதைப் பயன்படுத்துவது முட்டாள்தனம்.

நம் நாட்டில் கிடைக்காத, தரம்வாய்ந்த, விலை குறைந்த வெளிநாட்டுப் பொருட்களை, அவற்றுக்குத் தேவை இருக்கும்போது வாங்கலாம். வெளிநாடு என்கிற ஒரே காரணத்திற்காக, அவற்றை ஒதுக்கத் தேவையில்லை.

வருடத்திற்கு ஒரு முறை துவைத்து போட்டுக்கொள்வதில் சௌகரியம் இருக்கிறது என்றால் ஜீன்ஸ் தாராளமாகப் பயன்படுத்துங்கள். அதை கௌரவம், அயல்நாட்டு பிராண்டு ஜீன்ஸ்தான் உடம்புக்கு ஆகும், அதுதான் பெருமை என்றெல்லாம் சொல்லாதீர்கள்.

வெளிநாடு தாராளமாக செல்லுங்கள். சம்பாதியுங்கள். ஆனால், இந்தியாவைக் கேலி செய்யாதீர்கள்.


சுசிலா, அமெரிக்கா

இளைய தலைமுறையினரிடம் படிக்கும் பழக்கம் குறைந்து வருகிறதா?

பெரியவர்களிடம் பெருகி வருகிறதா? இளைய தலைமுறையினர் பெரியவர்களிடமிருந்து தானே கற்றுக் கொள்கிறார்கள்.


பிரசன்னா, துபாய்

டெக்னாலஜி இத்தனை வளர்ந்தும், எதற்குமே நேரம் இல்லாதது போன்ற மாயை இருக்க காரணமென்ன?

முக்கியத்துவத்திற்கேற்ப செயல்களை அல்லது காரியங்களை வரிசைப்படுத்த தெரியாததே காரணம் என்ற ஞானம் வந்தால் மாயை அகலும்.


பாண்டியன், வெல்லூர்

பெண்களுக்கு மரியாதையும், சமத்துவமும் ஏன் நம் சமுதாயத்தில், முழு அளவில் வரவில்லை?

வேறு ஏதோ ஒரு சமூகத்தில் அல்லது நாட்டில் பெண்களுக்கு மரியாதையும், சமத்துவமும் உள்ளது போல் கேட்கிறீர்கள்?


மைக்கேல், சென்னை

வீட்டில் இருக்கும் பெண்கள், தங்களுக்கு கிடைக்கும் உபரி நேரங்களில் செய்யக்கூடிய சுயமுன்னேற்ற பணிகள் என்ன?

அது என்ன வீட்டில் இருக்கும் பெண்கள்? வேலைக்குப் போகும் ஆண் பெண்கள் உபரி நேரத்தை வீனடிக்கலாமா?


சிவா, சிங்கப்பூர்

தமிழைப் பற்றியும் தமிழர்களின் பெருமை பற்றியும் தமிழ்நாட்டில் உள்ளவர்களை விட, வெளிநாட்டில் வாழும் தமிழர்கள் சற்று அதிக அக்கறை எடுத்துக் கொள்வதுப் பற்றி..

அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளத் தேவையில்லை. கார்கிலிலிருந்து துவங்கி, நம் பிற்பட்ட கிராமங்களில் வயற்புறங்கள் வரை பணிபுரியும் இளைஞர்கள் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் மேல்தான் அதிக மரியாதை வருகிறது. என்னைக் கேட்டால் இங்கேயே இருந்துகொண்டு, எல்லா அசௌகரியங்களுக்கு மத்தியிலும் எதாவது சாதிக்கும் இளைஞர்கள் இந்நாட்டின் கண்கள்!!


(நீங்களும் உங்கள் கேள்விகளை கேட்க விரும்பினால், உங்கள் பெயர், ஊர், கேள்வி ஆகியவற்றை bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரிக்கு மெயில் அனுப்பவும்.)

Likes(4)Dislikes(0)
Share
Oct 142015
 

WA

நண்பர்களே, B+ இதழிற்காக பாசிடிவ் மனிதர்களை ஒருங்கினைத்து ஒரு வாட்ஸப் குருப்பை ஆரம்பித்துள்ளோம். அதில் நல்ல விஷயங்கள் குறித்து தீவிர விவாதங்களும், உரையாடல்களும் நடைப்பெறும். இந்த விவாத மேடை பகுதியில் அங்கு நடக்கும் சில உரையாடல்களை பதிவு செய்கிறோம்.

(இந்த B+ வாட்ஸப் குருப்பில் நீங்களும் சேர விரும்பினால், உங்கள் பெயர், ஊர், மொபைல் எண்ணையும் bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரிக்கு மெயில் அனுப்பவும்.)

நண்பர்1: ஒரு திரைப்படத்தை பார்ப்பதற்கு நான்கு மணிநேரம் கூட ஒதுக்குகிறோம். ஒரு படத்தை பார்பதற்கோ, வேறு ஏதேனும் பொழுதுபோக்கிற்கோ, ஒரு குழுவையும் எளிதாக கூட்டியும் விடுகிறோம். ஆனால், மரம் நடுவது, சுத்தம் செய்வது போன்ற சமுதாய நலனிற்கான செயல்களுக்கு என ஒரு குழுவை சேர்ப்பது மிக கடினமாக உள்ளதே? ஏன் இந்த மனநிலை நம்மில் பலருக்கு இருக்கிறது?

நண்பர்2: நமக்கும் நாட்டுப்பற்று எல்லாம் உண்டு. ஆனால் அது நம்ம இந்தியன் டீம் கிரிக்கெட் ஆடும்போது மட்டும் தான் அது வெளிவரும்..

நண்பர்1: அதை தான் கேட்கிறேன். நாம் ஏன் அப்படி இருக்கிறோம்?

நண்பர்3: சுருக்கமாக சொல்ல வேண்டுமெனில், சுயநலம் அதிகரித்துக் கொண்டே வருகிறது.

நண்பர்1: ஓகே, அது ஒன்று மட்டும் தான் காரணமா?

நண்பர்3: வாழ்க்கை முழுதும் நமக்கு என்ன தேவையோ, அதை மட்டும் தான் செய்து கொண்டே இருக்கிறோம். இரண்டாவதாக, மக்களை சரியான வழியில் அழைத்துச் செல்ல சரியான தலைவர்களும் குறைந்துக் கொண்டே வருகின்றனர். சுயநலமில்லாத இயக்கங்களும் குறைந்துக் கொண்டே வருகின்றது.

நண்பர்2:  அரசாங்கத்தையும், அதிகாரிகளையும் குறை கூறுவதை தவிர்த்து, நாம் என்ன இந்த நாட்டிற்காக செய்யமுடியும் என்ற எண்ணம் ஒவ்வொருத்தர் மனதிலும் வரவேண்டும். முக்கியமாக மக்கள் மனதில் மாற்றம் வேண்டும்.

நண்பர்1: சரியாக சொன்னீர்கள். எந்த இயக்கம் நேதாஜி, பகத் சிங் போன்ற தலைவர்களை வளர்த்தது? அது அவர்களுக்கே தோன்றிய உள் உணர்வு தானே? அது மாதிரி நமக்கு ஏன் தோன்றவதில்லை என்பது தான் கேள்வி. எதாவது ஒரு தொண்டு செய்ய வேண்டுமெனில், ஒரு நிறுவனத்தையோ, இயக்கத்தையோ தேட வேண்டியுள்ளது. இப்போது, குடும்பங்களில் தர்மங்களைப் பற்றி பேசுகிறோமா? வாக்களிக்க கூட பல படித்தவர்கள் சரியாக செல்வதில்லை. அந்தளவிற்கு சமூக அக்கறை குறைய காரணம் என்ன?

நண்பர்5: இன்று, நிறைய மக்களின் நோக்கமே பணம் சம்பாதிப்பதும், பொழுதுபோக்கு விஷயங்களுக்கு பணத்தையும் நேரத்தையும் செலவு செய்வதுமாகவே இருக்கிறது. சமூகமும், பல தரப்புகளிடமிருந்து அதை தான் நமக்கு கற்றுத் தருகின்றது. பள்ளி, கல்லூரி செல்வது அனைத்துமே சம்பாதிக்கதான் என்ற நிலை. நாம் பணத்தின் பின் செல்கிறோமே தவிர, மகிழ்ச்சிக்கும், திருப்திக்கும் பின் இல்லை. சிலர் சமுதாயத்தில் நல்லது செய்துக்கொண்டு தான் இருக்கின்றனர். ஆனால், அது பெரியளவு வெளியே தெரிவதில்லை.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, இதையெல்லாம் உணரக் கூடியவர்கள் அமைதியாக, நமக்கேன் வம்பு என்று செல்கின்றனர் (“The world is bad not because of violence of bad people but because SILENCE of good people”) அல்லது, தற்போதைய நிலைமை இப்படி இருக்கிறதே என்று விமர்சித்து விட்டு செயல்கள் ஏதும் இன்றி இருந்துவிடுகிறார்கள்.

நண்பர்2:  அருமையாக சொன்னீர்கள்.

நண்பர்5: கொஞ்சமாவது மாற்றம் வரவேண்டுமெனில், நல்ல மனிதர்கள் விமர்சனம் மட்டுமே செய்வதை விடுத்து, ஏதேனும் சில நல்ல விஷயங்களையாவது செய்யத் தொடங்க வேண்டும். அவ்வாறு பல நல்ல மனிதர்கள் தனியாகவோ, சேர்ந்தோ, சிறிது சிறிதாக பல நல்ல வேலைகள் செய்வது, நல்வழியில் பெரிய மாற்றத்தை கொண்டு வரும். இது உடனடியாக மாற்றத்தை காண்பிக்க கூடியது அல்ல. இது ஒரு நீண்ட பாதை, ஆனால் அதை தொடங்க இதுவே தருணம்.

— x —-

(இந்த B+ வாட்ஸப் குருப்பில் நீங்களும் சேர விரும்பினால், உங்கள் பெயர், ஊர், மொபைல் எண்ணையும் bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரிக்கு மெயில் அனுப்பவும்.)

 

Likes(2)Dislikes(0)
Share
Oct 142015
 

 

PUBLISHED by catsmob.com

இரண்டு உயரமான மலைக்கு நடுவே ஒரு சின்ன நடைப் பாலம் இருக்கிறது. அந்த இடத்தில் ராமு, ஒரு இளம் திருடன், ஒரு வயதான திருடன் என மூன்று பேர் வந்து மாட்டிக் கொள்கின்றனர். மூன்று பேரிடமும் மூன்று துப்பாக்கிகள் உள்ளன. மூவருள் யாரேனும் ஒருவர் மட்டும் தான் உயிருடன் திரும்பி செல்ல முடியும். அதனால் ஒவ்வொருவரும் மற்ற இரண்டு பேரை சுட்டுவிட்டு கீழே செல்ல துடிக்கின்றனர்.

ராமு மூன்று முறை சுட்டால், ஏதாவது ஒரு முறை தான் சரியாக இலக்கைத் தாக்க முடியும்.

இளம் திருடன் மூன்று முறை சுட்டால், ஏதாவது இரண்டு முறை சரியாக இலக்கைத் தாக்க முடியும்.

ஆனால் வயதான திருடன் திறமைசாலி. அவன் குறி தப்பவே தப்பாது. ஒரு முறை குறி வைத்துச் சுட்டால், எதிர் பக்கத்தில் உள்ள ஆள் காலி.

மூவரும் ஒரு போட்டிக்கு ஒத்துக் கொள்கின்றனர். போட்டியின் விதி இது தான்.  ராமுவில் தொடங்கி, பின் இளம் திருடன், பின் முதிய திருடன் என்ற வரிசையில் அவர்கள் மூவரும் ஒவ்வொருவராக, ஒரு முறை மட்டும் சுட வேண்டும். மூன்று பேரும் ஒவ்வொருவராக, வரிசையாக சுட்டே ஆக வேண்டும்.

ராமு அப்போது யோசிக்கிறான். அந்த ஆபத்திலிருந்து தப்பிக்க அவன் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? அல்லது ராமுவின் எந்த மாதிரி செயல்பட்டால் அவனுக்கு உயிர் பிழைக்கும் வாய்ப்பு அதிகமாகும்?

சரியான பதில் என்ன? சரியான பதில் உங்களுக்கு தெரிந்தால், எங்களுக்கு bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரியில் ஈ.மெயில் அனுப்பவும். சரியான விடையும், சரியான விடையைக் கூறும் நண்பர்களின் பெயரும், அடுத்த மாத இதழில் வழக்கம் போல் வெளி வரும்…

கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம் கேட்கப்பட்ட புதிருக்கு பதில் இதோ..

21200

சரியான பதில் அளித்தவர்கள்:

வசந்த் காளிராஜ், ஸ்ரீகாந்த், பூபதி

Likes(6)Dislikes(2)
Share
Sep 142015
 

Arvind4_jpg_2528474g

முற்றிலும் பொழுதுபோக்கு சாதனமாக இருந்துவிடாமல், தங்களுக்கும் சமுதாய அக்கறை உள்ளது என்று நம் சினிமாத் துறையினர் அவ்வப்போது தெரிவிப்பதுண்டு. சென்ற வருடம், மக்கள் எப்படியெல்லாம் ஏமாற்றப்படுகிறார்கள் என்பதை பகிரங்கமாக தெரிவித்து, விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்திய படம் “சதுரங்க வேட்டை” என்றால், கண்டிப்பாக “தனி ஒருவன்” படம் இந்த வருடத்திற்கான சமூக விழிப்புணர்வை தந்துள்ளது என்றுதான் கூற வேண்டும்.

தனி ஒருவனில், சித்தார்த் அபிமன்யுமாகவே மாறி வாழ்ந்திருந்த நடிகர் அரவிந்த ஸ்வாமியின் பாத்திரத்தை செதுக்கிய விதம் உலகத் தரம். அவரது உடல் மொழி, முக பாவனைகள், சிரித்துக்கொண்டே செய்யும் வில்லத்தனம், வசன உச்சரிப்பு அனைத்தும் ஆஸ்காரையும் தாண்டி பயணம் செய்யக்கூடியவை.

சினிமாப் பதிவுகளை பொதுவாக தொடாத நமது B+ இதழில், இந்த சினிமாவைப் பற்றிக் குறிப்பிட 2 முக்கியக் காரணங்கள் உள்ளன.

முதல் காரணம் – அந்த படத்தில் வரும் பல தீப்பொறி வசனங்களுக்கு இடையே, விஞ்சி நிற்கும் 2 சிறந்த வசன வரிகள்..

“வாழ்க்கையில் ஒரே ஒரு ஐடியாவ எடுத்துக்கோங்க, அந்த ஐடியாவையே உங்க வாழ்க்கையா ஆக்கிகோங்க” என்ற வசனமும்,

“சுத்தி சாக்கடை நடுவில் வாழ்ந்துட்டு, மூக்கை மூடிக்கிட்டு, நாத்தமே அடிக்கலனு, என்ன நானே ஏமாத்திக்க போறனா, இல்ல, தைரியமா, மூக்கிலேந்து கைய எடுத்துட்டு, நாத்தம் அடிக்கத்தான் செய்யுது, என் சுத்தத்த நானே செய்ய எறங்க போறனானு, அன்னைக்கி நான் கேட்ட கேள்விக்கு, இன்னைக்கி என் வாழ்க்கை தான் பதில்” என்று ஹீரோ முடிக்கும் மற்றொரு வசனமும் மிகச் சிறப்பாய் அமைந்தன.

இரண்டாவது காரணம், தொழிலதிபர்கள் நினைத்தால், என்னென்னவெல்லாம் நம்நாட்டில் செய்ய முடியுமென்றும், மருத்துவ உலகில் நடக்கும் வியாபார அவலங்களையும் போட்டு உடைத்து, விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி உள்ளது.

அதற்கேற்ப, மருத்துவ உலகில் நடக்கும் வியாபார விளையாட்டுகளை, நேரடியாக அறியும் வகையில், சில சம்பவங்களை சமீபத்தில் நான் காண நேர்ந்தது. இரண்டு வாரங்களிற்கு முன், சென்னையின் ஒரு பெரிய கார்ப்பொரேட் மருத்துவமனையில் என் தாயாரை அனுமதிக்க வேண்டிய சூழ்நிலை வந்தது.

அங்கு அனுமதிக்கப் பட்டிருந்த 10நாட்களில், எனக்கு மட்டுமன்றி, நான் சந்தித்த பல நோயாளிகளும், அவர்கள் கூட வந்த அட்டெண்டர்களின் மன உளைச்சலும், கண்ட அந்நியாயங்களையும், ஒரு புத்தகமாகவே வெளியிடலாம்.

கார்ப்பொரேட் மருத்துவமனைகளில், பல்ஸ் ரேட்டை (PULSE) கவனிப்பதைவிட, பர்ஸ் ரேட்டை (PURSE) பற்றி மட்டுமே அதிக குறி வைப்பதும், மனித உயிரையெல்லாம் துச்சமாக கருதப்பட்டு, பணம் மட்டுமே கண்ணிற்கு தெரியும், பேசும் கருவியாக மாறி வருவதும், பெருந்துயரம், அவலம், கேவலம்.

மற்றொரு சோகமான விஷயம், அங்கு வேலை செய்யும் மருத்துவர்கள், தாங்கள் படித்த படிப்பையும், உன்னத மருத்துவ தொழிலின் புனிதத்தையும் அடமானம் வைத்துவிட்டு, நிர்வாகத்தின் முதலை முதலாளிகளுக்கு கைக் கட்டி வாய்பொத்தி அடிமைகளாக நிற்பதுதான்.

“படிப்பு, மார்க்கு என்று பள்ளிகளில் இருந்தே அரும்பாடுபட்டு MBBS, MD என படிக்கும் எல்லா மருத்துவ துறை மாணவர்களும் தனியாக கிளினிக் அமைத்து, பெரும் பேரையும் பணத்தையும் சம்பாதிக்கும் மருத்துவர்களாகி விட முடிவதில்லை. அதெல்லாம், வெகு சிலருக்கு மட்டும் தான் சாத்தியப் படுகிறது. நிறைய மருத்துவர்கள், இதுபோன்ற கார்ப்பொரேட் மருத்துவமனைகளை நம்பி தான் பணி செய்து கொண்டு இருக்கின்றனர். பல லட்சங்களை நோயாளிகளிடம் கறக்கும் கார்ப்பொரேட் மருத்துவமனைகள், அங்கு வேலை செய்யும் மருத்துவர்களுக்கு சில ஆயிரங்களை மட்டுமே தருகின்றனர்” என்று அவர்கள் தரப்பு கவலைகளை தெரிவித்தார் என் மருத்துவ நண்பர் ஒருவர்.

மனசாட்சி உள்ளவர்கள், மூக்கின் மீது வைத்தக் கையை எடுத்துவிட்டு, ஆமாம் சாக்கடையில் தான் இத்தனை நாட்களாக வாழ்ந்துள்ளோம், என்று உணரவாவது செய்யட்டும், இல்லாதவர்கள், மூக்கை மூடிக் கொண்டு, எல்லாம் சரியாக உள்ளது என்று நினைத்துக் கொள்ளட்டும்.

மருத்துவமும் கல்வித்துறையும் எந்த நாட்டில் 100% வியாபாரம் ஆக்கப்படுகிறதோ, அந்த சமுதாயத்தின் எதிர்காலம் எவ்வாறு இருக்கும்?

மிக்ஸி, டீவி, மின்விசிறி என இலவசங்களை அள்ளி வீசும் அரசாங்கம், அம்மாதிரியான இலவசங்களை தவிர்த்து, “தனியார் மருத்துவமனைகளை அனுமதிக்காமல், 100% அரசு மருத்துவமனையில் தான் மக்களுக்கு சிகிச்சை” என்று அறிவித்து அதன் செலவுகளை நாட்டு மக்களுக்காக ஏற்று நடத்தினால் எப்படி இருக்கும்?

துயர சிந்தனையுடன் இருந்த எனக்கு, அந்த ஒரு நிகழ்வு பெரும் நம்பிக்கை விதையாய் தெரிந்தது.

கூடிய விரைவில் அதைப் பற்றி பேசுவோம்..

தொடரும்….

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

 

Likes(11)Dislikes(0)
Share
Aug 152015
 

1

தன்னுடைய தேவைகள், லட்சியங்கள், மற்றும் ஆசைகள் எவை என பகுத்தறிந்து தேவைகளுக்கும் லட்சியங்களுக்கும் முன்னுரிமை அளித்து வாழ்பவர்கள் அடுத்து வரும் சந்ததியினருக்கு வழிக் காட்டியாக இருப்பார்கள். அதுபோல் ஓர் உன்னத மனிதர் தான் அப்துல் கலாம் ஐயா அவர்கள்.

இவரைப் பற்றி லட்சக்கணக்கான பதிவுகளை பல ஜாம்பவான்கள் எழுதி முடித்துவிட்ட நிலையில், எழுத்துலகில் சிறு குழந்தையாக தவழ்ந்துக் கொண்டிருக்கும் நாமென்ன பெரியதாக எழுதிவிட முடியுமென நான் நினைக்கையில், நமது B+ இதழின் சில வாசகர்களின் விருப்பத்திற்கு இனங்க, இவரைப் பற்றி சிலவற்றை இந்த மாதம் பதிவு செய்து, இவருக்கு காணிக்கையாக்குவது சரியாகத் தான் இருக்குமென தோன்றியது.

ராமேஸ்வர மன்னில் சாதாரன குடும்பத்தில் பிறந்த இவர், ஞானக் கதிரவனாக மாறி கோடிக்கணக்கான இந்திய இளைஞர்களின் இதயக் கோயிலில் கனவுக் கதாநாயகனாக குடிக்கொள்ள செய்த தண்ணிகரில்லா சாதனைகள், பல நூற்றாண்டுகளுக்கு பேசப்பட இருக்கும் மாபெரும் சரித்திரம்.

அரசு பள்ளியிலும், கல்லூரிகளிலும் பயின்றே, இத்தனை மாபெரும் சாதனைகளுக்கு சொந்தக்காரராய் ஆன கலாம் அவர்களின் ஆரம்பக் காலம் அத்தனை எளிதாக இருந்துவிடவில்லை. பல மைல் தூரம் கல்வி கற்பதற்கு நடைப்பயணம், பல தடைகள், பல சோதனைகள் என அவர் சந்தித்த பிரச்சினைகள், அவரை பக்குவபடுத்தியது. ராமேஸ்வர நகரத்து மக்களுக்கு, தனது சிறு வயதில் நாளிதழ் கட்டுகளை எடுத்து வந்து வினியோகித்த நாள் முதலே, தனது செய்திகளை மக்களுக்கு தெரிவிக்கத் தொடங்கினார் என்றே கூற வேண்டும்.

2007 ஆம் ஆண்டு, இந்தியாவின் முதல் குடிமகனாக, ஐரோப்பா பாராளுமன்ற கூட்டத்தில் சிறப்புரை ஆற்றிய கலாம் அவர்கள், 3000 வருடங்களுக்கு முன்னரே, கணியன் பூங்குன்றனார் கூறிய, “யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளீர்” வரியை அக்கூட்டத்தில் சிறப்பாகக் குறிப்பிட்டு உரைக்க, “தாம் கேட்டவற்றிலேயே மிகச் சிறப்பான பேச்சுகளில் ஒன்று” என்று அக்கூட்டத்தின் தலைவரின் பாராட்டுதலை கலாம் பெற்று “தமிழன் என்றோர் இனமுண்டு தனியே அவர்க்கோர் குணமுண்டு” என்று உலகரியச் செய்தார்.

தேச நலனுக்கு என்றே தியாகம் செய்த இவரின் வாழ்க்கை “தமிழன் என்று சொல்லடா, தலை நிமிர்ந்து நில்லடா” என்ற வரிக்கு ஏற்றார் போல் அமைந்ததினால், எந்த ஒரு தமிழனுக்குமே இதுவரை கிட்டாத பேரும், பெருமையும், அன்பும், அங்கீகாரமும் நம் ஒட்டுமொத்த தேசமும் இவருக்கு வழங்கி, இவரை தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடியது.

இவ்வாறாக மகாத்மாவாக நம்மில் வாழ்ந்து சென்ற ஒருவரின் வாழ்க்கை சரித்திர புத்தகத்தின் சில பக்கங்களையாவது புரட்டுவது நிச்சயமாக நம் வாழ்வை செம்மைப்படுத்தும் என்பதால், என் மனதில் ஆழமாக பதிந்துவிட்ட, இவரின் மூன்று சம்பவங்களை இங்கே உங்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.

2

முதல் சம்பவம்: என் தந்தை, பண்ணிரண்டு வருடங்களுக்கு முன், ராமேஸ்வரத்திற்கு, எங்கள் அனைவரையும் சுற்றுலா அழைத்து சென்றார். கலாம் ஐயா வீட்டையும் நாங்கள் அனைவரும் சென்று காண நேர்ந்தது, எங்கள் பாக்கியம் என்றே கூற வேண்டும். அப்போது அவர் குடியரசு தலைவராக பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த சமயம். நம் தேசத்தின் பெரும் சாதனையாளர் ஒருவரின் வீடு என்ற சுவடுகள் கொஞ்சம் கூட இல்லாதிருந்தது, பெரும் ஆச்சரியத்தை அளித்தது.

பெரிய தடுப்பு சுவர், காவல் துறையினர், செக்யூரிடி ஆள், ஆடம்பர வாகணம் என ஒரு வீ.ஐ.பி வீட்டின் எந்த வித அடையாளமும், கலேபரமும் இன்றி அமைதியான எளிமையான ஒரு சாதாரன நடுத்தர குடும்பத்தின் பிம்பம் மட்டுமே பிரதிபலித்தது. நாங்கள் சென்றபோது, அவர்கள் அண்ணனும், அவரது குடும்பத்தினர் மட்டுமே அங்கு இருந்தனர்.

ஒரு ஜனாதிபதியின் வீடு போன்றே தெரியவிலையே என்ற எங்களது கேள்விக்கு, கலாம் அவர்கள் வீட்டிற்கு வருவதெல்லாம் மிகவும் அரிதென்றும், தேசப்பணிகளில் அவரது வாழ்வை அர்ப்பணித்து விட்டதாகவும், வீட்டைப் பற்றிய எண்ணமே இல்லாமல், நாட்டைப் பற்றிய எண்ணங்களே அவருக்கு உண்டு என்றும் அவர் அண்ணன் தெரிவித்தார். இந்த எளிமையிதான், பல கோடி இதயங்களை தன் வசப்படுத்திக் கொள்ள அவருக்கு காரணமாயிருந்தது. அந்த சாட்டிலைட் நாயகனை சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் அன்று முதல் என்னுள் தொற்றிக் கொண்டது.

இரண்டாவது சம்பவம்: பல வருடங்களாக அவரை ஒருமுறையாவது காண வேண்டும் என்ற எண்ணம் நிறைவேறியது. 2012ஆம் வருடம், சென்னை கீழ்பாக்கத்தில், 35ஆவது சென்னை புத்தக கண்காட்சி நடைப்பெற்றது. அங்கு ஒரு கருத்தரங்கத்திற்கு தலைமை ஏற்க கலாம் அவர்கள் வர இருந்ததினால், நல்ல கூட்டம் அன்று. மேடையில் அவர் பேச்சைக் கேட்க அந்த கூட்டத்தில் ஒருவனாக ஆவலுடன் காத்துக் கொண்டிருந்தேன். கலாம் அவர்கள் மேடையில் அவருக்கென்ற நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார். மேடையின் இரு பகுதிகளிலும் இரு மைக் ஸ்டாண்டுகள் இருந்தன.

வழக்கமாக தலைமை ஏற்பவர்களைப் பற்றி பலர், பலவற்றை பேசியபின் தான், கடைசியில் விழா நாயகர்கள் பேசுவர். இந்த வழக்கத்தை ஒரே நிமிடத்தில் உடைத்தார் கலாம் அவர்கள். மேடையின் இடதுபுறம் நிறுத்தி வைக்கப்பட்ட மைக்கில் ஒருவர் கலாம் பற்றி பெருமையாக கவிதை வடிவில் பேசத் தொடங்கினார், இரண்டு-மூன்று வாக்கியங்கள் தான் படித்திருந்தார். அதற்குள் கலாம் அவர்கள் வேகவேகமாக சென்று, வலதுபுறம் நிறுத்தி வைக்கப்பட்ட மைக்கில் சிரித்துக்கொண்டே நிற்க, கவிதை வாசித்தவரும், சிரித்துக்கொண்டே சென்று அமர்ந்துவிடுகிறார்.

வீண் புகழ்ச்சியும், பாராட்டும் தமக்கு தேவையில்லை என்பதை அந்த கவிஞரின் மனதை காயப்படுத்தாமல் நாசூக்காக தெரிவித்த கலாம் அவர்களின் அந்த செயல், அவர் பேச தொடங்குவதற்கு முன்பே, கூட்டத்தினரின் பெரும் பாராட்டை கைத்தட்டல் மூலம் பெற்றுத் தந்தது.

ஒரு மனிதனின் சாதனைகளைப் பற்றி பெருமையாக அவரே பேசத் தேவையில்லை, அவர் சாதனைகளே, அவரைப் பற்றி பேசும் என்ற வாக்கியத்தை ஒரு சில நொடித்துளிகளில், அன்று கலாம் அவர்கள் எங்கள் அனைவரின் மனதிலும் சொல்லாமலேயே, தன் செயல் மூலம் ஆழமாக விதைத்தார்.

மூன்றாவது சம்பவம்: எங்கள் அலுவலகத்தில் உள்ள அந்த மனிதரைக் கண்டாலே, அனைவரும் ஓடி ஒதுங்கிச்சென்று விடுவோம். அப்படி ஒரு கோபக்காரர். சின்ன விஷயத்திற்கு கூட படு டென்ஷனாகிவிடும் பேர்வழி. சமீப காலமாக பல மாற்றங்கள் அவரிடம். மிகவும் அமைதியாக, மவுன சாமியாராகவே மாறியிருந்தார்.

காரணத்தை அவரே விளக்கினார். “கலாம் அவர்கள் இறந்த பின் தான், அவருக்கு எத்தனை மரியாதை, முகம் தெரியாதவர்களிடமிருந்து கூட இரங்கள், அஞ்சலி இவற்றையெல்லாம் கண்டேன். ஒருவேலை நான் இறந்து போனால், எனக்கு என்ன நடக்கும் என எண்ணிப்பார்த்தேன், எனது வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் கூட அத்தனை வருத்தம் இருக்காது என தோன்றியது. எதற்காக வாழ்கிறோம், நமக்கும் அதுபோன்ற மரியாதைகளை கொஞ்சமாவது, யாராவது ஒருவரேனும் கொடுத்தால் எத்தனை நன்றாக இருக்குமென தோன்றியது. அதனால் கலாம் அவர்களின் பண்புகளை நானும் பின்பற்றலாம் என்று முடிவெடுத்து மாறிவிட்டேன்” என்றார்.

இவரைப் போன்று பல மனிதர்கள் கலாம் ஐயா அவர்களின் இறப்பின் மூலம் மாறியிருப்பதை, அவர்கள் கூறியே நம்மில் பலரும் கடந்த ஒரு மாதமாய் கேட்டிருப்போம்.

இப்படி கலாம் அவர்கள் குறித்து, எத்தனையோ அருமையான நிகழ்வுகளும், அனுபவங்களும், கட்டுரைகளாகவும், அவரே பேசிய வீடியோக்களாகவும், வலைதளங்களிலும், வாட்ஸப்புகளிலும் கடந்த மாதம் குவிந்தவன்னம் இருந்தன. அவைகளுள், நமக்கு எக்காலத்திற்குமே பாடமாக பயன்படக்கூடிய சில முக்கியமான சம்பவங்களும் இருந்தன.

உதாரணத்திற்கு, தலைமை பண்பு என்பது என்ன என்றும் ஒரு தலைவன் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்பதை, “மக்களுக்காக தன்னை அர்ப்பணித்து, ஏதாவது நல்லவற்றை கொடுத்துக்கொண்டே இருங்கள்” என்ற அவரது ஒரு பேட்டி சிறப்பாக எடுத்துக்கூறியது.

அடுத்து, பைலட்டாக நினைத்த தன் வாழ்வின் லட்சியம், கைக்கெட்டிய தூரத்தில் தகர்ந்த சோகத்தில், ஹ்ரிஷிக்கேஷ் சென்று, சிவானந்தரை சந்தித்த அனுபவத்தின் மூலம் தோல்வியை எவ்வாறு சமாளிக்கலாம் என்று தெளிவாக்கியது.

முக்கியமாக பள்ளி வயதில், தனது ஆசிரியர் திரு.சிவசுப்பிரமணி ஐயர் அவர்கள், பறவைகள் எவ்வாறு பறக்கின்றன என்பதை பிராக்டிக்கலாக பறவைகள் பறக்கும் இடத்தில் வைத்து விவரித்து கூறியது, தனக்கு ராக்கெட் விஞ்ஞானத்தில் ஆர்வத்தை தூண்டியது என்ற சம்பவம், ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் இது போல் நினைத்தால் பல கலாம்களை நமக்காக உருவாக்க முடியும் என உணர்த்தியது.

அனைத்திற்கும் மேலாக, நம் சமுதாயம் நேர்மையாக, அழகாக மாற வேண்டுமெனில், தாய், தந்தை, ஆசிரியர்கள், இந்த மூவரின் பங்கு தான் முக்கியம் என்று ஆழமாக அறிவுரை வழங்கியது என அடுக்கிக்கொண்டே செல்லலாம்.

மாணவர்கள், கல்வி என்று மட்டுமன்றி மரம் வளர்த்தல், விவசாயம், அறிவியல் மற்றும தொழில்நுட்பம் முன்னேற்றம், நதிநீர் இனைத்தல், கிராமப்புர வளர்ச்சி போன்ற பணிகளுக்காக வாழும்போது, இவர் கூறி வந்த மெசேஜ்கள், அவர் இறந்தபின் காட்டுத்தீயாய் பரவின.

பிறப்பு ஒரு சம்பவமாக இருக்கலாம், ஆனால் இறப்பு ஒரு சரித்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்ற இவரின் புகழ்பெற்ற வரி, இவர் புகைபடங்களுடன் சேர்ந்து, கட்-அவுட்களாக, பேணர்களாக தமிழகத்தின் பட்டித்தொட்டிகளெல்லாம் பரவி இவரது புகழை கோலோச்சின.

ஒரு சாதாரன மனிதனின் இறப்பை, அவனது குடும்பத்தினரும், நண்பர்களும் சிறிது நாட்களுக்கு போற்றுவர். ஆனால் அவதாரங்கள், பல நூறு வருடங்கள் தாண்டியும் மக்கள் மனதில் வாழ்ந்து வருவதை சரித்திரம் நமக்குச் சொல்கிறது. கலாம் ஐயா ஒரு அவதாரப்புருஷன் என்பதால், நம் மனதில் என்றென்றும் அவர் வாழ்வது உறுதி.

அறிவியல் தாண்டிய ஆன்மீகம், மதம் தாண்டிய மனிதம், தமிழினம் தாண்டிய தேசியம், பணிவையும், எளிமையையும் வைத்தே செய்த பயணம், பொருள்களின் மீதும், ஏன் புகழின் மீதுமே பற்றில்லாத சுயநலமற்ற சித்தாந்தம், என அவர் உருவாக்கிச் சென்ற புதிய பாதையில் “இந்தியா 2020” என்ற கனவு அனைத்து தேசபக்தர்களின் மனதிலும் எழுச்சி தீபங்களாய் உருவானது.

கலாம் ஐயா, “அக்னிச் சிறகுகள் புத்தகத்தில், உங்களது அன்னையைப் பற்றி பாராட்டி எழுதிவிட்டு, ‘என் பெருமைக்குரிய தாயே, மீண்டும் சந்திப்போம் அந்த மாபெரும் நியாயத் தீர்ப்பு நாளில்’ என முடித்திருந்தீர்கள். அவ்வாறே அந்த தீர்ப்பு நாளில் உங்களது அன்னையை சந்தித்து, ‘அன்னையே, நீங்கள் என்னை படைத்த நோக்கத்தை நான் நிறைவேற்றிவிட்டேன்’ என்று தெரிவித்து மகிழ்ந்திருப்பீர்கள்” என நம்புகிறோம்.

“பெருமைக்குரிய தமிழனாய், உண்மையான இந்தியனாய் நீங்கள் விதைத்த எண்ண விதைகளின் மூலம், அக்னிப்புத்திரர்களாகிய நாங்கள், எங்களால் முடிந்த பல மகத்தான காரியங்களை நம் தேசத்திற்காக செய்து, எங்களது நியாயத் தீர்ப்பு நாளில், உங்களை சந்திக்க, உங்களது ஆசிகளை கோருகிறோம்”.

மீண்டும் சந்திப்போம்..

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(12)Dislikes(0)
Share
Aug 152015
 

3

இந்த மாத B+ இதழ் சுதந்திர தினத்தை ஒட்டி வருவதால், நாட்டு மக்களுக்காக தொண்டு செய்யும் எவரையேனும் பேட்டி எடுத்து வெளியிடலாமா என்று தேடியபோது, சென்னை அண்ணாநகரில் வசிக்கும் ஓய்வுப்பெற்ற ராணுவ அதிகாரி கர்னல் P.கனேசன் அவர்களின் அறிமுகம் கிடைத்தது.

ராணுவத்தில் பணிப்புரிந்த போது மட்டுமன்றி, ஓய்வு பெற்றப்பின்னும் பல அரும்பணிகளை செய்து வரும் திரு.கனேசன் அவர்களை இந்த மாத சாதனையாளர்கள் பக்கத்தில் காணலாம்.

வணக்கம் சார், உங்களை அறிமுகப் படுத்திக்கொள்ளுங்கள்.

வணக்கம், நான் கர்னல் P.கனேசன். திருவாரூர் மாவட்டம் சன்னாநல்லூர் கிராமத்தில் பிறந்தேன். படித்தது நன்னீலம் தொடக்கப் பள்ளியில். பின்னர், டிப்ளமோ செட்டினாடு அண்ணாமலை பாலிடெக்னிக்கில் படித்தேன். படிப்பு முடித்தவுடன் பொதுப்பணித்துறையில் பொறியாளராக சேர்ந்தேன். 1962ஆம் வருடம் சீனாவுடனான போர் முடிந்தபோது, இந்தியா ராணுவத்தில் அதிகாரியாக (LIEUTENANT) சேர்ந்தேன்.

உங்கள் ராணுவ பணிகளில் முக்கியமான அனுபவம் பற்றி..

இந்திய ராணுவம், அண்டார்டிக்கா (தென் துருவ) பகுதியில் “தக்‌ஷின் கங்கோத்ரி” என்ற பெயரில் ஒரு ஆய்வுதளத்தை அமைத்து உள்ளது. நம்மைப் போன்றே 52 மற்ற நாடுகளும், அங்கு ஆய்வு நடத்துகின்றன. 1987இல் அந்த பகுதிக்கு ஆய்வுக்குழு தலைவராக நம் ராணுவத்தின் மூலம் தேர்வு செய்யப்பட்டு அங்கு சென்றேன். 480 நாட்கள் அங்கு பணிப்புரிந்து திரும்பி வந்தேன். என்னுடன் சேர்ந்து 14 மற்ற ராணுவ ஊழியர்களும் வந்தனர். இந்தியாவின் 5ஆவது குளிர்கால குழு என்று எங்களுக்கு பெயர். அது என் வாழ்வில் ஒரு முக்கியமான அனுபவம்.

தென் துருவத்தில் நீங்கள் பணிப்புரிந்த அனுபவம் பற்றி..

தென் துருவம் கொடுமையான, பனி நிறைந்த, குளிர் நிறைந்த கண்டம். அதிசயமான உலகம். அங்கு பணி செய்த, ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு ஆச்சரியத்தை சந்தித்தேன். அங்கு பனியின் அடர்த்தி (ICE THICKNESS) சுமார் 5000மீட்டர் வரை கீழே படர்ந்திருக்கும். அதற்கு கீழ் தான் மண்ணையே பார்க்க முடியும். சாப்பாட்டில் பால், தயிர், காய்கறி எல்லாம் அந்த 480 நாட்களாக எங்கள் குழு பார்த்ததே இல்லை. இத்தகைய சூழ்நிலையிலும், முழு ராணுவ கட்டுப்பாட்டுடன் மகிழ்ச்சியாகவே அங்கு பணிப்புரிந்தோம்.

4

ராணுவ வாழ்க்கைப் பற்றி..

ராணுவத்தில் எப்போதுமே, இளமையாகவும், துடிப்புடனும், சுறுசுறுப்புடனும் இருக்க வேண்டும். நான் தினமும் 20கிமீ ஓடுவேன், எனது ஜவான்கள் கூட சில சமயம் ஓட மாட்டார்கள், நான் தொடர்ந்து கடினமாக உழைப்பேன்.

ஒருமுறை எனது உடலின் முழு திறனை சோதித்துப்பார்க்க, ஒரே நாளில் 20கிமீ ஓட்டம், ஒன்னறை மணி நேரம் கூடைப்பந்து, பின் 5கிமீ நீச்சல் ஆகியவற்றை செய்தேன். இந்த மூன்றையும் தொடர்ந்து 5மாதம் செய்தேன். ராணுவத்தில் நீச்சல், கூடைப்பந்து, தடகளப் போட்டிகள் ஆகியவற்றில் சிறந்த வீரனாக தேர்வு செய்யப்பட்டேன்.

பெங்களூரில் ராணுவ பொறியாளர் படையின் பயிற்சி மையம் உள்ளது (MEG). அங்கு 1000 கணக்கான ராணுவ வீரர்களுக்கு பயிற்சி தருகிறார்கள். அந்த பயிற்சி மையத்தில், 3ஆண்டுகள் பயிற்சி அதிகாரியாக பணிப்புரிந்துள்ளேன்.

பின்னர் தென் துருவத்தின் ஆய்வு குழுவிற்கு தலைவர் என்ற வாய்ப்பு வந்தவுடன், என் சொந்த ஊரான சன்னாநல்லூருக்கு சென்று அங்கிருந்து மண்ணை எடுத்து வந்து, தென் துருவத்தில் தூவினேன். அதே போல் தென் துருவத்திலிருந்து கிளம்புகையிலும், அங்கிருந்து என்ன எடுத்து வரலாமென யோசித்தபோது, சுமார் 50 கோடி வருடங்கள் உறைபனியாய் கிடந்த 5கல் பாறைகளை நம் ஊருக்கு எடுத்து வந்தேன். அந்த பாறைகள் ஒவ்வொன்றும் 1டன் எடை இருக்கும்.

அந்த 5 கற்களையும் என்ன செய்தீர்கள்?

அந்த 5 கற்களையும் தமிழகத்தில் 5 வெவ்வேறு இடங்களில் வைத்து “அகத்தூண்டுதல் பூங்கா” (INSPIRATIONAL PARK) என்று அமைத்துள்ளேன். யாரேனும் இந்த கற்களை பார்க்கும்போது, தென் துருவத்திலிருந்து தெற்கு பசிஃபிக் கடல், தெற்கு அட்லாண்டிக் கடல், இந்திய பெருங்கடல், அரேபியக் கடல் என சுமார் 15000 கிலோமீட்டர் தாண்டி சன்னாநல்லூர் வரை அந்த காலத்திலேயே கொண்டு வர முடியும் என்றால், ஒரு மனிதன் நினைத்தால் எந்த விதமான லட்சியத்தையும், இலக்கையும் அடையலாம் என்ற எண்ணம் வரும். ஏனெனில் எண்ணங்கள் தான் வாழ்வை தீர்மானிக்கிறது.

கற்களை எந்தெந்த இடங்களில் வைத்துள்ளீர்கள்?

ஒரு கல்லை பெங்களூரில் உள்ள ராணுவ பயிற்சி மையத்தில் வைத்துள்ளேன். ராணுவத்தில் சேரும் வீரர்கள் அந்த கல்லை பார்க்கையில் ராணுவத்தை பற்றி பெருமையடைய வைக்கும் எண்ணத்தில் அங்கு வைத்தேன்.

இரண்டாவது கல்லை திருவாரூர் மாவட்டத்தில் உள்ள பேரளம் என்ற ஊரில், 10ஏக்கர் பரப்பில் கட்டப்பட்டுள்ள வேதாந்த மஹரிஷி ஆசிரமத்தில் வைத்தேன்.

மூன்றாவது கல்லை எனது கிராமமான சன்னாநல்லூரில் வைத்துள்ளேன். கடைசி இரண்டு கற்களை சென்னை அண்ணாநகரில் உள்ள எனது வீட்டில் வைத்துள்ளேன்.

ராணுவத்தில் சேர நினைப்பவர்களுக்கு நீங்கள் கூற விரும்புவது?

ராணுவம் ஒரு அற்புதமான அமைப்பு. ஆனால் ராணுவத்தில் சேர விரும்புபவர்கள் அதைப் பற்றி முழுமையாக தெரிந்துக்கொண்ட பின் தான் சேர வேண்டும். சிலர் அங்கு போனபின், அந்த சவால்களை கண்டு தாக்குபிடிக்க முடியாமல் ஓடி விடுவர். பெருமைக்கும் நாட்டிற்கும் பணி செய்ய நினைத்து வருபவர்கள், மகிழ்ச்சியுடன் அங்கு பணி செய்வர். அதை மக்களிடன் தெளிவு படுத்தவே, “ராணுவம் அழைக்கிறது” என்ற புத்தகத்தை எழுதி வெளியிட்டுள்ளேன்.

என்னைப் பொருத்தவரை, இந்தியாவின் ஒவ்வொரு இளைஞனும், கட்டாயமாக மூன்று ஆண்டுகளேனும் ராணுவத்தில் பணிப்புரிய வேண்டும். அவ்வாறு செய்தால், நம் நாட்டில் மகத்தான மாற்றத்தைக் கொண்டு வரலாம்.

நீங்கள் இரண்டு போர்களில் கலந்துக் கொண்டதைப் பற்றி..

நான் ராணுவத்தில் சேர்ந்த ஒரு வருடத்திலேயே ஒரு போர் 1965 ஆம் ஆண்டு வந்தது. அந்த போரில், பாகிஸ்தான் பகுதிக்குள் வெகு தூரம், எங்களது படை சென்றது. மேற்கு பாகிஸ்தானின் சியால்கோட் பகுதி வரை சென்று தாக்கினோம். அது ஒரு அருமையான அனுபவம்.

இரண்டாவதாக டாக்கா 1971 இன் போர். கிழக்கு மற்றும் மேற்கு பாகிஸ்தானுடன் சண்டையிட்டு வெற்றிப் பெற்றோம். அந்த போரின் முடிவில் தான், கிழக்கு பாகிஸ்தான் பங்களாதேஷ் ஆனது. போர் என்றால், வெற்றியும் வரும், தோல்வியும் வரும். அதிர்ஷ்டவசமாக நான் கலந்துக்கொண்ட இரண்டு போரிலுமே, நான் வெற்றிப் பெற்ற பக்கத்திலிருந்தேன்.

ராணுவத்தில் அத்தனை கஷ்டங்களை அனுபவித்து நம் தேசத்தை காக்கும் உங்களைப் போன்ற ராணுவ வீரர்களின் பார்வையில் இந்தியாவின் எதிர்காலம் எவ்வாறு இருக்கிறது?

மக்களின் மனதில் இன்றைய காலத்தில் சுயநலம் பெருகி இருப்பது போல் தோன்றுகிறது. மக்களின் மனநிலை மாற வேண்டும். அது இல்லாத பட்சத்தில் எந்த அரசியல் சட்டமும், தலைவர்களும் மாற்றத்தைக் கொண்டு வரமுடியாது. தனி மனித மாற்றம் வரவேண்டும். நாட்டுப்பற்று உடைய கல்வியை நாம் கொண்டு வரவேண்டும். அப்போது தான் இதெல்லாம் நடக்கும்.

உங்களது எதிர்கால திட்டம் என்ன?

கல்வி நிறுவனங்களில் கற்பதன் நோக்கம் என்ன என்று கேட்டால், மனிதனின் அறியாமையை நீக்க வேண்டும் என்ற பதில் வரும். மனிதன் இயற்கையில் மாபெரும் சக்தி படைத்தவன். ஆனால் அறியாமையால் மூடப்பட்டுள்ளான். அந்த அறியாமையை நீக்கும்போது, தான் ஒரு மகான் என்று அவனுக்கு தெரியவருகிறது. அதனால் மக்களிடம் உள்ள அறியாமையை எவ்வளவு நீக்க முடியுமோ, அவ்வளவு நீக்க பணி செய்வேன்.

அதைத் தவிர, என் சொந்த ஊரில், சொந்த நிலத்தில் வைத்துள்ள “அகத்தூண்டுதல் பூங்கா” சற்று வித்தியாசமானது. அந்த கிராமத்தில் ஒரு பெரிய விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த நினைக்கிறேன்.

எனது பெற்றோர்களின் பெயரில் “பாவாடை தெய்வானை” பல்தொழில் பயிலரங்கம் என்ற கூடத்தை ஆரம்பிக்க திட்டமிட்டுள்ளேன். வருடத்திற்கு 4-5 ஏழை மாணவர்களுக்கு ஊக்கத்தொகை தந்து அவர்கள் வாழ்க்கை தரத்தை இதன் மூலம் உயர்த்தலாம் என்று நினைத்துள்ளேன். பயிலரங்கத்தின் முக்கிய நோக்கமே, நம் கிராம மக்கள் உலகலவில் பேரும் புகழும் பெற வேண்டும் என்பது தான். ஒத்த ஆர்வமும் நோக்கமும் உள்ள மற்றவர்களும் சேர்ந்தால் இந்த பணி விரைவில் நடக்கும்.

இந்த சுதந்திர தினத்திற்கு மக்களுக்கு நீங்கள் கூற விரும்புவது?

இந்தியா ஒரு மாபெரும் தேசம். பல நூறு வருடங்களுக்கு முன்பே, பல நாடுகளுக்கு வழிகாட்டிய தேசம். யுவான் சுவாங் சீனாவிலிருந்து, மாத கணக்கில் பயணம் செய்து இந்திய மண்ணை தொட்டு வணங்க வந்தார். நாலந்தா பல்கலைக்கழகத்தில் உலகம் முழுவதிலிருந்தும் மக்கள் படிக்க வந்துள்ளனர். நம் நாட்டின் பழைய பெருமைகள் அனைத்தையும் இளைஞர்கள் உணர்ந்து, திரும்பவும் பழைய நற்பெயர் உருவாவதற்கு பாடுபட்டால், கண்டிப்பாக நம்மால் உலக அரங்கில் முன்னேற முடியும்.

இரண்டாவது, மனிதனின் திறமை அளவுகோலுக்கு அப்பாற்பட்டது. முயற்சி செய்கிறவர்கள் தான் வெற்றி பெருகிறார்கள். தாழ்வு மனப்பாண்மை இருக்க கூடாது, ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு திறமை இருக்கிறது. அதை உணர வேண்டும்.

மனிதனின் செயல்பாடுகளுக்கு புறக்காரணங்கள், வெளியிலிருந்து தடைகள் ஆகியன இருக்க முடியாது. அவை அனைத்துமே, நமது எண்ணத்திலிருந்து தான் உள்ளது. மனதை திடமாகவும், உறுதியாகவும் வைத்து ஒரு காரியத்தை செயல்படுத்தும்போது, உங்கள் வெற்றியை யாராலும் தடுக்க முடியாது. வாசகர்கள் அனைவருக்கும் சுதந்திர தின நல் வாழ்த்துக்கள்.

Likes(5)Dislikes(0)
Share
Aug 152015
 

kavithai

 

பாவம் நீக்கி புண்ணியம் சேர்க்கும் பூமியில் உதித்தவரே,

ராமணால் அரியப்படும் ராமேஸ்வரம்

இனி உம்மால் உயர்வு பெரும்

 

காலம் உம்மை காயப்படுத்தலாம்

காலத்தையே திரும்பி நின்று

காலை மாற்றி கலாமாய் நின்று காட்டியவரே

எங்கே போனீர்?!

 

பிற நாட்டு தொழில்நுட்பத்தை எதிர்பாராமல்,

ஏவுவூர்தியில் தாய்நாட்டை தூக்கி நிறுத்தியவரே

பொக்ரானில் பாரதத்தை பாதுகாத்து,

எம் மண்ணின் தலைக்குடிமகனாய்

பாரே நமை புகழ நிமிர்ந்து நிற்கச்செய்தவரே

 

மத மாச்சர்யங்களைக் களைந்து

யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர் என சமத்துவத்தைப் படைத்து

மக்கள் மனதில் மகானாய் வியாபித்துவிட்டீர்

 

உம்மால் எப்படி முடிந்தது

ஒரு மனிதனால் இது சாத்தியமா?!

எம் மண்ணில் நீர் புதைக்கப்படவில்லையைய்யா

எல்லோர் மனதிலும் வேரூன்றி விருட்சமாய் விதைக்கப்பட்டுள்ளீர்!

 

கனவு காணுங்கள் என்று உறங்காமல்,

தூங்கி கிடந்தவரை தட்டி எழுப்பிவிட்டு

நீர் கண்ட கனவை கானாமலே உறங்கிவிட்டிர்!

 

அக்டோபர் பதினைந்து மாணவர்கள் தினம்

உம்மால் மதிக்கப்பட்ட நாங்கள் காணுவோம்

நீர் கண்ட கனவை நாங்கள் காணுவோம்

வல்லரசாகும் எம் பாரதம்!

 

தமிழரே, தமிழனை தலை நிமிர்த்தியவரே

பொக்கிஷமாய் உம்மை போற்றிப் புகழ்கின்றோம்

நீர் வாழ்க..!!

– சிவரஞ்சனி விமல்

Likes(7)Dislikes(0)
Share
Aug 152015
 

 

Puzzle

நம் நாட்டு சிறந்த விஞ்ஞானி ஒருவரை 5 தீவிரவாதிகள் கடத்திச் சென்று காஷ்மீரில் ஒரு வீட்டினுள் அடைத்து வைக்கின்றனர். ஒரே ஒரு ராணுவ வீரர் வந்து அவரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளலாம் என நம் அரசிடம் தெரிவிக்கின்றனர்.

வீரமும் விவேகமும் நிறைந்த மேஜர் முகுந்த் அங்கு சென்று தீவிரவாதிகளைக் கொன்று, விஞ்ஞானி இருக்கும் அறையை அடைந்து விடுகிறார். விஞ்ஞானி இருக்கும் அறை ஒரு வித்தியாசமான பூட்டுடன் மூடப்பட்டிருக்கிறது.

ஒரு ஐந்து இலக்க எண்ணின் மூலம் தான் அந்த பூட்டைத் திறக்க முடியும். அந்த ஐந்து இலக்க எண்ணைக் கண்டுபிடிக்கும் வழியும் அங்கு கிடைக்கிறது.

அந்த ஐந்து இலக்க எண்ணில்

  • முதல் இலக்கம் எத்தனை 0 உள்ளது எனவும்
  • இரண்டாம் இலக்கம் எத்தனை 1 உள்ளது எனவும்
  • மூன்றாம் இலக்கம் எத்தனை 2 உள்ளது எனவும்
  • நான்காம் இலக்கம் எத்தனை 3 உள்ளது எனவும்
  • ஐந்தாம் இலக்கம் எத்தனை 4 உள்ளது எனவும் குறிக்கிறது.

(உதாரணம்: அந்த எண்ணில் நான்கு 0 இருந்தால், 40000 என்று இருக்கும்)

தவறான எண்ணைப் போட்டாலோ, பூட்டை உடைத்தாலோ, அங்குள்ள குண்டுகள் வெடிக்கும் சூழ்நிலை உள்ளது.

மேஜர் முகுந்த் அந்த ஐந்து இலக்க எண்ணை கண்டுபிடித்துவிட்டு, விஞ்ஞானியை காப்பாற்றுகிறார். உங்களால் அந்த எண்ணை கண்டுபிடிக்க முடிகிறதா?

சரியான பதில் என்ன? சரியான பதில் உங்களுக்கு தெரிந்தால், எங்களுக்கு bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரியில் ஈ.மெயில் அனுப்பவும். சரியான விடையும், சரியான விடையைக் கூறும் நண்பர்களின் பெயரும், அடுத்த மாத இதழில் வழக்கம் போல் வெளி வரும்…

கடந்த மாதம் கேட்கப்பட்ட புதிருக்கு பதில் இதோ..

6 என்ற எண்ணை திருப்பி வைத்தால் 9 என்ற எண்ணும் வரும். அதனால் 9 என்ற எண்ணிற்கு தனியாக ஒன்று வேண்டாம்.

சரியான பதில் அளித்தவர்:

சரவணக்குமார் அன்பழகன்

 

Likes(1)Dislikes(0)
Share
Aug 152015
 

Story

நேரம் காலை 7.30 மணி.

முகேஷ் தனது மோட்டார் பைக்கை துடைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு வயது ஒரு 30 இருக்கும். ஒரு கணிணி சம்பந்தபட்ட அலுவலகத்தில் மென்பொருள் எழுதும் வேலை. கேளம்பாக்கம், சென்னை. நடுத்தர வர்க்க மக்கள் கடனில் கட்டிய வீடுகள். ஒன்று அமரரான அவனது அப்பாவுடையது. அந்த வீட்டு மாடியை வாடகைக்கு விட்டிருந்தார்கள். கீழே முகேஷும் அவனது அம்மாவும் குடியிருந்தார்கள்.

மாடி வீட்டு அனு, அழகான  7 வயது பள்ளி சிறுமி.  ரொம்ப ஸ்மார்ட். அணில் போல துறு துறு. பள்ளிசீருடையில், தூக்க முடியாமல் , புத்தக பையுடன் மாடியிலிருந்து இறங்கினாள். 

“ஹாய் அனு, ஸ்கூல் கிளம்பியாச்சா!” முகேஷின் கேள்விக்கு அனுவின் “ஆமா!” என்ற அரைகுறை முனகல்.

வாசலில், அனுவைப்போலவே 7-8 சிறுவர் சிறுமியர், பள்ளி பேருந்துக்காக காத்துக்கொண்டு, பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.. இங்கும் அங்கும் ஓடிக் கொண்டிருந்தனர்.

வழக்கம் போல் ஸ்கூல் பஸ் 7.30 மணிக்கு வந்தது. வந்த பஸ், வழக்கம் போல் ஒரு 30 அடி தள்ளி நின்றது. பசங்கள், வழக்கம் போல் ‘ஓ’வென்று சத்தம் போட்டுக்கொண்டு ஓடி, ‘நான் முந்தி நீ முந்தி’ என்று முண்டியடித்துக் கொண்டு பேருந்தில் ஏறினர். வழக்கம் போல் அனு கொஞ்சம் பின்னால்.

இது தினம் நடப்பது வழக்கம் தான். இதை பார்த்துக்கொண்டே இருந்த முகேஷ், ஒரு நாள், அனுவிற்கு உதவி செய்ய நினைத்தான். 

அனுவின் அருகில் சென்று கேட்டான்: “ஆமாம்! அனு ! நீ பஸ் பிடிக்க ஏன் ஒரு நாளைப் போல ஓடற? ஏன் உனக்கு சீட் கிடைக்காதா?”

“ஏன் கேக்கறீங்க அண்ணா ? எல்லோருக்கும் சீட் இருக்கே!” – அனு

“பின்னே ஏன் நீ முன்டியடிச்சிகிட்டு ஓடற?” – முகேஷின் அடுத்த கேள்வி.

“முதல்லே வண்டியிலே ஏறணும்! அதுக்கு தான்.”- அனு

“ஏன் முதல்லே வண்டியிலே ஏறணும்?” – விடுவானா முகேஷ்.

“இது வரைக்கும் நான் பஸ்லே முதல்லே ஏறினதே இல்லே. எல்லாரும் எனக்கு முன்னாடியே எறிடறாங்க..” சொல்லும்போதே அனுவின் கண்கள் குளமானது.

“சரி! சரி , கண்ணை தொடச்சுக்கோ. நீ ஏன் முதல்லே ஏறணும்? என்ன கிடைக்கும் ? சாக்லேட் கிடைக்குமா ? வேறே எதாவது பரிசு கொடுப்பாங்களா என்ன ?”

அனு கொஞ்சம் யோசித்தாள். “அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லியே!”. 

“அப்போ நீ ஏன் அனு ஓடணும்?” முகேஷ் கேட்டான்.

அனு மீண்டும் யோசித்தாள். “தெரியல்லையே!”
புரிந்ததோ இல்லையோ, குழந்தை அனு ஓடி விட்டாள். பேருந்திலும் ஏறிக்கொண்டு விட்டாள்.

****
அடுத்த நாள் காலை.

வழக்கம்போல் வாசலில் முகேஷ் அவனது வண்டியை துடைத்துக் கொண்டிருந்தான். மாடியிலிருந்து கீழே இறங்குகையில், அனுவின் “ஹலோ அண்ணா” குரல். “ஹாய் அனு’ என்று முகேஷ் பதில் குரல் கொடுத்தான். அவன் அருகில் அனு வந்து நின்று கொண்டாள்.

வழக்கம் போல் பஸ் வந்தது. பசங்க அனைவரும் ஓடினர், அனுவைத்தவிர. இன்று அவள் ஓட வில்லை.  நிதானமாக போய் பஸ்ஸில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டு முகேஷை பார்த்து கையாட்டினாள்.

முகேஷ்க்கு ரொம்ப சந்தோஷமாக இருந்தது. அனுவிற்கு ஒரு பெரிய விஷயத்தை ரொம்ப சுலபமாக விளக்கிய திருப்தி. தன்னைத்தானே “நீ பெரிய புத்திசாலிடா முகேஷ்”  மார்பில் தட்டிக்கொண்டான்..

மத்தவங்க விஷயத்திலே தேவையில்லாமல் தலையிடுவது முகேஷின் ஹாபி. மூக்கை நீட்டுபவர் பல ரகம். சிலருக்கு மற்றவர் விஷயங்களில் தலையிடுவது, என்பது ‘ தான் உயர்ந்தவன்’ என்பதை காட்டிக் கொள்ளவே. தங்களது வாழ்க்கை தரத்தை ஒப்பிட்டு பார்த்துக்கொள்ள ஒரு சிலர், பொறாமை காரணமாக , விஷயம் என்ன என்று அறிந்து கொண்டு நேரடியாகவோ பின்னாலோ குறை கூற வேறு சிலர். 

‘உங்களிடம் எனக்குஅக்கறை இருக்கிறது’ என்பதை காட்டி கொள்ள மூக்கை நீட்டும் மூக்கர்கள் பலர் உண்டு. அனைவரது பிரச்னைகளுக்கும் இவர்களிடம் தீர்வு உண்டு, அவர்களது பிரச்னைகளை தவிர.  முகேஷ் இந்த ரகம்.

அவன் பண்ணின வேண்டாத வேலையின் விபரீதம், அப்போது அவனுக்கு தெரிந்திருக்க நியாயம் இல்லை.

****

மூன்று நாள் கழித்து.

அனுவின் அம்மா, முகேஷின் அம்மாவுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார். 

“என்ன ஆச்சுன்னே தெரியலை அக்கா! திடீர்னு அனுவின் போக்கே புரிபடலை. பசங்க கூட விளையாட மாட்டேங்கிறா. “சும்மா பந்து போட்டு பிடிச்சு விளையாடறாதாலே என்ன லாபம்? ஓடிப்போய் கம்பம் தொட்டு திரும்பி ஓடி வந்து விளையாடறதிலே  என்ன பிரயோசனம்? நான் விளையாட போகலை! போகமாட்டேன்.” இதுமாதிரி ஏடாகூடமாக பேசறா. பள்ளி வகுப்பாசிரியை என்னை பள்ளியிலே வந்து பாக்க சொல்லியிருக்காங்க!” அனுவின் அம்மா குரலில் கவலை தெரிந்தது.

தற்செயலாக அங்கே வந்த முகேஷுக்கு ‘சொடேர்’ என்றது.  ‘ஐயையோ ! அனுவின் மாற்றத்திற்கு தான் தான் காரணமோ? அனு போட்டு கொடுத்து விட்டால், அம்மாவுக்கு கொலவெறி வந்துடுமே!.’ 

****
இது நடந்து மூன்று நாட்கள் இருக்கும்.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. அம்மா சொல்படி, முகேஷ், வீட்டில் ஒட்டடை அடித்துக் கொண்டிருந்தான். மெல்லியதாக ‘க்ருக் க்ருக்’ என்று ஒரு சத்தம். ஒரு கூட்டுப்புழு வண்ணத்துப்பூச்சியாக உருமாற கூட்டை உடைத்துக் கொண்டிருந்தது. தலை வெளியேவந்து விட்டது. ஆனால், அதன் . இறக்கை இன்னும் வெளியே வரவில்லை. முட்டி மோதிக் கொண்டிருந்தது. “ஐயோ பாவம்!”. பூச்சியின் அவஸ்தை, பார்த்துக் கொண்டிருந்த பரோபகாரி முகேஷின்  மனம் பதைபதைத்தது. அவனுக்கு  உதவி செய்ய ஆசை. உடனே, ஒரு மெல்லிய குச்சியை  எடுத்து அந்த கூட்டை , ரொம்ப மெதுவாக குத்தி உடைத்தான். வண்ணத்துப்பூச்சி, கூட்டை விட்டு, வெளியே வந்து விட்டது. அதை பார்த்து  முகேஷ்  ‘ஆஹா! பூச்சியை காப்பாற்றி விட்டோமே! என எண்ணினான். பூரித்தான். . அவன் மனம் ஆனந்தத்தால் இறக்கை கட்டி பறந்தது.
பூச்சி மெல்ல தத்தி தத்தி நடந்தது. ..நடந்தது…. நடந்தது….ஆனால் பறக்கவேயில்லை.

முகேஷ் இப்போது அந்த பூச்சியையே ஆதங்கத்தோடு பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தான். 

‘ஐயையோ! பூச்சிக்கு என்ன ஆயிற்று?’ அந்த வண்ணத்து பூச்சியின் இறக்கை இரண்டும் ஒட்டிக்கொண்டு, அது பறக்க முடியாமல் கீழே விழுந்து விட்டது. இப்போது முகேஷுக்கு புரிந்தது. கூட்டை அவசரப்பட்டு உடைத்ததனால், பூச்சிக்கு இந்த நிலை.

பூச்சியை அதன் போக்கில் விட்டிருந்தால், பூச்சி , தானே, அடித்து பிடித்து கூட்டை விட்டு வெளியே வந்து பறந்திருக்கும். பறக்கமுடியாமல் இப்போது பூச்சி இறந்து விடுமோ? தான் பூச்சி விஷயத்தில் அனாவசியமாக தலையிட்டிருக்க கூடாதோ?

****

மறுநாள் காலை நேரம் 7.30 மணி.

முகேஷ் தனது மோட்டார் பைக்கை துடைத்துக் கொண்டிருந்தான். பள்ளிக்கு போக தயாராக, அனுவும், கூட அவள் அம்மாவும் கீழே இறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். . அனுவின்அம்மா அவளை அர்ச்சனை பண்ணிக் கொண்டே  வர, அனு முகேஷ் பக்கம் கை காட்டி, கண்ணை கசக்கிக் கொண்டு ஏதோ சொல்லி கொண்டே வந்தாள். அனுவின் அம்மா, முகேஷை பார்த்த பார்வையில் நெருப்பு. முகேஷ் தலையை தாழ்த்திக் கொண்டான்.

வழக்கம் போல், பள்ளி பஸ் வந்தது. தள்ளி நின்றது. வழக்கம் போல், பசங்கள் ‘ஓ’வென்று சத்தம் போட்டுக்கொண்டு ‘நான் முந்தி நீ முந்தி’ என்று ஓடி, முண்டியடித்துக் கொண்டு பேருந்தில் ஏறினர். அனுவின் அம்மா அனுவை ஓடிபோய் ஏற ஊக்குவித்தார்.  அவளும் ஓடிப்போய் முண்டியடித்து வண்டியில் ஏறினாள். அனு சிரிக்க, அம்மா கை காட்டி அனுப்பி வைத்தார். 

அப்பா!  தலைக்கு வந்தது தலைப்பாகையோடு போய்விட்டது. அனுவின் அம்மா அனுவின் பிரச்சினையை  ஏதோ கண்டித்து பேசி, சரி செய்து விட்டார். . வாழ்க்கையில் எதிர்நீச்சல் போட இதெல்லாம் ஒரு முன்னோட்டம் போலிருக்கு. . ..

முடிவு செய்து விட்டான் முகேஷ், இனி தன் ஹாபியை மாற்றுவதென்று. இன்றிலிருந்து, முந்திரி கொட்டையாக, மற்றவர் காரியங்களில், தன்  மூக்கை நுழைப்பதில்லை. தேவையில்லாமல் தலையிடுவதில்லை. 

– முரளிதரன்.S

 

Likes(1)Dislikes(0)
Share
Jul 142015
 

 

Intro

 

ஆங்கஸ் மாடிஸன் – இங்கிலாந்தை சேர்ந்த பொருளாதார மேதையான இவர்,  “உலக பொருளாதாரம்: வரலாற்றுப் புள்ளிவிவரங்கள்” என்ற தனது புத்தகத்தின் மூலம் கடந்த 2000 வருடங்களாக உலக பொருளாதாரம் எவ்வாறு இருந்துள்ளது என்பதை ஒரு தொகுப்பாக வழங்கியுள்ளார். மேலுள்ள வரைப்படமும் (நன்றி: விக்கிபீடியா) புள்ளிவிவரங்களும் உலகிற்கு இவர் விட்டுச்சென்ற தொகுப்புகளில் ஒன்று.

கிட்டத்தட்ட 1600 வருடங்களுக்கு மேலாக உலக பொருளாதாரத்தில் பாதிக்கு மேல் தங்கள் கைவசம் வைத்திருந்து, பிரம்மாண்ட வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளாய் வீரநடை போட்டது இரண்டு நாடுகள் மட்டுமே – ஒன்று நம் இந்தியா, மற்றொன்று சீனா. அதுவும் சரியாக 1500 ஆண்டுகள் உலக பொருளாதாரத்தில் முதலிடத்தில் இருந்தது இந்தியா தான் என்பதில், நம் நாட்டின் ஒவ்வொரு குடிமகனும் சட்டைக் காலரை தூக்கிக்கொண்டு பேசி பெருமைப்பட வேண்டிய சரித்திரம்.

இன்று அயல்நாட்டு மோகத்தில், சில நாடுகளுக்கு சென்று வாழவிரும்பும் நம்மில் பலர், அந்த நாடுகளின் சில நூறு ஆண்டுளின் முந்தைய நிலையை நம்நாட்டின் புகழ்பெற்ற நிலையினோடு ஒப்பிட்டு பார்க்கலாம்.

2000 வருட சரித்திரத்தின் பக்கங்களை இன்று நாம் புரட்டிப் பார்பதற்கு காரணம் என்ன? இருக்கிறது.. அத்தனை சரித்திர புகழ்பெற்ற நம்நாட்டின் இப்போதைய நிலை என்ன என்று ஒப்பிட்டு பார்ப்போம்? கடந்த மூன்றாம் தேதி, சமூக-பொருளாதார கணக்கெடுப்பின் மூலம் நம்நாட்டின் கிராமப்புற மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் பற்றி வெளிவந்துள்ள பல தகவல்கள் நம்மை அதிர்ச்சி அடைய வைக்கிறது.

குறிப்பாக, 75% கிராமப்புற மக்களின் வீடுகளில், முக்கிய சம்பாதிக்கும் உறுப்பினரின் சம்பளம் ரூ.5000/- மட்டுமே இருப்பது, 50% க்கும் அதிகமான மக்கள் தினக்கூலியாளர்களாக இருப்பது, சுமார் 6.68 லட்சம் குடும்பத்தினர் பிச்சைக்காரர்களாக இருப்பது போன்ற புள்ளி விவரங்கள், நாட்டு நளனில் அக்கறை உள்ளவர்களை சற்று யோசிக்க தான் வைக்கிறது.

சுமார் 2.5 லட்சம் கோடி ரூபாயை பாதுகாப்பிற்காக நமது பட்ஜெட்டில் ஒதுக்கியுள்ளது மத்திய அரசு. அந்த தொகையில் சிறிதளவேனும் ஏழ்மையை விரட்ட பயன்படுத்தினால் எப்படி இருக்கும்? ஆனால் அது சாத்தியம்தானா என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஏனெனில் நமது அண்டை நாடுகளும், மேற்கத்திய நாடுகளும் பாதுகாப்பிற்காக மிக அதிகமான பட்ஜெட்டை ஒதுக்குகின்றன. உதாரணத்திற்கு அமெரிக்கா, நம்மை விட பதினைந்து மடங்கிற்கும் அதிகமாக ஒதுக்கியுள்ளது.

உலக நாடுகள் ஒவ்வொன்றும் போருக்கென்றும், பாதுகாப்பிற்கென்றும் ஒதுக்கும் மொத்த தொகையையும், சரியான நோக்கத்திற்கு, சரியான வழியில் செலவழித்தால், ஏழ்மை, பசி, பிணி போன்றவை இல்லாத அழகிய இடமாக நம் உலகம் இருக்கும். ஆனால் இவை சாத்தியமும் இல்லை, சாதாரண மக்காளாகிய நமக்கு இதெல்லாம் அணுகக்கூடியதாகவும் இல்லை.

நாட்டையும் தன் குடிமக்களையும் எண்ணாத ஆட்சியால் என்ன பயன்? முடி யாட்சியில், மக்களிடம் இருந்தே ஆட்சியாளர்கள் வருகிறார்கள். சுயநலமிக்க மக்களிடம் இருந்து சுயநல அரசியல்வாதிகளே வருவார்கள்? தன்னலமற்ற மக்கள் கூட்டத்திலிருந்து தான் தன்னலமற்ற அரசியல் தலைவர்களை வர முடியும்.

அரசன் எவ்வழி, மக்கள் அவ்வழி என்பது மன்னர் ஆட்சியில்.

மக்கள் எவ்வழி, ஆட்சியாளர்கள் அவ்வழி என்பதே மக்கள் ஆட்சியில்.

சரி, ஏழ்மையை குறைக்க சாமானிய மனிதனாக, நம்மால் ஏதேனும் செய்ய முடியுமா என்று யோசித்தால், நிறைய சாத்தியங்கள் உள்ளது. அலசி பார்ப்போம்.

இன்று பல சாஃப்ட்வேர் நிறுவனங்களிலும், கார்ப்பொரேட் நிறுவனங்களிலும் உள்ள முக்கியமான பிரச்சினை செலவு குறைப்பு (COST CUTTING) மற்றும் ஆட்கள் குறைப்பு தான். பல நிறுவனங்கள், லட்சங்களில் சம்பாதிக்கும் 40வயதை தாண்டிய ஊழியர்களை, செலவாகத்தான் (COST) காண்கின்றனரே தவிர, மதிப்பாக (VALUE) காண்பதில்லை.

பத்து முதல் பதினைந்து வருடங்கள் தங்களுக்காக கடினமாக உழைத்தனர் என்றெல்லாம் யோசிக்காமல், 40வயதிற்கு மேல்பட்டவர்களை பணி நீக்கம் செய்ய நினைக்கின்றன பல நிறுவனங்கள். இதற்கு அந்நிறுவனங்களின் தரப்பிலிருந்து நியாயமான பல காரணங்களை தெரிவித்தாலும் பாதிக்கபடுபவர்கள் நாம்தானே?

அவ்வாறு பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட ஊழியர்களின் பெரும் மாதச்செலவாக காண்பது, அவர்கள் வீட்டிற்காக வாங்கிய கடன் தொகைக்கு கட்டும் ஈ.எம்.ஐ (EMI) மட்டுமே. பல லட்சங்களை சம்பாதித்த 40வயதை தாண்டியவர்களில் பெரும்பான்மையினர், தங்களது இரண்டாம் வீட்டின் 15வருட EMI தொகையை கட்டிக்கொண்டிருப்பர்.

முதல் சொந்த வீடு என்பது அவசியம். ஆனால் இரண்டாவது சொத்தாக 40வயதிற்கு மேல், 15வருட கடனாக திட்டமிடுவது சரிதானா என்று எண்ண வேண்டும். இதே வருமானம் 15வருடமும் தொடர்ந்து தமக்கு வருமா, கடனை அடைக்கும் திறன் இருக்குமா என்றெல்லாம் யோசிக்க வேண்டுமல்லவா?

வாட்ஸப்பில் சமீபத்தில் வந்த ஒரு பதிவு. எந்த சொத்திற்கும் நாம் நிரந்திர உரிமையாளர்கள் அல்ல, சொத்துப் பத்திரங்களில் தற்காலிக உரிமையாளராக நமது பெயர் இருக்கும் அவ்வளவே. அப்படி இருக்கையில் ஏன் இந்த சொத்து சேர்க்கும் ஆசையில் சென்று நாமாகவே மாட்டிக் கொள்கிறோம்?

இன்று நிறைய சிறுதொழில்கள் செய்வதற்கான சூழ்நிலை அதிகரித்துள்ளன. பல வாய்ப்புகள் பெருகியுள்ள சிறுதொழில்களில், நமக்கு பிடித்த ஏதேனும் ஒன்றை தொடங்கி சில தொழிலாளர்களுக்கு வேலை கொடுக்கலாம். பெருநகரங்களில் வேலை பார்க்கும் பலரும், தங்கள் சொந்த ஊரில் கஷ்டப்படும் சில மனிதர்களுக்கு தங்களால் இயன்றளவிற்கு இவ்வாறு வாய்ப்பு தருகையில், அந்த மனிதர்களின் மொத்த குடும்பத்தினரின் வாழ்வாதாரத்திற்குமே உதவுகிறோம்.

சில ஆண்டுகளில் அத்தொழில்களின் மூலம், மாதாமாதம் சிறிதளவேனும் வரும் வருவாய், அலுவலக சம்பளம் திடிரென்று நின்று போனால் கூட ஓரளவிற்கேனும் நமக்கு பாதுகாப்பு அரணாக இருக்கும். நாம் ஆரம்பித்த சிறுதொழில், வேலை இல்லை என்ற சூழ்நிலையில், கண்டிப்பாக நமக்கு கைகொடுத்து உதவும்.

அதிக சம்பளங்களில் உள்ளவர்கள் என்று இல்லை. பொதுவாக நாம் அனைவருமே நலிந்த சமூகத்தினரிடம் உதவி செய்யும் மனப்பாண்மையை வளர்த்துக் கொள்ளவேண்டும்.

சமீபத்தில் நண்பர் ஒருவருடன், ஹோட்டலுக்கு சாப்பிட செல்ல நேர்ந்தது. சாப்பாடு பில் தொகையில் சேவை வரியை போடும் ஹோட்டலில் உள்ள சப்ளையர்களுக்கு தான் பொதுவாக டிப்ஸ் தருவதில்லை எனவும் அதற்கு பதிலாக, ஹோட்டலுக்கு வெளியே வெயிலில் நின்றுக் கொண்டு கார்களையும், பைக்குகளையும் பார்த்துக் கொள்ளும் வயதான செக்யூரிட்டி நபர்களுக்கு கொடுத்துவிடுவதாகவும் கூறினார். நல்ல யோசனையாக எனக்கும் தோன்றியது.

மேலும் சூப்பர்மார்க்கெட்டுகளில், மற்ற கடைகளில் பன்னாட்டு குளிர்பானங்களை வாங்கி குடிக்கும் நாம், ரோட்டில் இளநீர் விற்பவர்களிடமும், தள்ளுவண்டியில் காய்கறி வியாபாரம் செய்பவர்களிடமும் பேரம் பேசிக்கொண்டிருப்போம். இந்த இடங்களிலெல்லாம் நம் பார்வையை கொஞ்சம் மாற்றி கஷ்டப்படும் தொழிலாளர்களுக்கு உதவும் மனப்பாண்மையை வளர்த்துக்கொள்ளலாம்.

இவையெல்லாம் போக, சாதாரண மக்கள் பலர், தங்கள் வருமானத்தில் சிறு சதவிகிதத்தை ஏழை எளிய மக்களுக்கு உதவ, ஏழை மாணவர்களுக்கு கல்வி உதவி தர என்று பல தொண்டுகளை செய்கின்றனர். இவ்வாறு பண உதவி செய்ய இயலாத சிலர், தங்களால் முடிந்த வேறு விதத்தில் நலிந்த சமூகத்தினருக்கு உதவிப்புரிகின்றனர்.

இவ்வுலகில் நமக்கு நிறைய கிடைத்துவிட்டது, பெற்றது போதும், இனி சிறிதானும் சமுதாயத்திற்கு திரும்பி செய்வோம் என நம்மில் ஒரு 10% மக்கள் எண்ணினால் கூட பல ஏழை மக்களின் வாழ்க்கை நிலை உயர்ந்து விடும்.

குறுகிய வட்டத்தை விட்டு வெளியில் வந்து, பார்வையையும் மனதையும் விஸ்தரிப்போம். நம்மால் முடிந்தளவிற்கு சிலரையாவது வாழவைப்போம்.

தம்மால் ஒரு பத்து ஏழை மக்ககளின் குடும்ப நிலை முன்னேறி உள்ளது என ஒரு நிலை வந்தால், எத்தனை திருப்தியும், மனநிறைவும் ஒரு மனிதனுக்கு கிடைக்கும்?! இறந்த பின்னும் இறைவனாக அந்த மக்கள் மனதில் அவர் வாழ்ந்துக் கொண்டு தான் இருப்பார் அல்லவா?

பல நாடுகளின் சரித்திரங்களை மாற்றி எழுதி மகத்தான சாதனைப் படைத்தது, நம்மை போன்ற சாமானிய மனிதர்களே. மக்கள் சக்தி மகத்தானது, இதை உணர்ந்து செயல்படுவோம், சிறு சிறு துளிகள் தான் பெரும் வெள்ளமாக மாறும்.

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM

Likes(10)Dislikes(0)
Share
Share
Share