Sep 222014
 

11

“ஆசியா கண்டத்திலேயே மிகவும் மகிழ்ச்சியான நாடு, உலக வரிசையில் எட்டாவது மகிழ்ச்சியான நாடு. உற்பத்தியை அல்லது பொருளாதார வளர்ச்சியை (GDP) முக்கிய அளவுகோலாக பின்பற்றாமல், தேசிய மகிழ்ச்சியை (GROSS NATIONAL HAPPINESS) அளவுகோலாக பின்பற்றும் ஒரே நாடு. பொருளாதாரத்திற்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் சம்பந்தம் இல்லை என உலகிற்கே உணர்த்தும் ஒரு சிறு நாடு. இத்தகைய சிறப்புகள் உள்ள ஒரு நாடு இன்றைய காலத்திலா?, அதுவும் நம் நாட்டிற்கு மிக அருகில் என்றால் நம்பமுடிகிறதா உங்களால்? அது தான் பூட்டான்!!”

ஒரு புத்தகத்தில் பூட்டானைப்பற்றிப்படித்த அந்த சுவையான பதிவை அசைப் போட்டுக்கொண்டே, வண்டியை ஓட்டி கொண்டிருந்தபோது மணி காலை 10:30. அன்று திங்கள் கிழமை ஆதலால் சென்னை சாலைகளில் வழக்கத்திற்கு மீறிய ட்ராஃபிக். அலுவலகத்திற்கு லேட்டாகிவிட்டதே என்று படு டென்ஷனுடன் பறந்து கொண்டிருந்த கூட்டத்திற்கு மத்தியில், அன்று விடுப்பு எடுத்திருந்ததால், நான் சற்று ரிலாக்ஸ்டாகவே வண்டியை ஓட்டி, ஒரு பெரிய சிக்னலை வந்தடைந்தேன்.

சிக்னல் கோட்டிற்குமுன் ஒரு 5அடி இடைவெளி விட்டு வண்டியை நிறுத்தினேன். சிக்னலில் நின்ற மற்ற சிலருக்குப் பொறுமை இல்லை; கோட்டைத் தாண்டி, போர்க்களத்தில் பாய்வதற்குத் தயாராக நிற்கும் அம்புகளைப் போல் எக்கனமும் சீறிப்பாய காத்திருந்தனர். ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் அப்படி ஒரு டென்ஷன், அப்படி ஒரு அவரசம். படு பிசியான பெருநகர வாழ்க்கையின் அறிகுறிகள்!!

விடுப்பு எடுத்த முக்கியக் காரணமான மருத்துவ மனையில் ரிப்போர்ட்டை வாங்கியப் பின், அதே தெருவில் வசிக்கும் சகோதரியையும் பார்த்துவிட்டு வரலாம் என தோன்றவே, அவர் வீட்டிற்குச் சென்றேன். சிறிது நேரம் உரையாடலிற்கு பின், ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை கூறினார் சகோதரி. “நேற்று மாலை, எங்கள் தெருவில் 4மணி நேரம் கரண்ட் கட். டீவி இல்லாமல், என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல், குழந்தைகளுடன் நானும், உனது மாமாவும் மாடிக்கு சென்றோம். 4மணி நேரமும் பேசி, விளையாடி கொண்டிருந்தோம், நேரம் எப்படிச் சென்றதென்றே தெரியவில்லை. அதை நினைக்கும் போது, சிறு வயதில், நாம் பெற்றோருடன் மாலை நேரங்களில், பேசி விளையாடியது எல்லாம் ஞாபகம் வந்தது” என்றார்.

21

சிறிது நேரம் பழையக் கதைகளைப் பேசிக் கொண்டிருந்து அங்கிருந்து வீட்டிற்கு மீண்டும் திரும்புகையில், 20 வருடத்திற்கு முன்னும் இப்போது உள்ள நிலமையையும் ஒப்பிட்டு பார்த்தேன்.  இப்போது இருக்கும் வாழ்க்கையை விட, சென்ற தலைமுறையினர், மிக மகிழ்ச்சியுடனும், ஆரோக்கியதுடனும் இருந்துள்ளனர் என்பது நன்றாகத் தெரிந்தது. சில முக்கிய விஷயங்களை ஒப்பிடுகையில் இந்த கூற்று எத்தனை உண்மை என்று புரியும்.

முதலாவதாக, நேரம். என் அப்பா காலை 9:30 மணிக்கு வீட்டை விட்டு, சைக்கிலை எடுத்தாரெனில், 10 நிமிடத்திற்குள் அலுவலகம் சேர்ந்து விடுவார். மாலை, வீட்டிற்கு 6மணிக்குள் வந்து விடுவார். சனி மற்றும் ஞாயிற்று கிழமைகள் விடுமுறை. மாலை நேரங்களில், மகிழ்ச்சியுடன் உட்கார்ந்து நால்வரும் பேசி கொள்வோம்.

இப்போது நகரத்தில் உள்ள பெரும்பாலானோர் நிலமையை பார்த்தால், ஒரு நாளைக்கு கிட்டத்தட்ட 4 மணி நேர பயணம் மட்டுமே செய்கிறோம். தினமும் வீட்டிற்கு வெளியில் சுமார் 14மணி நேரம் இருக்கிறோம். மக்கள்தொகைப் பெருக்கமும், தொழில் நிறுவனங்களை ஒரே இடத்தில் புகுத்தி மக்கள் நெருக்கத்தை அதிகப்படுத்துகிறது. நகரங்களில் வாழ்வோரின் பெரும்பாலான நேரம் வீணடிக்கப்படுவது போக்குவரத்து நெரிசலினால் தான்.

இரவு வீட்டிற்கு வந்து சாப்பிட்டவுடன் கிடைக்கும் ஒரு மணி நேரமும், அவரவர்க்கு பிடித்த ஏதாவுது ஒரு எலக்ட்ரானிக்ஸ் உலகத்தில் மூழ்கிவிடுகிறோம். இன்றைய பிசியான வாழ்வில், 5-10 நிமிடங்கள், நமது குடும்பத்தினருடன் உட்கார்ந்து பேசுவதென்பதே அரிதாகி போய்விடுகிறது.

இரண்டாவதாக, எலக்ட்ரானிக் பொருள்களின் மீதுள்ள ஈர்ப்பு. எலக்ட்ரானிக் உலகம் நம்மை தேடி வந்தவுடன், நம் வாழ்க்கை மெக்கானிகல் ஆகி விட்டதென்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. டீவியில் மட்டுமில்லை, மொபைல், டாப்லெட், லேப்‌டாப், கேம்ஸ், ஃபேஸ்பூக், வாட்ஸாப் என எத்தனை முன்னேற்றங்கள்?! இந்த தலைமுறையினரை வீட்டிற்குள்ளேயே முடக்கி போடும் வல்லமை படைத்த, எத்தனை எலக்ட்ரானிக்ஸ் பொருள்கள், ஒரு பெரிய பட்டியலே உள்ளது.

என் அப்பா கடைசி வரை, கிட்டத்தட்ட 20 வருடம் ஒரே தொலைக்காட்சி வைத்து கொண்டிருந்தார்.ஆனால் இப்போது? சாதாரண டிஜிட்டல் டீவியிலிருந்து ஆரமபித்து, LCD, LED, PLASMA என்று போய்கொண்டே இருக்கிறோம். இன்று ஒரு லேட்டஸ்ட் செல்ஃபோன் வாங்குகிறோம் என்றால் இன்னும் இரண்டே வருடத்தில் அதை விட எல்லாவிதத்திலும் முன்னேறியுள்ள தொழில்நுட்பத்துடன் பல செல்ஃபோன்கள் வந்து நாம் வைத்திருக்கும் செல்ஃபோனை பழையமாடல் ஆக்கிவிடுகிறது. இது டெக்னாலஜியின் அசுர வளர்ச்சிதான் என்றாலும், மனிதனின் ஆசையைத் தூண்டி நிம்மதியைக் குலைப்பதில் இவை பெரும்பங்கு வகிக்கின்றன என்பதை மறுக்க முடிவதில்லை.

என் சிறு வயதில் ஊர் திருவிழாக்களின் போது, கோவில் நிர்வாகத்தை சேர்ந்தவர்கள், ஒரு பெரிய திரை கட்டி திரைப்படங்கள் போடுவார்கள். வீடு வாசலில் உட்கார்ந்து எல்லாரும் பார்ப்போம்.தூர்தர்ஷனில் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் ஒளிபரப்பப்படும் ஒரு  பழைய படத்தைப் பார்க்க வேலைகளை முன் கூட்டியே முடித்து விட்டு டிவியின் முன் காத்துக் கிடந்து பார்த்த காலங்களும் உண்டு. அந்த சந்தோஷங்களை எத்தனை LED டீவிக்கள் வந்தாலும் தர முடிகிறதா?

மூன்றாவதாக, இந்த தலைமுறையினர் எதிர் கொள்ளும் மிகப் பெரிய சவால், ஆரோக்கியம். 20 வருடம் முன், சிறுவயதில், எத்தனையோ தெரு விளையாட்டுகளைக் கண்ட இடங்களில் விளையாடுவோம், வீட்டில் அமர்ந்து இல்லாமல், தெருக்களில் ஓடியாடிக் கொண்டேயிருப்போம். இப்போதோ, சுகாதாரம் என்ற போர்வையில், குழந்தைகளை பொத்தி வளர்த்து, அவர்களை சுற்றி எலக்ட்ரானிக்ஸ் கடையை வைத்து கொடுத்துள்ளோம், ஆனாலும் மாதத்திற்கு 3-4 தடவை மருத்துவரிடம் செல்ல வேண்டியுள்ளது, புதிது புதிதாய் நோய்கள்.. இப்போது உடம்பில் உள்ள ஒவ்வொரு பாகத்திற்கும் ஸ்பெஷலிஸ்டுகள் என தெருக்கு ஒரு கிளினிக் பெருகியுள்ளதைக் காண்கிறோம்.

எனக்குத் தெரிந்த வரை, அப்போது அரசு மருத்துவமனைக்குத் தான் செல்வோம், எந்த ஜுரம் என்றாலும் ஒரு வெள்ளை ரவுன்ட் மாத்திரை, ஒரு ட்யூப் மாத்திரை, ஒரு சிறிய தூக்க மாத்திரை. அவ்வளவு தான், இரண்டே நாளில் ஜுரம் பறந்துவிடும். இப்பொழுது மருத்துவமனைக்குச் செல்வோர் வரும்போது கொண்டு வரும் மாத்திரை மருந்துகள் எவ்வளவு என்பது நமக்குதெரியும்.

கடைசியாக, நமது அதிகரித்துள்ள தேவைகளும், ஆசைகளும். கூட்டு குடும்ப நிலை குறைய ஆரம்பித்ததன் விளைவு. நாமாகவே சென்று விழும் ஒரு கடன்வலை- ஈ.எம்.ஐ (EMI). வீடு, வாகனம் என்று ஏதாவுது ஒரு கடன், நாமே சென்று மாட்டிக் கொள்ளும் இன்னொரு குழி. .ஈ.எம்.ஐ கட்டி கட்டியே வாழ்க்கை நகரங்களில் பலர் வாழ்க்கை முடிந்து விடுகிறது. ஈ.எம்.ஐ கட்டி முடித்து, இருபது வருடம் கழித்து திரும்பி பார்த்தால், ஒரு வீடு, ஒரு வாகனம், பசங்க படிப்பு, 4-5 பெரிய நோய், அறுவை சிகிச்சை, மருத்துவ செலவு, இவை தான் எஞ்சி நிற்க்கிறது. (அவரவர் வருமானத்திற்கேற்ப வீடோ, வாகனமோ ஒன்றிரண்டு கூடலாம்)

22

இது தான் மிச்சம் இருக்குமா? இதற்கு தானா இத்தனை கஷ்டம், இத்தனை டென்ஷன்? நாமாகவே இப்படி தான் வாழ வேண்டும், இந்த பொருள் வேண்டும், அந்த வீடு வேண்டும் என ஒரு என்னத்தை விதைத்து, வளர்த்து மாட்டி கொண்டு வலையில் விழுகிறோம்.

இது தான் முடிவு இருக்கும் என்று தெரிந்தும் இந்த புலிவாலை தான் பெரும் நகரங்களில் உள்ள நிறைய பேர் பிடித்திருக்கிறோம். இதற்கு தான் மேலே சொன்ன அந்த சிக்னல் ஓட்டமும் கூட. இந்த புலிவாலுக்கு பயந்து தான், நம்மில் பலர், பல சமரசம் செய்து கொண்டு, மனதிற்கு பிடிக்காத அலுவலக பணியே இருந்தாலும், பணம் வருகிறது, என்று செய்கிறோம். இவைகளுக்கு தான் நமது மகிழ்ச்சியையும், ஆரோக்கியத்தையும் அடகு வைத்து இழக்கிறோம்.

எல்லாம் சரி, இந்த எலக்ட்ரானிக்ஸ் யுகத்தை வேண்டாமெனவிட்டு விட முடியுமா? எத்தனை அருமையான முன்னேற்றங்கள், வசதிகள், கண்டுபிடிப்புகள், விழிப்புணர்வுகளை, அனுபவங்களை இவை நமக்கு கொடுத்துள்ளன?! தொழில்நுட்பங்கள்  இல்லையெனில், உலகம் இன்று ஸ்தம்பித்து நிற்பது உறுதி.

32

என்ன செய்யலாம்? எவ்வாறு இப்போதுள்ள வாழ்க்கை முறையில் இருந்துக் கொண்டே மகிழ்ச்சியையும், ஆரோக்கியத்தையும் பெருக்கிக் கொள்ள முடியும்? யோசித்து பார்க்கையில், அடிப்படையாக ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. அது தான் நமது தேவைகள்.

நமது அவசியமான தேவைகளையும், உண்மையான மகிழ்ச்சி எந்த செயல் செய்வதில் உள்ளது என்பதை தெரிந்துக் கொள்ளவேண்டும். அதற்கேற்றார் போல் நம் வாழ்க்கை முறையை அமைத்துக் கொள்ளவேண்டும்.

அதனால், உண்மையான மகிழ்ச்சியையும், ஆரோக்கியத்தையும் இழக்காமல் நமது தேவைகளையும் இலக்குகளையும் தேர்ந்தெடுப்போம்.

நமது “தேச மகிழ்ச்சி குறியீட்டை” நாமும் பெருக்குவோம் என்ற நம்பிக்கையுடன்..

விமல் தியாகராஜன் & B+ Team.

Likes(7)Dislikes(2)
Share
 Posted by at 7:17 pm
Sep 212014
 

 

bus

காலை 8.30 மணி. சென்னை அம்பத்தூர் பேருந்து நிலையம். அம்பத்தூரிலிருந்து திருவல்லிக்கேணி விவேகானந்தர் இல்லம் வரை செல்லும்பஸ், புறப்பட தயாராகி கொண்டிருந்தது. கண்டக்டர் டிக்கட் கொடுக்க ஆரம்பித்து விட்டார். டிரைவர் டீ கடையில் அரசியல்  அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தார்.  கண்டக்டர் விசில் அடிப்பதை அசிரத்தையோட நோக்கி , கை காட்டி விட்டு,  நண்பர்களிடமிருந்து பிரியா விடை பெற்று திரும்பினார். அவர் அமர்ந்தவுடன்  வண்டி கிளம்ப வேண்டியது தான்.

அலுவலகம் செல்பவர்கள், கல்லூரி, பள்ளி செல்பவர்கள் அவசர அவசரமாக பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டிருந்தனர். ஆயிற்று, ஏறக்குறைய ஒரு நான்கு ஐந்து இருக்கை தவிர வண்டி நிரம்பி விட்டது.

பேருந்து கிளம்பியது. முதல் நிறுத்தத்தில் பேருந்து நின்றவுடன், பத்து பதினைந்து பேர் தடதடவென அடித்துப் பிடித்துக் கொண்டு ஏறினர். அவர்கள் கண்கள் காலியான இருக்கைகளை தேடிக்கொண்டே. அவர்களிடையே அவசரம். ஒவ்வொருவரிடமும், ஒரு மியூசிகல் சேர் போல் ஒரு பதற்றம்.

இந்த களேபரத்தில், ஒரு முதியவர், கிட்டதட்ட ஒரு 60 வயதிருக்கும், ஒரு காலி இருக்கையை கண்டு பிடித்து, அதை நோக்கி அவரால் முடிந்த வேகத்தில் ஓடினார். நோயாளி என்பது முக சோர்விலேயே தெரிந்தது. வயது கொஞ்சம் அதிகம். ஆரோக்கியம் கொஞ்சம் கம்மி. சில பல அரசு பேருந்து போல.

அவர் இருக்கையை அடையுமுன், பின்னால் வந்த ஒரு 20-25 வயது, வாட்ட சாட்டமான இளைஞன், அவரை இடித்து தள்ளி விட்டு, எகிறி குதித்து, அந்த இருக்கையில் அமர்ந்தான்.

அவனது முகத்தில், ஒரு கோப்பையை தட்டிய மலர்ச்சி. ஒரு ராஜ பார்வை. பெரியவரை தள்ளி விட்டோமே என்ற வருத்தம் சிறிதும் இல்லை. பெரியவரிடம், ஒரு சின்ன சாரி கூட கேட்கவில்லை.

சிகப்பு நிற சட்டை, தாடை வரை கிருதா, வாராத தலை, ஐந்து நாள் தாடி, கொஞ்சம் சிவந்த கண்கள். சண்டைக்கு தயார் என்ற தோற்றம் அவனுக்கு. பின்னாளில், முயற்சி பண்ணினால், அவன் அடியாளாக வர வாய்ப்பு இருப்பது போல் தெரிந்தது. அவனை தட்டி கேட்கிற தைரியம், சுற்றி இருந்த எவருக்கும் இருந்ததாக தெரியவில்லை.

பெரியவர், பாவம், தள்ளாடி எழுந்து கொண்டார். கம்பியை பிடித்து கொண்டு. “த்சொ! த்சொ” கொட்டினார்கள்,அருகிலிருந்த சிலர். “பெரியவரே, பார்த்து! பார்த்து!,” என்றனர். அவரது தள்ளாமை கண்டு சிலருக்கு அனுதாபம்.

இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு நாகரிக யுவதி, அவள் ஒரு பள்ளி ஆசிரியை. அருவருப்புடன் பக்கத்து சீட் பெண்ணிடம் முணுமுணுத்தாள். “ சே! என்ன ஒரு அரகன்ஸ் அந்த பையனுக்கு! பார்த்தீங்களா?  இந்த மாதிரியா அநாகரிகமாக நடந்து கொள்வார்கள்?”

இன்னொரு பயணி, ஒரு வக்கீல் கோபப்பட்டார் , “சார் ! இந்த மாதிரி நடந்துகிறவர்களை கிரிமினல் வழக்கு போட்டு தண்டனை வாங்கி கொடுக்கணும்!. பொறுக்கி பசங்க. இதுக்கு ஏதாவது சட்டம் இருக்கா, பாக்கறேன்?”

மூன்றாவது ஒரு நர்ஸ் “ ஐயோ பாவம்! இந்த வயசானவர் கீழே விழுந்துட்டாரே! அடி கிடி பட்டிருக்குமோ?”. அவளது பார்வை அப்படி!

நான்காவது வரிசையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு கல்லூரி விரிவுரையாளர் “ வளர்ப்பு சரியில்லை சார்.  அப்பா அம்மா சரியாயிருந்தா, இந்த பையன் நிச்சயமா இப்படி நடக்க மாட்டான்! இந்த பையன் சரியான  மெண்டல் கேசா இருக்கும்”.
பெண்கள் பகுதியில், ஒரு 45 வயது பெண்மணி, குழந்தை இல்லாதவள், “இந்த மாதிரி பசங்களை பெத்துக்காம இருக்கறதே புண்ணியம்!” பக்கத்தில் இருப்பவளிடம் பொருமினாள்.  இவ்வாறு சொல்வதே அவளது இயல்பாகி விட்டது.  அவளது மன உளைச்சலுக்கு அதுவே ஒரு எஸ்கேப் ரூட். அவளது புண்ணுக்கு அவளாக தேடிக் கொண்ட ஒரு மருந்து.
கல்லூரி பெண் ஒன்றை கரெக்ட் பண்ணிக் கொண்டிருந்த ஒரு மாணவன் “பாத்து பெருசு! ஏன் இந்த கூட்டத்திலே வந்து கஷ்டப் படறீங்க! ஆட்டோல போலாமில்லே!”. நக்கலுக்கு, களுக்கென்று சிரித்தாள் அந்த பெண். விடலைப் பசங்களின் உலகமே வேறு.

அதை பார்த்து பொறாமை பட்ட சக மாணவன், தன் பங்குக்கு“மேல போக டிக்கெட் எடுங்க பெரியவரே! இங்கே வந்து எடுக்கறீங்க?”. பெண்களை பார்த்தால் எங்கேருந்து தான் வருமோ, இந்த அசட்டு பிசட்டு ஜோக்குகள். இதுக்கும் ஒரு களுக் அந்த பெண்ணிடமிருந்து. ‘எத்தனை பசங்க என்னை பாத்து வழியறாங்க!’, யவ்வன கர்வம் அந்த பெண்ணின் முகத்தில்..

“முதியவர்களுக்கு மட்டும்” இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான் ஒரு 35 வயது இளையவன். எங்கே தன்னை எழுந்துக்க சொல்லுவாங்களோ என்று, ஆஸ்டிரிச் பறவை போல தலையை குனிந்து கொண்டான்.

ஒன்று மட்டும் நிச்சயமாக தெரிந்தது. கீழே விழுந்த பெரியவருக்கு யாரும்எழுந்து இடம் கொடுக்க தயாரில்லை. மனமுமில்லை. ‘வேறே யாராவது இடம் தரட்டுமே? நான் ஏன் தரணும்? அப்புறம், யார் இந்த கூட்டத்தில் நின்னுகிட்டே பிரயாணம்பண்றது?”

அவரவர் பாணியில், அவரது படிப்பு, வேலை, மன நிலைக்கேற்ப, தங்கள் எண்ண வெளிப்பாட்டை முணு முணுத்தனர். ஏதோ அவர்களால்முடிந்தது இவ்வளவுதான் !
கண்டக்டர் அவரது இடத்திலேருந்து “ டிக்கெட்! டிக்கெட்!” என்று கத்தினார்.

பெரியவர் “சத்யம் தியேட்டர் ஒரு டிக்கெட் கொடுங்க!”

“இந்தாங்க சார் டிக்கெட்! அடி கிடி ஒண்ணும் படலியே!”

“ஒண்ணும் ஆவலை கண்டக்டர் சார். தேங்க்ஸ்”

“ சார், இங்கே யாரையும் கேக்க முடியாது. அந்த பையனை போய் எழுந்திருக்க சொன்னா, சண்டைக்கு வருவான். பொறுக்கி மாதிரி இருக்கான். எதுக்கு வம்பு?”  என்றார் கண்டக்டர்

இதெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த, ஒரு இளைஞன் “ஐயா! இங்கே வந்து என் இருக்கையிலே அமர்ந்துகொள்ளுங்கள்!”

“இருக்கட்டும்பா! வேண்டாம்பா!”அவசரமாக பதட்டத்தோடு மறுத்தார் பெரியவர்.

“இல்லேசார்!, இதுலே என்ன இருக்கு?  என்னாலே நிக்க முடியும்! நீங்க உக்காருங்க ப்ளீஸ்!”

தட்டுத் தடுமாறி கம்பியை பிடித்து கொண்டு எழுந்தான்,  கருப்பு கண்ணாடி அணிந்த அந்த நாகரிக இளைஞன்.

அவனுக்கு…பார்வை இல்லையென்றால் என்ன!  மனசிருக்கே. போதாதா? !

–    முரளிதரன் செளரிராஜன்

Likes(1)Dislikes(0)
Share
 Posted by at 8:55 pm
Sep 182014
 

box

சென்ற மாதம் ஷிரிடி சாய் பாபாவின் தரிசனத்திற்காக சென்ற நானும் என் அலுவலக நண்பரும் கோயில் வரிசையில் நெடுநேரமாக நின்றுகொண்டிருந்தோம். வரிசையில் எங்களருகில் படு கேஷுவலாக நின்றிருந்தவருடன் எதேயச்சையாக பேசும்போது தான் தெரியவந்தது அவர்தான் இந்திய பாக்ஸிங் (குத்துச்சண்டை) டீமின் பயிற்சியாளர் என்று.

அவுரங்காபாத் கேம்பிலிருந்து மாணவர்களுடன் கோவிலிற்கு வந்திருப்பதாக கூறி பின்னாலிருந்து 19 மாணவர்களை அறிமுகம் செய்தார்.

இந்திய அளவில் 5முறை சாம்பியன் பட்டம், இந்திய வீரர்களுக்கும் தற்போதைய பயிற்சியாளர் என்று பல சாதனைகளுக்கு சொந்தக்காரரான திரு.மனோகரனைப் பற்றி இந்த மாத சாதனையாளர் பக்கத்தில் காண்போம்.

B+:தங்களை பற்றிய ஒரு சிறிய அறிமுகம்..

பிறந்தது வேலூர் மாவட்டத்தில். சிறு வயதிலேயே இந்திய ராணுவத்தில் சேர்ந்தேன். என் தந்தையும் ஒரு ராணுவ வீரர். ராணுவ வீரர்களுக்கிடையே நடைபெறும் பாக்ஸிங்  போட்டிகளில் கலந்து கொண்டு, பயிற்சிபெற்று சிறந்த பாக்ஸிங் வீரர் ஆனேன். பல்வேறு பதக்கங்களைக் தொடர்ந்து, 5 முறை பாக்ஸிங்கில் இந்திய அளவில் சாம்பியன் பட்டம் வென்றேன். இந்திய அளவிலான போட்டிகளில் மட்டுமல்லாது, உலக அரங்கில் நடைபெற்ற பல்வேறு போட்டிகளிலும் கலந்து கொண்டு பதக்கத்தைக் குவித்துள்ளேன்.

1984ம் ஆண்டு, விளையாட்டு வீரர்களுக்கு வழங்கப்படும் உயரிய விருதுகளில் ஒன்றான அர்ஜூனா விருதைப் குடியரசுத் தலைவர் ஜியானி ஜெயில் சிங் அவர்களிடமிருந்து பெற்றேன். (கிரிக்கெட் வீரர் திலீப் வெங்சர்கார் அவர்களும் அதே ஆண்டில் அர்ஜூனா விருது பெற்றவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.)

1987ம் ஆண்டு இந்திய பாக்ஸிங் அணியின் பயிற்சியாளராக நியமிக்கப்பட்டு, தொடர்ந்து 28 ஆண்டுகளாக பயிற்சியாளராகத் தொடர்கிறேன். “இந்திய அணியின் சிறந்த பயிற்சியளர்களில் ஒருவர்” என பலராலும் பாராட்டப்பெற்று, இந்திய ஆடவர் மற்றும் மகளிரணி பயிற்சியாளராக இருந்து, கடந்த சில வருடங்களாக இந்திய அணியின் 19 வயதிற்குட்பட்ட வீரர்களின் பயிற்சியாளராக இருக்கிறேன்.

அர்ஜூனா விருது உள்ளிட்ட நான்கு உயரிய விருதுகளை இதுவரை வென்றுள்ள நிலையில், இந்த வருடம் பயிற்சியாளர்களுக்கு வழங்கப்படும் உயரிய விருதான “துரோனாச்சார்யா” விருதிற்கு பரிந்துரைக்கப் பட்டுள்ளேன்.

(The Hindu நாளிதழ் மனோகரன் அவர்களை பற்றி விரிவான கட்டுரை ஒன்றை சமிபத்தில் வெளியிட்டுள்ளது)

B+:பாக்ஸிங்கில் உங்களுக்கு எப்படி ஆர்வம் வந்தது? பாக்ஸிங் வீரராக வேண்டும் என்ற எண்ணம் எப்போது உதித்தது?

நான் ராணுவத்தில் சேரும் வரை வாலிபால் கூட பார்த்தது கிடையாது, ஒரு விளையாட்டும் தெரியாது. தெரிந்த ஒரே விளையாட்டு பள்ளி பருவத்தில்  ரிங் வைத்து ஆடுவது தான். ஆர்மியில் சேர்ந்தப்பின் தான் ஒவ்வொன்றாக கற்றுக்கொண்டேன். அப்போது மற்ற விளையாட்டுக்களை விட பாக்ஸிங் எனக்கு ரொம்ப பிடித்திருந்தது. என் கவனத்தை முழுதாக பாக்ஸிங்கில் திருப்பினேன்.

B+:  இந்திய அணி பயிற்சியாளராஆகும் வாய்ப்பு எப்படி கிடைத்தது?

NIS (Certificate Course in Sports Coaching) என்று ஒரு பயிற்சி உள்ளது. பயிற்சியாளர் ஆகவேண்டும் என்றால், கண்டிப்பாக அந்த பயிற்சி முடித்தாக வேண்டும். அந்த பயிற்சியில் நமக்கு நிறைய விஷயம் கற்றுக்கொடுப்பார்கள். அது மட்டுமில்லாமல், நம் செயல்திறன் என்ன, சாதனை என்ன? நம்மால் வீரர்களுக்கு ஒழுங்காக பயிற்சி கொடுக்க முடியுமா? இப்படி ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் பார்த்து தான் தேர்ந்தெடுப்பார்கள். அந்தக் பயிற்சி முடித்த மூன்றாவது நாளே, இந்திய அணி பயிற்சியாளராக தேர்வு செய்யப்பட்டேன்.

box (2)

B+:இந்திய அணிக்கான வீரர்களை எப்படி தேர்வு செய்கிறீர்கள்?

ஒவ்வொரு வருஷமும் தேசிய அளவிலான போட்டிகள் மாநிலங்களுக்கிடையே நடக்கும். அந்த போட்டிகளுக்கான தேர்வு கமிட்டில் ஒரு மூன்று பேர் இருப்பார்கள். அதில் நானும் ஒருவன். அந்த போட்டிக்களில் வெற்றி பெரும் நான்கு பேர் அதாவது தங்கம் ஒருவர், வெள்ளி ஒருவர், வெண்கலம் இருவர் என்று பதக்கங்கள் வெல்லும் நால்வரும் இந்திய அணிக்கான பயிற்சிக்கு தெரிவு செய்யப்படுவார்காள். இது மாதிரி 10 ரவுண்டுலிருந்து மொத்தம் 40 மாணவர்களை பயிற்சிக்கு தேர்ந்தெடுப்போம். பதக்கம் வாங்குபவர் மட்டுமில்லாமல், எங்களுடைய பார்வையில் வேறு யாராவது சிறப்பாக விளையாடியிருந்தால், அவர்களையும் கூட பயிற்சிக்கு தெரிவு செய்வோம்.

B+:நீங்க பயிற்சிக்காக தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மாணவர்கள் வருடத்தில் எத்தனை நாட்கள் பயிற்சி எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்?

அரசாங்கம் ஒரு வருடத்திற்கு ஒரு வீரருக்கு 180 நாட்கள் பயிற்சி நாட்களாக அறிவித்துள்ளது. ஒரு வேளை அதிகப்படியான tournament இல் கலந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தால், ஒரு 20 நாட்கள் அதிகமாக பயிற்சி எடுத்துக் கொள்ள அனுமதி வாங்கிக் கொள்ளலாம்.

B+:பயிற்சி எடுத்துக்கொள்ளும் வீரர்களுக்கு ஏதேனும் மாதாந்திர ஊதியம் வழங்கப்படுகிறதா? வேறென்ன அங்கீகாரம் கிடைக்கும்?

ஊதியம் எதுவும் தனியாக வீரர்களுக்கு கொடுக்கப்படுவதில்லை. வீரர்களோட உணவு, தங்கும் வசதி, போக்குவரத்தை அரசாங்கம் கவனித்துக் கொள்ளும். மற்றபடி சம்பளமெல்லாம் எதுவும் இல்லை.

ஆனால் ஒரு வீரர் Asian boxing போட்டியில் ஒரு மெடல் எடுத்தால், ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை மத்திய அரசாங்கம் வழங்குகிறது. அதேபோல், ஒலிம்பிக்ஸில் மெடல் எடுத்தால் ஒரு தொகை வழங்கப்படும். வீரர்கள் வெல்லும் போட்டிகளுக்கேற்ப மத்திய மாநில அரசுகளிடமிருந்து பணப்பரிசு கிடைக்கிறது.  அதுமட்டுமில்லாமல் அரசு வேலை வாய்ப்புகளில், குறிப்பாக ரயில்வே துறை, காவல் துறை, தபால் துறைகளில்  வீரர்களுக்கு அரசாங்கம் முன்னுரிமை அளிக்கிறது.

B+:உங்களுக்கும் வீரர்களுக்கும் அரசாங்கத்திடமிருந்து என்ன ஆதரவு கிடைக்கிறது? பயிற்சிக்கு தேவையான என்ன வசதிகளை செய்து தருகிறார்கள்?

நாங்கள் பயிற்சி எடுப்பதற்காகவே மஹாராஷ்டிர மாநிலம் அவுரங்காபாத்தில், அனைத்து வசதிகளுடன் கூடிய தனி இடத்தை அரசாங்கம் ஒதுக்கியிருக்கிறது. வீரர்களுக்குத் தேவையான practice kits, playing kits அனைத்தும் அரசாங்கம் கொடுக்கிறது. அதுமட்டுமில்லாமல், குளிர்சாதன வசதியுடன் கூடிய தங்குமிடம் மற்றும் போக்குவரத்திற்கு வீரர்கள் ரயிலில் 2nd AC யில் பயணம் செய்து கொள்ள அனுமதியும் அளிக்கிறது..

B+:உங்களுடைய வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத தருணம் அல்லது நீங்கள் அடிக்கடி நினைத்து பெருமைப்படக் கூடிய தருணம் என்று எதாவது இருக்கிறதா?

1981ல் ஆஸ்திரேலியாவில் பிரிஸ்பெயின் நகரில் நடந்த போட்டியில், எனக்கு கையில்  பலமாக அடிபட்டு இருந்தப்போது கூட கோல்டு மெடல் வென்று வந்தேன். மாஸ்கோ ஒலிம்பிக்ஸில், குவார்ட்டர் ஃபைனல் வரைக்கும் சென்றேன். இது இரண்டும் தான் இப்போதும் நினைத்து பெருமை படும் சம்பவங்கள்

B+:நீங்கள் இதுவரைக்கும் எந்தெந்த நாட்டிற்கு சென்றுள்ளீர்கள்? எந்த நாட்டில்  பாக்ஸிங்கிற்கு ஆதரவு அதிகம்?

கிட்டத்தட்ட எல்லா நாடுகளுக்குமே சென்றுள்ளேன். பாக்ஸிங்கிற்கு ஆதரவு அதிகம் க்யூபாவில் தான். அங்கே பாக்ஸிங் தான் முக்கிய விளையாட்டே.

B+:உங்களால பயிற்றுவிக்கப்பட்ட மாணவர்கள் இதுவரை இண்டர்நேஷனல் அளவில் எத்தனை பதக்கங்கள் வாங்கியிருப்பார்கள்?

கிட்டத்தட்ட எல்லா tournament யிலும் பதக்கங்களை ஜெயித்திருக்கிறார்கள். இண்டர்நேஷனல் அளவில், ஒரு 150 பதக்கங்கள் வாங்கிக் கொடுத்திருக்கேன்.

B+:நம் மக்களிடம் பாக்ஸிங் விளையாட்டு எந்த அளவு ரீச் ஆகியிருக்கிறது?

நாம் பாக்ஸிங் பெரிதாக விளையாடுறதில்லை என்றாலும், முன் இருந்ததை விட இப்போது, கிராமங்களில் கூட பாக்ஸிங் பற்றி ஓரளவிற்கேனும் தெரிகிறது. பஞ்சாப், ஹரியானா மாதிரியான மாநிலங்களில் நிறைய கிளப்புகள் (clubs) நடத்தி, நிறைய டோர்ணமெண்டுகள் நடத்தி நிறைய வீரர்களை உருவாக்குகிறார்கள். தென்னிந்தியாவில், இந்த மாதிரியான கிளப்புகளெல்லாம் இல்லை. அதானல் இன்னும் பெரிய அளவில வீரர்கள் உருவாகுவதில்லை.

B+:இங்கு கிரிக்கெட்டுக்கு கொடுக்கிற முக்கியத்துவத்தை மற்ற விளையாட்டுக்களுக்கு கொடுக்கிறதில்லை ன்று ஒரு பரவலான கருத்து இருக்கிறது. இதைப்பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

கிரிக்கெட்டும் ஒரு நல்ல விளையாட்டு தான். ரொம்ப இண்ட்ரஸ்டிங்காவும் இருக்கிறது. அதானால் மக்களும் அதை விரும்புகிறார்கள். கிரிக்கெட்டுக்கு கிடைக்கிற வசதிகள் மற்ற விளையாட்டுக்களுக்கும் கிடைத்தால் மற்ற விளையாட்டுகளும் நல்ல ரீச் ஆகும்

B+:வசதிகள் என்றால் என்ன மாதிரி வசதிகளை சொல்கிறீர்கள்?

உதாரணத்திற்கு ஸ்பான்ஸர்ஸ் (sponsors). கிரிக்கெட்டிற்கு ஸ்பான்சர்ஸ் அதிகம். அதனால அந்த விளையாட்டு அதிகமாக விளம்பரமும் செய்யப்படுகிறது. கிரிக்கெட் வீரர்களுக்கு எதாவது அடிபட்டால் கூட மருத்துவ செலவுகளை அந்த ஸ்பான்ஸரே எடுத்துகொள்வார்கள். ஆனால் எங்களுக்கு அப்படி இல்லை. பாக்ஸிங் இண்டிவிஜூவல் கேம் (INDIVIDUAL GAME) என்று ஸ்பான்ஸர்ஸ் எங்களுக்கு அதிகம் கிடைக்கிறதில்லை. எங்கள் வீரர் ஒருவர் கை உடைந்து இருந்தால் கூட, அவர் சொந்த செலவில் தான் பார்த்துகொள்ளவேண்டும். இப்பதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எங்களுக்கு ஸ்பான்ஸர்ஸ் கிடைக்க ஆரம்பித்துள்ளது. அதுவும் நல்லா விளையாடுகிற வீரர்களுக்கு மட்டும் தான் கிடைக்கும். இது மேலும் வளரனும். கிரிக்கெட் மாதிரி பாக்ஸிங்கும் மக்கள் கிட்ட நன்றாக ரீச் ஆகனும் என்பது தான் என் ஆசை.

பேட்டியை முடித்து விட்டு Under 19 ஒலிம்பிக்ஸிற்காக சீனாவிற்கு புறப்பட்ட அவருக்கு வாழ்த்துக்களைத் தெரிவித்துக் கொண்டு, அவரின் பொன்னான நேரத்தை ஒதுக்கியமைக்கு நன்றியையும் தெரிவித்துக் கொண்டேன்.

–    முத்துசிவா

 

Likes(1)Dislikes(0)
Share
 Posted by at 10:51 pm
Sep 172014
 

king-4

வழக்கமாக எல்லா கதையிலும் வருகிற மாதிரி, இந்த கதையிலேயும் ஒரு ராஜா இருந்தார். அவருக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சிக்கு யார் அதிக பங்களிப்பு செய்திருக்கின்றனர் என்பது தான் அந்த சந்தேகம். உடனே அவர் தன் சந்தேகத்தை தன் அமைச்சர்களிடம் கேட்டு, ஒரு வாரம் கழித்து வந்து பதில் தர சொன்னார்.

ஒரு வாரம் கழித்து அனைவரும் தங்களது பதிலைக் கூறினர்.

ஒரு அமைச்சர் “நமது தளபதி தான் சிறந்தவர்” என்றார்.

மற்றொருவார், “இல்லை! அனைவரின் உடல் நலமாய் இருந்தால் தானே எல்லா பணிகளையும் செய்யமுடியும். அதனால் நம்ம நாட்டு மருத்துவர் தான் சிறந்த பங்களிப்பு  செய்துள்ளார்” என்றார்.

இன்னொரு அமைச்சரோ, “இல்லை! நாட்டில் சுகாதாரம் நன்றாக இருந்தால் தான் நோய் இல்லாமல் வாழ முடியும். அதற்கு நல்ல கட்டிடங்கள் மற்றும் பாதாள  சாக்கடை செய்த பொறியாளர் தான் சிறந்த பங்களிப்பு  செய்திருக்கார்” என்றார்.

அதற்கு இன்னொரு அமைச்சர், “அரசே! நம்ம நாட்டு தலைமை காவல் அதிகாரிதான் சமுதாயத்தில் சிறந்த  பங்களிப்பவர். ஏனென்றால், காவல் துறையினரால் தான் குற்றமும், களவும் இல்லாமல், நாடு அமைதியுடன் இருக்கும்” என்றார்.

அப்போதுராஜா, “சரி, இவர்கள் நால்வருமே சிறந்த பங்களிப்பவர்கள் என்று கருதி, இவர்களுக்குபரிசுகள் கொடுத்திடலாமா?” என்றுகேட்டார்.

எல்லோரும் சரி என்று ஓத்துக் கொண்டனர்.

அதுவரை அமைதியாய் இருந்த ராணி, ஒரு கேள்வியை கேட்டார்.

“தளபதி, மருத்துவர், காவல்அதிகாரி, பொறியாளர் அனைவரும்  சிறந்தவர்கள் தான். ஆனால், அவர்களாகவே இப்படி திறமையாளர்களா ஆனார்களா அல்லது யாராவது அவர்களை அந்த திறமைகள் உள்ளவர்களாய் உருவாக்கினார்களா?” என்று.

எல்லோரும் சிறிது யோசித்து விட்டு, “இவர்கள் தாங்கள் பயின்ற கல்வியினால் தான் இவ்வாறு சிறந்து விளங்குகிறார்கள்” என்றனர்.

அதற்குராணி, “அப்போது அந்த திறமைகளை கற்றுத் தந்த அந்த ஆசிரியருக்கு தானே நாம் பரிசு கொடுக்கணும்” என்றார்.

எல்லோரும் கொஞ்ச நேரம் யோசித்துவிட்டு, “ஆமாம், ராணி சொல்வது சரி தான்” என்று ஒத்துக்கொண்டார்கள்.

ராஜா உடனே “நாம் நம்ம நாட்டையே அந்த குருவிற்கு எழுதி கொடுத்தால் கூட பத்தாது. ஏனென்றால் சமுதாயத்தை  நல்வழியில் நடத்தி செல்ல பல நல்ல விஷயங்களை கற்றுத் தரும் ஒரு குருவின் சேவைக்கு நாம் கொடுக்கும் தட்சிணை  நம்ம தகுதிக்கு ஏற்ற மாதிரி இருக்குமே தவிர, குருவின் தகுதிக்கு ஏற்ற மாதிரி இருக்காது. குருவிற்கு நாம் கொடுக்கும் சன்மானம் கடவுளுக்கு அருகில் வைத்து பூஜிப்பதுதான்” என்றார்.

எல்லாரும் இந்த கருத்தை ஏற்றனர்.

  –  D. சரவணன்

Likes(0)Dislikes(0)
Share
Sep 142014
 

Sir Viv Cricket Stadium

அது ஒரு அழகான கிரிக்கெட் மைதானம். 20-20 போட்டி துவங்க உள்ளது. பார்வையாளர்களின் கூட்டத்தில் இரு நண்பர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். முதல் நண்பன், இரண்டாமானவனைப் பார்த்து ஒரு கேள்வி கேட்கிறான்.

“நண்பா, ஒரு புதிர். இந்த போட்டியில், 20 ஓவர்களில், அதிகபட்சமாக ஒரு பேட்ஸ்மேன் எத்தனை ரன்கள் எடுக்க முடியும்? உபரி ரன்கள் (OVER THROW, NO-BALLS, WIDES) எதுவும் கிடையாது. சரியாக 120 பந்துகள் மட்டுமே வீசப்படும்.”

சிறிது நிமிடங்கள் யோசித்துவிட்டு “நண்பா, இது மிக சுலபம். இது தான் பதில் என்று  இரண்டாமானவன் தவறான விடையைக் கூறுகின்றான்.”

சரியான பதில் என்ன? சரியான பதில் உங்களுக்கு தெரிந்தால், எங்களுக்கு bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரியில் ஈ.மெயில் அனுப்பவும். சரியான விடையும், சரியான விடையைக் கூறும் நண்பர்களின் பெயரும்,  அடுத்த மாத இதழில் வழக்கம் போல் வெளிவரும்…

 

 

போன மாதம் கேட்கப்பட்ட புதிருக்கு பதில் இதோ..

பாட்டி கேட்டக் கேள்விக்கு பதில் – கோலிக் குண்டுகளை கீழே காண்பித்துள்ளதை போன்று அடுக்க வேண்டும்.

star1

சரியான பதில் அளித்தவர்:

பக்ருதீன்ஷா, கிருஷ்ணராஜ், சரவணக்குமார் அன்பழகன், கார்த்திகேயன்.

Likes(1)Dislikes(0)
Share
 Posted by at 9:48 pm
Share
Share