Dec 132014
 

1

சென்ற மாதத்தின் முக்கியமான ஒரு நாள் – 26/11. இந்திய வரலாற்றுச் சுவற்றில் மறக்க முடியாமல் தடம் புதைத்த நாள். 26/11/2008 அன்று பாகிஸ்தானிலிருந்து 10 தீவிரவாதிகள், நம் நாட்டுக்குள் நுழைந்து, மும்பையில் 164 அப்பாவி மக்களை கொன்று குவித்தனர், 308 பேர் படுகாயம் அடைந்தனர். நமது தேசிய பாதுகாப்பு படையும், மும்பை போலிஸும் சேர்ந்து (OPERATION BLACK TORNADO மூலம்) தீவிரவாதிகளுடன் சண்டையிட்டு, அவர்கள் அனைவரையும் வீழ்த்தி, அஜ்மல் கசாப் என்ற தீவிரவாதியை மட்டும் உயிருடன் சிறைப்படுத்தியது அனைவரும் அறிந்ததே.

ஆனால், அந்த சோக சம்பவத்தில் நம்மில் சிலர் அறியாத விஷயமும், அறிந்தும் நம்மில் சிலரால் மறக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு விஷயம்- நாட்டுக்காக தன் இன்னுயிரை மாய்த்துக் கொண்ட நமது பாதுகாவலர்களின் தியாகம், மாவீரம், அவர்களது குடும்பத்தினரின் சோகமம்.

26/11/2008 ஐ, சற்று திரும்பி பார்ப்போம். துணை கமீஷனர் ஹேமந்த் கர்க்கரே, மேஜர்.சந்தீப் உண்ணிகிருஷ்ணன், துணை கமீஷனர் அசோக் காம்தே உட்பட 18  பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் அன்று தீவிரவாதிகளுடன் நடந்த சண்டையில் உயிர் துறந்தனர். அந்த 18 பேரில் முக்கியமான ஒருவர் போலிஸ் துணைசப்-இன்ஸ்பெக்டர் துக்காராம் ஓம்பளே.

திரு.துக்காராமைப் பற்றி கேள்வி படாதவர்களுக்கு ஒரு சிறிய அறிமுகம். கசாப் அனைவரையும் சுட்டு வீழ்த்தி, துப்பாக்கியுடன் தப்பி ஓடுகையில், தனியாக துரத்திச் சென்று, அவனை எந்த ஒரு ஆயுதமும் இன்றி, பாய்ந்து பிடித்துக் கொண்டார் அவர். அவ்வாறு கசாபை பிடித்துக் கொண்டே நின்றவுடன், சிறிது நிமிடங்களில் மற்ற பாதுகாப்பு வீரர்கள் அவனை சுற்றி வளைத்து உயிருடன் பிடித்து விட்டனர். ஆனால் அவர்கள் வருவதற்கு முன்பே, கசாபின் குண்டுகள், துக்காராமின் உடலை சல்லடையாக்கிருந்தது. தனியாக ஆயுதமின்றி அவனை பிடிக்கையில், கண்டிப்பாக தன் உயிர் பிரியும் அபாயம் இருக்கும் என்று தெரிந்தும்,  நாட்டு மக்களுக்காக சுயநலமின்றி தன் உயிரை தியாகம் செய்த மாவீரர்  தான் திரு.துக்காராம்.

உயிர் பிரியப்போகிறது எனத் தெரிந்த பின்,  அவர் வாழ்வின் அந்த கடைசி நொடிகள் அவரின் மனநிலை எவ்வாறு இருந்திருக்ககூடும்? அன்று வீட்டை விட்டு கிளம்பும்முன் அன்றுதான், தனது கடைசி நாள் என நினைத்தா இருந்திருப்பார்? தீவிரவாதியை பாய்ந்து பிடிக்கையில் தன் பிரியமான உறவுகளை விட்டுச் செல்கிறோமே என்ற உணர்வு அவருள் வந்திருக்காதா? மண்ணில் சாய்ந்து உயிர் பிரியுமுன் அவர் மகள்களின் முகங்கள் அவரது நினைவுகளில் வந்திருக்குமல்லவா? நாட்டிற்கு தானே செய்கிறோம், வீடும், உறவும் முக்கியமல்ல என்று தானே அந்த மாபெரும் சாதனையை அவர் செய்திருக்ககூடும்?

2

சரி, நிகழ்காலத்திற்கு வருவோம். 26/11/2014 அன்று ஒரு கல்லூரி அருகே நான் நின்று கொண்டிருக்கநேரிட்டது. அப்போது அங்கு வந்த ஏழெட்டு மாணவர்களின் உரையாடலை சில நிமிடங்கள் கேட்கவும் நேரிட்டது.

மாணவர்களின் பெரும்பாலான உரையாடல் பகுதி அடுத்து ரிலிஸாக இருக்கிற  தமிழகத்தின் மூன்று பெரிய நடிகர்களின் திரைப்படங்களை குறித்தே இருந்தது. பிடித்த நடிகர்களின் (தலைவர்கள் என்றே நடிகர்களை அழைத்தனர்) பட ரிலிஸன்று என்னென்ன காரியங்கள் செய்ய வேண்டும் என்று தீவிரமாக திட்டம் தீட்டிக் கொண்டிருந்தனர். கட்அவுட், பாலாபிஷேகம், முதல் காட்சிக்காக முன்கூட்டியே டிக்கட்புக்கிங்,  தியேட்டருக்குள் தீபாராதம் மற்றும் சில சடங்குகள் என்ற விஷயங்களை சீரியஸாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். செலவுக்கு ATM மெஷினிடம் (அவர்களது அப்பாக்களுக்கு வைத்துள்ள அடைமொழி பெயர்) பொய் சொல்லி பணம் பெருவது என்றும் முடிவெடுத்தனர். நடுநடுவே தங்கள் தலைவர் தான் உயர்ந்தவர் என்ற விவாதம் வேறு அவர்களுள் எட்டிப்பார்த்தது.

சில நிமிடங்களுக்குப்பின், தன் கைப்பேசியில் சமூக வலைதளத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே ஒரு மாணவன், அந்த செய்தியைக் கூறினான். “இன்று ஹேமந்த் கர்கரே இறந்த தினம், அஞ்சலி செலுத்துவோம் என்று வந்துள்ளது. யாருடா இந்த ஹேமந்த்?” என கேட்கவும், மாணவர்களிடம் சிறு மௌனம் நிலவியது. ஒரு மாணவன், “ஏதோ தீவிரவாதிகளுடன் சண்டையில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவர்டா” என்றான். நல்ல வேலையாக, கடைசி மாணவன் மட்டும், “ஏதோ ஒரு சண்டையில்லடா” என்றும், 26/11/2008இல் மும்பையில் நடந்த சம்பவத்தைப் பற்றி அழகாகவும் சுருக்கமாகவும் கூறினான்”.

அதுவரை உற்சாகம் கரைபுரண்டோடிய அந்த மாணவர்களின் மத்தியில் ஒரு நிசப்தம். “ஆமாம்டா, எனக்கு நியாபகம் வந்துவிட்டது” என ஒரு மாணவன் கூற, “ச்சே பாவம்டா, அன்று செத்தவர்கள்” என மற்றொருவன் கூறவும், அனைத்து மாணவர்களும் ஆமோதிக்கும் வகையில் தலையாட்டினர்.

பின்னர், டாபிக் கிரிக்கெட் பக்கம் திரும்பவே, மீண்டும் பழைய உற்சாகம் அவர்களுள் உயிர்ப்பித்து, உரையாடலை துவக்கினர்.

சில கேள்விகள் என்னுள் அப்போது உதித்தது.

கிட்டத்தட்ட அந்த மாணவர்களின் மனநிலையில் தான், நம்மில் பலரும் உள்ளோமா?

ஏன், சினிமா ஹீரோக்களையும், கிரிக்கெட் ஹீரோக்களையும் வழிப்படும் நாம், அன்றாடம் நாட்டின் எல்லையில் சுயநலமின்றி, உயிரை துச்சமென நினைத்துப் போராடும் வீரர்களையும்,  நாட்டிற்காக போர்களில் செத்து மடியும் தியாகிகளையும் அத்தனை பெரிதாக கொண்டாடுவதில்லை, நியாபகமும் வைத்துக்கொள்வதில்லை?

பொழுதுபோக்கு அவசியம்தான், ஆனால் அவைகளுக்கு தரும் முக்கியத்துவத்தில் சிறு பங்கேனும் நமக்காக போராடுபவர்களுக்கும் தரலாமே?

ரீல் ஹீரோக்களுக்கு உடல்நிலை சற்று சரியில்லை என்றாலும் கூட, உண்ணாவிரதம் இருந்தோ, கடவுளிடம் தீவிர பிரார்த்தனையோ செய்யும் நாம், ஏன் உயிர் தியாகம் செய்து அசோக சக்ரா விருதுப் பெற்ற திரு.துக்காராம் போன்ற ரியல் ஹீரோக்களுக்காக பெரிய அக்கறை காட்டுவதில்லை?

3

உதாரணத்திற்கு, நமது அன்றாட உரையாடல்களின் நேரத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். பொழுதுபோக்கிற்காக செலவிடும், அல்லது அவைகளைப் பற்றி பேசும் நேரம் எவ்வளவு, நம்மை காக்கும் ராணுவ வீரர்களைப் பற்றி பேசும் நேரம் எவ்வளவு? நடிகர்கள் மற்றும் கிரிக்கெட் வீரர்கள் பற்றி நமக்குத் தெரியும் தகவல்கள் எத்தனை, நம் BSF வீரர்கள் பற்றி நமக்குத் தெரியும் தகவல்கள் எத்தனை?

சமூக வலைதளங்களில் கூட, லைக்குகளூம், விவாதங்களும், ஷேர்செய்வதும், ஃபார்வார்ட் (FORWARD) செய்வதும், எந்த விஷயங்களுக்கு அதிகமாக இருக்கிறது?

சினிமாத் துறையில் தனது எதிர்காலத்தை பயணிக்கலாம் என்று நினைப்பவர்களோ,  தன் சொந்த கால்களில் நிற்பவர்களோ, இத்தனை ஆர்வத்துடன் இருந்து நடிகர்களுக்காக இந்த சேவைகள் செய்கிறார்கள் என்றால் கூட ஒரு அர்த்தம் இருக்கிறது. ஆனால் அடுத்த வேலை உணவிற்கே அடுத்தவர்கள் உதவியை நம்பி இருக்கும் சிலர் கூட, தங்கள் பிழைப்பைத் தேடாமல், நடிகர்களுக்காக செய்யும் தேவையில்லாத காரியங்கள் வேதனையின் உச்சம்.

ஏன் இந்த நிலை நம்மில் உருவாகியது? நம்மை அதிகம் பொழுதுபோக்கு விஷயங்கள் தான் கவருகிறதா, அல்லது நமக்கு அவைகள்தான், மீடியாக்கள் மூலம் எளிதில் கிடைக்கிறதா?

வரும் தலைமுறைகளுக்கும், இளைய தலைமுறைகளுக்கும், பொழுதுபோக்கு அம்சங்கள் தாண்டியும், சமூதாயத்தில் உள்ள நல்ல விஷயங்களையும் எவ்வாறு சொல்லித்தருவது?

நம் அனைவரிடமும் தேசபற்றும் சமுதாய சிந்தனைகளும் நிறைந்துள்ளது என்பது மறுக்கப்பட முடியாத உண்மை. ஆனால் அதையும்மீறி வேறு சில விஷயங்கள் நம்மை ஆட்கொண்டுள்ளது. என்ன செய்யலாம்?

தேசம் பற்றி விழிப்புணர்வை சுதந்திர தினம் மற்றும் குடியரசு தினங்களில் மட்டும் ஏற்படுத்துவதோடு நின்றுவிடாமல்,  தொடர்ந்து அனைவருக்கும் இருக்க செய்வதில், பள்ளிகள், கல்லூரிகள் மற்றும் மீடியாக்கள் அதிக  அக்கறையுடன் இருக்க வேண்டும் என்பது ஒரளவிற்கு இதற்கு பதிலாக இருக்கும். ஆனால் இதை எப்படி செய்வது?

நண்பர் ஒருவரிடம் இதுபற்றி பேசுகையில், அனைத்து பள்ளிகளிலும், கல்லூரிகளிலும், 26/11 போன்ற நாட்களிலோ, அனைத்து சுதந்திர போராட்ட வீரர்களின் பிறந்த நாட்கள் வரும்போதோ, அந்த நாட்களில் நடந்த தியாகத்தையும்,  வீரர்களின் சாகசங்கள் பற்றியும் முதல் ஒரு மணி நேரத்தில், குறைந்தது பதினைந்து நிமிடங்களாவது சொல்லித் தரலாம். மேலும் பொதுமக்கள்,  தங்கள் சமூக வலைதளங்களில் இதுபோன்ற செய்திகளை வெளியிட்டு நட்பு வட்டாரங்களுடன்  பகிர்ந்துக் கொள்ளலாம் என்றும் அருமையான யோசனைகளைத் தெரிவித்தார்.

இந்தியா முழுதும் நிரம்பியுள்ள வீரவரலாறுகளையும், தன்னலமற்றத் தொண்டுகளையும், தியாகங்களையும் இது போன்ற செயல்களின் மூலம் சொல்லித் தரும்போது,  கண்டிப்பாக அடுத்த சமுதாயம் சிறப்பாக அமையும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை.

நாம் ஓவ்வொருவரும் முடிந்தளவு இந்த சிறு தொண்டினை செய்யத் தொடங்குகையில், தேசப்பற்றும், நல்ல சிந்தனைகளும் வளர்ந்துக்கொண்டே இருக்கும் என்று நம்பிக்கையில்,

விமல்தியாகராஜன் & B+ Team

Likes(30)Dislikes(0)
Share
Dec 132014
 

4

பல தலைமுறைகளாக விவசாயத்தை மட்டுமே சார்ந்து இருந்த பல விவசாயிகள் கூட தங்களது நிலத்தை விற்று விடக்கூடிய இன்றைய சூழ்நிலையில், விவசாயத்தை மட்டுமே முழுமையாக நம்பி கிட்டத்தட்ட 150 ஏக்கரில் மகத்தான  சாதனை புரிந்துள்ளார் லியோ ஆர்கானிக் பண்ணையின் உரிமையாளர் திரு.பாரதி.

வியப்பாக இருக்கிறதல்லவா? அதுவும், முழுக்க முழுக்க இயற்கை விவசாயத்தில் ஒருவர் மகசூலில் பல சாதனைகள் புரிந்து வருகிறார் என்றவுடன் அவரையும், அவர் தோட்டத்தையும் காண மிக ஆவலுடன் சென்றேன். B+ இதழின் இந்த மாத சாதனையாளராய், அவரைப் பேட்டி எடுக்கலாமா என்றவுடன், மிகுந்த ஆர்வத்துடன் வரவேற்றார்.

இவரது பண்ணை இருக்கும் இடம் காவேரிராஜபுரம். திருவள்ளூர் மாவட்டத்தின்,  திருவாலங்காட்டுப் பகுதிக்கு அருகில் அமைந்துள்ள அமைதியான மிக ரம்மியமான இந்த தோட்டத்தை எட்டியவுடன், சென்னையிலிருந்து 50கிமிக்கு மேல் பயணம் செய்து வந்த களைப்பு காணாமல் போய்விடுகிறது.

மா, பலா, சப்போட்டா, கொய்யா, நெல்லி போன்றவை காய்த்துக் குலுங்கி,  இயற்கை அழகு கொஞ்சி விளையாடும் இந்த தோட்டம், நம் கண்களுக்கு விருந்தளிக்கும் வகையில் மயில்கள், வாத்துகள், கினிக்கோழிகள், சண்டைக்கோழிகள், வான்கோழிகள், குதிரைகள், கழுதைகள், ஒட்டகங்கள், ஆடு மாடுகள் என பல உயிரிணங்கள் வாழும் ஒரு சிறு சரணாலயமாகவும் உள்ளது. இனி இவருடன் பேட்டியிலிருந்து..

 

கே: வணக்கம் சார், உங்களை அறிமுகப் படுத்திக்கொள்ளுங்கள்

வணக்கம் சார், என் பெயர் பாரதி. என் தம்பி சரவணன். நாங்கள் இருவரும் காவிராஜபுரத்தில் அங்ககப் பண்ணை வைத்து, இயற்கை முறையில் விவசாயம்   செய்துக் கொண்டிருக்கிறோம். 1997 ஆம் ஆண்டில் இந்த ஃபார்ம் ஹௌஸை வாங்கினோம். அப்போது இந்த இடம் முழுவதும் காடுமேடாகவும், கூழாங்கள் நிரம்பியும் இருந்தது. கடின உழைப்புடன் இந்த நிலையில் மாற்றியுள்ளோம்.

எங்களது பரம்பரைத் தொழிலே விவசாயம் தான். கிண்டி தொழிற்பயிற்சி நிலையத்தில் டர்னர் பயிற்சி முடித்து, எங்கள் சிறுதொழில் நிறுவனத்தில் வேலை செய்தேன். விவசாயத்தின் மேல் உள்ள ஆர்வம் என்னை முழுநேர விவசாயி ஆக்கிவிட்டது. விவசாயம் செய்துக்கொண்டே, இப்போது கோவை வேளாண் பல்கலைக்கழகத்தில் விவசாய பட்டையப் படிப்பும் (BFT) படித்து வருகிறேன்.

 

கே: இந்த இயற்கை முறை விவசாயம் செய்ய உங்களுக்கு தூண்டுதலாக இருந்த விஷயம் எது?

இரசாயனம் முறையில் செய்யும் விவசாய உணவு, உடல் ரீதியாக பல கேடுகள் விளைவிக்கிறது. எங்கள் அண்ணன் இறந்ததற்கு முக்கிய காரணமாக இரசாயனங்களை மருத்துவர்கள் குறிப்பிட்டனர். அது பெரிய தாக்கத்தை எனக்கு ஏற்படுத்தியது. அத்தகை இரசாயனங்கள் இல்லாத உணவுகளை நம் சமூகத்திற்கு வழங்கவேண்டும் என நினைத்து தான், இந்த பயணம் தொடங்கியது.

அதனால், ஆரம்பித்தலிருந்தே யூரியா, பூச்சிமருந்து, உரம் என எதுவும் பயன்படுத்தாமல் விவசாயம் செய்து வருகிறோம். தமிழ்நாடு அரசின் அங்கக சான்றளிப்புத் துறையில் மாநில அவார்டு வாங்கிய முதல் பண்ணையும் நம்முடையது தான்.

 

கே: உரம் போட்டு வளர்க்கும் முறையை பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

இப்போது எங்கள் பண்ணையிலேயே 300 மூட்டை யூரியாபோட்டு விவசாயம் இந்த வருடம் செய்யலாம் என வைத்துக்கொள்ளுங்கள். செடியும் பார்ப்பதற்கு நன்றாக இருக்கும். ஆனால் இதில் இரண்டு பிரச்சினைகள் உள்ளது. ஒன்று அடுத்த வருடமும் அதே 300 மூட்டை யூரியாபோட வேண்டும், இல்லையேல் உற்பத்தி குறைந்துவிடும், இரண்டாவதாக, விளைச்சலும் இயற்கை விவசாயம் அளவிற்கு தரமுடன் இருக்காது.

5

கே: உங்கள் பண்ணை பற்றியும் நீங்கள் செய்யும் இயற்கை முறை விவசாயத்தைப் பற்றி கூறுங்கள்.

எங்கள் தோப்பில் சுமார் 200 வகை மரங்கள் உள்ளன. அனைத்து மரங்களுக்கும் தண்ணீர் பைப் லைன்கள் போடப்பட்டு, சொட்டுநீர்ப் பாசன வசதி செய்துள்ளோம். தோப்பு முழுவதும் சுற்றிப்பார்க்க சாலை வசதிகளும் செய்துள்ளோம். இயற்கை  முறையில் ஜீவாமிர்தம், பஞ்சகவ்யம்வைத்து தான் விவசாயமே செய்கிறோம்.

எங்களது தோப்பில் உள்ள ஒவ்வொரு மரத்தின் அருகிலும் சென்று பார்த்தால், ஒவ்வொரு அடி அளவிற்கு மண்புழு வளர்த்துள்ளோம். ஒரு மரத்திலும் கிட்டத்தட்ட 200 கிலோ இலைகள் இருக்கும், இவை அனைத்தும் அடுத்த வருடத்திற்குள் அதே இடத்தில் கீழே கொட்டி விடும். அத்தனை இலைகளில் இருந்தும் குறைந்தது 50 கிலோ உரமேனும் வரும். ஆக அந்த மரத்தின்  தேவையான சத்து அந்த மரத்தருக்கிலேயே கிடைத்து விடுகிறது.இந்த தோட்டத்து பழங்கள் முழுதும் இயற்கை விவசாயத்தில் செய்ததினால், அதன்  ருசியும் அதிகமாக இருக்கும், உடல் ஆரோக்கியத்திற்கும் மிக உகந்ததாக இருக்கும், வாசனையுடன் அதிக நாட்கள் அழுகாமலும் இருக்கும்.

 

கே: இலைக் கொட்டாத நேரத்தில் எவ்வாறு உரம் வரும்?

எங்களிடம் 300 ஆடுகள், 25 மாடுகள் உள்ளன. இவை அந்த மரங்கள் அருகில் சென்று சாணம் போடும். அவை உரமாக இருக்கும். மாடுகள் பாலுக்காக வளர்க்கபடும் ஜெர்சி பசுக்கள் அல்ல. அத்தனையும் விதவிதமான மாடுகள். இவைகளின் சாணம், கோமியம் எங்களுக்கு மிக முக்கியம். எங்கள் மாடுகளின் கோமியத்‌தில் கிட்டதட்ட 65% யூரியா இருக்கும். இதே போல் ஆடுகளும் பல விதப் பட்டவை. இந்த ஆடுகளும் மாடுகளும் உரங்களுக்காகவே பல மாநிலங்களில் இருந்து வரவைத்துள்ளோம்.

 

கே: மற்ற விலங்குகளெல்லாம் எதற்கு?

சில குதிரைகளை வைத்துள்ளோம். இத்தனை பெரிய பண்ணயை சுற்றி பார்க்க, பெட்ரோல் வாகனங்களை பயன்படுத்தாமல்,காற்று மாசுபடாமல் இருக்க, இந்த குதிரைகள் மீதேறி சுற்றி பார்ப்போம்.

நம் தோட்டத்தில் மாம்பழ சீசனில் மாம்பழம் வாங்குவதற்கு நிறைய பேர் வருவார்கள். பள்ளிகளிலிருந்து மாணவர்கள், பொதுமக்கள் என ஒரு நாளில் 400-500 பேர் கூட வருவார்கள். மதிய உணவு கூட எடுத்து வருவார்கள், பார்வையாளர்கள் தோட்டத்திற்குள் சென்று நிறைய மாம்பழங்களை வாங்கிச் செல்வார்கள். அந்த மாம்பழங்களை தோட்டத்தில் இருந்து வாயில் வரை சுமந்து செல்வதற்கு, கழுதைகளையும் வளர்க்கிறோம். புகை பிடிப்பதையும், ப்ளாஸ்டிக் பொருள்களையும் பார்வையாளர்களிடம் அனுமதிக்க மாட்டோம்.

அது மட்டுமன்றி இரு ஒட்டகங்களும் வளர்க்கிறோம். நம் தோட்டத்து வேலியை சுற்றி தேவையில்லாத சிறு சிறு செடிகள் முளைக்கும். இந்த செடிகளை ஆடு மாடுகள் மேயாமல் விட்டுவிடும். அத்தகைய வேண்டாத செடிகளை மட்டும் இந்த ஒட்டகங்கள் சாப்பிட்டுவிடும். வேலை செய்ய ஆட்கள் பற்றாக்குறை இருக்கும் இந்த தருணத்தில், கிட்டத்தட்ட இரண்டு ஆட்கள் செய்யும் வேலையை ஒரு ஒட்டகம் செய்கிறது. ஒட்டகங்களின் சாணமும் ஒரு முக்கிய பூச்சிக்கொல்லியாய் இருக்கிறது.

பின், வாத்துக்கள், மயில்கள், வான்கோழிகள் பார்வையாளர்களின் கண்களை கவர்ந்து மகிழ்விக்க வளர்க்கிறோம். சிறு பூச்சிகளையும் இவைகள் தின்று விடும்.

 

கே: வேறு என்ன சிறப்பு இந்த தோட்டத்தில் உள்ளது?

எங்கள் தோப்பில் 5ஏக்கர் மூங்கில் மரங்கள் வைத்துள்ளோம். ஒரு ஏக்கர் மூங்கில் மரங்கள் கிட்டத்தட்ட 40டன் ஆக்ஸிஜனை  ஒருநாளில் தருகின்றன. 5ஏக்கர் மரங்களிலிருந்து 200டன் ஆக்ஸிஜன் கிடைக்கிறது. அதனால் நம் தோப்பை முழுதும் சுற்றிப் பார்ப்பவர்களுக்கு, சுத்தமான ஆக்ஸிஜன் உடலில் உள்ளே சென்று, மிகவும் புத்துணர்ச்சியுடன் காணப்படுவர்.

தோப்பிற்கு வெளியிலிருந்து விவசாயத்திற்கு நாங்கள் எந்தப் பொருளும் வாங்கிக் கொண்டுவருவதில்லை. அனைத்தும் இந்த தோப்பிலேயேக் கிடைக்கிறது. சூரிய சக்தி மூலம் பம்புசெட்டுகளை இயக்குகிறோம். தோட்டத்தை சுற்றி முக்கியமான இடங்களில் கேமராக்கள் வைத்து பாதுகாப்பை மேற்கொண்டுள்ளோம். இத்தனை பெரிய தோட்டத்தை பராமரிக்க 2-3 ஆட்கள் இருந்தால் போதும் என்ற நிலை உள்ளதால் தான், இதை தானியங்கி தோட்டம் என்கிறோம்.

 

கே: இந்த விவரங்களையெல்லாம் எங்கிருந்து கற்றுக்கொண்டீர்கள்?

இயற்கை விவசாயம் சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து நிகழ்ச்சிகளையும், கண்காட்சிகளிலும் கண்டிப்பாக கலந்துகொள்வேன். இது தொடர்பாக இந்தியாவில் உள்ள பல மாநிலங்களுக்கு சென்றுள்ளேன். இஸ்ரேல், பாலஸ்தீனம், எகிப்து, ஜோர்டான், பெத்லஹாம், இலங்கை போன்ற நாடுகளுக்கும் சென்று அவர்கள் எவ்வாறு செய்கின்றனர் என்றும், அவர்களின் தொழில்நுட்பத்தையும் கற்றுக்கொண்டேன். பூச்சி மருந்தில்லாமல், எவ்வாறு செய்கிறார்கள் என்பதையும் அறிந்தேன். கற்றுக்கொண்ட அந்த விவரங்களை நம் தோட்டத்தில் அறிமுகம் செய்கிறேன்.

 

கே: இதை ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு கற்றுத்தருகிறீரளா?

கண்டிப்பாக. இந்த இயற்கை விவசாய முறையை நம்மிடம் கற்றுக்கொள்ள பல  ஊர்களிலிருந்து, ஆர்வமுடன் நமது தோட்டத்திற்கு பலர்  வருவார்கள். அவர்களுக்கு இலவசமாக கற்றுக்கொடுத்து, அவர்களும் இயற்கை முறையில் விவசாயம் செய்ய ஊக்கமளிப்போம். காலையில் வந்தால், மாலை வரை இருந்து செல்வார்கள்.

 

கே: பல ஊர்களுக்கு சென்று கற்று வந்தவைகளில் முக்கியமான விஷயமாக  நீங்கள் உங்கள் தோப்பில் செய்வது எதை?

பொதுவாக நம் ஊரில் செய்யும் தவறு – மரத்தை சுற்றி மட்டுமே, மூன்றடி வட்டத்தில் தண்ணீர் ஊற்றி நிறுத்திவிடுவார்கள். அதனால், வேர்கள், அதே இடத்தில் நின்றுவிடுகிறது. நாங்கள் மரங்கள் எத்தனை தூரம் விரிந்து பரந்துள்ளதோ அத்தனை தூரம் வரை வட்டமிட்டு தண்ணீர் பாய்ச்சுவோம். இதனால் வேர்கள் நன்றாக விரிந்து பரந்து வளர்கினறன. பெரிய காற்று அடிக்கும்போதும் கூட, எங்கள் மரங்கள் மட்டும் விழாமல் நிற்பதற்கு வலுவான இந்த வேர்கள்தான் காரணம்.

மக்களுக்கு பயிற்சி தருவதன் முக்கிய நோக்கமே, நம்மைப் பார்த்து, அவர்களும் இயற்கை முறை விவசாயத்தை கையாள வேண்டும் என்பதே. விஷமற்ற உணவை அவர்களும் தயாரித்து, அவர்களும், மற்றவர்களும் பயன்படுத்தவேண்டும். அடுத்த தலைமுறையினருக்கு பூச்சிமருந்து இல்லாத நல்ல உணவுமுறை சென்றடைய வேண்டும். இதை ஒரு சேவையாக எடுத்துக்கொண்டு எத்தனை மக்கள் வந்தாலும் பயிற்சி தருகிறோம்.

 6

கே: உங்களுக்கு கிடைத்த விருதுகள் பற்றி..

ஏற்கனவே கூறியதுபோல், எங்கள் தோட்டம் இந்த மாவட்டத்தில், தமிழக அரசின் அங்கக விவசாயச் சான்று பெற்ற முதல் தோட்டமாகும்.

மேலும் 18மாதத்தில் 4000 நெல்லிக்காய் காய்க்க வைத்து விருது வாங்கினோம்.

திரு.நம்மாழ்வாரும் நம் தோட்டத்திற்கு வந்து பார்த்து பாராட்டிவிட்டுச் சென்றார். சமீபத்தில் கூட கோவை வேளான் கல்லூரியின் துனை வேந்தர் வந்து பார்த்து பாராட்டிச் சென்றார். டெல்லியிலிருந்து சில அதிகாரிகள் வந்து பார்வையிட்டனர். தமிழ்நாட்டு அதிகாரிகளும் வந்தனர்.

பசுமை ரத்னா என்ற விருது கொடுத்தார்கள். பச்சையப்பன் கல்லூரியில் நம்மாழ்வார் விருது கிடைத்தது. பல கல்லூரிகளிலிருந்து விருதுகளும் கிடைத்துள்ளது.

Likes(15)Dislikes(1)
Share
Dec 132014
 

enge

சென்னைக்கு சுமார் 100 கி.மீ தூரத்தில் உள்ள கொஞ்சம் கிராமியமான, ரம்மியமான ஊர், கோதண்டராமபுரம். அந்த ஊரின் கோடியில் ஒரு ராமர் கோயில். அந்த கோவிலை ஒட்டி ஒரு சிறிய குளமும், அரச மரமும் இருக்கிறது.

நீலகண்டன், கொஞ்ச நாளாக அந்த அரச மரத்து நிழலின், கல் மேடையில் வந்து உட்கார ஆரம்பித்தார். அவர் வயது சுமார் அறுபத்தி ஐந்து இருக்கும். அவரது நடை, உடை, பாவனை தோரணை அவர் படித்தவர், பசையுள்ளவர் என்பதை பறை சாற்றிக் கொண்டு இருந்தது. அவரது வெள்ளை வேட்டி, வெள்ளை ஜிப்பா, வெள்ளை தாடி, நெற்றியில் திருநீறு , நடுவில் சந்தனக்கீற்று அவர் ஒரு ஆன்மிக வாதி என்பதை கோடு போட்டுக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால், அவரது முகத்தில் எதையோ இழந்தது போல் ஒரு சோகம். அவரது கண்களில் கொஞ்சம் வெறித்த பார்வை. ஆனால் பண்பட்ட களை. தேவைப் பட்டால் மட்டுமே மற்றவரிடம் பேசினார். கோவிலுக்கு பக்கத்தில் ஒரு ஒட்டு வீடு ஒன்று அவரது பூர்விக சொத்து. அதில் அவர் தங்கியிருந்தார்.

நிறைய நேரம் கோவில் அரச மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தார். பார்ப்பவர்களுக்கு அவர் ஏதோ தியானத்தில், தீவிர சிந்தனையில் இருப்பது போல் தோன்றியது.

மெதுமெது வாக, கோவிலுக்கு வரும் அந்த ஊர் மக்கள் அவரை நெருங்க ஆரம்பித்தனர். அவரை கும்பிட ஆரம்பித்தனர். முதலில் அசட்டையாக இருந்த அவர், கொஞ்ச நாளில் அவர்களுடன் பேச ஆரம்பித்தார். மக்களும் அவர்களது குறைகளை அவரிடம் சொல்ல ஆரம்பித்தார். அவர் சொல்லும் தீர்வு நடக்கும் என எண்ணினர். அவர் வாக்கு அருள் வாக்கு என மக்கள் நினைத்தனர்.

ஒரு மாதம் கழிந்தது. மக்கள் அவரை தேடி அவரது வீட்டிற்கே வர ஆரம்பித்தனர்.ஒரு நாள். மாலை 6 மணி. நீலகண்டனை பார்க்க ஒரு கூட்டம் வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தனர். நீலகண்டன் அவர்களை வரவேற்று, திண்ணையில் அமர்ந்தார்.

முதலில் ஒரு இளைஞன். பதினெட்டு வயது கூட இருக்காது. அவரது காலில் விழுந்தான். வணங்கினான்.

“சாமி!. எனக்கு வாழ்க்கையே பிடிக்கலை. அடிக்கடி தற்கொலை கூட பண்ணிக்கலாம் போல இருக்குது. அதனாலே, உங்களை பாக்க சொல்லி என் அம்மா தான் அனுப்பிச்சாங்க.”

“ஏம்பா! பாக்க நல்லா இருக்கியே! உனக்கு என்ன குறை?”

“எனக்கு படிப்பு வரல்லை சாமி. எவ்வளவு படித்தும் மூளையில் ஏற மாட்டேங்கிறது. பிளஸ் டூ கூட தேற முடியலை.. என் அண்ணன் அக்கா எல்லாரும் பெரிய படிப்பு. குடும்பத்தில் என்னால் ரொம்ப அவமானம்”- கலங்கினான் இளைஞன்.

“நாம இதை பற்றி அப்புறம் பேசுவோம். உனக்கு ஒன்னும் அவசரமில்லையே! இங்கேயே கொஞ்சம் ஓரமாக உட்கார்ந்து கொள். மத்தவங்க பிரச்னையும் என்னன்னு கேப்போம் !”

அடுத்தவன் வந்தான். அவனுக்கு சற்றேறக்குறைய 25 வயதிருக்கும். கொஞ்சம் பெரியவன். அவனும் அவர் காலில் விழுந்தான்.
“சாமி!. எனக்கும் வாழ்க்கையே பிடிக்கலை. வெறுப்பாயிருக்கு. செத்துபோகலாம்னு தோணுது.”

“அட கடவுளே ! அப்படி உனக்கு என்ன குறை?”

“எனக்கு படிப்பு நல்லா வந்தது. நல்லா மார்க் வாங்கினேன். ஆனால் என்ன பிரயோஜனம்? என்னோட படிப்புக்கேத்த வேலை கிடைக்கலை. என் தம்பி, அண்ணா , நண்பர்கள் எல்லாரும் நல்ல வேலைலே இருக்காங்க. என்னை எல்லாரும் கேலி பண்றாங்க. ரொம்ப அவமானமாக இருக்கு” கலங்கினான்.

“சரி! சரி! விசனப்படாதே! இங்கேயே உட்கார்ந்து கொள்”

மூன்றாமவன் வந்தான். வாராத தலை. கசங்கிய உடை. மண்டிய தாடி. காதல் தோல்வி கண்ட அந்த காலத்து ஜெமினி கணேசன் போல். ஒரு 30-35 வயதிருக்கும்.

நீலகண்டன் கேட்டார்: “உனக்கும் வாழ்க்கையே பிடிக்கலை. வெறுப்பாயிருக்கா? சரி, உன்னோட பிரச்னை என்ன?”

“ஆமா ஐயா!. நான் நல்லா படிச்சேன். நல்ல வேலை கிடைச்சுது. நல்ல சம்பளம். வேலை செய்யற இடத்திலேயே ஒரு அழகான பெண்ணை நேசித்தேன். ஆனால் அவள் என்னை வேண்டாமென்று ஒதுக்கிவிட்டு எனது நண்பனை கல்யாணம் பண்ணிகிட்டாள். நண்பர்களிடையே, அலுவலகத்திலே ரொம்ப அவமானம். என் கிட்டே என்ன குறை கண்டாள்? ஒரு மாதமாக வீட்டிலேயே அடைந்து கிடக்கிறேன். எதுவுமே பிடிக்கவில்லை. யாரையும் பாக்க விருப்பமில்லை. எங்க வீட்டு மாடியிலிருந்து குதிச்சிடலாமன்னு கூட தோணுது ! ”.

“அடடா ! பாவமே! காதல் தோல்வி ரொம்ப கொடுமை தான் ! நாம இதை பற்றி அப்புறம் பேசுவோம். இங்கேயே உட்கார்”

நான்காவது வந்தவள் ஒரு யுவதி. ஏறத்தாழ 35 வயது. நன்கு படித்து, நல்ல வேலையில் சேர்ந்து, திருமணமும் செய்து கொண்டாளாம். ஆனால், இப்போது கணவனுடன் இல்லை. அவன் வேறு பெண்ணுடன். அவனுக்கு இவளது அழகில் மனம் லயிக்கவில்லையாம் இப்போது. தற்கொலைக்கு முயற்சித்தாள். ஆனால் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அழுதாள்.

நீலகண்டன் அவளையும் உட்கார சொன்னார்.

அவர் என்ன சொல்லப் போகிறார் என கேட்க இந்த நால்வரும் மற்றும் கூடியிருந்தவரும் ஆவலாக அவரையே பார்த்து கொண்டிருந்தார்கள்.

அவர் சொன்னார்: “நீங்கள் எல்லோரும் உங்கள் குறைகளை சொன்னீர்கள். உங்கள் வேதனையை என்னுடன் பகிர்ந்து கொண்டீர்கள். ஆனால், உண்மையை சொல்லப் போனால், உங்கள் நால்வருடைய விரக்தி நிலையில்தான் நானும் இருக்கிறேன். ஆச்சரியப்பட வேண்டாம். எனக்கும் ரொம்ப துக்கம். நான் இந்த ஊருக்கு வந்ததே எனது வேதனையை மறக்கத்தான்”

சுற்றியிருந்தவர்களுக்கு உண்மையிலேயே ஆச்சரியம் தான். அட இவருக்குமா? எல்லாம் துறந்தவர், பற்றற்றவர் என நினைத்தோமே! இவருக்குமா கவலை?

நீலகண்டன் தொடர்ந்தார்: “நான் பல பெரிய பதவிகளில் இருந்தவன். அரசாங்க பணி. நிறைய ஆள் பலம், வாகனம், பெரிய வீடு, வசதி, விருந்து என இருந்தவன். எனது அதிகாரம் எங்கும் பறந்தது.எல்லாம் நான் வேலையிலிருக்கும் வரை தான். ஒய்வு பெற்ற பின் எல்லாம் போயிற்று. இப்போ என்னிடம் பதவி இல்லை, அதிகாரம் இல்லை. வேலையிலிருக்கும் வரை, நான் இட்ட வேலையை தலையால் செய்தார்கள். ஒய்வு பெற்றபிறகு சொன்ன பேச்சு கேட்க ஆள் இல்லை. சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள், காசு பணம் இருந்தென்ன, இன்று நான் தனி மரம். அன்பு செலுத்த ஆளில்லை.”

“நான் பணியிலிருந்து ஒய்வு பெற்ற பிறகு, என் மகன் இன்று சுத்தமாக என்னை மதிப்பதில்லை. மருமகளும் உதாசீனப் படுத்துகிறாள். இருவரும் என்னை விட நல்ல வேலையிலிருக்கிறார்கள். நான் சொன்ன பேச்சு கேட்பதில்லை. எனது மனைவியும் இப்போது உயிருடன் இல்லை. அந்த ஆறுதலும் இல்லை.மகனுடன் இருக்க பிடிக்காமல் இங்கே வந்து விட்டேன். எனக்கும் வாழ்க்கையே பிடிக்கலை. ரொம்ப வெறுப்பாயிருக்கு.”

இப்போ, நீங்களே சொல்லுங்கள், நானும் தற்கொலை பண்ணிக்கவா?” நிறுத்தினார். “நான் இறந்து போய்விட்டால், என் பிரச்னை தீர்ந்து விடும். என்னை மாய்த்துக் கொள்ளவா ? என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

கூடி இருந்தவர் ஒன்றும் பேசவில்லை. என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அவரவர், தங்கள் தங்கள் மனக் கவலைகளை, மனத்திரையில் ஓட விட்டனர். யாருக்கும் தாங்கள் நிம்மதியாக இருப்பதாக தோன்றவில்லை. ஒவ்வொருவருக்கும் கவலைகள், வித விதமாக.

நீலகண்டன் “ இப்போ இங்கே என்னை தேடி வந்திருக்கீங்களே, உங்க பிரச்னை என்ன? ஒருவருக்கு படிப்பு வரல்லே அதனாலே – வெறுப்பு. இன்னொருவருக்கு படிப்பு இருக்கு ஆனால் வேலை கிடைக்கலே – அதனாலே வெறுப்பு. வேறொருவருக்கு படிப்பும் இருக்கு, வேலையும் கிடைச்சது ஆனால் விரும்பிய பெண் கிடைக்க வில்லை. அதனால் கசப்பு. இந்த பெண்ணிற்கு கல்யாணம் ஆகியும், நல்ல வாழ்க்கை அமையலே – அதனாலே வெறுப்பு.தற்கொலை பண்ணிக் கொள்ளும் அளவுக்கு விரக்தி. எனக்கு நல்ல வாழ்க்கை அமைந்தது ஆனால், வயதாயிற்று எல்லாம் போச்சு- அதனாலே எனக்கும் வெறுப்பு.”

நீலகண்டன் ஒரு நிமிட மௌனத்திற்கப்புறம் மீண்டும் தொடர்ந்தார் “மொத்தத்திலே எல்லாருக்கும் வெறுப்பு, வேதனை. வேடிக்கையாயில்லை? இப்போ நம்ப ஐந்து பேர் மட்டும் இல்லே! இங்கே இருக்கிற எல்லாருக்கும் ஏதாவது ஒரு வேதனை, கஷ்டம், வருத்தம் இருக்கும். எல்லாவற்றிற்கும் எல்லாரும் உயிரை மாய்த்துக் கொள்வது சரியான பாதையா சொல்லுங்கள்? அப்போ யார் தான் இந்த உலகத்தில் வாழறது?”

நான்காவதாக வந்து தனது குறை சொன்ன யுவதி கேட்டாள்: “அப்போ இதுக்கு என்னதான் வழி? ஐயா, நீங்களே சொல்லுங்க”

நீலகண்டன் வெறுமையாக சிரித்தார். “கிட்டத்தட்ட நம்ப எல்லோருடைய பிரச்னையும் ஒன்று தான்”

அந்த நான்கு பேருடன், சுற்றி இருந்த அனைவரும், பாம்பு தலையை தூக்குவது போல் ஒரு சேர தலையை தூக்கி அவரை பார்த்தனர். என்ன சொல்றார் இவர் ? எல்லாருக்கும் கொஞ்சம் குழப்பம்.

“சுருக்கமாக சொல்ல போனால், நாம எல்லாரும் நம்மை சுத்தி இருக்கவங்க நம்மை பற்றி என்ன நினைப்பாங்க என்றே கவலைப் படுகிறோம். சமூகம் நம்மை தாழ்வாக நினைக்க கூடாது என்பதே நம் கவலையாக இருக்கிறது. மற்றவர்கள் நன்றாக இருக்கிறார்களே? நாம இல்லியே? என்று பொறாமை படுகிறோம். சரியா?”

“நம் நிலை தாழ்ந்து விட்டதோ? நம்ம வீட்டிலே , நமது நண்பர்கள், உறவுகள் நம்மை அவமதிப்பார்களோ என்ற எண்ணமே நம்மை கீழே தள்ளுகிறது. வெறுப்பாயிருக்கு. அதனாலே தற்கொலை கூட பண்ணிக்கலாம் என்கிற எண்ணம் ஏற்படுது.”

நீலகண்டன் தொடர்ந்தார்: “வாழ்க்கையிலே எப்பவுமே வெற்றியே பார்க்க ஆசைப் படுகிறோம். தோல்வி கண்டு பயம். சொல்லபோனால், தோல்வியை விட, தோல்வி அடைந்து விடுவோமோ என்கிற நடுக்கம் தான் அதிகம் நம்மை ஆட்டி படைக்கிறது. நான் சொல்றது சரிதானே? ”

நிறுத்தினார். கூட்டத்தில் ஒரு பெரியவர் கேட்டார். . “நீங்க சொல்றது சரிதான் ஐயா. எங்க குடும்பத்தில் கூட இதை பார்க்கிறோம். எங்கே அவமானம் ஏற்பட்டுடுமோ , தலைக் குனிவு ஏற்பட்டுடுமோன்னு பயப்படறோம் தான். அப்போ, என்ன வழி?”

“நல்ல கேள்வி. ஒரே வழி தான் எனக்கு தெரிந்து. உங்க வாழ்க்கை முறையை மாற்றிக்கொள்ளுங்கள். சமூகம், சுற்றம் சொல்வதை கேளுங்கள். தப்பில்லை. ஆனால், உறவுக்காக, ஊருக்காக உங்கள் வாழ்வை பாழ் பண்ணிக் கொள்ளாதீர்கள். சுய வெறுப்பினால், உங்களை நீங்களே கருக்கி கொள்ளாதீர்கள். வேதனையில் வெந்து போகாதீர்கள். வெற்றி தோல்வி சகஜம் . உங்களது குறைகளை ஆராய்ந்து, கண்டு பிடித்து நிவர்த்தி செய்து கொள்ளுங்கள். உங்களுக்காக வாழ கற்றுக் கொள்ளுங்கள்”. நிறுத்தினார் நீலகண்டன்.

உடன் அமர்ந்திருந்த தற்கொலை படையில் இருந்த நால்வரில் ஒருவன் கேட்டான்.”சாமி! அதெல்லாம் சரி.எனக்கு ஒரு வழி சொல்லுங்களேன்!. நான் என்ன பண்ணனும்?” அவன் வேதனை அவனுக்கு.

அவனை பார்த்து முறுவலித்தார் நீலகண்டன். “நான் யாருக்கும் அட்வைஸ் கொடுக்க விரும்ப வில்லை. நீங்க என்ன பண்ணனும்னு நான் சொல்ல மாட்டேன். ஆனால், இப்போ நீங்க கேட்பதனால், உங்க பிரச்னை என்னங்கிறதை சொல்றேன். எப்படி தீர்க்கலாம்னு சொல்றேன், முடிவை நீங்களே எடுக்கனும், சரியா?”

“ம்”

நீலகண்டன் தொடந்தார். “ஒவ்வொரு துயரத்திற்கும் ஒரு விடிவு உண்டு. அதை நாமதான் தேடிக்கணும். உனக்கு படிப்பு வரல்லையா? கவலையை விடு. உனக்கு தெரியுமோ, படிப்பு வராதவங்க நிறைய பேர் , பெரிய பணக்காரங்களாகவும், தொழிலதிபர்களாகவும், நடிகர்களாகவும் கோடி கணக்கில் சம்பாதிக்கிறாங்க. திருபாய் அம்பானி படிக்காதவங்க தான். பில் கேட்ஸ் கல்லூரி கேட் கூட தாண்டவில்லை. அவரைப்போல் எத்தனையோ பேர் முன்னுக்கு வரலியா? நீயும் பிஸினெஸில் இறங்கு. நன்றாக வருவாய். முடிவு உன் கையில் !”

நீலகண்டன் இரண்டாவதாக வந்தவனை பார்த்தார். “அப்புறம், நீங்க, படிச்சு வேலை கிடைக்கலைன்னு கவலைப் பட வேணாம்., இன்போசிஸ், விப்ரோ கம்பெனிகளை ஆரம்பித்தவர்கள், அவங்களே வேலைக்கு போகலே. செய்த வேலையை விட்டு விட்டார்கள். என்ன குறைந்துவிட்டார்கள்? தனியாக தொழில் ஆரம்பித்தார்கள். இன்று கோடீஸ்வரர்கள். இவங்க மாதிரி உங்களுக்கு பிடிச்ச விஷயத்தில் இறங்குங்கள். பிரமாதமாக வருவீங்க. ஒரு ஜன்னல் மூடியிருந்தாலும், தேடுங்கள், இன்னொரு பக்கம் கதவே திறந்திருக்கும்.”

“மூணாவதா வந்த ஐயா, உங்க பிரச்னை, என்ன ? காதலித்த பெண் கிடைக்கலை. அதுதானே ? உங்களுக்கு பழமொழி தெரியாதா “கிட்டாதாயின் வெட்டென மற”. அந்த பெண்ணை மறந்துட்டு, அவள் திசைக்கு ஒரு கும்பிடு போட்டுவிட்டு, மேலே போய்கிட்டே இருங்க”.

யுவதியை பார்த்து சொன்னார்: “ இங்கே பாருங்க அம்மணி ! ஊர் என்ன சொல்லும் என்று ஏன் கவலைப்படறீங்க? நாலு பேர் நாலு விதமாகத்தான் பேசுவாங்க. அதையெல்லாம் சட்டை பண்ணாதீங்க! நீங்க நல்லா படிச்சிருக்கீங்க. நல்ல வேலையிலிருக்கீங்க. வயசும் இருக்கு . நீங்க ஏன்வேறே கல்யாணம் பண்ணிக்க கூடாது? நிச்சயமா நல்லா இருப்பீங்க”

அப்போது, அங்கே இருந்த காதலியை பறி கொடுத்த வாலிபன், நால்வரில் ஒருவன் சொன்னான்.”ஐயா. எனக்கு ஒன்னு தோணுது. அவங்களுக்கு விருப்பமிருந்தா , நானே அவங்களை திருமணம் செய்து கொள்கிறேன்”.

“பாத்திங்களா! பிரச்னை எப்படி தானாகவே தீருகிறது? நீங்க என்னம்மா சொல்றீங்க? விருப்பமா?” நீலகண்டன் யுவதியை வினவினார்.

அந்த பெண்ணும் சரியென வெட்கத்துடன் தலையாட்ட, கூடியிருந்த மக்கள் கை தட்டி கரவொலி எழுப்பினார்கள்.

கூட்டம் சிறிது நேரத்திற்கு பின் கலைந்தது.

கூட்டத்தில் ஒருவன் மற்றவனிடம் சொல்லிக் கொண்டே நகர்ந்தான். “ நான் சொல்லலே! சாமி வாக்கு அருள் வாக்கு. உடனே பலிக்கும். பார். கல்யாணம் கூட கூடி வந்திடிச்சி”. கூட இருந்தவன் சொன்னான்: “ ஆமாமா! நாளைக்கு வெள்ளனே வந்து சாமி கிட்ட வாக்கு கேப்போம்.”

அன்று இரவு நீலகண்டனுக்கு உறக்கம் வரவில்லை. எல்லோருக்கும் தீர்வு சொன்னோமே! தனக்கு என்ன வழி? என் பிரச்சனையை நான் ஏன் தீர்த்துக் கொள்ளாமல் ஓடி வந்து விட்டேன்? ஒரே யோசனை. கடைசியாக ஒரு முடிவுக்கு வந்தார்.

அடுத்த நாள். நீலகண்டனை தேடி வந்த சிலர், அவரது வீடு பூட்டியிருந்தது பார்த்து ஆச்சரியம். “ சாமி எங்கே போயிட்டார்? ’ என தேடினர். எங்கும் காணவில்லை. சென்னைக்கு போய்விட்டார் என செய்தி பரவியது. தொந்திரவு தாங்காமல், அவர் இமயமலைக்கே போய் விட்டார் எனவும் வதந்தி.

நீலகண்டன், இப்போது சென்னையில் தன் மகன் குடும்பத்தோடு வந்து சேர்ந்து விட்டார். அவர் நிறைய மாறிவிட்டார். எல்லோரிடமும் கலகலப்பாக பேசினார். பேரனோடு விளையாடினார். மகன் மருமகளோடு இயல்பாக , சகஜமாக நடந்து கொண்டார். தன் ஸ்டேடஸ் கீழே போய்விட்டதோ என்னும் கவலையை விட்டொழித்து விட்டார். யாரிடமும் குறை காண்பதில்லை. தனக்கு வேலை போச்சு, ஆரோக்கியம் போச்சு, துணை போச்சு எனும் பயம் இப்போது அவருக்கு இல்லை. மற்றவர் தன்னை மதிக்கவில்லை என நினைத்து வருந்த வில்லை.

தனக்கு பிடித்ததை செய்ய கிடைத்த நேரம் இது என புரிந்து கொண்டார். இது வாழ்க்கையின் மற்றொரு கட்டம் என்பதை இப்போது உணர்ந்து விட்டார். இது கோதண்டராம புரம் அவருக்கு கற்றுக்கொடுத்த பாடம்.

இப்போதெல்லாம், தினமும் பத்து மணிக்கு அருகிலிருந்த அனாதை ஆஸ்ரமத்துக்கு போய்விடுவார். தன்னால் முடிந்த உதவிகளை செய்வார். குழந்தைகளுக்கு பாடம் சொல்லி கொடுப்பார்.

மாலைகளில் முதியோர் இல்லம் சென்று அவர்களுடன் கொஞ்ச நேரம் பொழுதை கழித்தார். உபயோகமாக உதவிகள் செய்தார். எப்போதெல்லாம் நேரம் கிடைத்ததோ, அப்போது தனது வயதொத்த நண்பர்களுடன் அருகிலிருந்த ஆஸ்பத்திரியில், நோயாளிகளுக்கு ஆறுதல் சொன்னார். நோயாளிகளுக்கு பிடித்த விஷயங்களை அன்புடன் பேசினார். முடியும் போது பழங்கள், பூங்கொத்து கொடுத்து தேறுதல் கூறினார். அவர் எண்ண அலைகளுக்கேற்ற நண்பர்களுடன் பழகினார்.

இப்போது, நீலகண்டனுக்கு “தன்னோட மதிப்பு இழந்துட்டோமோ”என்னும் பயம் இல்லை. இப்போது நிம்மதியாக இருக்கிறார். இப்போது தான், வாழ்க்கையில் ஏதோ சாதிப்பது போன்ற சந்தோஷம் பிறக்கிறது அவருக்கு!!

–    முரளிதரன் செளரிராஜன்

 

Likes(6)Dislikes(0)
Share
 Posted by at 11:01 am
Dec 132014
 

7

 

ஆயுள் நீளும் இரகசியம்

சிரிக்கப் பழகு

பிடித்துத் தள்ளும் தோல்வி

செரிக்கப் பழகு

உலுக்கி எடுக்கும் துரோகம்

சகிக்கப் பழகு

இடறச் செய்யும் தடைகள்

உடைக்கப் பழகு

எங்கும் மாறுவேடப் புருசர்கள்

நடிக்கப் பழகு

கோபம் தூண்டும் சொற்கள்

அடக்கப் பழகு

அன்பைத் தேடும் இதயம்

அணைக்கப் பழகு

உன்னைப் பிணிக்கும் புன்மை

புதைக்கப் பழகு

எங்கும் முளைக்கும் சவால்

போராடப் பழகு

நீளும் ஏழைக் கைகள்

கொடுக்கப் பழகு

வழியில் தடுக்கும் எருமைகள்

கடக்கப் பழகு

சுற்றிலும் சந்தை இரைச்சல்

தனிமைக்குப் பழகு

உன்னில் விழிக்கும் மிருகம்

அடக்கப் பழகு

பொதுமையில் மறையும் தமிழன்

தமிழனாகப் பழகு

அவிழும் இயற்கை அழகுகள்

ரசிக்கப் பழகு

இனத்தின் ஈனச் செயல்கள்

நீக்கப் பழகு

மனிதன் திறந்த புத்தகம்

படிக்கப் பழகு

காடும் மண்டும் தளைகள்

அறுக்கப் பழகு

காதில் ஈயச் சொற்கள்

பொறுக்கப் பழகு

உன்னை மிதிக்கக் கால்கள்

பொங்கப் பழகு

அன்புடன்,

ந.பச்சைபாலன்,

மலேசியா

Likes(3)Dislikes(0)
Share
Dec 132014
 

8

பணம்… மனிதனின் வாழ்க்கையை விதவிதமாக மாற்றவல்ல ஒரு தவிர்க்க முடியாத காரணி. முதலில் உணவு, உடை, இருப்பிடம் போன்ற வாழ்வாதாரங்களுக்காக பணத்தைதேடி அலைந்து அவற்றை அடைந்ததும் பின்னர் நல்லஉணவு, நல்லஉடை, நல்லஇருப்பிடங்களுக்காக பணத்தை தேடுகிறோம். அவையும் கிடைத்துவிட்டால் நின்றுவிடுவோமா? அதற்கும்மேல் என்ன இருக்கிறதோ அதை இலக்காக்கிக் கொள்கிறோம். எனவே மனிதனின் மூச்சிருக்கும்வரை இந்தத் தேடல் நிற்கப்போவதில்லை.

ஆனால் இந்தத் தேடுதலின் போது நாம் சேர்க்கும் செல்வத்தை விட பலமடங்கு விலைமதிப்புள்ள சிலவற்றையும் இழக்கிறோம் என்பது மறுக்கமுடியாத உண்மை.

இரண்டு மாதத்திற்கு முன்னர் வேறொரு அலுவலகத்தில் புதிதாக பணியில் சேர்ந்திருந்தேன். அனைத்தும் புதிது.  அலுவலகம் புதிது.. சுற்றியிருந்த ஆட்களும் புதிது. எதோ வேற்றுக்கிரக மனிதர்களுக்கு நடுவே நான் மட்டும் மாட்டிக்கொண்டது போல ஒரு மனநிலை. அனைவரும் அவரவர் வேலைகளிலேயே கண்ணாயிருந்தனர். நம்மிடம் பேசுவதற்கோ பழகுவதற்கோ யாரும் இல்லை.

அப்பொழுது நாற்பது வயதைத் தாண்டியிருந்த ஒரே ஒருவர் மட்டும் என்னுடன் இன்முகத்துடன் பேசிப்பழகினார். நீண்டகாலம் பழகிய நண்பர் போல வெகுசகஜாமகப் பேசினார். குடும்பத்தைப்  பற்றி விசாரித்தார். புதிதாக வீடு பார்ப்பதற்கு உதவுவதாகக் கூறினார். புதிய அலுவலகத்தில் கிடைத்த முதல் நண்பராக அவரைப் பார்த்தேன். ஓரிரு நாட்கள் அவ்வாறே ஓடியது.

ஒருநாள் மதிய உணவை முடித்துவிட்டு இருவரும் வெளிவந்தோம். “சற்று மரநிழலில் நடந்து விட்டு இருக்கைக்கு செல்லலாம்” என்றார். சரி என்று நானும் அவரும் அங்கு வரிசையாக இருந்த மரநிழலில் நடக்க ஆரம்பிக்க அவர் பேச ஆரம்பித்தார்.

“ஆமா நீங்க வீட்டுக்கு ஒரே பையன்ல” என்றார்.

”ஆமாசார்..”

“கடன் வேற கொஞ்சம் இருக்குன்னு சொன்னீங்கல்ல”

“ஆமாசார்.. கொஞ்சம் இருக்கு… ரெண்டு வருஷத்துல அடைச்சிருவேன் “ என்றேன்.

“நீங்க future ஐ பத்தி எதாவது யோசிச்சி பாத்தீங்களா?” என்றார்.

எனக்கு ஒன்றும் புரியாமல் “future எதப்பத்தி சொல்றீங்க”  என்றேன்

”அத எப்டி சொல்றது.. உதாரணமா நீங்க டூவீலர்ல தான் ஆஃபீஸ் வர்றீங்க..  திடீர்னு உங்களுக்கு எதாவது ரிஸ்க் ஆயிப்போச்சின்னு வைங்க..உங்க குடும்பத்த யாரு பாத்துக்குறது? கடனெல்லாம் அவங்க எப்படி சமாளிப்பாங்க?” என்றார்.

“அதுக்கு என்ன சார் பண்றது.. நம்ம கையில என்ன இருக்கு” என்றேன்

“என்ன இப்டி சொல்றீங்க.. நம்ம இல்லைன்னாலும் நம்ம குடும்பத்த நாமதான் பாத்துக்கனும்”

“சரிசார்… இப்ப என்ன சொல்ல வர்றீங்க?” என்றேன்.

“அஞ்சே அஞ்சி வருஷம் ப்ரீமியம் மட்டும் கட்டுனா போதும். உங்க லைஃப்டைம் ஃபுல்லா கவர் ஆகுறமாதிரி ஒரு புது பாலிஸி வந்துருக்கு” என்றார்.

எனக்கு உடனே ஒரு மாதிரி ஆகிவிட்டது.  “ஓ அப்டியா சார்… ஆனா நா ஏற்கனவே ரெண்டு பாலிஸி போட்டுருக்கேன் சார்.. இப்ப புது பாலிஸி எதுவும் எடுக்குற ஐடியா இல்லை” என்றேன்.

சிறிய ஏமாற்றத்தைப் பொறுத்துக்கொண்டு “சரிசரி.. ஆனா கொஞ்சம் நல்லா யோசிச்சிப்பாருங்க.. எவ்வளவு அதிகமா காப்பீடு இருக்கோ அவ்வளவும் உங்களுக்கும் உங்க குடும்பத்துக்கும் சேஃப்டிதானே.. இப்ப ஒண்ணும் அவசரம் இல்லை. ஆனா நீங்க நம்மகிட்ட ஒரு பாலிஸி கண்டிப்பா எடுத்துக்கனும் தம்பி” என்றார்.

“சரிங்க.. நா யோசிச்சிப் பாக்குறேன்” என்று கூறிவிட்டுக் கிளம்பினேன்.

9

கடந்த நான்கு நாட்களில் அவர் என்னோடு இன்முகத்துடன் பழகியதை ஒருமுறை ஓட்டிப்பார்த்தேன். இதற்குத் தானா இவ்வளவும் என்று அவர்மீது நான் வைத்திருந்த மொத்த மரியாதையும் கரைந்துவிட்டது. என்னுடன் சிரித்துப்பழகிய இவரைவிட பேசாமல் வேலைகளைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் எவ்வளவோமேல் என்று தோன்றியது.  தொடர்ந்த நாட்களில் அவர் என்னுடன் பேசுவதை வெகுவாகக் குறைத்துக் கொண்டார்.

அனைவரும் டாம் & ஜெர்ரி பார்த்திருப்பீர்கள். அதில் ஃப்ரிட்ஜை திறந்தது பார்க்கும்போது ஜெர்ரி எலிக்கு கண்ணில்படும் அனைத்து ஐட்டங்களும் cheese துண்டுகளாகத் தெரியும். டாம் பூனைக்கு ஜெர்ரியைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் சாப்பிட உணவு தயாராக இருப்பதைப்போலத் தோன்றும். அதைப் போலத்தான் இந்த சில ஏஜெண்டுகளுக்கும் கண்ணில் படுபவர்களெல்லாம் மனிதர்களாக அல்லாமல் ஒவ்வொரு பாலிஸிகளாகத் தெரிவார்கள் போல என  தோன்றியது எனக்கு.

நிறைய பேர் பணம் சம்பாதிக்க நிறைய யுக்திகளைக் கையாளுகின்றனர். இலவசங்களை கொடுத்து இழுக்கின்றனர். ஆசைகாட்டி நம்மை அழைக்கின்றனர். விதவிதமாக ஏமாற்றுகின்றனர். நாமும் ஏமாறுகிறோம். அவர்களின் உண்மையான பழகுதலின் நோக்கம் தெரியாமல், நமக்குள்ளேயே கலந்திருந்து போலியாகப் பழகி கடைசியில் வியாபாரமுகம் காட்டும்போது தான் நமக்கு வலிக்கிறது. இவ்வளவு அன்பாக பேசியது கேவலம் ஏதோ ஒரு எதிர்பார்ப்புடன் தானா?

செயற்கை அன்பு செயற்கை பாசம் செயற்கை சிரிப்பு இவற்றை உற்பத்தி செய்து உலவ விடுவதில் இவர்களுக்கே அதிகபங்கு உண்டு. உங்கள் தொழில் நீங்கள் செய்கிறீர்கள். அதில் தப்பில்லை. ஆனால் மற்றவர்களுடன் பழகுவதற்கு இந்த ஒரு காரணத்தை மட்டுமே மனதில் வைத்துக்கொண்டு பழகாதீர்கள். பணம் மதிப்பிழக்கும்போது மனிதம் மட்டுமே எஞ்சி நிற்கும்.

-முத்துசிவா

Likes(4)Dislikes(1)
Share
Dec 132014
 

 

Puzz

ஒரு அறைக்குள் இருக்கிறீர்கள். அங்கு 10 சிறிய பைகள் உள்ளன. 9பைகளில் 10 கூழாங்கற்கள் உள்ளன. எஞ்சியுள்ள ஏதோ ஒரே ஒரு பையில் மட்டும் 10வைரகற்கள் உள்ளன.

அனைத்து கூழாங்கற்களும், வைரகற்களும் ஒரே மாதிரியான வடிவத்தில் இருக்கும், பார்வையால் வித்தியாசத்தை கண்டுபிடிக்கவே முடியாது.

ஒரு வைரகல்லின் எடை 1.1கிராமும், சாதா கல்லின் எடை 1கிராமுமாய் இருக்கும்.

உங்களருகில் ஒரு எடை போடும் மெஷினும் உள்ளது. ஒரே ஒரு முறை நீங்கள் எடை போட்டுக் கொள்ளலாம்.

எந்தப் பையில் வைரகற்கள் உள்ளன? சரியாக கண்டுபிடித்து விட்டீர்கள் என்றால் வைரகற்கள் உங்களுக்கு தான்.

சரியான பதில் என்ன? சரியான பதில் உங்களுக்கு தெரிந்தால்,  எங்களுக்கு bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரியில் ஈ.மெயில் அனுப்பவும். சரியான விடையும், சரியான விடையைக் கூறும் நண்பர்களின் பெயரும்,  அடுத்த மாத இதழில் வழக்கம் போல் வெளிவரும்…

 

போன மாதம் கேட்கப்பட்ட புதிருக்கு பதில் இதோ..

1)   Queenஐ எடுத்து, King பக்கத்தில் வைத்து, செக் வைக்க வேண்டும். அப்போது, கருப்பு Rook (யானை), queenஐ வெட்டும்.

2)   Knight (குதிரையால்) செக் வைக்க செக்மேட் ஆகிவிடும்

 

சரியானபதில்அளித்தவர்கள்:

மணி, அப்துர்ரஹ்மான்

Likes(2)Dislikes(0)
Share
Nov 142014
 

 

Intro

சென்ற மாதம் நண்பர் ஒருவருடன் பேசி கொண்டிருந்தேன். நமது B+ இதழை பற்றி கேட்ட அவர், 10மாதமாக வெளி வந்து விட்டது, உங்களது டீமில் உள்ளவர்களையும் எழுதுபவர்களை பற்றியும் சில வரிகளில் அறிமுகம் செய்யலாமே என்றார். அருமையான யோசனையாய் தோன்றவே, அவருக்கு நன்றி தெரிவித்து, கண்டிப்பாக செய்கிறேன் என்று சொல்லி வந்தேன்.

அதற்கு ஒரு வாய்ப்பு அமைந்தது போல், சென்ற மாதம் நடந்த எனது மகளின் முதலாம் வருடம் பிறந்த நாளில், B+ இதழில் பங்களித்தவர்களில்சிலர் கலந்து கொண்டிருந்தனர். இதை விட சிறந்த அறிமுக பகுதி நமக்கு கிடைக்காது என தோன்றவே, அவர்களை பற்றி சில வரிகளுடன், நிகழ்ச்சியின் போட்டோக்களுடன் இந்த மாதம் அறிமுகப் படுத்துவதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்

1)   குழுவில், மூத்த எழுத்தாளரான திரு.முரளிதரன் சௌரிராஜன் அவர்கள்.  பாரத ஸ்டேட் வங்கியில் உயர் பதவியில் பணி செய்து ரிடையர்ட் ஆனவர். தற்போது நிறைய சமூக அக்கறை கொண்ட கதைகளை பல பத்திரிக்கைகளுக்கு எழுதி வருகிறார். B+ இதழில் சமீபமாக, கதை கட்டுரை பகுதியில் வெளிவரும் கதைகள், இவரின் கற்பனை திறனில் பிறந்தவைகள். இவரது சிறந்த பதிவாக நம்  வாசகர்களால் அதிகம் விரும்பப்பட்டது பார்வைகள் பலவிதம்.

2)   திரு.முத்துசிவா, சென்னை L&T அலுவலகத்தில்பொறியாளராகபணியாற்றும்இவர், எழுத்து உலகத்தில் 6 வருடங்கள் முன்பே தனது தடயங்களை பதித்தவர். B+ இதழ் ஆரம்பிக்கும் யோசனையை இவரிடம் தெரிவித்த போது, மிகுந்த ஆதரவாய் இருந்து ஊக்கம்அளித்தவர். இதழின் இளைஞர்கள் பகுதியை குத்தகைக்கு எடுத்துள்ளார். நம் வாசகர்களால் அதிகம் விரும்பப்பட்டஇவரது படைப்பு – உலகை மாற்றியவர்கள். இவரின் பல நகைச்சுவை பகிர்வுகளை இவரின் இணையதளமான http://www.muthusiva.in/இல் காணலாம்.

3)   லண்டனில் டாக்டராக செட்டில் ஆன திருமதி நந்தினி.K. எனது உறவினரான இவர், தாயகதின் மீதும், சமூகத்தின் மீதும் அக்கறை உள்ளவர். நமது முயற்சிக்கு சிறந்த ஆதரவாளராகவும் விமர்சகராகவும் இருப்பவர்.  குழந்தைகள் மற்றும் கவிதைகள் பகுதிகளுக்கு தனது பங்களிப்பையும்  தந்துள்ளார். வாசகர்களால் அதிகம் விரும்பப்பட்ட இவரது படைப்பு – கல்கி.

4)   திரு.சரவணன்,  ஹைதிரபாதில் ஒரு தனியார் அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் பொறியாளர். எனது நெருங்கிய கல்லூரி நண்பரான இவர், இதழின் நோக்கத்தில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு, எடிட்டிங் பணிகளை செய்வதோடில்லாமல், கதை கட்டுரைகள், குழந்தைகள் பகுதிகளில் எழுதி  பங்களித்து வருகிறார். வாசகர்களால் அதிகம் விரும்பப்பட்ட இவரது படைப்பு – மோளைக் காடு

5)   திரு.சிவரமணன், பொறியாளராக பணிபுரியும் இவர், நமது புதிர்கள் பகுதியில் மிகுந்த ஆர்வம் உள்ளவர். நான்கு புதிர்களின் சவால்களை இதுவரை நமக்காக வழங்கியுள்ளார்.

6)   துபாயில் உள்ள எழுத்தாளர் விஜி சுஷில், ஒருமுறை தமது கதையினை தந்துள்ளார்.

7)   கவிஞர் காமராசு, மலேசியா திரு.ரூபன், துபாய் திருமதி.அனு, சௌதியில் இருக்கும் நண்பர் ஜோஷுவா ஆகியோரும் கவிதைகள் பகுதி மூலம் பங்களித்துள்ளனர்.

8)   திரு.ராஜசெல்வம், சென்னையின் அரிசெண்ட் என்ற ஒரு ஸாஃப்ட்‌வேர் அலுவலகத்தில் ப்ராஜெக்ட் மானேஜராக பணிபுரிகிறார். என் மைத்துனர். B+ லோகோவை டிஸைன் செய்த பெருமை இவரையே சாரும். முதல் இரண்டு மாதம் கூகில் சைட்டில் நம் இதழ் வெளியிட உதவி புரிந்தார்.

9)   எனது சகோதிரியான திருமதி.கவிதா ராஜசெல்வமும், அவரது தோழியுமான திருமதி.சங்கீதா அவர்களும் முதல் நான்கு இதழின் எடிட்டிங் பணியை சிறப்பாக செய்து உதவினர்.

10) பல ஆலோசனைகளயும், அறிவுரைகளயும் கூறி சகோதர ஸ்தானாத்தில் இருந்து வழிநடத்தும் திரு.தண்டபாணி அவர்களின் பங்கு B+ஆரம்பிக்க மிக முக்கியமாய் இருந்தது என்றால் மிகையாகாது.

11)ஆதரவாய் தோல் கொடுத்தமற்ற அனைத்து நண்பர்களுக்கும், முக்கியமாக பாஸிடிவ் விஷயங்களை இத்தனை தூரம் விரும்பி படிக்கும் வாசகர்களுக்கும், நம் இதழை தனது நட்பு வட்டாரங்களுடன் இணையத்தில் பகிர்ந்துக் கொள்ளும் அனைவருக்கும் நன்றிகள் பல. வாசகர்களின் ஊக்கமும், கருத்துக்களும் நமக்கு பெரும் உந்துசக்தியாய் திகழ்கிறது. அந்த கருத்துக்களையும், நற்சானிதழ்களையும் இந்த லிங்கை க்லிக் செய்துகாணலாம்.

12) எனது துணைவியார் திருமதி.சிவரஞ்சினி விமல். குடும்ப சுமையினை எனக்கு தராத இவரின் புரிந்துகொள்ளுதல் இல்லையேல், இத்தனை மாதங்கள் கண்டிப்பாக வெளிவந்திருக்காது எனலாம். நமது படைப்புகளின் முதல் வாசகர் மற்றும் கடும் விமர்சகர். கவிதைகளும் எழுதியுள்ளார்.

13)இறுதியாக தமிழ் மீதும், எழுத்துககள் மீதும் அதிக மரியாதையும் ஈர்ப்பும் உள்ள நான். புரொடக்ஷன் எஞ்சினீயரிங் முடித்து, சில பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் வேலை பார்த்துள்ளேன். 6 ஆண்டுகள் துபாயில் வசித்ததால், அங்குள்ள நட்பு வட்டாரங்களின் ஆதரவும் இதழிற்கு கிடைக்கிறது.  தற்போது L&Tயில், விற்பனை மேலாளராக உள்ளேன்.  வாசகர்களால் அதிகம் விரும்பப்பட்டஎனது  படைப்பு – 2042

எழுத்து உலகத்தின் பாஸிடிவ் பக்கத்தில், தத்தித் தடுமாறி குழந்தையாய் தவழ்ந்து வந்து கொண்டிருக்கும் என்னை, அரவணைத்தும், விழும்போது தூக்கி விடவும் இத்தனை பெரிய குழுவும், வாசகர்களும் வாய்ந்தது பெரிய ஆசீர்வாதமாய் கருதுகிறேன்.

செடியாக வந்துள்ள இந்த செயல், ஆழமாக வேரூன்றி பெரிய மரமாக, இன்னும் நிறைய விழுதுகள் தேவைப்படுகிறது.

அதனால், நம் இதழை படிக்கும் வாசகர்கள் தங்கள் வாழ்வில் நடந்துள்ள சுவையான பாஸிடிவான சம்பவங்களையோ, நல்ல படைப்புகளையோ எங்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்ள விரும்புகிறோம்.

ஊக்கமளிக்க கூடிய சிறந்த பகிர்வுகளுக்கு, பாராட்டு தெரிவிக்கும் வகையில் சில ஆச்சரியங்கள் வரும் இதழ்களில் இருக்குமென தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

பயணம் தொடரும்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ Team

Likes(23)Dislikes(0)
Share
 Posted by at 12:25 am
Nov 142014
 

red-rose-wallpaper

 

அன்பு என்ற மூன்றெழுத்தில்
வந்தார் தந்தையாக !

அறிவு என்ற மூன்றெழுத்தை
தந்தார் ஆசானாக !

பாசம் என்ற மூன்றெழுத்தை
தந்தார் தாயாக !

இறப்பு என்ற நான்கெழுத்தில் மட்டும்
விட்டுச்சென்றார் தனியாக !

தனிமை என்ற மூன்றெழுத்தில்
விட்டுச்சென்றார் கொடுமையாக !

நினைவு என்ற மூன்றெழுத்தில்
வாழ்ந்தார் என்றும் என் அன்புள்ள அப்பாவாக !

 

– S.நித்தியலக்ஷ்மி,   தஞ்சாவூர்

Likes(5)Dislikes(0)
Share
Nov 142014
 

A1

 

(சென்ற இதழ் பேட்டியின் தொடர்ச்சி…)

12ஆம் வகுப்பில் மதிப்பெண் குறைந்து எடுத்தாலும் பிரச்சினை இல்லை என்கிறீர்களா?

கண்டிப்பாக, எங்கள் மாணவர்களுக்கு நாங்கள் சொல்வது, நீங்கள் பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் மதிப்பெண் குறைவாக எடுத்தாலும் கவலை இல்ல, உங்களுக்கு பள்ளிக்கு பிறகும் வாழ்க்கை உண்டு என்று தான். மதிப்பெண் தான் வாழ்க்கை என்றுகூறி, மாணவர்களுக்கு நம் சமுதாயம் மிகுந்த மன அழுத்தத்தை கொடுத்துவிடுகிறது. அவர்களுக்கு விளையாட்டு கிடையாது, பொழுதுபோக்கு கிடையாது, எப்போதும் படிப்பு படிப்பு என்று அதிக அழுத்தத்தை தந்து விடுகிறோம். அவர்கள் வயதில் செய்ய வேண்டிய பல நல்ல விஷயங்களை செய்ய விடாமல் தடுத்து விடுகிறோம். அதன் தாக்கம் அவர்களுக்கு பின்னாளில் வேறு விதமாய் எதிரொலிக்கிறது. இந்த அழுத்தம் இந்த வயதிற்கு தேவை இல்லை. கல்வி என்பதை ரசித்து அனுபவித்து கற்று கொள்ளவேண்டும். விருப்பப்பட்டு படிக்கும் சூழல் வேண்டும், வெறுத்து படிக்க கூடிய சூழ்நிலை இருக்க கூடாது என்பது தான் என் கருத்து. இந்த விழிப்புணர்வை நாங்கள் பல பள்ளிகளுக்கு சென்று மாணவர்களுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் கூறுகிறோம்.

 

அந்த நுழைவு தேர்வுகள் எழுதுவதற்கு ஏதேனும் தனி பயிற்சி எடுக்க வேண்டுமா?

அவ்வாறு ஏதும் இல்லை. 11 மற்றும் 12 ஆம் வகுப்பு syllabus தான். தேர்வும் நான்கு 4 சாய்ஸில் எதாவுது ஒன்றை தேர்ந்தெடுபபதை போல் தான் வரும். இது CBSC, மெட்ரிக் என எந்த பள்ளி படித்தாலும் ஒரே மாதிரியான தேர்வு தான்.

 

இத்தனை கல்லூரி பற்றிய விவரங்கள் எல்லாம் உங்களுக்கு எவ்வாறு கிடைத்தது?

நான் வட இந்தியாவில் வேலை செய்த போது, நிறைய கல்லூரிகள் பல்கலைகழகங்கள் சென்று பார்ப்பேன். என் பொழுதுபோக்கே பல கல்லூரிகளுக்கு சென்று பார்த்து, விவரங்கள் சேகரிப்பதாய் தான் இருந்தது. பொழுதுபோக்காய் ஆரமபித்தது, இப்போது விவரங்கள் பெட்டகமாய் உள்ளது. இன்று பல பெற்றோர்களுக்கும், மாணவர்களுக்கும் அது உதவுகின்றது.

 

இது வரை எத்தனை மாணவர்களை கண்டு இந்த கருத்துகளை சொல்லிருப்பீர்கள்?

கடந்த பத்து வருடத்தில் ஏறத்தாழ 20லட்சம் மாணவர்களை கண்டு பேசியுள்ளோம். இந்தியாவில் அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் சென்றுள்ளோம். நகர் புறத்திற்கு சென்றாலும், அதிகம் கிராமபுறத்திற்கு செல்வோம். சிங்கப்பூர், UAE, மலேஷியா போன்ற நாடுகளுக்கும் சென்றுள்ளோம். தற்போது CBSE BOARD, எங்கள் கல்வி நிகழ்ச்சிகளை CBSE பள்ளிகளில் இந்தியாவிலும், வெளிநாடுகளிலும் நடத்துவதற்கு அங்கீகாரம் வழங்கியுள்ளதனால், எங்களால் மேலும் நிறைய மாணவர்களையும், பெற்றோர்களையும் சந்திக்கும் வாய்ப்பு அதிகரித்துள்ளது.

 

உங்கள் துறையில் நீங்கள் கண்ட பெரிய சவால்கள் என்று எதை குறிப்பிடுவீர்கள்?

சில கல்வி நிறுவனங்களில் உள்ள தலைமை ஆசிரியர்கள் ஒத்துழைப்பு தரமாட்டார்கள். எங்களுக்கு தெரியாததை என்ன சொல்லிவிட போகிறீர்கள் என்று உதாசீனப் படுத்துவார்கள். அவர்களை பொருத்த வரை மதிப்பெண்களும் ரிஸல்ட்டும்தான் முக்கியமாக தோன்றும். மதிப்பெண் குறைந்தாலும், நல்ல நிலைக்கு செல்லலாம் என்று நீங்கள் கூற ஆரம்பித்தீர்கள் என்றால், பின்னர் மாணவர்கள் படிக்க மாட்டார்கள், பள்ளியின் ரிஸல்ட் குறைந்து விடும் என்பார்கள். மாணவர்களுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் இத்தனை தகவல்கள் தெரிந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று அவர்கள் யோசிக்க மாட்டார்கள். இந்த எண்ணம் எல்லா கல்வி நிறுவனங்களுக்கும் இருந்தாலே இன்று கல்வியின் நிலை உயர்ந்து இருக்கும்.

 

பெற்றோர்கள் தரப்பிலிருந்து எத்தகைய சவால்களை சந்திக்கிறீர்கள்?

பெற்றோர்கள், குறிப்பாக தென்னிந்தியாவில் உள்ளவர்கள், தொழில் கல்விக்கு (PROFESSIONAL EDUCATION) மட்டுமே, முக்கியத்துவம் தருகின்றனர். இந்த கல்வியைக் கற்றவுடன் வேலைக் கிடைத்துவிடும், கைநிறைய சம்பாதிக்கலாம் என்ற தவறான எண்ணம் அவர்களிடம் உள்ளது. பல பெற்றோர்கள் இசை, விளையாட்டு, உளவியல், மனித நேயம், சமூகப்பணி போன்ற மற்ற படிப்புகளுக்கு (NON-CONVENTIONAL COURSES) முக்கியத்துவம் தருவதில்லை, சிலருக்கோ அவ்வாறு இருக்கிறதென்றே தெரிவதில்லை. இன்றைய சூழ்நிலையில் இளங்கலை கல்வி மட்டுமே போதுமானதாக இல்லை. மாணவர்களுக்கு எந்த கல்வியில் ஈடுபாடு உள்ளதோ, அதை படிக்க பெற்றோர்கள் ஒத்துழைப்பு தரவேண்டும்.

 

இன்று இணையத்தில் தான் அனைத்து தகவல்களும் கிடைக்கிறதே, அதிலிருந்து எடுக்கலாமே?

இன்று இணையத்தில் மிக அதிகமாக தகவல்கள் கிடைக்கிறது. அது தான் பிரச்சினை. எந்த நேரத்தில் எந்த தகவல் நமக்கு தேவை என்பதை வடிகட்டி எடுப்பது மிக சிரமம். நிறைய அரசு நிறுவனங்களில் படிப்பதற்கு அரசே பணமும் சலுகைகளும் தருகிறது. உதாரணமாக, பெங்கலூர் IISc  நிறுவனம்நடத்தும்  “kishore vaigyanik protsahan yojana (KVPY) “. இந்த தேர்விற்கு இப்போது தான் விண்ணப்பம் கொடுத்து முடித்தார்கள். இந்த தேர்வை 11ஆம் வகுப்பிலும் எழுதலாம், 12ஆம் வகுப்பிலும் எழுதலாம். விண்ணப்பத்தின் விலை ரூ.500மட்டுமே. தேர்ந்தெடுக்க பட்டவர்களுக்கு மாதா மாதம் ரூ.5000 அரசிடமிருந்து ஸ்டைபன்ட்ஆககிடைக்கும். முடித்தவுடன், “IISc Bangalore, IISER Hyderabad,  University of Hyderabad” இந்த மூன்றிலும் அனுமதி கிடைக்கும். இந்த தேர்விற்கு விண்ணப்பிக்க வேண்டும் என்றே நம் ஊரில் உள்ள நிறைய பெற்றோர்களுக்கும் குடும்பத்திற்கும் தெரியாது. இது போல் பல தேர்வுகள் உள்ளது. இந்த தகவல்கள் தெரியாததினால் தான் 12ஆம் வகுப்பு  முடித்த பிறகு நம் ஊரில் உள்ள சாதாரண கல்லூரியில் பல பேர் சேர்கிறார்கள். இந்த நல்ல தகவல்கள் தெரிந்தவர்கள் நல்ல அரசு கல்லூரிகளில் சேர்ந்து பையனடைகிறார்கள்.

 

நீங்கள் கிட்டத்தட்ட 20லட்சம் மாணவர்களை சந்தித்திருக்கிறோம் என்றீர்கள், அவர்களில் எத்தனை பேருக்கு இது போன்ற தகவல்கள் தெரிந்துள்ளது?

90% பேருக்கு தெரிவதில்லை. இத்தனை வாய்ப்புகள் இருக்கிறது என்று நீங்கள் சொல்லி தான் தெரிகிறது என்பார்கள். இன்னொரு உதாரணம், IRIMEE (Indian Institute of Railwaiy mechanical and electrical engineering) என்று ஒரு நிறுவனம் இருக்கிறது. இதற்கான தேர்வு SCRA (Special Class Railwaiy Apprentice) வர இருக்கிறது. 1888 ஆம் ஆண்டிலிருந்து, பீஹாரில் உள்ள ஜமால்பூரில் இந்த நிறுவனம் இயங்கி வருகிறது. ரெயில்வே துறையை சார்ந்த மெக்காநிகல் மற்றும் எலெக்ட்ரிகல் பொறியியல் கல்வி உலகத்திலேயே இந்த ஒரு நிறுவனத்தில் தான் க8ற்று தருகிறார்கள். வேறு எங்கும் கிடையாது. படிப்பதற்கு ரெயில்வே துறை அமைச்சகம் மாணவர்களுக்கு மாதம் ரூ.9200 ஸ்டைபன்ட் தருகிறது. விண்ணப்பத்தின் விலை ரூ.50 மட்டுமே. மொத்தம் 46 சீட்டுகள் மட்டும் தான் உள்ளது. அக்டோபர், நவம்பரில் கிடைக்கும் இந்த விண்ணப்ததிற்கான, தேர்வு ஜனவரியில் முடிந்து விடும். இவை நம் ;8யாருக்கும் தெரியாது. பெற்றோர்கள் இந்த சமையத்தில் மாணவர்களை காலாண்டு அரையாண்டு என அழுத்தம் கொடுத்து கொண்டிருப்பார்கள்.

 

12ஆம் வகுப்பு தேர்வை விட இந்த மாதிரியான தேர்வுகளை குறி வைத்து படிக்கலாமா?

12ஆம் வகுப்பு பரீட்சை கண்டிப்பாக முக்கியம் தான். அந்த பரீட்சைக்கு படிப்பதை வைத்து தான் இது போன்ற நிறைய நுழைவு  தேர்வுகள் உள்ளன. 12ஆம் வகுப்பு பரீட்சைக்கு சம்பந்தம் இல்லாத சில நுழைவு தேர்வுகளும் இருக்கிறது. ஆனால் எல்லா தேர்வுகளை பற்றியும் வாய்ப்புகள் பற்றியும் நாம் தெரிந்து வைத்திருத்தல் வேண்டும். அந்த வாய்ப்புகள் அனைத்தையும் ஆராய்ந்து பார்க்க தவறினோம் என்றால், இத்தனை வருடம் குழந்தைகளை கஷ்ட பட்டு படிக்க வைத்தது வீணாகும். அனைத்து விண்ணப்பமும்,பரீட்சைக்கு முன் வந்தாலும், இந்த நுழைவு தேர்வு அனைத்தும்,பரீட்சைக்கு அப்புறம் தான் வருகிறது. மாணவர்களோ, அவர்கள் பெற்றோர்களோ இவை எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்து தெரிந்து, பிடித்திருந்தால் விண்ணப்பித்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

 

என் இந்திய அளவில் உள்ள இத்தனை நல்ல அரசு கல்வி நிறுவனங்கள் பற்றியெல்லாம் நமக்கு தெரிவதில்லை?

முக்கியமாக விளம்பரங்களை வைத்து தான் பெற்றோர்களுக்கு ஒரு கல்வி நிறுவனத்தை பற்றி தெரிய வருகிறது. நல்ல தரமான நிறுவங்களின் நோக்கம் தரமான கல்வி மட்டுமே. அதனால் அவர்கள் விளம்பரம் செய்வதற்கு தேவை ஏதும் இல்லை. அவர்கள் கல்வியை கல்வியாய் பார்க்கின்றார்கள். பணம் பண்ணும் வியாபாரமாய் பார்ப்பதில்லை. நாங்கள் சொல்வதெல்லாம் மாணவர்களுக்கு ஒன்று தான், விளம்பரங்கள் பார்த்து சோப்பு, சீப்பு,  பௌடர்‌எல்லாம் வாங்கலாம், ஆனால் கல்வியை வாங்ககூடாதென்று.

கல்விக்கான செலவை கொஞ்சம் எடுத்து கணக்கு போட்டு பாருங்கள்.பொறியியல்கல்வியைஎடுத்தால்ஒருஆண்டிற்கு 35 லட்சம்சீட்டுகள்இந்தியாவில்உண்டு. அதில் 5 லட்சம்சீட்அரசிற்குஎன்றுவைத்துவிட்டால், மீதி 30 லட்சம்சீட்டுகள். ஒருவருடத்திற்குஒருலட்சம்கணக்குவைத்துப்பாருங்கள். இதைபோன்றுஎத்தனைதுறை, எத்தனைபெரியதொகை?

A2

உங்கள் பார்வையில் ஒரு சமுதாயமாக எங்கு கல்வி துறையில் தவறு செய்ய ஆரம்பித்தோம்?

1948இல் Dr.சர்வேப்பல்லி ராதாகிரிஷ்ணன் அவர்கள், சுதந்திரம் அடைந்தவுடன் நாட்டிற்கு கல்வி எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்பதை அழகாக பரிந்துரைத்த கோப்புகளை நாம் யாரும் படிக்கவில்லை. அதை படித்து நடைமுறைபடுத்தி இருந்தால், இன்று நம் நாடு கல்வி துறையில் முதன்மை பெற்றிருக்கும். நாம் சரியாக அதன் எதிர் திசையில் போய் கொண்டிருக்கிறோம். தரமான கல்வி தான் ஒரு தேசத்தின் உண்மையான வளர்ச்சி.

வெளிநாட்டிற்கு போய் சிறப்பாக படித்து சாதிக்கும் நம் மாணவர்களை பார்த்தால் தெரியும். இங்கு அதற்கான சூழ்நிலை இல்லை. நாட்டு வளர்ச்சியின் முதலீட்டில் கல்விக்கான முதலீடு மிக குறைவு.  IIT நிறுவனத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அங்கு அனுமதி கிடைப்பது மிக கடினம், போட்டி அதிகம். சுதந்திற்கு பின் ஆண்டிற்கு ஒரு IIT திறந்திருந்தால் கூட, இன்று ஒரு 60 IIT ஆவது இருந்திருக்கும். எத்தனை பேர் தரமான கல்வி படித்திருப்பார்கள், எத்தனை பேரின் வாழ்க்கை தரம் உயர்ந்திருக்கும். சுதந்திரத்திற்கு பின் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திற்கும் ஒரு நல்ல மருத்துவ கல்லூரி திருந்திருந்தால், இன்று நாம் சீனாவிற்கோ, ரஷ்ஷியாவிற்கோ போய் படிக்கும் சூழ்நிலை வந்திருக்காது.

நமது பிரச்சினைக்கு நம்மிடமே பதில்கள் இருந்துள்ளது. ஆனால் நாம் அவைகளை தனியாரிடம் கொடுத்தோம், விளைவு கல்வி மாபெரும் வியாபாரம் ஆகியது.

தனியாரிடம் சென்றால் தரம் இருக்க முடியாது என்று கிடையாது. 50 வருடங்களுக்கு முன் ஆரம்பித்த டாடா, பிர்லா கல்வி நிறுவனங்கள் கல்வி தரத்தில் எந்த ஒரு சமரசமும் பண்ணவில்லை. சீட்டுகளும் அதிக படுத்தி கூட்டம் சேர்க்கவில்லை. அதே தரத்தை இன்று வரை தருகிறார்கள். ஆனால் அவர்களை போன்று மற்ற தனியார் நிறுவனங்கள் நடக்கிறதா?

 

உங்கள் நோக்கம் என்ன சார்?

எங்களால் எத்தனை மாணவர்களின் கல்வி தரமும் அதன் மூலம் வாழ்க்கை தரமும் உயர்த்த முடியுமோ, அதனை செய்ய வேண்டும். மாணவர்களாய் முயற்சி செய்தால் ஒரு படி மேல் ஏறுவார்கள், எங்கள் மூலம் முயற்சி செய்தால், ஒரு பத்து படி மேலே ஏத்தி விடுவோம். மாணவர்களுக்கு நம்பிக்கை தந்து அவர்களை உயர்த்தி விடுவது எங்களின் லட்சியம்.

Likes(8)Dislikes(3)
Share
 Posted by at 12:22 am
Nov 142014
 

Storey

நாளை நடக்கப் போகும் நிகழ்வுகளை நினைத்து நினைத்து எவ்வளவு தான் இறுக்கமாக இமைகளை மூடினாலும் உறக்கம் விழிகளை தழுவவில்லை. மனதில் ஆயிரம் நினைவலைகள். பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் கடிகாரத்தை திருப்பினால் பட்டாம் பூச்சிகள் என்னுள் சிறகடிப்பதை உணர முடிந்தது. “தோற்றம் எப்படி இருக்கும்? நடை, உடை, பழக்க வழக்கம் ஏதாவது மாறி இருக்குமோ?” என கேள்வி கணைகள் தொடர்ந்து ஊடுருவின.

ஒரு வழியாக இரவை கடத்தி விடியற்காலை நான்கு மணிக்கு வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டேன். சாலையின் நெருக்கடியில் வாடகை சீருந்து தாமதமாகி ரத்த அழுத்தத்தை கூட்டியது. விமான நிலையத்தை அடைந்து விமானத்தில் அமர்ந்த பின் தான் ஏதோ பெரிதாக சாதித்தது போன்ற ஒரு மன திருப்தி ஏற்பட்டது. எனக்கே இது ஒரு புது விதமான அனுபவமாக தான் இருந்தது. “இவ்வளவு ஆவல், இத்தனை வருடங்கள் எங்கே ஒளிந்திருந்தது?” என்ற கேள்விக்கு என்னுள் விடையில்லை.

பத்து மணி நேர பயணத்தில் கனவு நினைவாக இருக்கும் சந்தோஷத்தில் விமானத்துடன் நானும் ஆகாயத்தில் மிதந்தேன். இந்திய மண்ணை தொட விமானம் தயாரானது. ஆறு வருட பிரிவு, அதை உடைக்கும் தருணம் வந்து விட்டது என்றதும் குதூகலம் மனதில் தோற்றி கொண்டது. “மனிதன் இத்தனை உணர்சிகளின் சங்கமமா?”
வேலை, படிப்பு என வாழ்க்கையில் சமூக அளவில் முன்னேற்றம் இருந்தாலும் தாய் நாட்டை பிரிந்து ஏதோ ஒரு வெறுமை என்னுள் புரயோடிகொண்டு தான் இருந்திருக்கிறது.

விமான நிலையத்தில் அம்மாவும், அப்பாவும் அரை மணி நேரம் முன்னதாகவே வந்து காத்திருந்தார்கள். சற்று வயதானது போன்று தெரிந்தார்கள்; எதிர் பார்த்தது தான். இரண்டு பிள்ளைகளை பெற்று, இருவரும் வெளிநாட்டில் வாழ்கிறார்கள். வேறு என்ன காரணம் இருக்கக்கூடும்? அமெரிக்காவில் அக்கா வீட்டில் தங்கி விட்டு இந்தியா திரும்புகையில் என்னுடனும் இரண்டு வாரம் பாரிஸில் தங்குவது இவர்களுக்கு வழக்கம்.

“என்னடா ஹரிஷ், இப்படி மெலிஞ்சிட்ட? ஒழுங்கா சாப்பிடறியா! இல்ல சான்ட்விச் தானா?” என்ற அம்மாவின் வழக்கமான கேள்விகள். ” பெற்றோரை தாண்டி கண்கள் விமான நிலையத்திற்கு வெளியே அலைந்தன.
நான் வளர்ந்த இடம், வாழ்ந்த வாழ்கை, இவற்றை இந்த மூன்று வார விடுமுறையில் வாழ்ந்தாக வேண்டும் என்ற ஒரே லட்சியம் மட்டுமே கண்ணுக்கு தெரிந்தது.

சென்னை விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியே வந்ததும் மழைத் தூறலின் அடையாளமாக மண் வாசனை நாசியைத் துளைத்தது. திரிசூலதிளிருந்து திருவொற்றியுரை அடைவதற்குள் பொழுது புலர்ந்திருந்தது. சாலைகள் சீராக இருந்தது. சென்ற பாதை இது சென்னை தானா என்ற சந்தேகத்தை கிளப்பியது.

ஐந்து மணி நேர உறக்கத்திற்கு பின் என் இலட்சியத்தை நோக்கி பயணிக்கத் தொடங்கினேன். சின்னவயதில் பள்ளிக்கு ஆட்டோவில் செல்வது வழக்கம். தியாகராஜ சுவாமி கோயிலுக்கு செல்ல ஆட்டோ பிடித்தேன். “நாற்பது ருபாய் கொடுங்க, தம்பி” என்றார். நியாமான விலைதான் என்று யோசிப்பதற்குள் “தம்பி, போலீஸ் வந்து கேட்டாங்கன்னா மீட்டர் போட்டிருக்கேன்னு சொல்லுங்க” என்றார்.

கோவிலை அடைந்து சாமி தரிசனம் முடிந்த பின் கோவிலுக்கு அருகில் நண்பர்களுடன் பட்டாம்பூச்சி பிடித்து விளையாடிய இடத்திற்கு விரைந்தேன்.  மரங்கள் இருந்த இடங்கள் மாடர்ன் அபார்ட்மேன்ட்சாக மாற்றப்பட்டிருந்தது.
அருகில் உள்ள நண்பனின் கடைக்கு சென்றேன். கடும் உழைப்பால் தன் அப்பாவின் மளிகைக் கடையை சூப்பர் மார்க்கெட்டாக மாற்றியிருந்தான். என்னைப் பார்த்த சந்தோஷத்தில் தலை கால் புரியாமல் ஆடினான். “ஏன்டா ஆளே  இப்படி சோர்வா தெரியறே?” என்று கேட்டது தான் தாமதம். அவனுடைய சர்க்கரை நோயைப்பற்றி புலம்பினான்.
விடுமுறை நாட்கள் தாறுமாறான வேகத்தில் ஓடியது. கல்லூரி நண்பனுடன் பேருந்தில் பயணிக்க விரும்பினேன்..
“ஏன்டா?! நீ போய் பஸ்ல போனுங்கிற? வேனும்னா சினிமாக்கு ஆட்டோல போகலாம்டா, இல்லைன்னா என் வீட்டிலிருந்து கார் அனுப்ப சொல்றேன்டா!” என்றான்.

அவனை ஏதோ தாஜா செய்து அவன் மனதை மாற்றி, இருவரும் பேருந்தில் பிரயாணித்தோம். ஃபுட்போர்ட் அடிக்க மனமில்லை எல்லா நாட்டிலும் பேருந்தில் பயணித்து நம்நாட்டில் செல்வதில் மட்டும் என்ன கெளரவ குறைச்சல் தெரியவில்லை. இந்த குழப்பத்திலிருந்து விடுபடுவதற்குள் “க்ரீச்” என்ற சத்தத்தோடு பேருந்து நின்றது. சுமார் ஐம்பது வயது பெண்மனி ஒரு கையில் கைப்பையும் ஒரு கையில் காய்கறி பையுமாக எழுந்தார் இறங்குவதற்காக. நடத்துனர், “ஏம்மா, முன்னாடியே எந்திரிச்சு வர மாட்டியோ?” என்றார்.
“பஸ் நின்னவுடனே தானங்க இறங்குவாங்க. ஓடுற பஸ்ல எந்திரிச்சு நடக்க சொல்றீங்களே, இது நியாயமா? இதனால தான் பஸ்ல நிறைய பேர் போக தயங்குறாங்க” என சண்டை பிடித்தேன். அந்த பெண்மனிக்கு வக்காளத்து வாங்காமல் இருக்க முடியவில்லை. நண்பன் என்னை அடக்க முயன்றான். “முரளி, உனக்கென்னடா ஆச்சு, நீனும் இப்படி அமைதியாயிட்ட” என அவனிடம் குமுறினேன். திரைப்படம் செல்ல வேண்டும் என்று சொன்னவுடன் இணையதளத்தில் டிக்கெட் வாங்கி ஒரு மல்டிப்ளெக்ஸ் மாலுக்குள் அழைத்து சென்றான்.

இந்தியாவிலும் மேற்கத்திய பிம்பம். கட்டிடம் மட்டுமில்லாமல், ஆடை அணிகலன், இளவட்டங்களின் பழக்க வழக்கம், அனைத்தும் பாரீஸை நினைவு படுத்திக் கொண்டே இருந்தது. தமிழுக்கு அதிகம் தட்டுப்பாடு. ஆங்கிலம் அனைவரிடமும் சரளமாக வந்தது. நானும் விடாமல் அனைவரிடமும் தமிழில் பேசினேன். உள்ளே ஒரு உவகை. தாயகத்தில் தமிழகத்தை தேடினேன்.

திரும்பி வருகையில் புரசைவாக்கம் சிக்னலில் இரு சக்கர வாகனங்கள் கோட்டைத் தாண்டி நின்று புகை மண்டலத்தை கிளப்பியது. “இவர்களுக்கு ஏன் இந்த அவசரம்?”. இது மட்டுமில்லாமல் புரசைவாக்கத்தில் நின்று கொண்டு “பீச் ரோட்டுக்கிட்ட வந்துட்டேன்டா” என்று ஒரு இளைஞன் அலை பேசியில் அளந்து கொண்டிருந்தான்.

அடுத்தநாள் அம்மாவுடன் அருகில் உள்ள துணிக்கடைக்கு சென்று உறவினர்களின் குழந்தைகளுக்கு துணிமணி வாங்கினேன். கடைக்காரர், பணத்தை பெற்றுக் கொண்டு மீதி சில்லரையை என்னிடம் கொடுத்தார். நான் அந்த இடத்தில் அகலாமல் நின்றதை பார்த்து, “சரிதானே சார்?” என்றார். “ரசீது வேணும்” என்றேன். சற்றே சலிப்புடன் அதை கையில் கொடுத்தார். “நாம் கொடுக்கிற பணத்துக்கு ஒழுங்கா வரிகட்டிட வேண்டியதுதான, இதுல இவங்களுக்கு என்னம்மா பிரச்சினை?” என அம்மாவிடம் புலம்பினேன். “ஏன்டா, வந்ததிலேர்ந்து பார்க்கிறேன், எல்லாத்துக்கும் டென்ஷன் ஆற?” என அம்மா வருத்தப்பட்டார். “முதல்ல உனக்கு ஒரு நல்ல பொண்ணா பாத்து கல்யாணம் பண்ணி வைக்கனும்” என்று தாய்மை தன்னை வெளிப்படுத்தியது.

“அம்மா, நான் என்ன சொல்றேன், நீ என்ன பேசுற?” என எரிச்சலை வெளிப்படுத்தினேன். என் தாய்க்குகூட புரியவில்லை. கவலை தாரத்தைப் பற்றியல்ல தாயகத்தை பற்றி என..

விடுப்பு முடிந்து பாரீஸுக்கு திரும்பி வேண்டிய நாள் வந்துவிட்டது. பட்டாம்பூச்சி கணவுகளுடன் இந்தியனாய் மட்டுமே தாயகம் வந்த நான், அதன் குறைகளை ஏற்க முடியாமல் கனத்த மனதோடு இவை சரியாகும் என்ற நம்பிக்கையுடன் விமானத்தில் புற்ப்பட்டேன். “நான் இதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்” என்ற கேள்வி மனதை பிசய ஆரம்பித்தது.
விமானம் தரை இறங்கியவுடன் அலைபேசிக்கு உயிரூட்டினேன். “இந்த ஞாயிறு அன்று தமிழர் திருநாள் விழாவிற்கு, அனைவரும் பாரீஸ் தமிழ் சங்கதிற்கு வருக” என்ற அலைபேசி வாசகம் என்னை பாரீஸ் நகரத்திற்க்கு அழகாக வரவேற்றது.

– Dr. K. நந்தினி (லண்டனிலிருந்து)

Likes(17)Dislikes(0)
Share
 Posted by at 12:14 am
Nov 142014
 

kids

ஒரு ஊரில் ஒரு குருகுலம் இருந்தது. குருவின் இல்லத்திலேயே, அந்த குருகுலம் இயங்கி கொண்டிருந்தது. படிப்பதற்கு,  விளையாடுவதற்கு, பிறபயிற்சிகள் எடுப்பதற்கு என தனிதனி இடங்கள் மற்றும் அறைகள் இருந்தன.  அந்த குருகுலத்தில், அனைவரும் சேர்ந்து உணவு உன்ன வேண்டும் என்று ஒரு பழக்கம் இருந்தது.

குருமாதா (குருவின்மனைவி) அனைத்து மாணவர்களுக்கும் சேர்த்து தான் சமைப்பார். குரு மற்றும் மாணவர்கள் சேர்ந்து ஒன்றாக அமர்ந்து உணவு உண்பார்கள்.

ஒருநாள், குரு ஓர் வேலை நிமித்தமாக வெளியில் சென்றிருந்ததால் சிறிது தாமதமாக உணவு உண்ண வந்தார். அதற்குள் மாணவர்கள் அனைவரும் உண்ண தொடங்கிவிட்டனர்.

குரு சாப்பிடும் இடத்திற்கு வந்தவுடன், தலைமை மாணவன் குரு கை கழுவ நீர் எடுத்து கொடுத்தான்.

குரு கை கழுவியவுடன், “இன்று குரு மாதா நமது உணவில் நெய் ஊற்றி சமைப்பதற்கு பதிலாக வேப்ப எண்ணையை ஊற்றிவிட்டார் என்று நினைக்கிறேன்.  நீங்கள் சிறிது காத்திருக்க முடியுமானால், நான் சென்று குரு மாதாவிடம் வேறு ஒரு பதார்த்தம் செய்யச் சொல்கிறேன்” என்றான்.

அதற்குகுரு, “வேண்டாம். நான் இதையே சாப்பிடுகிறேன். உனக்கு இனிமேல் கல்வி ஏறாது. நீ வீட்டுக்கு போகலாம்” என்றார்.

தலைமை மாணவன் அதிர்ந்து போனான். ஒரு வேளை குருமாதா சமையல் பற்றி தவறாக கூறியதற்காக வெளியில் அனுப்புகிறாரோ என்ற சந்தேகத்துடன் தன்னை வெளியில் அனுப்புவதற்கு என்ன காரணம் என்று கேட்டான்.

அதற்கு குரு, “நீ இங்கு வந்த நாள் முதலேயே வேப்ப எண்ணை ஊற்றி தான் சமைத்து குடுத்தோம். உனக்கு கல்வியின் மேல் இருந்த பற்றினால், சாப்பாடு சுவை பற்றியெல்லாம் தெரியாதிருந்தது. இப்பொழுது உனக்கு கல்வி முக்கியமாக படாத காரணத்தால், சுவை தெரிகிறது. கல்வி சுவைக்காத போது அது உனக்கு பாரமாகதான் இருக்கும். அதனால் தான் நீ வெளியில் செல்ல வேண்டும் என்று கூறினேன்” என்றார்.

–          D. சரவணன்

Likes(1)Dislikes(0)
Share
 Posted by at 12:12 am
Nov 142014
 

Time

“நா மட்டும் அப்பவே ஒழுங்கா படிச்சிருந்தா இந்நேரம் ஒரு நல்ல வேலையில இருந்துருப்பேன்” “இந்த வேலைய நேத்தே செஞ்சிருந்தேன்னா இன்னிக்கு யாரும் என்ன திட்டிருக்க மாட்டாங்க” என்று பலர் புலம்புவதை நம் காதால் கேட்டிருக்கிறோம். இழந்த பிறகு இன்னும் கொஞ்சம் கிடைக்காதா என மனிதன் ஏங்கும் ஒருசில விஷயங்களில் இந்த நேரமும் ஒன்று. கடந்து போன பிறகே அதன் முக்கியத்துவத்தை மனிதனுக்குப் புரிய வைக்கிறது. எந்த ஒரு நடந்து முடிந்த செயலையும் நம்மால் மறுபடி நிகழ்த்திக் காட்ட முடியும். ஆனால் அதே நேரத்தில் நிகழ்த்துவதென்பது தான் இயலாத காரியம்.

இதற்காக தீவிரமாக யோசித்த ஆங்கிலேயர்கள், இழந்த நேரத்தில் நாம் செய்யத் தவற விட்ட செயல்களை செய்து முடிப்பதற்காக டைம் மெஷின் என்ற ஒரு கருவியைக் கண்டுபிடித்தனர். அதனை உபயோகித்து இறந்த காலத்திற்குச் சென்று குறிப்பிட்ட நேரத்தில் நாம் செய்யாமல் விட்ட செயல்களை செய்து கொள்ளலாம். ஆனால் பின்னர் தான் அந்த டைம் மெஷின் திரைப்படங்களில் மட்டுமே வேலை செய்யும் என்றும் நிஜ வாழ்க்கையில் வேலை செய்யது என்றும் தெரிய வந்தது. எனவே இழப்பதற்கு முன்பாகவே நேரத்தை முறையாக உபயோகப் படுத்திக் கொள்வது அவசியமாகிறது.

ஒரு சிறிய கதை. ஒரு நாட்டில் மக்களின் பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து வைக்கும் முனிவர் ஒருவர் இருந்தார். அவரிடன் ஒரு இளைஞன் செல்ல “குழந்தாய் உனக்கு என்ன பிரச்சனை இருக்கிறது ?” என்று முனிவர் கேட்க அதற்கு அவன் “சுவாமி வாழ்வில் நிம்மதியே இல்லை. நினைத்தது போல் எதுவும் நடக்கவில்லை. நினைத்ததை சாதிக்க முடியவில்லை. என்னுடைய லட்சியங்களை அடையவும் முடியவில்லை. குடும்ப வாழ்க்கையிலும் அவ்வளவு நிம்மதியில்லை இதற்கு தாங்கள் தான் எனக்கொரு வழி கூற வேண்டும்” என்றான்.

சிறிது நேரம் யோசித்த முனிவர், “சரி நான் உனக்கு ஒரு நாளுக்கு 1440 வெள்ளிக்காசுகள் தருகிறேன். அதை நீ எப்படி வேண்டுமானாலும் செலவு செய்யலாம். ஆனால் நீ அதை சேமிக்க முடியாது. நான் காசு கொடுப்பதை ஒரு நாள் நிறுத்தி விடுவேன். என்றுடன் நிறுத்துவேன் என்றும் சொல்ல மாட்டேன். இப்போது சொல். அந்த காசுகளை நீ எவ்வாறு செலவிடுவாய்?” என்றார்

சற்று யோசித்து அவன் “ஐயா.. அந்தக் காசுகள் எனக்கு மிகவும் முக்கியமானவை. அவற்றை மகிழ்ச்சியுடனும் கவனத்துடனும் செலவு செய்வேன். எனக்கு தேவையானவற்றை வாங்கிக் கொள்வேன். என் குடும்பத்தினருக்கும் தேவையானவற்றை வாங்கிக் கொடுப்பேன். எஞ்சியிருக்கும் காசுகளை என் நண்பர்ளும், உறவினர்களும் சுற்றத்தாரும் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பதற்கு செலவிடுவேன்” என்றான்.

இதனைக் கேட்ட முனிவர் “உன்னுடைய நேர்மையான பதிலைக்கண்டு மகிழ்கிறேன். இப்போது உன்னுடைய பிரச்சனைக்கு நீயே விடை கண்டுவிட்டாய்” என்றதும் இளைஞன் “புரியவில்லையே சுவாமி” என்றான்.

அதற்கு முனிவர் “நான் 1440 வெள்ளிக் காசுகள் என்று கூறியது ஒரு நாளில் இருக்கும் 1440 மணித்துளிகளைக் குறிக்கிறது. அந்த மணித்துளிகள் வெள்ளிக்காசுகளைக் காட்டிலும் மதிப்பு மிக்கது. அது ஏழை, பணக்காரன், நல்லவன், கெட்டவன் என்ற பாகுபாடு இல்லாமல் அனைவருக்கும் பொதுவாக வழங்கப்பட்ட ஒரு பொக்கிஷம். அதை ஒரு மனிதன் எவ்வாறு செலவிடுகிறானோ அதைப் பொறுத்தே அவனுக்கு வாழ்வில் நிம்மதியும், மகிழ்ச்சியும் உண்டாகும். இப்போது உன்னுடைய பதிலிலேயே உன்னுடைய அத்தனை பிரச்சனைக்கும் தீர்வுகள் உள்ளது” என்றதும் தெளிவடைந்தவனாய் இளைஞன் வீடு திரும்பினான்.

இப்போது கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள். நம்மில் எத்தனை பேர் அந்த இளைஞனைப் போல் வாழ்ந்து வருகிறோம்? நம்மில் எத்தனை பேர் நம் குடும்பத்திற்காகவும், நண்பர்களுக்காகவும் உறவினர்களுக்காகவும் நேரத்தை ஒதுக்குகிறோம்? வாழ்வின் ஒவ்வொரு கட்டத்தை கடக்கும் போது பல நண்பர்களுடனான நட்பு அறுபட்டுவிடுவது தவிர்க்க முடியாத உண்மை.

ஆனால் இதற்கு நம்மிடம் இருக்கும் காரணங்களோ “ஆஃபீஸ்ல ஒர்க் ரொம்ப ஜாஸ்தி.. “ரெண்டு குழந்தைங்களாயிருச்சி அவங்கள பாத்துக்கவே டைம் போயிருது” என்று ஒரிரு வலுவில்லாத காரணங்களே..

அலுவலக வேலை என்பது முடிவில்லாத ஒண்று. எவ்வளவு செய்தாலும் செய்து கொண்டே இருக்கலாம். நம்மை நாம் தான் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டும். அதே போல் குடும்பம், குழந்தைகள் மட்டுமே நம் உலகமல்ல. அதை தாண்டியும் வெளியில் நமக்கு உறவுகள் தேவைப்படுகின்றன.

இந்த அனைத்து சூழலையும் ஒருவன் திறமையாகக் கையாண்டு அலுவலகப் பணிகளுக்கும், குடும்பத்தினருக்கும், நண்பர்களுக்குமிடையே ஒரு சமநிலையை கொண்டு வரவேண்டுமானால் நிச்சயம் நேரத்தை முறையாகப் பயன்படுத்துதல் மிகவும் அவசியமாகிறது. எவ்வளவு நேரம் வேலை செய்தோம் என்பதை விட அந்த நேரத்தில் உபயோகமாக என்ன செய்தோம் என்பதே முக்கியம். எப்படி நம் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் இந்த நேரத்தை முறைப்படுத்தி முறையாகப் பயன்படுத்துவது? அடுத்த இதழில் விரிவாகக் காணலாம்.

-முத்துசிவா

 

Likes(6)Dislikes(0)
Share
Nov 142014
 

 

 

ரஷ்ஷியாவில் உள்ள சோச்சி எனும் இடத்தில் 2014ஆம் வருட உலக செஸ் சாம்பியன்ஷிப் விறுவிறுவென நடந்துக் கொண்டிருக்கிறது. 44 வயதானாலும் நம் விஷ்வநாத் ஆனந்த் பட்டையைக் கிளப்பிக் கொண்டிருக்கும் இந்நேரத்தில், செஸ்ஸை வைத்து ஒரு சவாலை இந்த மாதம் காணலாம்.

chess puzzle

கேள்வி இதுதான். மேலே இருப்பதைப் போன்று ஒரு சூழ்நிலை, நீங்கள் விளையாடும் ஒரு ஆட்டத்தில் வந்துவிடுகிறது. நீங்கள் வெள்ளை நிற  காயின்களுடன் ஆடிக்கொண்டிருக்கிறீர். நீங்கள் நினைத்தால், அடுத்த இரண்டே நகர்த்தலில் கருப்பு காயின் ஆட்டக்காரரை  “செக்மேட்” செய்யமுடியும்.

இப்போது நீங்கள் தான் நகர்த்த வேண்டும். எப்படி இரண்டே நகர்த்தலில் எதிராளியை தோற்கடிப்பீர்?

சரியான பதில் என்ன? சரியான பதில் உங்களுக்கு தெரிந்தால், எங்களுக்கு bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரியில் ஈ.மெயில் அனுப்பவும். சரியான விடையும், சரியான விடையைக் கூறும் நண்பர்களின் பெயரும், அடுத்த மாத இதழில் வழக்கம் போல் வெளிவரும்…

 

 

போனமாதம்கேட்கப்பட்டபுதிருக்குபதில்இதோ..

சரியான பதில்:  5 வாளி , 16 பலூன்

 

சரியானபதில்அளித்தவர்கள்:

அஷ்வத்நாகராஜன், சரவணக்குமார், B.S.அருண்,

Likes(1)Dislikes(0)
Share
Oct 152014
 

Intro1

லண்டனில் வசிக்கும் எனது உறவினர் சமீபத்தில் சென்னை வந்திருந்தார். அவருடன் உரையாடிக் கொண்டிருந்தேன். உரையாடல், சமூகத்தின் பக்கம் திரும்பி, இன்றைய கல்வி நிலையை எட்டியது. அப்போது லண்டனில் உள்ள பள்ளி கல்வி முறையின் சில சுவாரஸ்யமான தகவல்களை கூறினார்.

அவர் சொன்ன முக்கியமான விஷயம் “அங்கு பாட புத்தகங்களில் உள்ள விஷயங்களை மனப்பாடம் செய்து பின்பற்றும் மாணவர்களை விட, ஏன், எதற்கு, எவ்வாறு என்று ஆராய்ந்து, எதிர் கேள்வி கேட்டு, பரீட்சை எழுதும் மாணவர்களுக்கு மதிப்பெண்கள் அதிகம் கிடைக்கும். அதோடு நில்லாமல், எதாவது ஒரு மாணவன் ஒரு படி மேலே சென்று, அந்த பாட புத்தகத்தில் வந்திருக்கும் விதியோ, கருத்தோ, செயல்திட்டமோ தவறு என்று நிரூபித்து விட்டால், அவனுக்கு மதிப்பெண்கள் மட்டுமின்றி, மதிப்பும் அதிகம்” என்பதே.

அந்த உரையாடல் என்னை சற்று ஆழமாக யோசிக்க வைத்தது. சிறு வயது முதல் ஆராய்ந்து, தெளிந்து படிக்கும் முறை இருப்பதால் தான் என்னவோ, மேற்கத்திய நாடுகளில் ஆராய்ச்சி மற்றும் வளர்ச்சி துறை (RESEARCH &DEVELOPMENT) மிக சிறப்பாக இயங்கி வருகிறது. எந்த பெரிய கண்டுபிடிப்பும், புது தொழில்நுட்பமும் அமெரிக்கா, UK, ஜெர்மனி மற்ற சில மேற்கத்திய நாடுகளின் கைவசம் இருப்பதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை.

நமது பள்ளிகளின் பக்கம் வருவோம். பள்ளிகளில் இன்றும் மாணவர்கள் மனப்பாடம் செய்து தேர்வில் கொட்டி விடும் சூழ்நிலை. தேர்வு முடிந்து, மதிப்பெண் வாங்கியபின், படித்த விஷயங்கள் மாணவர்களுக்கு சுத்தமாக தெரியவில்லை என்றாலும் நம் சமுதாயம் அதை பற்றியெல்லாம் அக்கறைப்படுவது இல்லை.

உதாரணத்திற்கு, 12ஆம் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்ற ஒரு மாணவனிடம் அவனது மதிப்பெண் என்ன என்று கேட்போமே தவிர, அவன் என்னென்ன கற்று கொண்டான், அது சமுதாயத்திற்கும் அவனுக்கும் எப்படி பயன்பெறும் என்று பொதுவாக நம்மில் பலர் கேட்க மாட்டோம்.

மதிப்பெண் வந்தாயிற்று, அது போதும் என்று தான் பலரும் நினைக்கிறோம். மதிப்பெண்களுக்கு தான் நாம் படிக்கிறோம், மதிப்பெண்களுக்கும், ரிஸல்ட்களுக்கும் தான் பல பள்ளிகளும் ஆசிரியர்களும் பாடம் நடத்துகிறார்கள் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

புத்தகத்தில் உள்ள பாதி சேப்டர்களை கண்மூடித்தனமாக மனப்பாடம் செய்து தேர்வில் கொட்டிவிட்டால் கூட, 100% மதிப்பெண்கள் எடுத்துவிடலாம் என்பதும் பலருக்கு தெரிந்த உண்மை.

எப்போது மதிப்பெண்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல், ஆராய்ச்சி முறை கல்வி, உன்மையான அறிவு வளர்க்கும் கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றோமோ அப்போது தான் மேலை நாடுகளின் தரத்திற்கு நிகராக நம் கல்வியும் வரும்.

நாடு நிலவரம் இப்படி இருக்கிறதே என்று எண்ணி கொண்டிருக்கையில், நம்பிக்கை ஒளி ஏற்படுத்தும் விதத்தில் ஒரு நிகழ்வும் நடந்தது. சென்ற வாரம் புகழ் பெற்ற சென்னை ஸ்டெல்லா மேரீஸ் கல்லூரியில், “POSITIVE JOURNALISM – A NEW THINKING” என்ற தலைப்பில் என்னை “GUEST LECTURE” தருவதற்கு அழைத்திருந்தனர். இன்டெர்நெட் JOURNALISM பற்றி பேசுகையில், நமது B+ வெப்சைட் பற்றியும் அதன் நோக்கம் பற்றியும் அவர்களிடம் எடுத்து கூறினேன்.

அங்கு பயில்பவர்களிடமும், தலைமை ஆசிரியரிடமும் அந்த செமினாருக்கு கிடைத்த கவனமும், உற்சாக வரவேற்பும், ஆர்வமும் பெரும் நம்பிக்கையை கொடுத்தது. செமினாருக்கு வந்திருந்தவர்கள் எழுதி கொடுத்த FEEDBACK, உற்சாக மருந்தாய் இருந்தது.

அதன் மூலம், இரண்டு விஷயங்கள் மிக தெளிவாக தெரிந்தது. நல்ல விஷயங்களை என்றுமே அனைத்து தரப்பு மக்களும் முழு ஈடுபாட்டுடன் ஏற்று கொள்கின்றனர். மாணவ சமுதாயம், எல்லையற்ற ஆற்றலை பெற்றுள்ளது. அவர்களை மதிப்பெண் என்ற கண்ணோட்டத்துடன் ஒரு சிறையில் பூட்டி வைத்து விடாமல், அவர்களின் எண்ணச் சிறகை பறக்க விட்டு தொலைநோக்கு பார்வையுடன், நாட்டை உண்மையான வளர்ச்சி பாதையில் செலுத்த வேண்டிய கடமை, கல்வி நிறுவனங்களுக்கு இருக்கிறது.

பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் மாணவர்களுக்கு பல நல்ல விஷயங்களை, எதிர் காலத்தில் வாழ்க்கையில் வரும் பிரச்சினைகளை சமாளிக்கும் முறைகளை, அவர்களுக்கு பிடித்த விதத்தில், ஆசிரியர்கள் புரியுமாறு சொல்லி தர வேண்டும்.

Intro2

இது எவ்வாறு சாத்தியம். என்ன மாதிரியான மாற்றங்கள் நம் கல்வி முறையில் தேவையாக உள்ளது என பார்க்கும் போது சில கருத்துகளை பட்டியலிடலாம். இது போன்ற பலக் கருத்துக்கள், இணையங்களிலும், பல பொது கூடல்களிலும் சமீபக் காலமாய் கேட்க முடிவதனால், கீழே குறிப்பிட்டுள்ள சில மாற்றங்கள் காலத்தின் கட்டாயமாக கூடிய விரைவில் வரும் என்ற நம்பிக்கை பிறக்கிறது.

1)   தேர்வு மற்றும் மதிப்பெண் முறையிலிருந்து வெளிவந்து, ஒவ்வொரு மாணவனும் அவனுக்கு பிடித்த துறையை சிறு வயது முதலே கண்டுபிடிக்க வைத்து, பின் அதில் ஈடுபடுத்தி, அந்த துறையில் ஸ்பெஷலிஸ்ட் ஆக்கும் கல்வி முறை. இவ்வாறு செய்யும்போது மாணவர்கள் படிப்பை ஒரு மன அழுத்தமாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், தங்களை முழுமையாக அர்பணிப்பர்.

2)   குழந்தைகளை மூட்டை மூட்டையாய் புத்தகமும் நோட்டுகளும் சுமக்க விடாமல் SMART CLASS கல்விமுறைக்கு மாறுதல்.

3)   இஸ்ரேல் நாட்டைப் பற்றி சமீபத்தில் WHATSAPP இல் வந்த தகவல். அந்நாட்டில், ஒரு சிறுத் தொகையை முதலீடு செய்து 15 நபர்களுக்கு கட்டாயம் வேலை கொடுத்து, அந்த தொகையை மூன்று மடங்காக பெருக்கிக் காட்டியபின்தான், ஒரு மாணவன் கல்லூரியில் சேர முடியுமாம். நாமும், குறைந்தபட்சம் வியாபாரம் தொடர்பான கல்வியில் இதுபோன்று கடைபிடிக்கலாம்.

4)   அதேப்போல் ஜப்பானைப் பற்றி சில வரிகள். அங்கு பள்ளிகளில் தினமும், குழந்தைகள் ஆசிரியர்களுடன் சேர்ந்து கால் மணி நேரம் சுத்தம் செய்யும் பணியில் ஈடுபடுகின்றனராம். அதேபோல் முதலாம் வகுப்பிலிருந்து ஆறாம் வகுப்பு வரை குழந்தைகளுக்கும் சமூகத்தில் பழகும் விதமும், நடத்தையும் கற்றுக் கொண்டே ஆக வேண்டும். நம் கல்வி முறையிலும் இவற்றைக் கொண்டுவரும்போது, கண்டிப்பாக நாமே அசுத்தம் செய்யமாட்டோம்.

5)   ஏதோ ஒரு படிப்பு படித்து, பணம் சம்பாதிக்க, கொஞ்சம் கூட சம்பந்தமில்லாத ஒரு வேலைக்கு செல்லாமல், இது தான் படிப்பு, இது தான் எதிர்காலம் என்ற திட்டமிட்டு பயிலும் கல்விமுறை.

6)   “DISCOVERY CHANNEL” தொலைக்காட்சியில் வரும் நிகழ்ச்சிகள் போல் சில நிகழ்ச்சிகள் எடுத்து, தயாரித்து நடத்த முடியும் என்ற நிலையை எட்டுமளவு பயிற்சியளிக்கும் கல்விமுறை.

7)   நம் கல்விமுறை மாணவர்களின் நற்பண்புகளை வளர்க்கும் (CHARACTER BUILDING) விதமாய் இருத்தல் மிக முக்கியம். குறிப்பாக, தேசபக்தி, நேரம் தவறாமை, சுத்தமாக இருத்தல், சுற்றுப்புற சூழலைக் காத்தல், சுயநலமின்றி சமுதாயக் கண்ணோட்டத்துடன் இருத்தல், டிராஃபிக் விதிகளை மதித்தல், ஊணமுற்றவர்கள் மீது இரக்கம் காட்டுதல், போன்ற அடிப்படை விஷயங்களை கடைப்பிடிக்க வைக்கும் கல்விமுறை மிக அவசியம்.

சுருக்கமாக சொன்னால், கல்வி என்பது, வெறும் ஏட்டு சுரைக்காயாக இல்லாமல், சமூக முன்னேற்றத்திற்கும், மக்களின் மகிழ்ச்சி, சமுதாய ஒற்றுமை, பிராக்டிக்கல் அறிவு, பொருளாதார வளர்ச்சி ஆகியவற்றை பெருக்க கூடிய கருவியாக இருக்க வேண்டும்.

இதெல்லாம் நடக்க கூடுமா என சிறு சந்தேகம் வருமாயின், ISRO போன்ற நம் நிறுவனங்களின் வெற்றிப் பாதையை பார்க்கலாம். மாங்கள்யானை வெற்றிகரமாய் அனுப்பி, அதன் பணியில் ஈடுபடுத்தி, செவ்வாய் கிரஹத்தை அடைந்த முதல் ஆசிய நாடு என்ற பெயரையும், பெருமையையும் அடைந்துவிட்டோம். அப்பெரும் சாதனையையே செய்து முடித்த நம்மால், இதை செய்ய முடியாமலா போகும்?

நமது மாணவர்கள் மிகுந்த திறமைசாலிகள், சமுதாய முன்னேற்றத்திற்கான அந்த கல்வி மாற்றத்தை அவர்கள் ஏற்க தயாராக தான் இருக்கிறார்கள்.

இளைஞர்கள் கையில் இந்தியா இருக்கிறது என்பது உண்மை தான், ஆனால் அவர்கள் கையில் தரும் சாவியும் வண்டியும் சமுதாயத்தில் உள்ள நம் அனைவர் கைகளிலும் இருக்கிறது.

பூட்டிய சிறையினை உடைப்போம் என்ற நம்பிக்கையுடன்,

விமல் தியாகராஜன் & B+ TEAM.

Likes(5)Dislikes(1)
Share
 Posted by at 1:19 am
Oct 152014
 

A1

“தரமான கல்வி தான் நாம் நாட்டிற்கு இன்று அத்தியவசமான தேவை. அது கிடைத்தால் நம் நாட்டில் உள்ள பல பிரச்சினைகள் தீர்ந்து விடும். ஒவ்வொரு மாணவனிடமும் ஒரு தனி சிறப்புண்டு. எந்த ஒரு தேர்வும் ஒரு மாணவனின் அறிவு திறமையை துல்லியமாக எடை போட்டு விட முடியாது. ஒரு மாணவனின் நியாபக சக்தியை எந்த ஒரு மூன்று நேர பரீட்சையும் கணித்து விட முடியாயது..”

மதிப்பென் குறைவாக எடுத்த மாணவர்களுக்கு, மேல்கூறியது போல் பல நச்சென்ற வரிகள், நம்பிக்கை ஊட்டும் விதைகளாய் வந்து விழுகின்றது திரு.தா.நெடுஞ்செழியன் வாயிலாக.

நாம் கேள்விபட்ட படிப்புகள் மற்றும் கல்லூரிகளை எல்லாம் தாண்டி பல வாய்ப்புகளும், தரமான கல்லூரிகளும், கல்வியும் நிறைய நம் நாட்டில் உள்ளது என்று அழுத்தமாக சமுதாயத்திற்கு கூறி வரும் இவரை கல்வி சம்பந்தமான நிகழ்ச்சிகளில், நிறைய தொலைக்காட்சிகளிளும் பத்திரிக்கைகளிளும் காணலாம்.

பள்ளி முடித்து உடன் நன்றாக மதிப்பெண்எடுத்தால் மருத்துவம் அல்லது பொறியியல், மதிப்பெண் நன்றாக இல்லை என்றால் வீட்டருகில் உள்ள எதாவுது தனியார் கல்லூரி என்றஎண்ணம்  இருக்கும் இன்றய சமுதாயத்தில் நீங்களும் ஒருவரா,அப்படி என்றால் கண்டிப்பாக இந்த பதிவை படிக்கவும்.

 

B+: வணக்கம்சார், உங்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்.

என் பெயர் நெடுஞ்செழியன். சொந்த ஊர் மதுரை. 1986-90இல், கிண்டி காலேஜ் ஆஃப் இஞ்சினியரிங்கில் மெக்காநிக்கல் இஞ்சினியரிங் படித்தேன். மும்பையில் சில  வருடங்கள் பணி செய்த பிறகு, சமுதாயத்திற்கு எதாவுது செய்யலாம் என்று 2004 இல் இருந்து “Technocrats India College Finder” என்ற நிறுவனத்தை துவக்கி நடத்தி வருகிறேன் அதன் வெப்சைட் www.indiacollegefinder.org

மாணவர்களுக்கு எதிர்கால வாழ்க்கை குறித்தும்,இந்தியாவில்பள்ளிமுடிந்தபின்என்னென்ன கல்வி நிறுவனங்கள், வாய்ப்புகள் எந்த மாநிலத்தில்  உள்ளன, அவைகளின் தனி சிறப்பு என்ன என்று விழிப்புணர்வை எங்கள் நிறுவனம் மூலம் தந்து வருகிறோம்.

 

B+: வியாபாரம் செய்வதற்கு நிறைய துறை இருக்கும் போது, இதை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்?

சமூகத்திற்கு ஏதாவுது பயனுள்ள வகையில் செய்ய வேண்டும் என “social entrepreneurship” செய்ய விரும்பினேன். இன்றைக்கு குழந்தைகளுக்கு நிறைய படிப்பதற்கு options உள்ளது. இப்போது பெற்றோர்கள் என்ன செய்கிறோம் என்றால், ஃபுட்‌பால் விளாயாட்டு மைதானத்திற்கு மாணவர்களை அனுப்பி விளையாட சொல்கிறோம். மாணவர்களும் கடுமையாக விளையாடி வெளியில் வந்தபிறகு தான் அவர்களிடம் “goal post” எங்குள்ளது என்றே கூறுகிறோம். அதனால் கடுமையாக உழைத்து இரண்டு வருடம் goal post எங்கே இருக்கிறது என்றே தெரியாமல் விளையாட, விளையாட்டின் நோக்கம் தோல்வியில் தான் முடியும். இன்றைக்கு பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் மற்றும் மாணவர்கள், மார்க்ஸ் எடுத்தால் மட்டும் தான் வாழ்க்கை, என்று ஒரு தவறான அபிப்ராயத்தில் இருக்கிறார்கள்.

கல்வி என்பது ஒட்டுமொத்த அறிவாற்றலையும், சிந்திக்கும் திறனையும் பெருக்க கூடியதாக இருக்க வேண்டும். எந்த கல்லூரியில் படிக்கிறீர்கள், அங்குள்ள கல்வியின் தரம் இதெல்லாம் மிக முக்கியம். இப்போது ஹோட்டல் மேநேஜ்மென்ட் என்ற ஒரு படிப்பை எடுத்துக்கொள்வோம். சென்னையில் சாதாரண கல்லூரி ஒன்றில் இதை ஒரு மாணவன் படித்தால், எதாவுது ஒரு சிறிய ஹோட்டலில் வேலை செய்யும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். ஆனால் அதே படிப்பை  அரசின் IHM இன்ஸ்டிட்யூட்டில் படித்தால், ஒரு 5-ஸ்டார் ஹோட்டலில் பணி செய்யலாம். டிகிரி பெயர் ஹோட்டல் மேநேஜ்மென்ட் தான், ஆனால் எங்கு படிக்கிறோம் என்பது தான் வித்தியாசம். என்கருத்து என்னவென்றால், பெற்றோர்கள் மற்றும் மாணவர்களின் அறியாமையினால், அவர்களுக்கு சரியான வாய்ப்பு கிடைக்காமல், அவர்களின் திறமையும் வாழ்க்கையும் வீணடிக்கப்படுகிறது.

 

B+: ஏன் குறிப்பாக கல்வி துறையை தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்?

இன்று குழந்தைகள் நன்றாக படிக்கிறார்கள், நிறைய திறமை இருக்கிறது. ஆனால் அந்த திறமையை மேலும் மெருகேத்தும் சரியான நிறுவனத்திற்கு செல்வதில்லை என்பது தான் என் ஆதங்கம். நான் படித்தது ஒரு நல்ல கல்லூரி. அங்கு படித்த எங்கள் பேட்ச் 25 வருடம் கழித்து எவ்வளவு நன்றாக இருக்கிறார்கள் என ஒருபுறம் பார்க்கும் போது, எங்களை போன்றே நன்றாக படிக்கும் மற்ற மாணவர்கள் சரியில்லாத இன்ஸ்டிட்யூட் சென்று படித்ததில், கஷ்டப்படுவதையும்மறுபுறம்  பார்த்தேன். இனி அடுத்த வரும் தலைமுறைக்கும் அவர்கள் திறமைக்கேற்ற நல்ல இன்ஸ்டிட்யூட்டை காண்பிக்கலாம் என்று நினைத்தேன்.

20 வருடங்களாய் கஷ்டப்படுகிற குடும்பத்திலிருந்து வரும் ஒரு மாணவன் நல்ல கல்வியினால், அவனது குடும்பத்தை நல்ல நிலைக்கு கொண்டுவரமுடிகிறது. அவனை சுற்றி  உள்ளவர்களும்வளர்ந்து, சமுதாயம் வளர்ச்சி பெறுகிறது.இதற்கு நல்ல கல்வியும், கல்வித்தரமும் மிக மிக முக்கியம். குழந்தைகளிடம் கல்வி என்ற பெயரில் ஒருவரும் ஏமாற்றி பணம் சம்பாதிக்ககூடாது. பணம் சம்பாதிக்க பல துறைகள் இருக்கிறது. ஆனால் கல்வி என்ற பெயரில் குழந்தைகளை ஏமாற்றினால், ஒரு நல்ல சமூகத்தை நாம் உருவாக்க தவறி விடுவோம். அதற்குதான் இந்த பயணத்தை துவக்கினோம்.

 

B+: உங்களது வேலையை பற்றி சற்று விரிவாக சொல்லுங்கள்

கல்லூரியை எவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று, முதலில் ஒரு புத்தகம் வெளியிட்டோம். பின்னர் அதிலிருந்து எங்களது பாதை தொடங்கி, நிறைய மாணவர்களையும் பெற்றோர்களையும்  சந்திக்கஆரம்பித்தோம். எந்த சமரசமும் செய்துகொள்ளாது, அரசு கல்வி நிறுவனங்களை, அரசு உதவியுடன் நடக்கும் அரசு சார்ந்த நிறுவனங்களை (Government aided institution) மட்டும் தான் மாணவர்களுக்கு பரிந்துரைப்போம். நாங்கள் சென்று பார்க்கும் குடும்பங்கள் பல, பொருளாதார ரீதியிலும் சற்று நலிவடைந்து இருப்பதனால், அவர்களுக்கு இது பெரும் உதவியாக இருக்கிறது.

 

B+: உங்கள் பார்வையில் அரசு நிறுவனங்களில் கல்வி தரம் எவ்வாறு உள்ளது?

மிக அருமையான தரம் உள்ளது. அரசு கல்லூரிகளில் 50-60 வருட அனுபவமும், நல்ல பெயரும் உள்ளது. இதுவரை 50-60 பேட்ச் மாணவர்கள் பல நிறிவனங்களில்,  தொழிற்சாலைகளில் சென்று சிறப்பாக பணியாற்றி நல்ல பெயர் எடுத்துள்ளார்கள். சமீபத்தில் வந்த தனியார் கல்லூரிகளின் தரம் அரசு கல்லூரிகளின் அளவுக்கு  வரவில்லை. இதனால் தான், இத்தனை வருடங்களை தாண்டியும் அரசு கல்லூரிகளில் சேர்வதற்கான கடும் போட்டி உள்ளது. அதற்காக எல்லாஅரசு பல்கலைக்கழகமும் நன்றாக உள்ளது என்று இல்லை, பெரும்பான்மையான கல்லூரிகள் நன்றாகவே உள்ளது.

A2

B+: யாரையெல்லாம் அணுகி counseling கொடுப்பீர்கள்?

முக்கியமாக மாணவர்களையும், பெற்றோர்களையும் சென்று பார்ப்போம். ஒரு மாணவனின் வாழ்வில் அவன் பெற்றோர்கள் பங்கு ரொம்ப முக்கியம் வாய்ந்தது. ஒவ்வொரு குழந்தையின் தனிப்பட்ட திறமையும் சிறு வயதிலிருந்தே பார்ப்பதினால், பெற்றோர்களுக்கு தான் அவர்களை பற்றி நன்றாக தெரியும். குழந்தைகளின் எதிர்கலாத்தில்அதிகம் அக்கறையும் ஆர்வமும் உள்ளவர்கள் பெற்றோர்கள் தான். அதனால் மாணவர்களுடன் கண்டிப்பாக அவர்கள் பெற்றோர்களையும் சேர்த்து தான் இந்த நிகழ்ச்சியே நடத்துவோம். இந்த நிகழ்ச்சியில் நாங்கள் காண்பிக்கும் வெவ்வேறு துறையையும் பார்த்து பெற்றோர்களே, இந்த துறையில் எனது மகனுக்கு சிறிய வயதில் ஆர்வம் அதிகம் என்று எடுத்து சொல்வார்கள்.

 

B+: நீங்கள் சொல்லுவதையும் பரிந்துரைக்கும் படிப்புகளையும் பெற்றோர்களும் மாணவர்களும் எவ்வாறு ஏற்று கொள்வார்கள்?

கிட்டத்தட்ட அனைத்து பெற்றோர்களுமே நாங்கள் சொல்லும் கருத்துகளை ஏற்று கொள்கிறார்கள். 12ஆம் வகுப்பு பொது தேர்வில் மதிப்பெண் குறைவாக வாங்கிருந்தாலும் பிரச்சினை இல்லை. 12ஆம் வகுப்பிற்குபின்சிறந்த அரசு மற்றும் அரசு சார்ந்த கல்லூரிகளில் சுமார் 80 நுழைவு தேர்வு உள்ளது. இந்த 80 தேர்வுகளில், கிட்டத்தட்ட 60 தேர்வில், மதிப்பெண்களை அடிப்படையாக வைப்பதில்லை. அவர்கள் வைக்கும் நுழைவு தேர்வின் அடிப்படையில் தான் அனுமதி வழங்குகிறார்கள். 12ஆம் வகுப்பில் 60% மதிப்பெண் இருந்தாலே போதும்.

12ஆம் வகுப்புஒரு முக்கியமான திருப்பம் என்று எவ்வாறுசொல்கிறோமோ, அதே போன்று 60 திருப்புமுனைகள் உள்ளன, இவை பல பெற்றோர்களுக்கு தெரிவதில்லை. இந்த கல்லூரிகளைப் பற்றி நன்கு தெரிந்த நாங்கள் மாணவர்களுக்கு அவர்கள் விருப்பத்தின் அடிப்படையில் கல்லூரிகளை பரிந்துரைப்போம். மாணவர்களுக்குள்ள பலதரப்பட்ட வாய்ப்புகளையும் அந்த துறையின் வளர்ச்சிகளையும் எடுத்துக் கூறி ஆழமான நம்பிக்கையை வளர்ப்போம்.

நாங்கள் பரிந்துரைத்த ஒரு 10 நுழைவே தேர்வை எழுதுகின்றனரெனில், எங்களது மாணவர்கள் 80 சதவீதம் பேர், ஒரு 5 தேர்வுகளாவது எளிதாக தேர்ச்சி பெற்று விடுவர். அதற்குபின் அவர்களுக்கு பிடித்த Course  மற்றும் கல்லூரியில் சேர்வதற்கு நாங்கள் அவர்களோடு பணியாற்றுவோம். 12ஆம் வகுப்பு மதிப்பெண் குறைவாக எடுத்த போதும், அனைத்து இந்திய அளவு தேர்வில் கலந்துகொண்டு தேர்ச்சி பெற்று, அரசு கல்லூரிகளில் நுழைவு கிடைக்கும்போது அந்த மாணவர்களின் மகிழ்ச்சிக்கும் நம்பிக்கைக்கும் அளவே இருக்காது. இதையெல்லாம் நிறைய மாணவர்கள் செய்து சாதித்துள்ளனர் என்று நாங்கள் காணும் மாணவர்களிடம் எடுத்துக் கூறுவோம். ஒரு குழந்தை பரீட்சைக்கு எவ்வாறு படித்து தயார் செய்துள்ளது, அதை எவ்வாறு நியாபகம் வரவைக்கிறது, தேர்வில் எவ்வாறு எழுதுகிறது என்று உலகில் அளக்க கூடிய எந்த ஒரு கருவியும் தேர்வும் இல்லை.

 

B+: அவ்வாறு 12ஆம் வகுப்பில் மதிப்பெண் குறைவாக எடுத்து, பின்னர் மேல் படிப்பில் சாதித்த உங்கள் மாணவர்கள் எவரேனும் பற்றி..

நிறைய இருக்கிறார்கள். ஒரு பெண் 68 சதவீதம் தான் வாங்கி எங்களிடம் வந்தார். பின்னர் அவருக்கு இந்தியாவின்  சிறந்த கல்லூரியான அஹமதாபாத்தில் உள்ள “national institute of design” இல் அனுமதி கிடைத்து அங்கே சேர்ந்தார்.

பூந்தமல்லி பார்வையற்றோர்கள் அரசு பள்ளியில் இருந்து ஒரு மாணவன். 824 மதிப்பெண், சுத்தமாக கண் பார்வையற்றவர், மூன்றாவது குருப், தமிழ் மீடியம், ஏழ்மை குடும்பம், இத்தனை சவால்களுடன் எங்களை வந்து பார்த்தார். அவருக்கு  ‘’common law“  நுழைவு தேர்வை அறிமுகப்படுத்தவே, அதை எழுதி, கொச்சியில் உள்ள “national university of advanced legal studies” கல்லூரியில் சேர்ந்து, மிக அதிக மதிப்பெண் எடுத்தார். அந்த course முடித்தவுடன் மேல் படிப்பிற்கு ஐயர்லாந்து நாட்டில் அனுமதி கிடைத்தது. பொருளாதார வசதி இல்லாததால், இப்போது டெல்லியீல் உள்ள “national law university“ படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் நிலமையில் வேறு ஒருத்தர், 824 மதிப்பெண் எடுத்திருந்தால், எதாவுது ஒரு சாதாரண படிப்போ, சிறு கடையோ வைத்து இருந்திருப்பார். நாங்கள் பல வாய்ப்புகள் இருக்கிறது என்று அறிமுக படுத்தி, ஊக்கப்படுத்தியதால், இன்று மாபெரும் சாதனை புரிந்த நிலையில் உள்ளார்.

60% மதிப்பெண் வாங்கிய ஒரு மாணவர், பரோடாவில் உள்ள “MS university” இல்படிக்கிறார், இது போல் பல உதாரணங்கள், நிறைய மாணவர்களை நல்ல கல்லூரிகளில் சேர்த்துள்ளோம்.அவர்களெல்லாம் 12ஆம் வகுப்பில் மதிப்பெண் குறைந்துவிட்டது, இனி வாழ்க்கை அவ்வள்வுதான் என்று எங்களிடம் வந்தவர்கள். அவர்கள் அறியாமையை நீக்கி, இன்று உள்ள பல்வேறுப்பட்ட வாய்ப்புகளை எடுத்துரைத்து, அவர்களுக்கு பயம் நீங்கி, புது நம்பிக்கை வருகிறது. அந்த நம்பிக்கையில், நுழைவு தேர்வுகளை எழுதவைத்து வெற்றி பெற வைப்போம். ஒவ்வொரு மாணவனுக்கும் ஒரு தனித்திறமை உள்ளது. அதை அவர்களுக்கு உணரச் செய்கிறோம்.

(மேலும் நிறைய கேள்விகளும் சுவாரஸ்யமான பதில்களும், மாணவர்களுக்கு தேவையான பல முக்கிய தகவல்களும் அடுத்த இதழில் தொடரும்..….)

 

வரவிருக்கும் கேள்விகளுள் சில…..

12ஆம் வகுப்பில் மதிப்பெண் குறைந்து எடுத்தாலும் பிரச்சினை இல்லை என்கிறீர்களா?

பெற்றோர்கள் தரப்பிலிருந்து எத்தகைய சவால்களை சந்திக்கிறீர்கள்?

நீங்கள் கிட்டத்தட்ட 20லட்சம் மாணவர்களை சந்தித்திருக்கிறோம் என்றீர்கள், அவர்களில் எத்தனை பேருக்கு இது போன்ற தகவல்கள் தெரிந்துள்ளது?

12ஆம் வகுப்பு தேர்வை விட இந்த மாதிரியான தேர்வுகளை குறி வைத்து படிக்கலாமா?

என் இந்திய அளவில் உள்ள இத்தனை நல்ல அரசு கல்வி நிறுவனங்கள் பற்றியெல்லாம் நமக்கு தெரிவதில்லை?

Likes(6)Dislikes(2)
Share
 Posted by at 1:07 am
Oct 152014
 

St1

“சைலன்ஸ்! சைலன்ஸ்! அமைதியா இருங்க. நான்தான் இனிமேல் உங்கள் வகுப்பாசிரியை. இன்று தான் பள்ளியில் வேலைக்கு சேர்ந்தேன். என் பேரு நளினா.”  நான்காம் வகுப்பு ஏ பிரிவு.. அமைதியானது.

“டியர் சில்ட்ரன்! நீங்க எல்லாரும் எனக்கு செல்லம். உங்க எல்லார்கிட்டேயும் எப்போதும் அன்பா இருப்பேன். நிறைய கதை சொல்லுவேன். நிறைய விளையாட்டு சொல்லி கொடுப்பேன். நீங்க ஒவ்வொருவரும் சிறந்த மாணவர் என பேர் வாங்க வைப்பேன். ஒருத்தரை கூட அடிக்கவோ திட்டவோ மாட்டேன். சரியா?.

அந்த நிமிடமே, அந்த நொடியில், ஆசிரியை மாணவர் இடையில் ஒரு பிடிப்பு, ஒரு ஒட்டுதல் ஏற்பட்டு விட்டது. “இந்த டீச்சர் ரொம்ப நல்லவங்க. ஜாலியாக இருப்பாங்க”  என்று நம்பிக்கை வந்து விட்டது, குட்டிகளுக்கு.

வாசலில் சிறிய சத்தம். டீச்சர் திரும்பினார். அழுக்கு சட்டை, பரட்டை தலை, பட்டன் சரியாக போடாத அரை டிராயர். அழுத முகத்துடன் ஒரு பையன். மாணவர்கள் எல்லோரும் “ஹோ” என்று சத்தம் போட்டனர். “சைலன்ஸ்! யார் நீ? என்ன வேணும்” என்று வாசலில் நின்ற சிறுவனை கேட்டார் நளினா.

அதற்குள், ஒரு முந்திரிக் கொட்டை பையன், “டீச்சர், அது மணி!. எப்போவுமே லேட்டாதான் வருவான். எதற்கெடுத்தாலும் அழுவான்” கோள்மூட்ட, சொல்லியா கொடுக்கணும் பசங்களுக்கு?

“ஏன் லேட்?” டீச்சர் மணியை வினவினார்.

“லேட்டாயிடுச்சு டீச்சர்!.” நிமிராமல் மணி பதில்.

“அதான் ஏன்னு கேக்கிறேன்?” மணி பதில் சொல்லவில்லை.

“கேக்கிறேன் இல்லே! பதில் சொல்லு!”

ஒரு தடவை நிமிர்ந்து பார்த்து விட்டு, மணி மீண்டும் தலை குனிந்து கொண்டான். கண்களில் கண்ணீர். உதடு அழுது விடுவேன் என துடித்தது.

“சரி சரி வந்து உட்கார். இனிமே லேட்டா வரக்கூடாது, சரியா?”

பள்ளியில் எல்லோரும் சமம் என்றாலும், இந்த பையன் கொஞ்சம் சரியில்லை என்றே தோன்றியது அவருக்கு.

மூன்று நாட்களில்அவர்கணிப்பு உறுதியானது. மணி தினமும் நேரம் கழித்தே வந்தான். பாடம் படிக்க மறுத்தான். எந்த கேள்விக்கும் பதில் தெரியவில்லை. யாருடனும் பேச விரும்பவில்லை. விளையாட்டிலும்ஆர்வம்காட்டவில்லை. “எப்படி இந்த பையன் நான்காம் வகுப்பு வரை வந்தான்? இந்த வருடம் நிச்சயம் பெயில் தான்.” எனநினைத்தார்.

நளினா, மற்ற சக ஆசிரியர்களிடம், மாணவர்களிடம் மணி பற்றி விசாரித்தார். எஸ்தர் டீச்சர் சொன்னார் “அந்த பையனை ஒன்னாம் கிளாஸ்லேருந்து தெரியும். அப்போவெல்லாம் ரொம்ப புத்திசாலி. கிளாஸ்ல முதல் மாணவன். மூணாம் கிளாஸ் படிக்கிறப்போ அவங்கம்மா தவறிட்டாங்க. அப்போலேருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமா மந்தமாயிட்டான். திக்கு வாய் வேறே ஆரம்பிச்சுதா, பசங்க கேலி பண்ண பண்ண, இந்த மாதிரியாயிட்டான். ரொம்ப பாவம் மணி”

நளினாவுக்கு ரொம்ப வேதனையாகிவிட்டது. “இந்த சின்ன குழந்தைக்கு இவ்வளவு கொடுமையா? அம்மா இல்லாதது, யார் பண்ணின பாவம்? இந்த பையனை போய் தப்பா நினைச்சோமே” வருந்தினார்.

“சரி, அவங்கப்பா இவனைப் பத்தி கவலைப் படறதில்லையா?” நளினா வினவினார்.

சூள் கொட்டினார் எஸ்தர். “எங்க! அவங்கப்பா கவலையை மறக்க குடிக்க ஆரம்பிச்சிட்டார். குழந்தையை மறந்திட்டார். அவரோட கூட இருக்கிற வயசான தாத்தா பாட்டிதான் அவரையும்பேரனையும் பாத்துக்கிறாங்க.”

“ஐயோ பாவமே!” வருந்தினார் நளினா. இனிமேல் மணியை ஜாக்கிரதையாக பார்த்துக் கொள்ள, படிப்பு சொல்லி கொடுக்க வேண்டுமெனமுடிவெடுத்தார்.

அடுத்த நாள். மதிய உணவு நேரம். எல்லா குழந்தைகளும், ஒன்றாக உட்கார்ந்து டிபன் டப்பா திறக்க, மணி மட்டும் தனது டப்பாவுடன் தனியாக போவதை பார்த்தார் நளினா. நேராக வந்து மணியின் பக்கத்தில் அமர்ந்தார்.

“நீ என்ன கொண்டு வந்திருக்கே மணி! டப்பாவைக் காட்டு.” மணி அழ ஆரம்பித்து விட்டான்.

“பாட்டிக்கு உடம்பு சரியில்லே டீச்சர். வெறும் பிரட் ஜாம் தான்”

“அழாதே மணி, நான் 5 இட்லி கொண்டுவந்திருக்கேன். வா. சேந்து சாப்பிடலாம். நீ 2 இட்லி ! சரியா?”

“வேண்டாம் டீச்சர்! அப்ப உங்களுக்கு!”

“நான் கொஞ்சம் குண்டு இல்லையா! இளைக்கணும். 3 போறும்”

மணி முதல் தடவையாக சிரித்தான். கள்ளமற்ற சிரிப்பு. டீச்சர் கூட சேர்ந்து சாப்பிட ரொம்ப பெருமை..

அன்றிலிருந்து நளினாவும் அவனும் சேர்ந்தே சாப்பிட ஆரம்பித்தனர். மெது மெதுவா பேசவும் ஆரம்பித்தான். பேச்சு எப்போதும், இறந்து போன அவனது அம்மாவை பற்றியுமே.

நளினா மணியின் அப்பாவுடன், தாத்தா பாட்டியுடன் தனித்தனியே மணியை பற்றி பேசினார். மணியின் வளர்ப்பு பற்றி கேட்டுக் கொண்டார்.  வீட்டில் அவனிடம் பெரியவர்கள் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டுமென விவாதித்தார்.

ஒரு மாத காலத்திலேயே நல்ல முன்னேற்றம்,அவனது நடை, உடை பாவனையில். திக்குவதும் குறைந்து விட்டது. மற்ற மாணவர்களுடன் சேர, விளையாட ஆரம்பித்து விட்டான்.

வருட கடைசி வர வர, மணி வகுப்பில் முதல் மாணவனாக மாறி விட்டான். நளினாவிடம் கொள்ளை பிரியம். டீச்சர் தான் அனைத்துமாற்றத்திற்கும் காரணம் என எண்ண ஆரம்பித்து விட்டான். மற்ற மாணவர்களுக்கும், நளினா ஆசிரியையிடம் மிகுந்த அபிமானம்.

ஒரு நாள், நளினா மணியின் வீட்டு கணக்கு நோட்டை திருத்தும் போது, நோட்டில் மணியின் முத்து முத்து கையெழுத்தில் “நளினா டீச்சர் என்னோட பெஸ்ட் டீச்சர்” எழுதியிருந்ததை பார்த்தார்.

முழு வருட பரிட்சைக்கப்புறம், மணி நளினாவிடம் தனியாக வந்து, “அடுத்த வருஷம் எங்க கிளாஸ் நீங்க வர மாட்டிங்களா டீச்சர்?”  உருக்கமாக கேட்டான்.

“தெரியாது மணி, அதனாலென்ன, நான் உன்னை அடிக்கடி வந்து பாப்பேன்! நீ எப்போ வேணாலும் என்னை வந்து பாக்கலாம்! நல்லா படிக்கணும் சரியா?”

கண்கள் குளமாக, மணி கையை நீட்டினான். ஒரு பிளாஸ்டிக் மோதிரம். “இந்தாங்க டீச்சர், என்னோட ப்ரெசென்ட். இதை நீங்க பத்திரமா வச்சிக்கனும்”

“இதைவிட எனக்கு வெகுமதி என்ன வேண்டும்?” கண்கள் பணித்தன நளினாவிற்கு. மோதிரத்தை வாங்கி கொண்டு மணியை கட்டி கொண்டார்.

அடுத்த வருடம். மணி 5ம் வகுப்பில் முதல் மாணவன். விளையாட்டிலும் முதல். கோப்பை வாங்கியவுடன் நளினாவிடம் ஓடி வந்தான். “வெரி குட்”- டீச்சர் பெருமையாக. “ஆனாலும் நீங்கள் தான் என்னோட பெஸ்ட் டீச்சர்!” சொல்லிவிட்டு ஓடி விட்டான்.

வருடங்கள்பலஓடின. மணி மேல் படிப்பு, கல்லூரி என்று சென்று விட்டான். ஆனால், வருடம் தவறாமல் அவனது கடிதம்நளினாவுக்கு வரும். நிச்சயமாக அதில், “நீங்க தான் என்னோட பெஸ்ட் டீச்சர்” எனும் வாக்கியம் இருக்கும். நளினா ரொம்ப சந்தோஷப்படுவார்.

ஒரு நாள், மணியிடமிருந்து ஒரு கடிதம். “டீச்சர், உங்கள் ஆசியால்,நான் டாக்டர் பட்டம் பெற்று விட்டேன். நான் பட்டம் பெறும் போது உங்களை தான் நினைத்து கொண்டேன்.”

நளினாவுக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. “நான் அப்படி என்ன பண்ணி விட்டேன்!” இருந்தாலும் ரொம்ப சந்தோஷமாக இருந்தது.

ஏழுவருடம் கழித்து ஒரு நாள், மணியிடமிருந்து ஒரு கல்யாண பத்திரிகை. “டீச்சர், எனக்கு கல்யாணம். மும்பையில் நடக்க இருக்கிறது.  நீங்கள் கட்டாயம் வந்து எங்களை ஆசிர்வதிக்க வேண்டும்.இத்துடன், விமான டிக்கெட் இணைத்துள்ளேன். உங்களை உங்கள் கணவருடன் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்”

மும்பை.  கல்யாண வரவேற்பு மண்டபத்தில், நளினா,  அவரது கணவருடன், முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருந்தார்.

கல்யாணம் முடிந்த கைய்யோடு, மணி தனது மனைவியுடன் மேடையிலிருந்து இறங்கி நளினாவிடம் வந்தான். அவரது காலில் விழுந்து வணங்கினான். “எங்களை ஆசிர்வதியுங்கள் அம்மா! உங்கள் அன்பு மட்டும் இல்லையென்றால் என்னால் இவ்வளவு உயர்ந்திருக்க முடியுமா?” தன் மனைவியிடம் திரும்பி “என் அம்மா எனக்கு நினைவில்லை . இவங்க தான் என்னோட அம்மா போல் என்னிடம் பாசம் காட்டினாங்க. என்னோட பெஸ்ட் டீச்சர்!”

வாழ்க்கையில் இதை விட பரிசு, பதக்கம், மரியாதை வேறு என்ன வேண்டும் அவருக்கு?  பேச வார்த்தைகள் இன்றி மணியின் தலையில் கையை வைத்து வாழ்த்தினார்.

மணி, அவரது கையைப் பார்க்கவும், அது 4ம் வகுப்பில் அவன் கொடுத்த பிளாஸ்டிக் மோதிரத்தை சுகமாக, சுமந்துக் கொண்டிருந்தது.

இருவரின் கண்களும் அவர்கள் அறியாமலே கலங்கி இருந்தது.

 

–    முரளிதரன் செளரிராஜன்

(வலையில் படித்த ஒரு உண்மை சம்பவத்தின் தாக்கத்தில் எழுதப்பட்டக் கதை)

Likes(13)Dislikes(5)
Share
 Posted by at 12:38 am
Oct 152014
 

Iniya

 

வாய்ப்புகள் உங்கள் கதவை தட்டாதபோது,

புது கதவை தயாரியுங்கள்..

 

உங்களது தோல்வியிலிருந்து நீங்கள் எவ்வளவு கற்றுக்கொள்கின்றீர்களோ,

அந்த அளவு உங்கள் வெற்றி நிர்ணயிக்கப்படுகிறது..

 

எந்த பறவை தனியாக பறக்கின்றதோ,

அதற்குதான் மிக வலுவான சிறகுகள் இருக்கும், அதனால்

உலகமே எதிர்த்து நின்றாலும்,

உங்கள் மனதிற்கு எது சரியென்று படுகிறதோ, அதை செய்யுங்கள்..

 

தடங்கள்கள் உன்னை தடுக்க இயலாது,

துன்பங்கள் உன்னை தடுக்க இயலாது,

எந்த மனிதனாலும் உன்னை தடுக்க இயலாது,

உன்னை தடுக்க கூடிய ஒரே மனிதன் நீ மட்டும் தான்..

 

 

கடக்கப்போகும் பெரும்பாதையை கண்டு நீங்கள் வியக்கும்போது,

கடந்து வந்து பெரும் பாதையை நினைத்துப் பாருங்கள்.

சந்தித்த சவால்களையும் துன்பங்களையும் நினைத்துப் பாருங்கள்.

அனைத்து பயமும் உங்களை விட்டு ஓடிவிடும்.

நிச்சயம் உங்களால் வெல்ல முடியும்…

 

 

உங்களை முழுமையாக நம்புங்கள்

உங்களுள் உள்ளமாபெரும் ஆற்றலிற்குமுன்,

உங்கள் தடைகள் ஒன்றும் இல்லை என்பதை உணருங்கள்…

 

 

உங்கள் கனவு நினைவாக வேண்டுமெனில்

முதலில் தூக்கத்தில் இருந்து விழித்துக்கொள்ளுங்கள்

 

Likes(8)Dislikes(1)
Share
Oct 152014
 

இந்த மாத புதிர்

Puz

அந்த பள்ளியின் பீடி மாஸ்டர் டேவிட் ஜெரால்ட் ஒரு வித்தியாசமான மனிதர். மாணவர்களின் விளையாட்டு நேரத்தில், அவர்களின் வயதிற்கேற்ப மூளைக்கும் வேலை கொடுத்து விடுவார். ஒரு நாள் 11ஆம் வகுப்பு மாணவர்களின் பீடி பீரியட் வந்த போது ஒரு புதிர் விளையாட்டு வைத்தார்.

ஒரு பெரிய ட்ரம்மை எடுத்து, அதில் நிறைய பலூன்களில் தண்ணீர் ஊற்றி வைத்திருந்தார். அந்த ட்ரம்முக்கு அருகில், குட்டி வாளிகளும் இருந்தன. பசங்களை கூப்பிட்டு, அவர்களை இரு அணிகளாக பிரித்து,  விளையாட்டு விதிகளை கூறினார்.

இரண்டு அணிகளும் தனி தனியே விளையாட வேண்டும். ஒவ்வொரு அணியும் அவர்களுக்குள் கலந்து ஆலோசித்து, எத்தனை வாளி வேண்டும் எத்தனை பலூன் வேண்டும் என்று என்னிடம் கேட்டு வாங்கி கொள்ள வேண்டும். வாங்கி கொண்டபின்2 விதிகளை கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

வீதி1: என்னிடம் வாங்கிய ஒவ்வொரு வாளிக்குள்ளும், 4 பலூன்களை போட்டால், ஒரு வாளி மிச்சமாக இருக்கும்.

வீதி2: என்னிடம் வாங்கிய ஒவ்வொரு வாளிக்குள்ளும், 3 பலூன்களை போட்டால், ஒரு பலூன் மிச்சம் இருக்கும்.

மொத்தம் எத்தனை வாளிகள் தேவை, எத்தனை பலூன்கள் தேவை என்பதை நீங்கள் சரியாக கூற வேண்டும். எந்த அணி சரியான விடையை சொல்கிறதோ, அந்த அணி அந்த பலூன்களை எடுத்து, தோற்ற அணி மீது வீச  தொரத்துவார்கள், தோற்ற அணி ஓட வேண்டும். இது தான் போட்டி, கண்டு பிடியுங்கள் என்றார்.

சரியான பதில் என்ன? சரியான பதில் உங்களுக்கு தெரிந்தால்,  எங்களுக்கு bepositive1000@gmail.com என்ற முகவரியில் ஈ.மெயில் அனுப்பவும். சரியான விடையும், சரியான விடையைக் கூறும் நண்பர்களின் பெயரும்,  அடுத்த மாத இதழில் வழக்கம் போல் வெளிவரும்…

 

 

 

போன மாதம் கேட்கப்பட்ட புதிருக்கு பதில் இதோ..

சரியான பதில் – 663 ரன்கள்!!

முதல் 19 ஓவரில், முதல் ஐந்து பந்துகளில் சிக்ஸர் அடிக்கிறார்        – 19  x  5  x  6

முதல் 19 ஓவரில், கடைசி பந்தில் 3 ரன்கள் அடிக்கிறார்                      –  19  x  1  x  3

கடைசி (20 ஆவது ஓவரில்) 36 ரன்கள் அடிக்கிறார்.                               –   1   x  6  x  6

சரியான பதில் அளித்தவர்கள்:

  1. தியாகு, சத்தியநாதன் பாக்கியநாதன், சுஜய்

 

Likes(2)Dislikes(0)
Share
 Posted by at 12:08 am
Sep 222014
 

11

“ஆசியா கண்டத்திலேயே மிகவும் மகிழ்ச்சியான நாடு, உலக வரிசையில் எட்டாவது மகிழ்ச்சியான நாடு. உற்பத்தியை அல்லது பொருளாதார வளர்ச்சியை (GDP) முக்கிய அளவுகோலாக பின்பற்றாமல், தேசிய மகிழ்ச்சியை (GROSS NATIONAL HAPPINESS) அளவுகோலாக பின்பற்றும் ஒரே நாடு. பொருளாதாரத்திற்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் சம்பந்தம் இல்லை என உலகிற்கே உணர்த்தும் ஒரு சிறு நாடு. இத்தகைய சிறப்புகள் உள்ள ஒரு நாடு இன்றைய காலத்திலா?, அதுவும் நம் நாட்டிற்கு மிக அருகில் என்றால் நம்பமுடிகிறதா உங்களால்? அது தான் பூட்டான்!!”

ஒரு புத்தகத்தில் பூட்டானைப்பற்றிப்படித்த அந்த சுவையான பதிவை அசைப் போட்டுக்கொண்டே, வண்டியை ஓட்டி கொண்டிருந்தபோது மணி காலை 10:30. அன்று திங்கள் கிழமை ஆதலால் சென்னை சாலைகளில் வழக்கத்திற்கு மீறிய ட்ராஃபிக். அலுவலகத்திற்கு லேட்டாகிவிட்டதே என்று படு டென்ஷனுடன் பறந்து கொண்டிருந்த கூட்டத்திற்கு மத்தியில், அன்று விடுப்பு எடுத்திருந்ததால், நான் சற்று ரிலாக்ஸ்டாகவே வண்டியை ஓட்டி, ஒரு பெரிய சிக்னலை வந்தடைந்தேன்.

சிக்னல் கோட்டிற்குமுன் ஒரு 5அடி இடைவெளி விட்டு வண்டியை நிறுத்தினேன். சிக்னலில் நின்ற மற்ற சிலருக்குப் பொறுமை இல்லை; கோட்டைத் தாண்டி, போர்க்களத்தில் பாய்வதற்குத் தயாராக நிற்கும் அம்புகளைப் போல் எக்கனமும் சீறிப்பாய காத்திருந்தனர். ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் அப்படி ஒரு டென்ஷன், அப்படி ஒரு அவரசம். படு பிசியான பெருநகர வாழ்க்கையின் அறிகுறிகள்!!

விடுப்பு எடுத்த முக்கியக் காரணமான மருத்துவ மனையில் ரிப்போர்ட்டை வாங்கியப் பின், அதே தெருவில் வசிக்கும் சகோதரியையும் பார்த்துவிட்டு வரலாம் என தோன்றவே, அவர் வீட்டிற்குச் சென்றேன். சிறிது நேரம் உரையாடலிற்கு பின், ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை கூறினார் சகோதரி. “நேற்று மாலை, எங்கள் தெருவில் 4மணி நேரம் கரண்ட் கட். டீவி இல்லாமல், என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல், குழந்தைகளுடன் நானும், உனது மாமாவும் மாடிக்கு சென்றோம். 4மணி நேரமும் பேசி, விளையாடி கொண்டிருந்தோம், நேரம் எப்படிச் சென்றதென்றே தெரியவில்லை. அதை நினைக்கும் போது, சிறு வயதில், நாம் பெற்றோருடன் மாலை நேரங்களில், பேசி விளையாடியது எல்லாம் ஞாபகம் வந்தது” என்றார்.

21

சிறிது நேரம் பழையக் கதைகளைப் பேசிக் கொண்டிருந்து அங்கிருந்து வீட்டிற்கு மீண்டும் திரும்புகையில், 20 வருடத்திற்கு முன்னும் இப்போது உள்ள நிலமையையும் ஒப்பிட்டு பார்த்தேன்.  இப்போது இருக்கும் வாழ்க்கையை விட, சென்ற தலைமுறையினர், மிக மகிழ்ச்சியுடனும், ஆரோக்கியதுடனும் இருந்துள்ளனர் என்பது நன்றாகத் தெரிந்தது. சில முக்கிய விஷயங்களை ஒப்பிடுகையில் இந்த கூற்று எத்தனை உண்மை என்று புரியும்.

முதலாவதாக, நேரம். என் அப்பா காலை 9:30 மணிக்கு வீட்டை விட்டு, சைக்கிலை எடுத்தாரெனில், 10 நிமிடத்திற்குள் அலுவலகம் சேர்ந்து விடுவார். மாலை, வீட்டிற்கு 6மணிக்குள் வந்து விடுவார். சனி மற்றும் ஞாயிற்று கிழமைகள் விடுமுறை. மாலை நேரங்களில், மகிழ்ச்சியுடன் உட்கார்ந்து நால்வரும் பேசி கொள்வோம்.

இப்போது நகரத்தில் உள்ள பெரும்பாலானோர் நிலமையை பார்த்தால், ஒரு நாளைக்கு கிட்டத்தட்ட 4 மணி நேர பயணம் மட்டுமே செய்கிறோம். தினமும் வீட்டிற்கு வெளியில் சுமார் 14மணி நேரம் இருக்கிறோம். மக்கள்தொகைப் பெருக்கமும், தொழில் நிறுவனங்களை ஒரே இடத்தில் புகுத்தி மக்கள் நெருக்கத்தை அதிகப்படுத்துகிறது. நகரங்களில் வாழ்வோரின் பெரும்பாலான நேரம் வீணடிக்கப்படுவது போக்குவரத்து நெரிசலினால் தான்.

இரவு வீட்டிற்கு வந்து சாப்பிட்டவுடன் கிடைக்கும் ஒரு மணி நேரமும், அவரவர்க்கு பிடித்த ஏதாவுது ஒரு எலக்ட்ரானிக்ஸ் உலகத்தில் மூழ்கிவிடுகிறோம். இன்றைய பிசியான வாழ்வில், 5-10 நிமிடங்கள், நமது குடும்பத்தினருடன் உட்கார்ந்து பேசுவதென்பதே அரிதாகி போய்விடுகிறது.

இரண்டாவதாக, எலக்ட்ரானிக் பொருள்களின் மீதுள்ள ஈர்ப்பு. எலக்ட்ரானிக் உலகம் நம்மை தேடி வந்தவுடன், நம் வாழ்க்கை மெக்கானிகல் ஆகி விட்டதென்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. டீவியில் மட்டுமில்லை, மொபைல், டாப்லெட், லேப்‌டாப், கேம்ஸ், ஃபேஸ்பூக், வாட்ஸாப் என எத்தனை முன்னேற்றங்கள்?! இந்த தலைமுறையினரை வீட்டிற்குள்ளேயே முடக்கி போடும் வல்லமை படைத்த, எத்தனை எலக்ட்ரானிக்ஸ் பொருள்கள், ஒரு பெரிய பட்டியலே உள்ளது.

என் அப்பா கடைசி வரை, கிட்டத்தட்ட 20 வருடம் ஒரே தொலைக்காட்சி வைத்து கொண்டிருந்தார்.ஆனால் இப்போது? சாதாரண டிஜிட்டல் டீவியிலிருந்து ஆரமபித்து, LCD, LED, PLASMA என்று போய்கொண்டே இருக்கிறோம். இன்று ஒரு லேட்டஸ்ட் செல்ஃபோன் வாங்குகிறோம் என்றால் இன்னும் இரண்டே வருடத்தில் அதை விட எல்லாவிதத்திலும் முன்னேறியுள்ள தொழில்நுட்பத்துடன் பல செல்ஃபோன்கள் வந்து நாம் வைத்திருக்கும் செல்ஃபோனை பழையமாடல் ஆக்கிவிடுகிறது. இது டெக்னாலஜியின் அசுர வளர்ச்சிதான் என்றாலும், மனிதனின் ஆசையைத் தூண்டி நிம்மதியைக் குலைப்பதில் இவை பெரும்பங்கு வகிக்கின்றன என்பதை மறுக்க முடிவதில்லை.

என் சிறு வயதில் ஊர் திருவிழாக்களின் போது, கோவில் நிர்வாகத்தை சேர்ந்தவர்கள், ஒரு பெரிய திரை கட்டி திரைப்படங்கள் போடுவார்கள். வீடு வாசலில் உட்கார்ந்து எல்லாரும் பார்ப்போம்.தூர்தர்ஷனில் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் ஒளிபரப்பப்படும் ஒரு  பழைய படத்தைப் பார்க்க வேலைகளை முன் கூட்டியே முடித்து விட்டு டிவியின் முன் காத்துக் கிடந்து பார்த்த காலங்களும் உண்டு. அந்த சந்தோஷங்களை எத்தனை LED டீவிக்கள் வந்தாலும் தர முடிகிறதா?

மூன்றாவதாக, இந்த தலைமுறையினர் எதிர் கொள்ளும் மிகப் பெரிய சவால், ஆரோக்கியம். 20 வருடம் முன், சிறுவயதில், எத்தனையோ தெரு விளையாட்டுகளைக் கண்ட இடங்களில் விளையாடுவோம், வீட்டில் அமர்ந்து இல்லாமல், தெருக்களில் ஓடியாடிக் கொண்டேயிருப்போம். இப்போதோ, சுகாதாரம் என்ற போர்வையில், குழந்தைகளை பொத்தி வளர்த்து, அவர்களை சுற்றி எலக்ட்ரானிக்ஸ் கடையை வைத்து கொடுத்துள்ளோம், ஆனாலும் மாதத்திற்கு 3-4 தடவை மருத்துவரிடம் செல்ல வேண்டியுள்ளது, புதிது புதிதாய் நோய்கள்.. இப்போது உடம்பில் உள்ள ஒவ்வொரு பாகத்திற்கும் ஸ்பெஷலிஸ்டுகள் என தெருக்கு ஒரு கிளினிக் பெருகியுள்ளதைக் காண்கிறோம்.

எனக்குத் தெரிந்த வரை, அப்போது அரசு மருத்துவமனைக்குத் தான் செல்வோம், எந்த ஜுரம் என்றாலும் ஒரு வெள்ளை ரவுன்ட் மாத்திரை, ஒரு ட்யூப் மாத்திரை, ஒரு சிறிய தூக்க மாத்திரை. அவ்வளவு தான், இரண்டே நாளில் ஜுரம் பறந்துவிடும். இப்பொழுது மருத்துவமனைக்குச் செல்வோர் வரும்போது கொண்டு வரும் மாத்திரை மருந்துகள் எவ்வளவு என்பது நமக்குதெரியும்.

கடைசியாக, நமது அதிகரித்துள்ள தேவைகளும், ஆசைகளும். கூட்டு குடும்ப நிலை குறைய ஆரம்பித்ததன் விளைவு. நாமாகவே சென்று விழும் ஒரு கடன்வலை- ஈ.எம்.ஐ (EMI). வீடு, வாகனம் என்று ஏதாவுது ஒரு கடன், நாமே சென்று மாட்டிக் கொள்ளும் இன்னொரு குழி. .ஈ.எம்.ஐ கட்டி கட்டியே வாழ்க்கை நகரங்களில் பலர் வாழ்க்கை முடிந்து விடுகிறது. ஈ.எம்.ஐ கட்டி முடித்து, இருபது வருடம் கழித்து திரும்பி பார்த்தால், ஒரு வீடு, ஒரு வாகனம், பசங்க படிப்பு, 4-5 பெரிய நோய், அறுவை சிகிச்சை, மருத்துவ செலவு, இவை தான் எஞ்சி நிற்க்கிறது. (அவரவர் வருமானத்திற்கேற்ப வீடோ, வாகனமோ ஒன்றிரண்டு கூடலாம்)

22

இது தான் மிச்சம் இருக்குமா? இதற்கு தானா இத்தனை கஷ்டம், இத்தனை டென்ஷன்? நாமாகவே இப்படி தான் வாழ வேண்டும், இந்த பொருள் வேண்டும், அந்த வீடு வேண்டும் என ஒரு என்னத்தை விதைத்து, வளர்த்து மாட்டி கொண்டு வலையில் விழுகிறோம்.

இது தான் முடிவு இருக்கும் என்று தெரிந்தும் இந்த புலிவாலை தான் பெரும் நகரங்களில் உள்ள நிறைய பேர் பிடித்திருக்கிறோம். இதற்கு தான் மேலே சொன்ன அந்த சிக்னல் ஓட்டமும் கூட. இந்த புலிவாலுக்கு பயந்து தான், நம்மில் பலர், பல சமரசம் செய்து கொண்டு, மனதிற்கு பிடிக்காத அலுவலக பணியே இருந்தாலும், பணம் வருகிறது, என்று செய்கிறோம். இவைகளுக்கு தான் நமது மகிழ்ச்சியையும், ஆரோக்கியத்தையும் அடகு வைத்து இழக்கிறோம்.

எல்லாம் சரி, இந்த எலக்ட்ரானிக்ஸ் யுகத்தை வேண்டாமெனவிட்டு விட முடியுமா? எத்தனை அருமையான முன்னேற்றங்கள், வசதிகள், கண்டுபிடிப்புகள், விழிப்புணர்வுகளை, அனுபவங்களை இவை நமக்கு கொடுத்துள்ளன?! தொழில்நுட்பங்கள்  இல்லையெனில், உலகம் இன்று ஸ்தம்பித்து நிற்பது உறுதி.

32

என்ன செய்யலாம்? எவ்வாறு இப்போதுள்ள வாழ்க்கை முறையில் இருந்துக் கொண்டே மகிழ்ச்சியையும், ஆரோக்கியத்தையும் பெருக்கிக் கொள்ள முடியும்? யோசித்து பார்க்கையில், அடிப்படையாக ஒரு விஷயம் இருக்கிறது. அது தான் நமது தேவைகள்.

நமது அவசியமான தேவைகளையும், உண்மையான மகிழ்ச்சி எந்த செயல் செய்வதில் உள்ளது என்பதை தெரிந்துக் கொள்ளவேண்டும். அதற்கேற்றார் போல் நம் வாழ்க்கை முறையை அமைத்துக் கொள்ளவேண்டும்.

அதனால், உண்மையான மகிழ்ச்சியையும், ஆரோக்கியத்தையும் இழக்காமல் நமது தேவைகளையும் இலக்குகளையும் தேர்ந்தெடுப்போம்.

நமது “தேச மகிழ்ச்சி குறியீட்டை” நாமும் பெருக்குவோம் என்ற நம்பிக்கையுடன்..

விமல் தியாகராஜன் & B+ Team.

Likes(7)Dislikes(2)
Share
 Posted by at 7:17 pm
Sep 212014
 

 

bus

காலை 8.30 மணி. சென்னை அம்பத்தூர் பேருந்து நிலையம். அம்பத்தூரிலிருந்து திருவல்லிக்கேணி விவேகானந்தர் இல்லம் வரை செல்லும்பஸ், புறப்பட தயாராகி கொண்டிருந்தது. கண்டக்டர் டிக்கட் கொடுக்க ஆரம்பித்து விட்டார். டிரைவர் டீ கடையில் அரசியல்  அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தார்.  கண்டக்டர் விசில் அடிப்பதை அசிரத்தையோட நோக்கி , கை காட்டி விட்டு,  நண்பர்களிடமிருந்து பிரியா விடை பெற்று திரும்பினார். அவர் அமர்ந்தவுடன்  வண்டி கிளம்ப வேண்டியது தான்.

அலுவலகம் செல்பவர்கள், கல்லூரி, பள்ளி செல்பவர்கள் அவசர அவசரமாக பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டிருந்தனர். ஆயிற்று, ஏறக்குறைய ஒரு நான்கு ஐந்து இருக்கை தவிர வண்டி நிரம்பி விட்டது.

பேருந்து கிளம்பியது. முதல் நிறுத்தத்தில் பேருந்து நின்றவுடன், பத்து பதினைந்து பேர் தடதடவென அடித்துப் பிடித்துக் கொண்டு ஏறினர். அவர்கள் கண்கள் காலியான இருக்கைகளை தேடிக்கொண்டே. அவர்களிடையே அவசரம். ஒவ்வொருவரிடமும், ஒரு மியூசிகல் சேர் போல் ஒரு பதற்றம்.

இந்த களேபரத்தில், ஒரு முதியவர், கிட்டதட்ட ஒரு 60 வயதிருக்கும், ஒரு காலி இருக்கையை கண்டு பிடித்து, அதை நோக்கி அவரால் முடிந்த வேகத்தில் ஓடினார். நோயாளி என்பது முக சோர்விலேயே தெரிந்தது. வயது கொஞ்சம் அதிகம். ஆரோக்கியம் கொஞ்சம் கம்மி. சில பல அரசு பேருந்து போல.

அவர் இருக்கையை அடையுமுன், பின்னால் வந்த ஒரு 20-25 வயது, வாட்ட சாட்டமான இளைஞன், அவரை இடித்து தள்ளி விட்டு, எகிறி குதித்து, அந்த இருக்கையில் அமர்ந்தான்.

அவனது முகத்தில், ஒரு கோப்பையை தட்டிய மலர்ச்சி. ஒரு ராஜ பார்வை. பெரியவரை தள்ளி விட்டோமே என்ற வருத்தம் சிறிதும் இல்லை. பெரியவரிடம், ஒரு சின்ன சாரி கூட கேட்கவில்லை.

சிகப்பு நிற சட்டை, தாடை வரை கிருதா, வாராத தலை, ஐந்து நாள் தாடி, கொஞ்சம் சிவந்த கண்கள். சண்டைக்கு தயார் என்ற தோற்றம் அவனுக்கு. பின்னாளில், முயற்சி பண்ணினால், அவன் அடியாளாக வர வாய்ப்பு இருப்பது போல் தெரிந்தது. அவனை தட்டி கேட்கிற தைரியம், சுற்றி இருந்த எவருக்கும் இருந்ததாக தெரியவில்லை.

பெரியவர், பாவம், தள்ளாடி எழுந்து கொண்டார். கம்பியை பிடித்து கொண்டு. “த்சொ! த்சொ” கொட்டினார்கள்,அருகிலிருந்த சிலர். “பெரியவரே, பார்த்து! பார்த்து!,” என்றனர். அவரது தள்ளாமை கண்டு சிலருக்கு அனுதாபம்.

இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு நாகரிக யுவதி, அவள் ஒரு பள்ளி ஆசிரியை. அருவருப்புடன் பக்கத்து சீட் பெண்ணிடம் முணுமுணுத்தாள். “ சே! என்ன ஒரு அரகன்ஸ் அந்த பையனுக்கு! பார்த்தீங்களா?  இந்த மாதிரியா அநாகரிகமாக நடந்து கொள்வார்கள்?”

இன்னொரு பயணி, ஒரு வக்கீல் கோபப்பட்டார் , “சார் ! இந்த மாதிரி நடந்துகிறவர்களை கிரிமினல் வழக்கு போட்டு தண்டனை வாங்கி கொடுக்கணும்!. பொறுக்கி பசங்க. இதுக்கு ஏதாவது சட்டம் இருக்கா, பாக்கறேன்?”

மூன்றாவது ஒரு நர்ஸ் “ ஐயோ பாவம்! இந்த வயசானவர் கீழே விழுந்துட்டாரே! அடி கிடி பட்டிருக்குமோ?”. அவளது பார்வை அப்படி!

நான்காவது வரிசையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு கல்லூரி விரிவுரையாளர் “ வளர்ப்பு சரியில்லை சார்.  அப்பா அம்மா சரியாயிருந்தா, இந்த பையன் நிச்சயமா இப்படி நடக்க மாட்டான்! இந்த பையன் சரியான  மெண்டல் கேசா இருக்கும்”.
பெண்கள் பகுதியில், ஒரு 45 வயது பெண்மணி, குழந்தை இல்லாதவள், “இந்த மாதிரி பசங்களை பெத்துக்காம இருக்கறதே புண்ணியம்!” பக்கத்தில் இருப்பவளிடம் பொருமினாள்.  இவ்வாறு சொல்வதே அவளது இயல்பாகி விட்டது.  அவளது மன உளைச்சலுக்கு அதுவே ஒரு எஸ்கேப் ரூட். அவளது புண்ணுக்கு அவளாக தேடிக் கொண்ட ஒரு மருந்து.
கல்லூரி பெண் ஒன்றை கரெக்ட் பண்ணிக் கொண்டிருந்த ஒரு மாணவன் “பாத்து பெருசு! ஏன் இந்த கூட்டத்திலே வந்து கஷ்டப் படறீங்க! ஆட்டோல போலாமில்லே!”. நக்கலுக்கு, களுக்கென்று சிரித்தாள் அந்த பெண். விடலைப் பசங்களின் உலகமே வேறு.

அதை பார்த்து பொறாமை பட்ட சக மாணவன், தன் பங்குக்கு“மேல போக டிக்கெட் எடுங்க பெரியவரே! இங்கே வந்து எடுக்கறீங்க?”. பெண்களை பார்த்தால் எங்கேருந்து தான் வருமோ, இந்த அசட்டு பிசட்டு ஜோக்குகள். இதுக்கும் ஒரு களுக் அந்த பெண்ணிடமிருந்து. ‘எத்தனை பசங்க என்னை பாத்து வழியறாங்க!’, யவ்வன கர்வம் அந்த பெண்ணின் முகத்தில்..

“முதியவர்களுக்கு மட்டும்” இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான் ஒரு 35 வயது இளையவன். எங்கே தன்னை எழுந்துக்க சொல்லுவாங்களோ என்று, ஆஸ்டிரிச் பறவை போல தலையை குனிந்து கொண்டான்.

ஒன்று மட்டும் நிச்சயமாக தெரிந்தது. கீழே விழுந்த பெரியவருக்கு யாரும்எழுந்து இடம் கொடுக்க தயாரில்லை. மனமுமில்லை. ‘வேறே யாராவது இடம் தரட்டுமே? நான் ஏன் தரணும்? அப்புறம், யார் இந்த கூட்டத்தில் நின்னுகிட்டே பிரயாணம்பண்றது?”

அவரவர் பாணியில், அவரது படிப்பு, வேலை, மன நிலைக்கேற்ப, தங்கள் எண்ண வெளிப்பாட்டை முணு முணுத்தனர். ஏதோ அவர்களால்முடிந்தது இவ்வளவுதான் !
கண்டக்டர் அவரது இடத்திலேருந்து “ டிக்கெட்! டிக்கெட்!” என்று கத்தினார்.

பெரியவர் “சத்யம் தியேட்டர் ஒரு டிக்கெட் கொடுங்க!”

“இந்தாங்க சார் டிக்கெட்! அடி கிடி ஒண்ணும் படலியே!”

“ஒண்ணும் ஆவலை கண்டக்டர் சார். தேங்க்ஸ்”

“ சார், இங்கே யாரையும் கேக்க முடியாது. அந்த பையனை போய் எழுந்திருக்க சொன்னா, சண்டைக்கு வருவான். பொறுக்கி மாதிரி இருக்கான். எதுக்கு வம்பு?”  என்றார் கண்டக்டர்

இதெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த, ஒரு இளைஞன் “ஐயா! இங்கே வந்து என் இருக்கையிலே அமர்ந்துகொள்ளுங்கள்!”

“இருக்கட்டும்பா! வேண்டாம்பா!”அவசரமாக பதட்டத்தோடு மறுத்தார் பெரியவர்.

“இல்லேசார்!, இதுலே என்ன இருக்கு?  என்னாலே நிக்க முடியும்! நீங்க உக்காருங்க ப்ளீஸ்!”

தட்டுத் தடுமாறி கம்பியை பிடித்து கொண்டு எழுந்தான்,  கருப்பு கண்ணாடி அணிந்த அந்த நாகரிக இளைஞன்.

அவனுக்கு…பார்வை இல்லையென்றால் என்ன!  மனசிருக்கே. போதாதா? !

–    முரளிதரன் செளரிராஜன்

Likes(1)Dislikes(0)
Share
 Posted by at 8:55 pm
Share
Share